Sin City (2005)

Nog steeds de moeite waard om eens te bekijken deze film, en heb hem dan ook opnieuw bekeken op blu-ray.

Het zwart-wit komt door de hoge kwaliteit nog beter tot zijn recht en heb dan ook weinig toe te voegen aan mijn eerdere commentaar.

Een typische Rodriguez-Tarantino film met een supercast !!

De film is ontzettend gaaf geschoten en prachtig vormgegeven. De verschillende verhaallijnen geven een goed beeld van 'Sin City'. Over de hele linie bovendien sterk geacteerd. Ik vond het zeer gewelddadige karakter van de film een groot pluspunt.

Wederom is het helaas duidelijk dat Rodriguez zonder Tarantino geen film kan afleveren die verhaaltechnisch kan boeien tot het eind.

4*

Aparte film. Heel goed gemaakt, met heel goed acteerspel. Film bleef tot de eind boeien. Gewoon een goeie film dus!

Ik heb dit altijd een erg vermakelijke film gevonden, maar wel één met gebreken. Vandaag weer eens herzien, ditmaal de director's cut, wat helaas geen vooruitgang is. Elk hoofdstuk krijgt nu zijn eigen aftiteling, wat de eenheid van de film verstoort, en het vreemde effect bij het hoofdstuk "The Customer is Always Right" oplevert dat de aftiteling langer lijkt te duren dan het hoofdstuk zelf. Het extra filmmateriaal weegt is te miniem om te compenseren voor dit ongemak.

Afgezien van deze indeling nog steeds zeer genietbaar. Ik vind de stijl echt geweldig, het zwart wit, met af en toe kleur die er enorm uitspringt. Maar ook de manier waarop de personages en auto's bewegen, echt alsof het een stripverhaal is. Erg leuk! En verder de sfeer van misdaad, corruptie en wetteloosheid. De naam SIn City is bijzonder passend voor de stad, je hebt echt het idee dat het daar de wet van de sterkste is. Verder veel coolness, maar wel jammer dat de acteerprestaties niet altijd even sterk zijn. Vooral de vrouwen lijken hun tekstjes op te lepelen. Verder krijg ik bij Clive Owen bij elke kijkbeurt het gevoel dat hij hier niet op zijn plaats is. Teveel een watjes uitstraling. Zijn stemgeluid helpt hier ook niet bij, zeker als je dat naast dat van Benicio del Toro en Mickey Rourke legt. Verder doet WIllis het aardig en is het ook leuk om Hauer terug te zien. En ik blijf het casten van Bledel erg grappig vinden gezien haar acteerverleden. Prachtig meisje trouwens, waarbij de blauwe ogen natuurlijk extra opvallen gezien het zwart wit.

Kortom, erg leuk om weer eens gezien te hebben, hoewel het zeker geen perfecte film is. 4*.

Sin City

3 regisseurs? Hoe kan dat zou je denken? Uiteindelijk best logisch als je 3 verhalen hebt. Die zijn dus allemaal geregisseerd door een verschillende man. Ik dacht dat ik een soort 21 Grams of Amores Perros te zien alleen dan in actievorm. Bij deze film had ik totaal geen idee wat ik moest verwachten. Ik hoopte vooral dat er leuke actie in zou zitten, wat in een rebellerende stad toch goed zou kunnen. Extended Edition dus bijna 2 en een half uur voor de boeg. Hierboven lees ik nog dat er stripboeken hiervan zijn, nog nooit gelezen of van gehoord dus helemaal maagd de film in gegaan.

Wat moet ik van deze film denken? Ik heb werkelijk geen flauw idee. Aan de ene kant vond ik het een spacende gare film, maar aan de andere kant vond ik hem geniale aspecten hebben. Ik heb een film nog nooit zo uitgewerkt gezien. In principe zwart-wit, maar ook een gele man en een paar andere kleuren er in verwerkt. Ik weet echt niet wat ik er van moet denken. Bovendien zitten er in de Extended Edition 4 verhalen en niet 3. Één verhaal duurt maar 2 scènes. Raar... maar grappig

Het eerste verhaal was in mijn editie de laatste hier op MM. Op de rare uitwerking na vond ik die wel erg sterk. De tweede bij mij was hier op MM de eerste en die vond ik iets minder. Nogal van hetzelfde vond ik het. Het skelet van het verhaal was gelijk, de uitwerking iets anders. Tussen deze bedrijven door kwam er nog even iemand in beeld die twee dames een sigaret aanbood, wat die er in deed? Het derde verhaal vond ik dan wel weer sterk, alleen die uitwerkingen waren zo raar...

Alle acteurs opnoemen heeft niet heel veel zin. Er zaten veel bekende gezichten tussen die goed, maar apart speelden. De drie die hier op MM staan behandel ik wel even. Mijn openingsacteur Bruce Willis was zoals hij altijd speelt: sterk. Een tikkeltje stoïcijns op het eerste gezicht, maar daar onder ligt een zeer diepe laag van emotie en gevoel in zijn spel. Erg knap. Hij acteert in veel film wat oppervlakkig en hetzelfde, maar hier vond ik hem goed.

Mickey Rourke was bij mij de tweede. Hem vond ik ook goed spelen. Iets oppervlakkiger dan Willis maar goed. Een nooit geliefde ziel ten midden van misdadigers. Zijn milieu dwingt hem tot zijn daden, niet zijn aard. Dat vond ik erg sterk van hem overkomen en dat is alleen maar goed.

Clive Owen was dan ook weer totaal anders dan de andere twee. Hoe de verhalen uitgewerkt worden is vrij hetzelfde maar alle drie de acteurs weten er een goede eigen twist aan te geven. Erg mooi

Hoe was het visueel? Visueel was het een afwisseling van fronzen en lachen. Zo vreemd vond ik het uitgewerkt, ik weet echt niet wat ik er van moet maken. Bij de herziening moet ik maar bepalen wat ik er van vind, want nu kan ik er totaal geen oordeel over vellen. Sorry.

Uiteindelijk weet ik niet of ik deze film een gigantische flop vind of een meesterwerk. Het circuleert daar een beetje tussen en ik denk dat ieder dat voor zichzelf moet bepalen. Of je houd er van, of je haat het en er zal ook nog wel een categorie zijn die niet weet wat hij of zij er mee aan moet, want daar plaats ik mijzelf onder

3.5*

Geweldige film!! Bruce Willis is gelukkig geen Bruce Willis.

Mickey Rourke en Benicio Del Toro in topvrom. Hopelijk zal deel 2 niet teleurstellen (wat ik wel denk).

De sfeer is heerlijk, de kleur past perfect en de acteurs doen hun werk geweldig en als de regie zijn taken ook goed doet, dan krijg je zo'n geweldige film.

Sterke film noir, en geslaagde comic-verfilming met de over de top scenes die daarbij horen. Daarnaast ook mooi artistiek met de bijzondere beelden, steeds in zwart-wit waarbij telkens één kleur uitgelicht wordt. Deze film noir vertelt drie verhaallijnen in een hoog tempo, allen met wraak en geweld als ingrediënten.

Jaren geleden in de bioscoop gezien, en bij de herkijk komt er toch een half sterretje bij.

Mij bevalt het wel, die comic look met in dit geval gaaf zwart-wit en kleuren die eruit springen. Een scène als die tussen Jackie Boy en Dwight in de auto is niet alleen best komisch, het valt ook op door die invallende lichten. De gure regen, het felle wit bij onder meer bloed en pleisters, de ogen, het heeft allemaal wel wat.

Met name de manier waarop de oldtimers en andere wagens over de groezelige wegen jakkeren. Bijzonder fraai gedaan. Met het saxofoontje dat de film opent heeft het meteen de romantiek van zo'n verlopen stad te pakken. Met zware voice-overs een sterk pulp noir sfeertje waar een gevoel van melancholie welig tiert.

Ondanks dat het daarnaast sexy, stoer en gewelddadig is, blijkt dat toch een van de valkuilen. Rourke doet het leuk, maar na verloop van tijd is de jeu er daar af en wordt het steeds meer een monotoon onderdeel. Ander probleem is dat het segment met Owen en Del Toro niet het laatste, maar wel het beste deel vormt.

Verreweg misschien wel. Alles wat daarna komt, komt niet meer in de buurt. Ik kwam er deze tweede keer in ieder geval een stuk moeilijker doorheen dan voorheen. Deadly Little Miho is niet kapot te krijgen, maar van een lolletje als de heyyy van Stuka, wanneer een pijl hem doorboort, had het wat meer mogen hebben.

Sin City is een film waarbij ik wissel tussen twee gedachten: een tot klassieker verheven film of toch niet mijn ding? Ik denk dat ik er uiteindelijk tussen zit. Ik heb niets tegen films die vrijwel anders zijn dan de meeste films, maar het is wennen. Heel erg wennen. Het ziet er af en toe gewoon geweldig uit in die rauwe zwart-wit cartoon stijl maar er zijn ook momenten waar ik denk, vooral later in de film, dat het allemaal te veel van het goede is. Het mooie is wel om het contrast te zien tussen het zwart-wit en de kleuren rood en geel. Zoals je zal ontdekken in de film zijn deze twee kleuren belangrijk in de film. Robert Rodriguez, Frank Miller en Quentin Tarantino hebben in ieder geval wel een film gemaakt die je bij blijft. Jawel, er zijn drie regisseurs. De film is dus in drieën gesplitst met elk een ander verhaal gefilmd door een regisseur. Jammere is wel dat ik de extended version heb gezien en daar zie je na elk verhaal aftiteling langskomen. Dit heeft mij aardig uit de film gehaald.

Mickey Rourke, Clive Owen en Bruce Willis spelen helemaal top, geen twijfel mogelijk. Bruce Willis speelt de ex-agent John Hartigan met verve. Mooie aan deze vent dat hij je meteen laat denken aan John McClane en in dit geval is dat geen gekke gedachte. Een rauwe vent van middelbare leeftijd die wel van wanten weet. Mickey Rourke speelt zeker niet slecht als het personage Marv. Ik heb namelijk regelmatig mijn twijfels bij deze man maar in deze film weet hij te overtuigen. Hij speelt een "no bullshit" boom van een vent, zoals Rourke hoort te spelen. Clive Owen speelt ook alleraardigst. Owen lijkt vooral een karikatuur van zichzelf zijn te geworden want het lijkt alsof hij gewoon zichzelf speelt. Een man die van wanten weet en geweld niet schuwt. Het is leuk om de heren samen in een ruimte te zien terwijl ze verder niets met elkaar te maken hebben. De drie verhalen die even door elkaar heen lopen. Nog even kort over Elijah Wood: wat een absolute freak speelt hij zeg! Hij zegt geen woord maar weet te overtuigen. Zijn LOTR tijd lijkt al heel lang achter de rug.

Sin City is een gewelddadige, bizarre, interessant gefilmde en stilistische film geworden. Sin City weet voornamelijk te amuseren maar schiet soms wel erg ver door met de "cartoony" manier van filmen en verhaalvertelling. De drie regisseurs met elk hun verhaal zorgen voor een leuke afwisseling. Jammer van de overdaad aan aftiteling. Als filmfanaat moet je deze zeker wel gezien hebben, ook al is er een redelijke kans dat je er helemaal niets aan vindt. Films zoals Sin City ga je niet vaak zien.

3,5*

volgens mij als je bij een willekeurige scene de film op pauze zet heb je een kunstplaatje.

uniek,rauw,origineel.

kun je meer als 4 keer zien,blijft je verbazen.

Heerlijke duistere film met sterke acteerprestaties (mag je ook verwachten bij deze cast) die door de aparte stijl voor mij ook zeker blijft hangen en voor herziening vatbaar is. Deed me inderdaad door de voice overs en donkere settings ook aan het spel Max Payne denken.

'k denk dat het al m'n derde of vierde kijkbeurt is en wat is dit toch een goeie film.

Visueel blijft het een fantastische kijkervaring. Zwart-wit heeft er waarschijnlijk nog nooit zo goed uit gezien.

De film is zwaar over-the-top, maar het paste perfect bij de sfeer en actie in de film. De film heeft ook een hoog tempo en 'k heb me er zeker niet mee verveeld.

Ook de cast deed het prima. Mickey Rourke als Marv was toch wel een van de sterkste rollen.

Toch weer het bekijken waard en na zo'n kleine 10 jaar ziet de film er nog altijd fantastisch uit.

'k vind het nog steeds een dikke aanrader.

Herzien. Dit keer de 'Recut and extended version'. Wil zeggen: Chronologisch en ietsje langer. Sin City blijft een heerlijk visueel spektakel met een geweldig grimmige sfeer en een vermakelijke sterren cast. Ieder verhaal heeft zijn eigen charmes en weet te verassen met zijn kleurrijke personages (haha) en 'twists & turns'. Hoewel de drie (of vier) onderdelen niet allemaal het zelfde niveau halen weet de stijl en een crossover hier en daar een mooi geheel te vormen. De schommelende Rodriguez laat met deze film zien dat hij wel weet wat hij aan het doen is. Deze man verdiend respect door zijn aanpak en inventiviteit. Een film die de comic letterlijk kopieert lijkt makkelijk, maar is het zeker niet.

Toch duurt de film met zijn 2,5 uur iets te lang en weet niet overal de aandacht vast te houden. Dit door de soms slepende voortduring van de visuele stijl die na een lange tijd als vermoeiend ervaren kan worden. Des al niet te min een fantastische, one of a kind film.

Mooie verfilming van een neo noir comic dat vooral visueel erg goed in elkaar zit. Rourke en Willis zetten hun rol goed neer, terwijl Gugino, Dawson, Murphy (R.I.P.) en Alba het ook heel goed doen. Owen vond ik een beetje flets in zijn rol, maar kwam ook door het script en Hauwer's optreden steekt schril af bij de rest van de cast. Het geweldige optreden van Del Toro vind ik nogal ondergewaardeerd.

Het plezier van de cast spat echt van het scherm af. Eveneens hartverwarmend vond ik de chemie tussen Alba en Willis. Ondanks ik niks heb met over de top films, vind ik deze echt een positieve uitzondering.

Op visueel vlak briljant. Het voelt en kijkt weg als een comic. Een perfecte stilistische oefening van Tarantino's beste leerling. En met de medewerking van Frank Miller zelf, kon dit niet anders dan slagen. De grimmige decadente Sin City wereld komt tot leven doorheen drie verschillende verhalen die met elkaar verbonden zijn. Enkel het verhaal met Jackie Boy en Dwight viel me wat tegen, maar met een sterk uitgekiend plot op de proppen komen was sowieso het doel niet. Rodriguez wil vooral de comic sfeer tot leven brengen. En hoe. Hij doet dat met schaduwspel, met zwart-wit en enkele vleugjes rood, geel of blauw, met een hoop sadistisch geweld waarbij wraak en ridderlijkheid de rode draad vormen. Bijna elk frame is een getrouwe weergave uit de comic, en wie oog heeft voor detail zal de artistieke zorg van de regie ten zeerste bewonderen. Het tempo lag soms iets te hoog maar dit is het enige minpunt in dit meesterwerk. Ik vind dit één van de allerbeste comic book verfilmingen.

Geweldige film, die ik weer eens veel te lang uitgesteld heb. Maar ik had dan ook niet kunnen vermoeden dat ik dit zo gaaf zou gaan vinden.

Ziet er sensationeel uit, alleen al daarom zou je deze film keer op keer kunnen kijken, maar daar bovenop word je ook nog eens getrakteerd op een heerlijk thema, een fijne vertelstijl met overwegend voice-overs, heel bevredigende wraaksituaties, zowat het vetste en creatiefste geweld dat ik ooit gezien heb en heel sicke personages die erg goed worden neergezet.

Vond alleen het laatste gedeelte met de hoeren uit Old Town een beetje lang gaan duren, maar dat is wellicht omdat je dan na ruim 2 uur een beetje murw geslagen bent van alles. Maar doet verder niets af aan de kwaliteit, vind het gewoon een kunstwerk dat vooral qua style maar ook qua substance enorm sterk is en snap daarom ook de soms extreem lage scores niet helemaal. Zelfs al mocht het je ding niet zijn valt de kwaliteit hiervan toch niet te missen.

4,5*

Sin City is een keiharde actieprent die met de zeer originele 'graphic novel' stijl je gewoonweg letterlijk omver blaast. De kleurschakeringen met grijs- en zwarttinten maken de film erg 'noir', donker, grijs en mysterieus. Hier en daar werd een kleurtje (vooral rood) toegevoegd waardoor de film extra 'cachette' krijgt. Dit gegeven zie je ook bijvoorbeeld terug in de film Max & Mary (hoewel een totaal ander genre film). Visueel echt wel overweldigend.

Het verhaal is louter gebaseerd op wraak. Er zijn 3 verhaallijnen die los staan van elkaar. Sin City, een oord vol verderf waar moordenaars, criminelen, hoeren, seriemoordenaars en corrupte politieagenten vrij spel krijgen. De dialogen zitten goed en ook de voice-over werkt uitstekend. Je wordt enorm meegezogen in het verhaal. Het triumviraat onder vorm van Rodriguez-Miller-Tarantino werkt uitstekend waarbij elkeen zijn specifieke (intellectuele en creatieve) bijdrage heeft geleverd.

Ook de cast is geweldig en dat hoeft niet te verbazen als je een Willis, Rourke, Owen, Hauer en Wood onder je hoede hebt. Uiteraard moet je alles met een korreltje zout nemen en het is wel eens fijn om 'comic book heroes' tot leven te zien komen. De personages zijn geweldig waarbij Marv en ook voor mij Kevin er wel uitspringen, maar deze prent omvat zoveel interessante personages en gebeurtenissen dat deze twee uur durende rit een waar plezier was. Ook de (bloedmooie) vrouwen zijn prominent aanwezig en zijn bovendien toch wat meer dan functioneel opvulsel. Seksisme kan je het allerminst noemen, want ook mannen krijgen een koekje van eigen deeg wanneer ze worden neergeschoten op plaatsen waar je het liever niet hebt ...

Deze film is zeker niet perfect en de personages zijn vaak ééndimensionaal waarbij hun motieven niet of te laat worden uitgediept. Vooral het tweede verhaal met Owen lijdt hieraan. Zijn motieven zijn onduidelijk en het verhaal is het minst boeiende van de drie. Ook zijn liefde (?) ten aanzien van Gail kwam uit het niets. Miho daarentegen maakt in dit verhaal "Kill Bill gewijs" veel goed.

Voor wie van Rodriguez en Tarantino houdt, een must see alvast!

Aardige neo-noir.

Vooral visueel natuurlijk opvallend. Bijzonder ja. Mooi? Mwa, misschien bij momenten. Meer eerlijk is eerlijk, het blijft boeien. Dat geldt overigens ook voor het verhaal. Het boeit wel als afzonderlijke verhaaltjes, maar als geheel wringt het toch wat. Ik blijf toch altijd een beetje huiverig voor meerdere plotjes in een film. Elk verhaaltje moet proberen de aandacht te grijpen. Doet het dat niet, raak je volledig uit de film. Nou viel dat hier gelukkig mee, al was het allemaal niet overweldigend.

Waar ik wel moeite mee had waren de voice-overs. Totaal niet subtiel, volledig verklarend worden de tekstjes opgedreund, en dit op een monotone manier die nog uren nadreunt. Wellicht dat het bij een film als deze hoort, maar het leidde mij alleen maar af.

Cast was aardig, maar niet denderend. Deze film moet het dan toch hebben van de actie en het bijzondere randje in de vorm van het kleurgebruik, verder was het aardig doorsnee.

3*

“An old man dies. A young woman lives. A fair trade. I love you, Nancy.”

Schitterend vormgegeven, origineel, enerverend en steengoed. Sin City bestaat uit drie verhalen, met drie verschillende regisseurs die er hun eigen stempel op weten te drukken. Toch vloeit het allemaal op een bijna achteloze manier in elkaar over, en het voelt allemaal als één geheel.

We volgen Hartigan (Bruce Willis), Marv (Mickey Rourke) en Dwight (Clive Owen), die alle drie iets goeds willen doen of iets recht willen zetten in een stad vol criminaliteit, corruptie, seks, moord en intrige. Sin City is gebaseerd op een comic book serie van Frank Miller, en de film straalt dat ook aan alle kanten uit. Het is zwart-wit (met wat goed gekozen momenten met kleur), het decor is helemaal in comic book stijl en het heeft allemaal een heerlijke film noir sfeer. Het verhaal rond Marv en zijn Goldie vond ik het interessants om te volgen, maar ook Hartigan en zijn relatie met Nancy (Jessica Alba) was geweldig. Het verhaal rond Dwight is iets minder maar nog steeds intrigerend. En met Benicio Del Toro op zijn maniakaals en de sensuele Rosario Dawson als vechtmachine Gail kan je het nooit fout doen. Sin City is geen wereld voor doetjes. Keihard, compromisloos, sexy en expliciet… Heerlijk.

Vrijdag alweer voor de 3e keer bekekem met wat vrienden. Ik waardeer deze film steeds meer bij elke herziening, en dat zegt eem hoop. Waarschijnlijk de meest trouwe stripverfilming ooit, de stijl is soms wat somber, maar dat hoort erbij. De karakters en de algehele sfeer is puur cool, visueel schitterend en het verveelt geen moment. De verhaaltjes zijn wat absurd, en de monologen zijn constant (net als in een stripboek!), en dat maakt de film niet voor iedereen. Persoonlijk vind ik het een retegave film die ik vaker kan kijken, dat maakt het voor mij wel een 4,5 waard!

Niet mijn ding,

Leek me wel een interessante film. Ik zag hoge waarderingen dus ik dacht: dit moet een goeie zijn!

Begint wel veelbelovend, vind het zwart-wit met af en toe nog wat kleur lekker origineel. Het acteerwerk zeker best goed ook! Maar helaas vind ik het op sommige stukken te bizar en absurd. Vooral het eerste verhaal vond ik heel erg apart en nergens op slaan.

Het tweede verhaal begint nog wel OK alleen begon het na een tijdje wat saai worden. Ook weer een aantal absurde stukken.

Het derde verhaal vond ik dan toch het beste, maar dat was dan ook weer niet het interessantste om naar te kijken.

Het acteerwerk en de originaliteit brengen deze film qua punten nog wat omhoog, anders zou het nog lager zijn geweest. Actiescènes waren nog wel te doen met een paar zo absurde dat ik wel eens moest lachen om hoe slecht het er uit zag.

Toch nog net een 2,0/5,0 geworden, helaas is dit niet zo mijn ding. Ben wel benieuwd naar deel 2 even kijken of dat beter of juist slechter is.

"Hey...!!!"

Als er één stripboek bestaat die adequaat tot leven is gewekt tot een dijk van een film, dan is het Sin City wel. De over de top film-noir stijl is ontzettend cool gedaan in combinatie met de geweldige art direction. Voeg daarbij toe de intrigerende en prima vermakelijke verhaaltjes die door elkaar zijn gehusseld (bij de recut and extended version zijn deze verhaaltjes in volgorde geknipt en geplakt wat een logischere maar iets minder dynamische kijkervaring oplevert) en je krijgt een film die van begin tot eind geen seconde verveelt.
Er is zoveel wat je aandacht opeist en voordat je goed en wel in de gaten hebt wat er allemaal gebeurt, zit je alweer in de volgende fase van de film. En dat maakt de film een genot om naar te kijken.
En ook onlangs wist de film me wederom geen seconde te vervelen.

Sinds de film in 2005 toch zeker één van de hoogtepunten bleek te zijn op filmgebied van dat jaar en terecht een bioscoopbezoek waard was, heb ik altijd met ontiegelijk veel plezier regelmatig teruggegrepen naar dit pareltje van Robert Rodriguez en Frank Miller, die laatste de man achter Sin City.

Bij de meest recente kijkbeurt realiseerde ik me overigens hoeveel mensen er in deze film spelen, die nu helaas niet meer onder ons zijn: Michael Clarke Duncan, Powers Boothe, Brittany Murphy en Rutger Hauer spelen weliswaar vrij korte, maar geweldige rollen naast de rest van de indrukwekkende cast. Wat dat betreft toch ook wel verdrietig om te realiseren dat een aantal van deze mensen ook nog eens op relatief jonge leeftijd zijn overleden. Ze zijn in ieder geval vereeuwigd in deze film en zullen vanzelfsprekend nooit meer vergeten worden.

Het mooie verder van Sin City is eigenlijk dat het totaalplaatje zo geweldig cool in elkaar steekt. Het hele zwart-wit gegeven met hier en daar wat kleur zorgt voor een stijl die, ondanks dat deze je wel degelijk moet liggen, gewoon heel gaaf oogt. En de personages lijken ook nog eens letterlijk uit de strip weggelopen te zijn, met als ultiem voorbeeld natuurlijk die van Marv, overtuigend en bruut neergezet door Mickey Rourke die wat mij betreft de enige acteur is, die Marv had kunnen en mogen spelen. Hij ís Marv, compleet met die legendarische tronie van 'm.

Naast Marv is eigenlijk iedereen perfect voor zijn en haar rol. Of deze nu klein is of niet, iedereen komt fantastisch uit de verf. Misschien alleen Clive Owen wat minder, maar aan de andere kant mag hij wel de beste scene uit de film delen met de dode Jackie Boy (de fantastische Benicio Del Toro, ook redelijk verbouwd speciaal voor de film), als ze beiden in de auto zitten. De scene die overigens exclusief door Quentin Tarantino geregisseerd is.

Andere hoogtepunten zijn iedere scene met de mysterieuze en uiterst dodelijke Miho (jammer dat Devon Aoki haar rol niet kon spelen in het vervolg), de krankzinnige en bloederige momenten met Kevin (Elijah Wood in een rol waarmee hij doet vergeten dat hij in een zekere trilogie zat) en het absurde Muppet-personage van Roark Junior/Yellow Bastard (Nick Stahl) is geweldig, goor en absurd tegelijkertijd.
En zo kan ik er eigenlijk nog wel meer noemen, misschien wel elk moment uit de film!

Ik zou nog heel lang door kunnen gaan over deze film, maar feit is gewoon dat Sin City een topper is die niet gemist mag worden. Zelfs het vervolg, die redelijk wat kritiek te verduren heeft gekregen, vind ik er nauwelijks voor onder doen!

Sin City rules!

Cool. Dat is het codewoord voor deze film. Alles is gemaakt zodat de film een enorme coolheid uitstraalt. Dat lukt zeker, maar doet daar zo hard zijn best voor, dat het uiteindelijk zijn doel voorbijschiet en tegen gaat werken. In het begin is het overdreven acteren begrijpelijk en zelfs vermakelijk; het is een (semi-)vleesgeworden comic en daarom is het vaak over the top. Ik heb overigens niks met comics (en de films daarvan), maar dit was leuk om naar te kijken, het miste zijn doel niet. De reallife comicstijl in combinatie met de animatie werkt prima, het is visueel een pareltje. Ik hou ook van de duistere en grauwe setting. De film is stoer en er zit leuke eye-candy in. Echter, op een gegeven moment geloof je het wel.

De film duurt sowieso minstens een kwart te lang. Ik ben blij dat ik de extended versie niet gekeken heb. De verschillende verhalen en ze uiteindelijk toch laten samenkomen is aardig, maar voegt weinig toe. Integendeel, het versnippert te veel. Het narraten is in het begin tof, maar begint te vervelen. En zo is er veel wat in het begin leuk is, maar gewoon te lang duurt. Het verhaal is ook niks, gewoon wat wraak en heel veel actie en uitgesproken geweld, ook al is het geanimeerd. De film moet het absoluut niet van het verhaal hebben, maar ik denk dat de meeste mensen het daar ook niet voor kijken.

Al met al dus een prima idee, een coole en originele uitwerking qua beeldvorming, maar te lang en het verhaal veel te dun. En vrij expliciet qua geweld, daar moet je tegen kunnen.

De visuele vormgeving is heel bijzonder en trekt onmiddellijk de aandacht. Deze mix van graphic novel geïnspireerde beelden en film noir is toch wel uniek voor zover ik weet. Helaas valt er buiten deze geïnspireerde gimmick voor mij niet veel uit te halen. Ik had het natuurlijk moeten weten zodra de credits van Rodriguez en Tarantino op de credits verschenen. Groteske karakters, ultra-geweld en sexy dames. Als je deze film wil bekijken vanuit een film noir insteek ben je er onmiddellijk aan voor de moeite. Dit hier is een hoop gladde en extreme pulp waar ongetwijfeld een publiek voor bestaat (als ik de reacties hier lees). En ik moet zeggen dat ik er vroeger ook niet vies van was. In de jaren ‘90 enorm genoten van de eerste films van het genoemd duo maar intussen is mijn smaak blijkbaar geëvolueerd, dit i.t.t. wat de heren met tussenpozen creëren. Neem nu de insteek van die bende extreem gewelddadige vrouwen; is blijkbaar geïnspireerd op exploitation uit de seventies. Ik word er niet warm van. Ik heb het precies echt wel gehad met de eindeloze zelfreferenties van dit genre. Dit soort films wil het genre ook almaar overtreffen in extremiteiten en geweld. Echter, net zoals Kabouter Lui word ik daar zo moe van. Niettemin technisch knap gemaakte film, zeker weten. En evenmin verkeerde acteerprestaties voor wat het script waard is.

Herzien, voor het eerst sinds 2005, en vanzelf de 'recut en extended version'.

En ouch, wat een misser is dat. Recut en extended lijkt toch vooral te betekenen dat je vier keer extra de titelrollen langs krijgt, maar zonder echt nieuwe content, nieuwe scenes, of zelfs maar iets wat echt anders is in het narratief of in de beelden - misschien dat ik ergens in de 17-of zo jaar tussen 2005 en nu wat vergeten ben van het originele plot, er vallen me geen duidelijke verbeteringen of veranderingen op behalve dat titelgedoe. Jammer, het haalt de flow totaal uit de film.

Grafisch is het nog steeds allemaal even geniaal als de originele versie, dat staat echt als een huis. Net als de enorm rijke cast - en van Willis, Alba en Rourke misschien wel hun mooiste rollen ooit. Qua sfeer ben ik wel minder onder de indruk nu dan dat ik 17 jaar geleden was - of is dat wellicht dan wat er veranderd is in de 'extended cut'. Note to self: over 17 jaar bij de volgende kijkbeurt toch maar weer het origineel.

Een ware ode aan de graphic novel. Het gritty Sin City laat alle elementen van neo-noir op uitmuntende wijze tot leven komen. Met zijn rauwe personages acterend in een goddeloze stad vol zonden doet de film zijn naam absoluut eer aan. Toch is het vooral de fraaie art style - zwart-wit, bij wijlen aangedikt met een opvallende kleur - die de show steelt. Vol expliciet geweld en erotiek is Sin City de perfecte moderne projectering van Sodom en Gomorra. Er is uiteindelijk maar één ultieme zonde: hier niet in volle tuigen van kunnen genieten.

5,0 * Wonderschone verdorvenheid

Na herziening een halfje erbij. Blijft een zeer interessante misdaadfilm die ik vroeger erg kon waarderen vanwege het buitensporige geweld. Om de zoveel minuten is de straat in de wereld van Sin City een dood lichaam rijker en regisseurs Robert Rodriguez en Frank Miller presenteren het op een kundige en onderhoudende wijze. Uiteraard is het merendeel van de film digitaal ingericht en de computereffecten vertonen ondertussen links en rechts wat houterigheid, maar niettemin blijft de unieke visuele stijl opvallend en doeltreffend. Erg fijn is dat het gebeuren een talrijke hoeveelheid aan zeer memorabele personages kent, waartussen ik persoonlijk Mickey Rourke, Elijah Wood, Jessica Alba en Nick Stahl ongeëvenaard vind. Niet elk deel binnen de film is verder even uniek, maar allemaal blijven ze herhaaldelijk boeien. Regisseur Quentin Tarantino nam een enkele sequentie in Sin City voor zijn rekening, maar laat zijn aanwezigheid evenzeer voldoende blijken.

Ik heb de film een aantal weken geleden gezien en had hem toen op 3.5* staan gevoelsmatig, maar nu terwijl ik wat aan het terugdenken ben, mag dat eigenlijk gerust naar een 3* zakken voor mij. Ik vond het geen onaangename filmervaring, maar merkte wel al vrij snel dat ik er niet helemaal inzat, en dat het wellicht geen topper voor mij ging worden. En nu zakt de film qua 'nasmaak' - of hoe zal ik het zeggen - ook niet fantastisch goed. Het is een enorm sfeervolle neo-noir met een visueel absoluut gelikte stijl; ik denk dat de grootste criticaster van de film dat ook nog wel zou beamen. Qua art-design is dit top. Maar het is hier wel echt een geval van 'stijl boven inhoud' voor mij, want het inhoudelijke deed me heel weinig. De personages zijn van bordkarton en weinig meer dan karikaturen en de drie verhaaltjes vond ik niet supersterk. Ik had ook gehoopt dat ze wat ingenieuzer met elkaar in verbinding zouden staan met elkaar, maar dat is eigenlijk totaal niet het geval. Hier en daar een verwijzing of een personage dat terugkeert, of eens één gebeurtenis die overlapt en vanuit een ander perspectief bekeken wordt, maar ik vond dat al bij al heel karig. Ik kon me vaak niet van de gedachte onttrekken dat als dit uit de pen van Tarantino was gevloeid, dit aspect véél sterker en organischer in elkaar gestoken zou hebben. Als ik er eentje moet kiezen, vond ik het laatste verhaaltje overigens het meest vermakelijke en sterkste; hetgeen met Clive Owen en het prostituee-leger.

De 'edgy' one-liners, het brute geweld, de hyper-geseksualiseerde vrouwen, de 'coole' loners met een brute buitenkant maar een gouden hart, de enorm afschuwelijke villains.. Ik snap dat het kan aanspreken, en Robert Rodriguez is qua stijl en toonzetting op z'n minst wel heel consistent, maar ik denk dat het me tien jaar geleden allemaal meer gedaan zou hebben. Niet dat ik een film als deze ontgroeid ben, of zo zou ik het toch helemaal niet willen verwoorden, maar het maakte niet helemaal de indruk die het denk ik een aantal jaren geleden misschien wel gedaan had. Al vind ik het inhoudelijk en verhaaltechnisch echt geen bijster sterke film, en staat of valt deze film wel echt of je voor 2 uurtjes lang de stijl en toon op zichzelf voldoende vindt.

3*.