I, Daniel Blake (2016)

Iets klopt er mijn inziens niet in dit verhaal. Als je van de dokter, ziekenhuis en therapeut allemaal het advies krijgt dat je niet mag werken, hoe komt het dan dat niemand van deze 3 mensen een medische verklaring (bewijs) hebben geschreven voor deze lieve man? Zodat hij met deze medische onderbouwing kan aangeven dat hij niet mag werken. Volgens mij was dan het probleem heel snel opgelost. (Er is zelfs een hartfilmpje gemaakt waar te zien is dat het hart niet snel genoeg pompt)

Maar goed, verder prachtig geacteerd. Mooie rol ook van de jonge moeder en de kinderen. Die speelden heel natuurlijk en echt.

Een film die binnenkomt als een mokerslag. De scene bij de voedselbank was zo realistisch weergegeven dat de pijn, de schaamte en de onwerkelijkheid van de hele situatie nauwelijks is te bevatten. Natuurlijk is het verhaal gechargeerd neergezet maar dat is nodig als je een boodschap als deze wilt overbrengen. Geweldige hoofdrollen van Dave Johns en Hayley Squires. Het trieste einde paste ook nog wel bij de film en liet mij met een behoorlijk leeg gevoel achter.

Tussen wal en schip

Doordat ik zelf ook als dienstverlener werkzaam ben komt het personage van Daniel Blake erg dichtbij mijn persoonlijke leven. Ik vond zijn personage erg realistisch neergezet en hierdoor goed overeenkomen met de dagelijkse realiteit. We leven in een maatschappij waar digitale dienstverlening heel normaal is. Dit kan een groot probleem vormen voor mensen met minder digitale vaardigheden. Wanneer je hier in je leven nog nooit eerder mee te maken hebt gehad, omdat je simpelweg nooit eerder een beroep hebt hoeven doen op de staat voel je je bijna als een outsider, een outcast, die zijn weg probeert te vinden in een voor hem bijna ondoordringbare jungle. Voorbeeldsituaties zoals het handgeschreven CV, en het vastlopen bij het invullen van een digitaal aanvraagformulier zijn dan ook herkenbare voorbeelden.

Ik weet wellicht te weinig van het sociale zorgstelsel in Engeland af, maar wat ik hier mistte was meer discretionaire ruimte bij de dienstverleners en dat men ook weinig ruimte leek te hebben om deze in te zetten. Een medewerker ondersteunt Daniel op de computer, maar wordt vervolgens naar achteren geroepen omdat dit zomaar niet kan en de adviseur werk (de blonde vrouw) waar Daniel meermaals een afspraak mee heeft, lijkt wel erg weinig oog te hebben voor zijn situatie. Er is een groot verschil tussen mensen die gewoon niet willen solliciteren, of mensen die het gewoon niet kunnen - althans niet bekend zijn met de manier waarop het hier van hen verwacht wordt. Iets meer onderscheid maken tussen onwil en onmacht had deze dame wel mogen maken.

Wel was het vastlopen in de juridische procedures waar deze man in verzeild raakte, hoe dan ook een bekende situatie of iemand nu in Engeland of Nederland woont. Hier geeft deze film een uitstekend voorbeeld van. Het overlijden van de heer Blake aan het eind -zogezegd mede als gevolg door alle veroorzaakte stress- had van mij niet gehoeven. De boodschap die de regisseur over wou brengen, was zonder deze gebeurtenis ook wel duidelijk. Ook nog een puntje met betrekking tot de alleenstaande moeder Katie: er zijn talloze voorbeelden van alleenstaande moeders die het hoofd amper boven water kunnen houden, maar niet iedere alleenstaande vrouw die het moeilijk heeft kiest ervoor om de prostitutie in te gaan. Hoewel het iets is wat in het dagelijks leven veel voorkomt vond ik het ook een inspiratieloos voorbeeld, omdat het meteen het eerste is waar je als kijker aan denkt. Terwijl er ook nog zoveel andere schrijnende verhalen zijn.


3,5*

Hartverscheurende film over schrijnende toestand van een oudere man en langs de andere kant een alleenstaande jonge moeder met 2 kinderen en hoe het systeem de bal volledig mis slaat, de harde realiteit voor velen. Film komt echt wel binnen. Ik vond dat de man nog heel positief bleef, ik zou depressief worden in zijn plaats Het einde maakt nog eens extra triest. Hadden velen maar een beetje Daniel Blake in zich. Oogskes werden toch vochtig. Film komt heel realistisch over. Het acteerwerk is van een hoogstaand niveau. Top drama!

Een van de drie Cannes-winnaars van deze eeuw die ik nog niet gezien had. Een van de twee anderen is ook een Loach.

Lastige film om te beoordelen. I Daniel Blake is ontegenzeggelijk een belangrijke film. Hij veroorzaakte veel discussie in het Verenigd Koninkrijk en het onderwerp gaat me behoorlijk aan het hart. Maar de film vliegt ook wel behoorlijk uit de sentiments-bocht. Katie die escort wordt, Daniel die uitgerekend op het toilet dood neervalt en de begrafenis waarin zijn verdediging wordt voorgelezen. Het is veel, te veel eigenlijk.

Maar film als actiemiddel kan heel legitiem zijn. En heel erg goed. Moet je nuance verwachten van een film die er in alles op gericht is een punt te maken? Was de film niet mede daardoor een enorm succes in vooral het VK. Ondermijnt meer nuance de oproep er iets aan te doen niet? Is deze film sentimenteler dan sommige films die ik hoog heb staan?

Acteurs zijn zoals altijd bij Loach prima en de stijl is gewoon Loach. Sociaal drama zonder opsmuk.

Mijn verstand zegt dat ik een te hoog cijfer geef, maar ik laat mijn gevoel spreken.

Het volk versus de bureaucratie. I, Daniel Blake is een aanklacht van Ken Loach tegen de conservatieve overheid, en in het bijzonder de manier waarop onschuldige, arme mensen gepiepeld worden. Als een soort van pesterij, en met het idee dat mensen met een uitkering uitvreters zijn die wel weer aan de slag gaan als je ze het maar lastig genoeg maakt. Dat het een politieke film is moge duidelijk zijn, en is ook niet heel verbazend aangezien ie van Ken Loach afkomstig is.

En grotendeels levert dit ook een geslaagde film op. Zowel Daniel Blake als Katie en kindertjes spelen overtuigend mensen die Kafkaesk van het kastje naar de muur worden gestuurd, en ondanks dat ze zelf steeds wanhopiger worden van binnen gewoon goede mensen zijn. De film is zeker wel boosmakend, je voelt de frustratie als je kijkt naar hoe Daniel en Katie door de instanties afgewimpeld worden, en heeft het hart op de goede plek. Maar ben het met starbright boy hierboven eens dat het drama en het sentiment op momenten wel heel dik wordt aangezet, en op een gegeven moment als Katie als hoertje bij gaat verdienen en de uiteindelijke dood van Daniel deed het bij mij toch wat af aan het realisme en daardoor aan de overtuigingskracht van de film. Desondanks zeker een sterk sociaal drama wat me goed wist te boeien.

Levensecht drama van Ken Loach met schrijnende momenten. Er wordt overigens evenveel

aandacht besteedt aan Daniel Blake als de moeder Katie die het beiden zwaar hebben met

het water tot aan de lippen. Met ook een weinig vrolijk stemmende sfeerschets van de omgeving.

Al de acteurs inclusief de kinderen spelen voortreffelijk. Een film die je niet onberoerd laat,

over frustratie, wanhoop en schaamte die de troosteloze omstandigheden met zich meebrengen.

De voelbare uitzichtloosheid aldoor krijgt nog eens extra nadruk aan het einde van de film.

Pijnlijk om naar te kijken want allesbehalve fictie maar pure realiteit. Met duidelijk een

veroordelende wijsvinger van de regisseur richting het mankerende sociale stelsel van de

regering.

I Daniel Blake is gewoon een fantastische film over de bureaucratie en het mensen lastig maken die het al zeer moeilijk hebben. Ik zou zeggen zeer herkenbaar, en dit gebeurt duidelijk niet alleen in GB. ***moderator*** De film is soms zeer hard en droevig, maar toch ook met de nodige humor.....

***bericht moderator: politiek getinte zin verwijderd***

Ondanks de korte speelduur is I, Daniel Blake uiteindelijk een vrij lange film. Zo voelt het althans. Zeker wanneer de sentimenten uiteindelijk wel erg de overhand nemen en Dave Johns (Daniel Blake dus) de aandacht maar net weet vast te houden. Verder een terechte spiegel voor de maatschappij met de troosteloze ellende van de, bewuste, bureaucratie.

Sterke scene in de voedselbank.

3,0*

Lang geleden weer dat ik iets van Ken Loach zag, en eigenlijk stond deze nog hoog aan mijn lijst.

De reden: Omdat ik, gezien mijn leefsituatie, dit zo erg herken; dan wel op een geheel andere manier... maar uiteindelijk krijg je vaak met dezelfde mensen te maken. De methode om iemand, terwijl je zelf doet alsof het heel gewoon en normaal is, aan het lijntje te houden en te doen alsof jij degene bent die het allemaal verkeerd ziet.

Dat overkomt Daniel Blake. Een 59 jarige man waarin ik toch wel levenslust in zie. Al loopt dat nu even anders als hij, na veertig jaar trouwe dienst bij een meubelmaker, een hartaanval krijgt en van de dokter meekrijgt dat het in deze situatie niet verstandig is om door te gaan werken.

Maar vanaf minuut één van deze film weet je al genoeg en word je als kijker meteen in de tenenkrommende eenzijdigheid gezogen van de wereld van de bureaucratie. De wereld die je beschouwd als een ding waar maar geluidjes uitkomen en geheel tegen de principes van elkaar ingaan. Die vragenlijst die Blake krijgt, terwijl hij al meerdere keren aangeeft dat hij het niet bijvoorbeeld aan zijn anus heeft, maar aan zijn hart. En dan is dit nog wel het begin van de tergende, geniepende en uitzuigende trip waar deze film aan begint.

Maar verrassend gezien houdt Blake zich sterk en kan ik zelfs zeggen dat het best een coole peer is die ondertussen geen blad voor de mond neemt. Naast zijn eigen situatie lijkt hij zelfs de knoop door te hakken door zijn inzet ook voor iemand anders in te zetten die hij toevallig in zo'n bureau tegenkomt. Een lotgenoot; de alleenstaande bijstandsmoeder Katie en haar twee kinderen. Samen proberen ze zich te spannen en in te zetten tegen een jungle van regels, doorverwijzingen en zelfs wachtmuziekjes. Ook de vriendschap die hij uiteindelijk opbouwt met zijn buurjongen en vriend is ook hartverwarmend.

Kenmerkend in deze film is dat het gewone voetvolk zelfs als slimmer en gewetensvoller wordt geacht. Voorbeelden zijn het feit dat die winkeldiefstal van Katie door de vingers gezien wordt en ze alsnog onbetaald met haar boodschappen de deur uit kan lopen (al lijkt de inzet anders te zijn), dat er natuurlijk ook begrip is voor het feit dat ze bij de voedselbank al een blik tomaten opentrekt... en natuurlijk: het ultieme moment dat Daniel Blake het instantiegebouw begint te bekladden en daarbij veel steun krijgt van de voorbijganger... en waar hij er slechts met een waarschuwing van afkomt. Je zou bijna denken dat de hele bureaucratenwereld zelf totaal van de aarde is.

Het einde was ook heel sterk.

Ken Loach heeft hier even een mooie situatieschets gemaakt van een bagatelliserende zaak waar in het dagelijks leven zich niemand druk om lijkt te maken. En dan vindt dit nog plaats voordat de Brexit nog moet komen... Kan je nagaan.

4,0*

Deze I, Daniel Blake heeft me erg weten te raken. In het begin zaten er nog wat komische momenten in de film, zoals het gesprek waarin Daniel probeert uit te leggen aan een gezondheidsmedewerker dat hij problemen heeft met zijn hart. Een tijd lang dacht ik dat deze I, Daniel Blake een komische film ging worden over het falen van de gezondheidszorg en het uitkeringssysteem in Engeland, maar gaandeweg verandert de toon van de film en krijgen we een erg aangrijpend drama te zien. Een aantal keer zat ik toch met een krop in mijn keel, vooral de scène in de voedselbank wist me toch wel te raken. Ook het moment wanneer Daniel Katie probeert te overtuigen om niet in de prostitutie te blijven, was erg aangrijpend.

Het einde mag misschien wel een beetje voorspelbaar zijn met Daniel die sterft aan een hartaanval net voordat hij in de rechtbank zijn pleidooi gaat houden, maar het is gewoon het juiste einde voor deze film. Een happy end waarbij alles goed komt voor Daniel zou nogal haaks staan op de sombere toon van deze film.

De acteerprestaties zijn overigens van een erg hoog niveau. Dave Johns weet op een overtuigende manier gestalte te geven aan het personage Daniel Blake, een digitale analfabeet die gevangen raakt in het bureaucratische systeem van de werkloosheid- en ziekte uitkering. De vriendschap die hij opbouwt met de alleenstaande moeder van 2 kinderen is erg mooi om te zien. Ook Hayley Squires weet zeker en vast te overtuigen in haar rol als alleenstaande moeder.

Ken Loach heeft hiermee een aangrijpende film afgeleverd dat je toch wel doet nadenken over de moeilijke situatie waarin veel mensen verkeren.

4*

De 59-jarige Daniel Blake [Dave Johns] heeft 40 jaar werkervaring, maar zit nu op doktersadvies thuis om te herstellen van een hartinfarct. Omdat hij geen ervaring heeft met computers gaat het aanvragen van een uitkering hem moeilijk af, bovendien zorgt het bureaucratische systeem ervoor dat hij van het kastje naar de muur wordt gestuurd met als gevolg dat hij zichzelf niet gezien, gehoord en al helemaal niet serieus genomen wordt. Hij sluit vriendschap met Katie [Hayley Squires], een alleenstaande moeder met twee kinderen die tegen dezelfde muur aanloopt en afhankelijk is van voedselbanken. Geeft een grimmig, realistisch beeld van de gevolgen van een kil, afstandelijk systeem op de waardigheid van de mensen die het moet helpen. Dat systeem staat in schril contrast tussen de gewone mensen die Daniel en Katie met een diep ontroerende compassie. Stuitend, meeslepend en hartverwarmend. Een onbetwist meesterwerk.

Mja.

Zeer naturel geacteerd en ook zeer naturel en zonder franjes gefilmd. Daardoor ziet de film er als een grijze muis uit, maar het is nu eenmaal de stijl van Ken Loach, zo lijkt. De focus ligt op het menselijke aspect en mede door het uitstekende acteerwerk lukt dat prima. Alleen vind ik Daniel Blake niet per se een sympathieke kerel en het gebrek aan nuance dat Loach ons voorschotelt vind ik eigenlijk al bijna even stuitend als de fouten die er wel degelijk in "het systeem" zitten.

2,5