A Clockwork Orange (1971)

Warhol's versie.

Vinyl (1965)

Ik snap je wel. Clockwork Orange is een film die je meteen bij de keel moet grijpen. Hij hakt er in, of hij mist. Het kan denk ik ook liggen aan iemands persoonlijkheid/aard of de persoon zich kan binden met een personage en een verhaal, of zeg ik nu iets raars? In ieder geval, als ik jou was zou ik het over, weet ik veel, 5 jaar nog eens proberen. Want hij is geweldig als je hem kunt binnenlaten, geloof me.

Waarschijnlijk de meest absurde mndfucking film die ik ooit gezien heb. Het is dan ook goed mogelijk dat de waardering op een later tijdstip hoger of lager gaat uitvallen. Nu net na het aanschouwen van dit werkje, weet ik niet precies naar wat ik eigenlijk heb zit te kijken. Bleef constant het gevoel houden een Monthy Python film opgezet te hebben. Met de typische Britse uithalen in de dialogen maar dan weer zonder de typische Monthy Python humor.

Niet dat deze film geen humor bevatte, integendeel maar net als mijn eerste typering; voornamelijk aburde humor.

De manier van filmen is zonder twijfel ijzersterk, de aankleding krijgt van mij dezelfde waardering.

Maar al met al moet ik deze 2.15 uur surrealistische cinema goed verwerken voor een definitief oordeel.

3.5 *...

Tjonge, dàt hakt er in!

Moet er wel van houden van deze absurde film.

Voor de afwisseling echter niet verkeerd.

Na twee á drie keer kijken ontdek je de structuur en dan is de film ineens helemaal zo raar niet meer.

Zeer indrukwekkend doordringende en schokkende film. Heel knap gemaakt, werkt ongelooflijk goed, hoewel het mijn smaak zeer zeker niet is.

A Clockwork Orange

Stanley Kubrick stond bekend als een regisseur die de controverse niet uit de weg ging. Met de verfilming van het boek van Anthony Burgess, A Clockwork Orange, maakte hij zijn meest opschuddende film die hij ooit heeft gemaakt. Hij heeft de film zelfs verbannen in Engeland omdat A Clockwork Orange jongeren zal aanzetten tot het plegen van extreem geweld en verkrachtingen. Nu, jaren later, is A Clockwork Orange nog steeds een uitstekende verfilming en al bij al een erg fascinerende film.

Malcolm McDowell speelt Alex, een intelligente jongen die ondanks dat een crimineel is. ’s Nachts gaat hij met zijn ‘Droogs’ op stap, drinkt hij melk-plus en pleegt hij van allerlei berovingen en mishandelt hij onschuldige mensen. Ook is hij dol op muziek, specifiek de 9de Symfonie van Beethoven. De muziek bepaalt via het beeld zelfs de gedachte van Alex. Het heeft bijna een erotisch, seksueel effect op hem. De film blijft erg akelig, er zitten verschillende verontrustende scènes in zoals Alex en zijn ‘droogs’ die een huis binnenvallen waar een schrijver en zijn vrouw wonen. De schrijver wordt mishandeld door de jongens en moet vervolgens toekijken hoe zijn vrouw wordt verkracht door Alex, die ondertussen vol sadistisch plezier “Singin’In The Rain” zingt. Ondanks de extreem choquerende toon, wordt er briljant met suggestie gewerkt. Het effect wordt er echter niet minder om en het is behoorlijk expliciet. Tenslotte is een eerste climax Alex die een Gezondheidsinstituut binnen gaat en daar een vrouw de hersens inslaat met een standbeeld dat de vorm van een gigantische penis heeft. Deze vrouw was daar alleen, maar zodra Alex wil vertrekken wordt hij erin geluisd en neergeslagen door zijn droogs.

De tweede helft veranderd de film, Alex gaat naar de gevangenis waar hij twee jaar in verblijft totdat hij deel gaat uitmaken van het Ludovico-experiment. Een behandeling die ‘criminelen geneest en een beter mens maakt’. Alex ondergaat de behandeling, waardoor hij misselijk wordt van zowel realistisch geweld als geweld via beelden. Ook wordt hij misselijk als hij de 9de Symfonie hoort, die muziek werd gedraaid tijdens de Ludovico-kuur. Eenmaal weer op straat, pleegt Alex inderdaad geen geweld meer omdat hij er misselijk van wordt maar is hij ook zijn vrijheid kwijt. Hij kan zich niet meer verweren zonder die misselijkheid weer te voelen. Hij is veranderd in een stukje bordkarton voor de politiek en zit in een smerig spelletje. “Ik heb geleden… Ik heb geleden… maar mensen willen dat ik door blijf lijden”. Hij heeft geboet voor zijn zondige daden maar heeft, desondanks dat, geen vrijheid meer.

A Clockwork Orange is een satirisch werkje van Kubrick waar de menselijke schijnheiligheid, corruptie, extreem geweld en sadisme aan de kaak wordt gesteld. Het is een duistere toekomstvisie vol met fetisjistische en bizarre sfeer. Maar is Kubrick’s toekomstvisie juist? Eigenlijk wel. Nu kan alles ook niet gekker en vreemder, net zoals in de film. Ook zijn sommige details in de film misschien gedateerd, maar de thematiek komt nu nog meer actueler in beeld dan ooit.

Ondanks de verontrustende kant, is A Clockwork Orange een meesterwerk die achter haar futuristische en duistere inhoud zelfs af en toe grappig uit de hoek komen. Maar die grappigheid is ook maar deel van de cynische manier om een scherpte in die inhoud neer te zetten.

De film is zo mooi, omdat de film zo veel lijnen, ideeen en doelen heeft.

Het is alleen maar net welke lijn je volgd, zowel als artistiek, absurd, krankzinnig, schokkend, filosofisch, komisch, politiek, triest, kleurig, duister, puur en stimulerend en nog veel meer, maar de elementen zijn zo dicht bij elkaar gebracht en gepropt, als of het lijkt dat alles zich in een afdeling afspeeld.

Het is alleen maar net welke lijn je volgd, en wat de mening van de kijker is, en hoe je het zelf ervaart, na mijn mening heeft de film niet echt een doel waar het zich op stort, maar veel meer doelen.

Net als vrijwel elke flim van Kubrick is ook deze film echt rotzooi. Wat een draak van een film zeg.

Spoel je mond met zeep

Ik probeer ook niet te veel door te blijven gaan over de precieze betekenis achter de film, want het leukste eraan is dat je dat zelf kunt uit puzzelen, onderzoeken en interpreteren.

Die hatende opmerking slaat gewoon helemaal nergens op. Zo ontdek ik ook maar eens bij mezelf dat ik toch dingen moet zeggen tegen mensen die niet fatsoenlijk hun mening kunnen beargumenteren.

Wie zegt dat ik dat niet kan? Ik popel om verdere toelichting te geven. Als je zo quasi-intelectueel doet met je "artistiek, absurd, krankzinnig, schokkend, filosofisch, komisch, politiek, triest, kleurig, duister, puur en stimulerend" ( ) spel dan in ieder geval het woord 'volgt' goed.

Mijn excuses meneer GGMM, ik zou er de volgende keer om denken

Je zegt dat elke "flim" van Stanley Kubrick vrijwel rotzooi is, en daar geef je totaal geen goede argumenten bij. Waarom vind je zijn films slecht? Films zet ik er expres bij omdat Kubrick juist zoveel verschillende films heeft gemaakt. Je kunt ze dus niet simpelweg in vakjes plaatsen.

Allé, laat je gaan! Vertel, vertel!

GGMM is obv een troll , om bij SS Doomtrooper met onderstaande quote te komen en vervolgens de opmerkingen over Kubrick in deze topic..

Mooi.

De film is echt oersaai. Het draait om de ironie dat hem dingen overkomen terwijl hij zelf slecht was en daar wordt een partij moeilijk en langdradig over gedaan, mijn god.

Daarnaast is de sfeer die in de film wordt neergezet echt m'n ding niet. Kijkt echt ontzettend moeilijk weg.

M'n mening over deze film is bloedserieus.

Vrijwel elke film.

Full Metal Jack vondik wel aardig, maar 2001 vond ik weer een pure marteling..

Heb jij eigenlijk wel opgelet? Of weet je er überhaupt wel iets van? Als ik jou zou zijn, dan zou ik maar eens het boek lezen, want hoe moet ik en anderen nou zoiets serieus nemen?

Met deze opmerking kan ik verder niks. Ga serieus en inhoudelijk in of reageer gewoon niet aub

En ik ga natuurlijk geen boek lezen om een film te begrijpen.

Dat je de film oersaai vindt, dat kan, en daar kan ik niets tegen zeggen, en vind ik vooral jammer voor je. Over dat tweede -dat je de inhoud niet zo bijzonder vindt- kan ik wel iets zeggen. Ik vraag me sowieso af wat je dan wel een goede inhoud vindt, of dat het je hoe dan ook niet interesseert. Maar het is niet alleen de ironie natuurlijk, dat is vooral een middel om grotere vragen op te roepen bij de kijker (een doel van kunst). Mag je iemands vrije wil afnemen? Wat is beter, iemand iets (goeds) opleggen zodat hij slachtoffer wordt of iemand vrij laten maar dat hij dader wordt. Hoever mag je iemand überhaupt straffen voor zijn daden? Interessante thema's die nog steeds actueel zijn.

Kijk, hier kan ik wel wat mee.

En ik snap wel dat je er op die manier tegenaan kijkt ja. Ik kreeg alleen een heel vreemd gevoel bij de hoofdrolspeler. De sfeer zoals die door Kubrick wordt neergezet zorgt er voor dat ik die vent en z'n bende niet al te serieus kan nemen. Daardoor krijg ik zelfs wanneer de rollen omgedraaid zijn en hij het slachtoffer wordt nooit echt feeling, laat staan medelijden met hem.

Doordat het me allemaal niets doet word ik ook niet gedwongen na te denken. Doodzonde.

Helder, en anders moet je Burgess' boek gewoon lezen, dan is Kubricks invloed weg.

Ik zou sowieso weleens het boek van Burgess willen lezen.

Medelijden creeren is ook wel het laatste wat Kubrick wil, dan zou de hele film mislukt zijn. De kracht van Kubrick is juist zon afstand tot de hoodfrolspelers creeren dat je niet beinvloed wordt door emotionele zaken als medelijden of woede die je nadenken over zaken als vrije wil en de mensheid alleen maar vertroebelen. Hij laat zien dat het allemaal veel complexer is dan al die standaard goed/slecht drama's waar het doel emotie opwekken is. Die films worden dan automatisch veel eendimensionaler. Het gaat ook niet om de hoofdrolspeler, het gaat om de achterliggende gedachte van Kubrick, iets wat nooit goed naar voren zou komen als je het zgn inleven in een karakter zou ontwikkellen

En sfeer is toch fantastisch, direct de openingsscene in de milkbar met music for the funeral of queen mary. Dan zit ik er direct al ingezogen hoor

Ik begrijp niet waarom deze film zo hoog gewaardeerd word. Ik vond er werkelijk helemaal niets aan, en vond het maar een vreemde film. Vreselijk gedateerd (het gemaakte absurdisme, dom en voorspelbaar plot, oubollige kostuums, felle kleurtjes, irritante stijl van acteren, kinderachtige loopjes, soundtrack waar niets aan is), alles straalt de jaren ’70 uit en dat bedoel ik in negatieve zin. En daarnaast natuurlijk nog de ellenlange trage monologen. Een groot deel van de tijd vond ik de film zelfs ronduit saai.

Schokkend is de film inmiddels ook al totaal niet meer, de morele boodschap vond ik daarbij weinig interessant: ik kan me eigenlijk ook bijna niet voorstellen dat er mensen zijn die door deze film beïnvloedt worden in de zin dat ze moreel gezien anders tegen dingen aankijken.

Ik vrees dat ik niet erg veel waardering kan opbrengen voor dit soort quasi diepzinnige en kunstzinnige films.

Maar ach, smaken verschillen zullen we maar zeggen.

Vreemd is ie zeker. Die stilering, van de mise-en-scene, het camera- en acteerwerk, werkt vreselijk bevreemdend; bijna surrealistisch. Kan de eerste keer afstand creëren, maar mocht je er oor voor hebben dan kan ik je aanraden de film nog een keer te zien. Een herziening kan alles wat meer op zijn plaats doen vallen.

Schokkend is ie inderdaad niet meer, maar dat maakt niet dat de film geen scherpe kritiek op de 'maakbaarheid van de mens' biedt.

Nu, in het heden, kan nochtans alles ook niet gekker of vreemder. Niets is zo gek meer, niets is vreemd. We doen het gewoon allemaal. Natuurlijk is de wereld niet zo gestileerd en kinky zoals de wereld in A Clockwork Orange maar dat maakt het contrast juist alleen maar mooier.



Dat de film inderdaad niet meer zo choquerend is als vroeger is uiteraard mogelijk, maar ik vind de scène waarin Patrick Magee en zijn vrouw worden overvallen in hun huis toch nog steeds één van de meest schokkende scènes die ik ooit op film heb gezien. Daar kon ik niet om lachen. Bovendien zijn de gewelddadige stapjes van Alex en zijn 'droogs' nu nog steeds actueel. Dit jaar nog kon iedereen mooi op de camerabeelden meekijken hoe een groep jongeren een andere jongen in Eindhoven in mekaar sloeg.



Ik weet niet wat jij hier quasi-diepzinnig aan vind: quasi is namelijk zogenaamd. Deze film heeft wel degelijk iets te bieden: de mens is geen robot, de mens is een mens. Het valt niet te besturen. Je kunt het alleen maar besturen door haar vrijheid af te nemen; op dezelfde manier zoals je criminaliteit niet kunt genezen. Het is namelijk geen ziekte, maar een keuze die aan je jezelf ligt.

Blasfemie!..Film mag je slecht vinden hoor maar hoe kun je de soundtrack nou slecht noemen?

Beethoven 9th

Funeral of Queen Mary

The Thieving Magpie

Pomp and Circumstance