Full Metal Jacket (1987)

Tja, je hebt natuurlijk wel bizarre methodes nodig om mensen zo ver te krijgen dat ze met het geweer in de hand op een schietende vijand afrennen.....

Ik moet zeggen dat ik met hetzelfde gevoel zat te kijken als Inland Rabbit , in eerste instantie dacht wat moet ik hier nou weer mee ? Dit komt zo bizar over, dat is toch niet normaal. Maar na een 2e kijkbeurt met hetzelfde gevoel dacht ik : dat is natuurlijk exact de bedoeling van zo'n bootcamp en dus van Kubrick. Juist door het onmenselijke en eigenlijk belachelijke gedrag van een drill instructeur ga je op den duur twijfelen aan jouw eigen normen en waarden en ga je jezelf steeds meer voegen naar wat er verwacht wordt van je als soldaat. Inderdaad schieten op medemensen en gewoon doen wat je gezegd wordt.

Juist omdat je ( achteraf ) weet dat die debielen er rondlopen is het helemaal niet strontvervelend om naar te kijken, het maakt het juist interessanter.

Laat dat nou precies de reden zijn waarom ik een Kubrick fan ben.

Je zegt dat je je mischien beter had kunnen inleven als je zelf in het leger zou hebben gezeten, dat lijkt me zeer zeker waar.

Ik ken genoeg mensen die niet in het leger hebben gezeten en bepaalde dingen over het leger in films als bullshit zien terwijl genoeg ervan de realiteit is. Zeker in de tijd van de dienstplicht zaten er genoeg etters bij die helemaal niet in het leger wilden zijn en die verziekten genoeg voor degene die er wel wilden zijn of het gewoon accepteerden.

Door aardig en vriendelijk te doen kom je nergens en krijg je geen leger dat inzetbaar is voor de diverse doeleinden.

Vandaag herzien en ik verhoog hem terug naar een 4,5*. Het eerste deel is, net zoals de eerste keer, perfect! Het tweede deel heeft nog steeds een aantal (minieme) gebreken, maar die vallen nu minder zwaar. Met name de contrasten in het tweede deel zijn bijna ironisch.

Bij mij is dat niet anders, hoor.

Full metal jacket is gewoon een goede film. Stanley Kubrick wist zonder twijfel dat je met dit verhaal talloze details kon gebruiken. Daarom is het zo'n goede film. Met Stanley kUbrick heb je ook soms dat je er geen bekende acteurs bij zijn en toch een topfilm is, kijk maar naar de laatste goede films ( Inception, Leonardo DiCaprio/ Kick-Ass, Nicolas Cage/The dark knight, Christian Bale/ Full metal Jacket,......). Nog een goed idee was dat de film in 2 stukken was en elk stuk een goed einde had. Ik vond hem heel mooi, topfilm ( 5** op 5**)

Sorry hoor, maar het ligt tot vooral aan jezelf als je geen goede films zonder bekende acteurs ziet. Bovendien is de helft van je lijst middelmatig.

leuk filmpje maar ook niks bijzonders,

vond hem een beetje vergelijkbaar aan Hamburger Hill,

kijkt wel lekker weg, daar niet van.

maar vond hem niet echt iets speciaals hebben..

maar alsnog een dikke 3,5*

FMJ heeft toch wel heel veel meer dan Hamburger Hill, een diepgaander verhaal en betere karakter uitdieping voornamelijk.

Buiten dat ze beiden over de Vietnamoorlog gaan hebben ze (gelukkig) niks gemeen.

Idd een bizarre vergelijking. Hamburger Hill is vooral een eentonige slachtpartij, terwijl Kubrick hier veel eerder een commentaar op de oorlogsmachine als geheel geeft. Maar voor de oppervlakkige kijker schetsen ze wel beide het beeld dat oorlog geen pretje is.

Zeker wel, Hamburger Hill laat voornamelijk de grofheid van een slag in het algemeen zien terwijl FMJ juist meer op persoonlijk vlak de ontberingen al vanaf de opleiding laat zien. Hierdoor vind ik FMJ een sterkere impact hebben. Ook niet voor niets word/werd op de meeste kazernes in Nederland deze film getoond in de opleidingen.

Meestal zijn er met goede films toch bekende acteurs bij

Wat een rare stelling. Voor een goede film heb je een goede regisseur nodig. Of de acteurs bekend zijn lijkt me echt totaal onbelangrijk. Bekende acteurs zijn enkel leuk voor de marketing. Daarnaast hangt het ook van je eigen kennis af of je de acteurs kent of niet, maar dat heeft geen enkele invloed op de kwaliteit van de film.

Je kan wel stellen dat door goede films acteurs bekender kunnen worden.

'bekend' is inderdaad een totaal fout adjectief als het gaat om de kwaliteit van een film te bepalen.

Bekende acteurs kunnen een meerwaarde geven, maar enkel omdat ze goed zijn, niet omdat ze 'bekend' zijn. Want niet alle bekende acteurs zijn goed, noch zijn alle goede acteurs bekend.

Vandaag voor het eerst gezien en ik heb een beetje gemengde gevoelens hierbij.

Ik moet wel zeggen dat het 1e gedeelte mij veel beter is bevallen dan het 2e gedeelte. Bij het 1e gedeelte zat ik eerste minuut echt van "wow wat is dit voor een kerel" maar na een paar uitbranders lach ik helemaal dubbel om die kerel. Uiteindelijk voelde je het einde van het eerste gedeelte wel aankomen maar toch sloeg het wel in.

Het 2e gedeelte vond ik persoonlijk wat minder. Kubrick liet duidelijk merken wat hij van de oorlog(en) vond en die situaties vond ik wel interessant om te zien. Ook inderdaad hoe het einde refereert naar de dril instructor, die werkelijk een "killing machine" van hem heeft gemaakt.

Al met al een goede film maar ik ben waarschijnlijk nu al weer aan een herziening toe!

Full Metal Jacket is een oorlogsfilm die vooral humoristisch is, maar op momenten ook spannend en aangrijpend. Het eerste deel van de film is echt geweldig (als de militairen worden getraind), met name vanwege de onvergetelijke personages Sergeant Hartman en Gomer Pyle. Het tweede deel vond ik een stuk minder boeiend, al wordt er dan wel een goede oorlogssfeer neergezet. Het eerste deel is dan toch wat meer bij mij blijven hangen. Al met al is dit een steengoede oorlogsfilm.

"I am.... in a world.... of shit!"

Vandaag weer eens herzien, op Blu-Ray (die er overigens prachtig uitziet) en het blijft een indrukwekkende, misschien wel de beste, oorlogsfilm. Zoals met in de documentaire al zegt, het draait niet zozeer om de machines die de soldaten zijn geworden, maar om wat ze als mens zijn verloren. En de scene waarin Gomer Pyle door zijn klasgenoten gestraft wordt, door hem met zeep op zijn buik en borst te slaan, terwijl anderen hem vasthouden gaf me echt kippevel, voornamelijk door het gejammer achteraf, echte emoties waar Frank Darabont nog een puntje an kan zuigen.

Kubrick hanteert een beetje de zelfde aanpak als in de Shining, take na take, soms wel 30 om het juiste eruit te krijgen, zoals Adam Bladwin al zegt, hij is de meest geduldige man die ik ken en tegelijkertijd de meest ongeduldige. Maar wel een verdomd goed regisseur, zowel qua visueel aspect (die kapotgeschoten stad) als qua acteursprestatie. Ze hadden er soms echt genoeg van, en dat gevoel hadden soldaten in Vietnam ook vaak, en zo wordt een oorlog perfect weergegeven. Het is allemaal zo surrealistisch, van de vuilbekkerij van de briljante Lee Ermey tot het Mickey Mouse liedje op het eind.

Eigenlijk is een verhoging naar 5* niet meer dan terecht.

"deel1" en "deel2" zijn onlosmakelijk me elkaar verbonden.

Het gaat om de gekte, zinloosheid en psychologische waanzin van de oorlog.

Dl 1 is de hoopvolle aanloop naar de waanzin en tenondergang van dl2

Ja, vooral die harde cut van de zelfmoord van Gomer Pyle naar Vietnam, qua kleur, qua sfeer en qua muziek. Komt ineens Nancy Sinatra voorbij met 'These Boots' terwijl een hoertje op de soldaten aanloopt en zegt 'oh me so horny, me love you long time'. Ook het derde deel (of laatste stuk van de film) met die sniper, wiens enige doel het is de Amerikaans troepen te vertragen, ook al gaat dat haar haar leven kosten, is zo typisch Vietnam. En ze pakt wel mooi 3 man mee voordat ze zelf wordt neergeschoten. Dat het dan ook nog eens een jong meisje blijkt te zijn maakt het helemaal af.

Ik had er eerlijk gezegd meer van verwacht. Het eerste deel van de film is vrij sterk, maar het tweede vind ik zelf iets minder. Interessant is dat de film zich afspeelt rondom het Tet-offensief en dus vooral in het stedelijke Vietnam. Ik heb me gedurende de film niet kunnen verbinden met de karakters, iets wat ik wel zeer makkelijk kon bij een film als Platoon. Ze komen weliswaar niet geheel overeen, maar ik had gehoopt op een iets memorabelere film. De opnames zelf en de technische kant van de film is uiteraard prachtig gemaakt, maar het verhaal en de diepere indruk vind ik minder. Ik zal de film helaas morgen vergeten zijn, terwijl ik Platoon als een van de beste film ooit beschouw. Jammer, ik had er meer van verwacht.

in mijn beleving een meesterwerk van Kubrick

heb 1 minpuntje, de scene waarin EightBall neergeschoten wordt. Op het ene moment dat ie Doc J wegsleept wordt ie van links beschoten, de scene erna zie je de inslag aan de rechter kant.... schoonheidsfoutje

Zat niet lang na het voor de eerste maal zien van deze film bij de commando's en het koste me veel moeite om niet ook te gaan zeggen: "Is that you John Wayne? Is this me?"

Rond 7 jarige leeftijd had ik blijkbaar FMJ al gezien, de enige scène die mij bij is gebleven is de shoot me, shoot me, shoot me - scène! Brrr, angstaanjagend destijds!

Op m'n 12e zapte ik wat zenders voorbij en zag ik Gomer Pyle op zijn hoogtepunt.

Het werd hoog tijd voor een kijkbeurt!
Ik ben niet echt van die zoetsappige lappen tekst, dus laat ik maar straight-to-the-point gaan.
Wat een film! Je hebt continue aandacht voor deze film op de manier hoe die gebracht wordt.
Geen enkele personage is naar mijn mening overdreven neergezet. Prachtig hoe de finale is verwerkt: Een vurige sfeer, met die heilige soundtrack! En dan, de Vietnamese met haar rug naar hun toegekeerd. Ze keert zich om, je ziet de ontzettende lust en gedrevenheid in haar ogen. Wat een monster-scène, wat een kippenvel! Nog steeds was het stukje daarna angstaanjagend!
Het enige minpuntje is dat de regisseur soms iets te mooie inlijst plaatjes wou hebben.

Welk mooie plaatjes (die dus niet zo functioneel zijn, dat bedoel je neem ik aan) doel je op?

De opening is overdonderend,onvergeetelijk.Op de manier hoe Sgt. Hartman zijn mannen klaarstoomt voor Vietnam.De dialogen waarmee het klaarstomen gaat gepaard zijn onvergetelijk , bikkelhard met sarcasme doorspekt.Het begin nadert de perfecktie de sfeer de kamera die er bovenop zit, heerlijk begin, genieten gegarendeert. Dan heb je natuurlijk ook nog de verschillende personages die het helemaal afmaken. Het is meteen duidelijk Stanly Kubrick zet hier een regelrechte meesterwerk neer.

De personages zijn suprieur uitgeschreven en iedere dialoog/monoloog is een aanwinst voor de film geschiedenis.Daar zitten absoluut geen halfbakken cliche dialogen in. Iedere zin van iedere verschillende personage werpt een nieuw blik op de oorlog of op verschillende situatie . De 1 heeft meer moeite met de situatie dan de andere, dan moet je vooral aan Pvt. Pyle denken.De personages blijven ook hun potentieel houden heerlijk !!.

Ik ben dol enthioust met dit werk. Kubrick maakt met dit meesterwerk zijn talent waar. Hij brengt deze film tot leven.Zijn aandacht aan deze film zie je duidelijk terug, zijn oog voor detai is van een buitencatagorie.De camera keuzes in verschillende situaties is subliem en intens dan is een vergelijking met Hamburger Hill een lachertje ( met alle rispeckt ).

Na The Shinning en nu deze ben ik van mening dat cinomatografie is uitgestorven.

City of God ( 2002) ooit gezien ? Zo zullen er wel meerdere films zijn.

Gelukkig schrijf je meestal erbij zie ik nu.