The Autopsy of Jane Doe (2016)

Aangenaam horror/thrillertje met een lekker duister sfeertje.

Acteerwerk en camerawerk is meer dan voldoende en de film is redelijk spannend.

Toch een kleine positieve uitschieter in het genre!!

kijk hier wordt ik blij van! Een nieuwe film van regisseur André Øvredal. De man die mij verraste met het fantastische Trolljegeren (2010) Een found-footage creature film. Nu is hij terug! En hoe? Een film over een vader en zijn zoon die een slachtoffer (Jane Doe) onderzoeken van een mysterieuze moord, maar zonder duidelijke doodsoorzaak. Daarom is er met een pathologische onderzoek haast geboden. En terwijl ze Jane Doe ontleden vinden ze steeds meer gruwelijk details. Wij kijken mee over hun schouder naar de autopsie, wat ongemerkt gruwelijke beelden oplevert. Hierdoor is zeker voor veel mensen het eerste uur een ruime voldoende. Nadat uur schakelt de film over naar minder bloederigheid en komt de verklaring aan de beurt. En die is toch zeer verrassend en goed gevonden. Een en ander heeft te maken met Leviticus 20:27. Verder zijn er natuurlijk ook wel de cliché deuren die open gaan en dergelijke maar de manier waarop die gebracht worden is toch wel net even anders. Misschien dat de locatie van het mortuarium hiermee te maken heeft? Naar mijn mening klopt alles aan deze film: verhaal, spanning, acteerwerk enz. Hierdoor is het zeker één van de betere horrorfilms van 2016. Het is gewoon jammer dat deze (nog) geen bioscooprelease heeft gekregen. Want regisseur André Øvredal blijkt een uniek talent! Wederom verrast hij mij met deze zeer goede film.

Effectief! Øvredal weet met name tijdens de eerste helft indruk te maken. Er zit ontzettend veel detail in de geluidsband; er tikt altijd wel érgens iets. Dat zorgt voor een ijzersterke, mysterieuze opening. Locatie is natuurlijk top. De houten muurtjes in de hallen, de kille autopsie-zaal en op de achtergrond spelend de verslechterende situatie buiten ( doet wat denken aan Pontypool (2008) , ook ijzersterk verteld). Het zorgt voor klamme handjes. Hij kiest echter de makkelijke route voor de tweede helft. Jammer dat dan ook nog de muziek stevig de overhand neemt, waar hij eerst de locatie zo goed z'n werk liet doen. Uiteindelijk zijn het vooral de autopsie-scenes die het best zullen blijven hangen; puur vakwerk! Neigt af en toe naar de 4* --is quality-wise érg solide--, maar mist net dat speciale randje richting het einde. Alsnog één van de betere genrefilms van dit jaar.

Mensen hier hebben het over een thriller maar dit is naar mijn mening gewoon een horror, en best een leuke. Een origineel verhaal met een goede spanningsopbouw en het is ook lekker mysterieus. Helaas is het laatste half uur wat minder bijzonder en worden de platgetreden paden weer eens bewandelt. De cast doet het, op enkele momenten na, best aardig. Ik vond het wel een leuk duo in ieder geval. De autopsiescènes zien er goed uit, mooi gemaakt.

Aardige meevaller deze film. In het begin leek het een saaie bedoening te gaan worden, maar ze weten het toch boeiend te houden. Het duo (vader en zoon) betrekt de kijker door hun gedachtegang doorheen het autopsieproces luidop te beredeneren. Een meevaller is ook het lijk dat zeker een mooie dame is en geen dikke oude vent. Uiteindelijk wordt het natuurlijk allemaal wat minder prettig om naar te kijken en komt het horroraspect steeds meer op de voorgrond.

De film bevat wel een aantal jumpscares, waarvan ik er 1 (helemaal aan het einde) echt goed vond. Ik verschoot me een bult! De rest zag ik allemaal aankomen, meestal van mijlenver. Hoe dan ook toch wel een film die origineel uit de hoek komt, ik ken niet direct een film die ik hiermee kan vergelijken.

De soundtrack vond ik ook best sterk en de film is goed in beeld gebracht.

Prima horrorfilm van de regisseur van het leuke Trolljegeren uit 2010. De eenzijdige plaats van handeling heeft zo zijn tekortkomingen en de film is niet altijd even boeiend, maar de inventieve, slim opgebouwde plot en de creepy, langzaam escalerende sfeer zijn eersteklas. Het akteerwerk van Emile Hirsch en Brian Cox is daarnaast uitstekend. Aangename verrassing en één van de betere horrorfilms van 2016.

Word nooit warm voor dit genre. Desondanks toch een kans gegeven. Kijkt prima weg mede door de speelduur die niet te lang is. Aardig voor een keer, meer niet.

***

Boeiende thriller van de maker van Trolljegeren, een film die ik enkele jaren terug bij het zien erg aardig vond. Deze Autopsy of Jane Doe is niet zozeer eng, wel erg sfeervol en doordat we bijna volledig 1 ruimte zien, nog wel een kille, beetje creapy autopsie-zaal (geen idee hoe je dit noemt), ligt de focus mooi op het opbouwen van de spanning tot de climax. De onthulling is achteraf gezien niet geheel verrassend, maar ik had het toch pas bij de onthulling zelf door. Prima acteerwerk van beide mannen in de hoofdrol. Het einde is acceptabel, de film vrij sterk. Toch zit er weinig in de film wat echt memorabel is, dus een topfilm zal ik het niet noemen. Wel een aanrader. Er zit zoveel troep in het horror/thriller genre, fijn dat er ook nog eens prima werkjes als deze de aandacht krijgen.

3,5*

Wat een heerlijke film. Zeer sfeervol. Met een uitstekende soundtrack.

Ik denk dat ik er iets teveel van verwacht had. Het was zeer zeker geen slechte film maar ik vind films die constant op 1 plek blijven nooit zo geweldig. Er waren maar 2 hoofdpersonages (nou ja 3) en dat maakte het een kleine film. Hij was absoluut heel spannend en soms best wel goor. Voor mij had alleen het verhaal nog iets uitgebreider mogen zijn.

Het meisje zonder naam

The Autopsy of Jane Doe die net aan het einde van 2016 uitkwam werd door verschillende bronnen genoemd als de engste film van 2016. Nu hoor ik dit tegenwoordig wel vaker waardoor ik hier inmiddels niet gevoelig meer voor ben, en ook in het geval van deze titel valt het voor de doorgewinterde horrorfans allemaal wel mee.

Hoewel dit best wel eens serieus kanshebber van engste film van 2016 zou kunnen zijn voor mij persoonlijk, komt dat ook gewoon vanwege het feit dat ik dit jaar niet bijster veel sterke horrors de reveu heb zien passeren. De enige serieuze concurrent die ik dit jaar gezien heb is The Conjuring 2. In ieder geval is deze autopsie van mevrouw Jane minimaal van een gelijk niveau en ook al veel beter dan de zogenaamd beste Amerikaanse horrorfilm van de afgelopen 20 jaar (Don't breathe).

Deze titel heeft pakweg 3 hele sterke punten wat allereerst de sterke cast en het goede acteerwerk is inclusief de vertolking van het lijk door Olwen Catherine Kelly, want dit gaf mij echt de kriebels! Eveneens heel sterk is de onheilspellende en spannende opbouw, en tot slot is het verhaal achter het lijk een van de creatiefste en meest originele vondsten die dit genre ooit gekend heeft.. Minder vond ik een enkele keer de wat goedkoop ogende effecten, een aantal voorspelbare schrikmomenten en plottwists Ik word zo moe van die scene's waarbij de lover wordt aangezien voor een demonische verschijning, of geest oid en een film die tegen het einde toe wel een heel stuk minder eng te noemen is.

Gelukkig wordt er dan wel weer heel sterk afgesloten, en wat ik daarbij overigens heel positief vond is dat er ook nog genoeg te raden viel over hoe de vork nu precies in de steel zit. Ik zelf persoonlijk zou nu ook niet negatief tegenover een vervolg staan wat dieper ingaat op het verleden van onze Jane Doe, al zou dit wel een stuk van de mysterie wegnemen. Een 4,0* geven vind ik net wat te hoog, maar zie mijn beoordeling maar als een vette 3,75*.

3,5*

"The Autopsy of Jane Doe", een film waar we eerst niet al te hoge verwachtingen van hadden. Naarmate deze film vorderde kreeg hij ons meer in de greep van het verhaal. Uiteindelijk na de slotscène en afsluiting van de film, kwamen we tot de conclusie dat het inderdaad een prima film was geweest en dat we onze tijd niet verknoeid hadden.

Nog even over de stelling dat deze film de engste van 2016 is geweest.

Daarover hebben we onze twijfels een beetje. Er waren meerdere griezelfilms die elkaar naar de kroon staken. Maar voor sommige mensen zal deze wel bij de top horen.

Wij willen ons daar nog even over beraden voor we hierover een oordeel durven te geven.

Alle wat Don't Breathe beweert namelijk most terrifying movie of the year,,,dat gaat wat mij betreft geheel naar deze film.
Al is de laatst genoemde ook erg sterk .

Het is een ijzersterke horror film.
De schrikmomenten werken.het geeft je een unheimisch gevoel.
En het creëert een spanningsboog die hij niet meer los laat.

Eng,bovennatuurlijk,hekserig en buitengewoon sterk.
Een van de beste horror films die 2016 te bieden had.

dikke voldoende .

The Autopsy of Jane Doe

Ja, eindelijk. Een film waarvan ik kan zeggen dat hij leuker is dan dat ik verwacht had. The Autopsy of Jane Doe brengt iets nieuws, iets moois met een laagje thriller wat je toch wel wegzet tot het kijken naar een film waarvan (zelfs ik) ook de rillingen naar boven tevoorschijn komen, en dat heb ik niet snel. Qua schrikmomenten valt de film wel mee, ik schrik niet meer zoveel, dat komt vooral omdat ik al een paar films heb gekeken die mij echt heb doen schrikken en misschien ook wel omdat ik dit soort films te vaak kijk dat ik eigenlijk de clichématige scenes er te makkelijk uit kan plukken, ook al is dat totaal niet moeilijk meer tegenwoordig.

Ik vond The Autopsy of Jane Doe weer eens iets verfrissends. Heb persoonlijk nog nooit een film gezien waarbij een lijkschouwer aan de gang ga. Je hebt wel series als Bones - TvMeter.nl of die reguliere NCIS / CSI maar echt een film.. Nee, daar heb ik nog niet veel van gezien. Eigenlijk helemaal niks. En ik denk dat die verfrissing juist heeft geleid tot een plezierige waarneming van The Autopsy of Jane Doe.

Ondanks mijn lovende woorden kenden de film best grote clichés. Voorbeeld: Austin slaat een gat in de deur, ze kunnen er niet meer uit. Wanneer de twee iets horen en ze willen gaan kijken (want nieuwsgierige aapjes waren het wel) komt er (als schrik moment) een lijk voor de deur, die zijn mond vast gesnoerd heeft. Ja, echt schrikken deed je het er niet echt bepaald van want dat zag je al totaal aankomen, daar is dan wel misschien helemaal niets nieuws aan, zo kan ik bij alle horror films wel een totale kopie verzinnen van de echte schrik-klassiekers.

The Autopsy of Jane Doe is heerlijk duister. Buiten het feit dat het mortuarium onder hun huis zit kent deze ook ontiegelijk veel gangen, waarbij er een met een donker tintje toch wel wat spanning’s gevoelens in je onderbuik naar boven krijgen. Wat ik dan wel erg fijn vond wat André Øvredal goed had gedaan was dat je continu een verwachting tot een schrik had. Tommy of Austin kom dicht bij het lijk van de dame, ik verwachtte elk moment wel dat de ogen begonnen te knipperen of iets in die richting wat achteraf gewoon totaal niet gebeurde. Toch fijn, als je kameraad in de verzorging zit, zo kwam ik ook achter het Jane Doe verhaal. Jane Doe (en John Doe) zijn ‘pantoniemen’, zo aangeduid op Wikipedia, wat er eigenlijk voor staat dat het een lijk (lichaam) is dat niet geïdentificeerd is. Zo was deze Jane Doe natuurlijk ook niet geïdentificeerd.

Qua verhaal zat de film helemaal snor. De politie rukken uit op een melding (volgens mij) wat leid tot een lijk in de kelder. Deze lijk word naar het mortuarium van Tommy en Austin gebracht die autopsie op de Jane Doe moeten plegen. Wanneer ze eerst een prima introductie hebben geplaatst is het vrijwel tijd voor de film om echt te beginnen. Wanneer Tommy de Jane Doe opensnijd om autopsie er op uit te gaan voeren beginnen er rare dingen. De radio blijft verspringen, lampen knipperen en ze horen aparte geluiden. Eenmaal begonnen lijkt het erop dat ze een soort verkrachting heeft meegemaakt, waarbij weg rennen (kruipen) niet meer kon aangezien bij alle vier de hoofdpunten gebroken waren. Wanneer het verder begon te spoken in het mortuarium, koelceldeuren openen automatisch en noem zo maar op proberen Tommy en Austin te vluchten en achter de waarheid te komen.

Ze hadden in de tussentijd al wat weg gehaald van de Jane Doe, er kwam zomaar een vlieg uit haar neus en ze had een soort zakje (was gewoon een lap stof) wat eigenlijk de waarheid vertelde. Wanneer de twee verder gaan met de autopsie komt Tommy doormiddel van het lapje stof achter de waarheid van de Jane Doe, het is namelijk helemaal geen lichaam wat pas geleden dood zou gaan maar, het was een oud lichaam uit de jaren 1600 en dit was een heks. Tommy geeft zich over om Austin te laten leven maar goed, dat was natuurlijk niet goed gegaan en ook Austin gaat dood. Dit was op een best lullige manier gebeurd. Austin hoorde iemand via het noodluik schreeuwen, wat veel leek op de politie agent. Wanneer Austin dacht te ontkomen kwam hij er langzamerhand achter dat het de heks was die schreeuwde en hij kwam tot val.

Hun autopsie liet bijvoorbeeld bepaalde wonden zien, hersencellen die gewoon nog bewogen en andere rare activiteiten waarvan de waarheid steeds vaker naar boven kwam. Toen het gezicht begon te veranderen naar het origineel wist je al bijna hoe laat het was. Het lichaam deed vrij weinig, het lag er meer en deels gewoon maar het waren eerder de anderen om haar heen wat iets deden. Zelf liet ze het stroom er af gaan en noem zo maar verder.

Over het algemeen is het dus eigenlijk gewoon een film die je mee neemt naar de hekserij maar, het was wel een toffe film. En oja, de Jane Doe had twee mooie bergen, dat moet ik er wel eerlijk bij zeggen natuurlijk. The Autopsy of Jane Doe is voor mij echt een totaal nieuw concept maar, het blijft altijd tof om zo nieuwe dingen te zien. Het concept was prima uitgewerkt en ondanks de weinige schrikmomenten was de film prima om naar te kijken (al zeg ik het zelf). Zeker voor mij de horror-topper van het jaar 2016 tot nu toe, heerlijk!

4.0*

Dit is een film van - zoals Gabber Piet zou zeggen - hakkuh en zaguh. De in detail getoonde lijkschouwing op een onbekende jonge vrouw stelt lijkschouwers Tommy en Austin [vader en zoon] voor raadsels. Naarmate de bizarre vondsten zich opstapelen, gebeuren er ook vreemde dingen in het mortuarium. Wanneer Tommy en Austin door de combinatie van een storm en onverklaarbare storingen opgesloten komen te zitten, is er geen ontsnappen meer mogelijk... de vraag is alleen nog waaraan ze moeten ontsnappen.
Met Brian Cox en Emile Hirsch heeft deze horrorfilm een bijzonder sterke cast. Regisseur Ovredal [hoe ze je zo'n diagonaal streepje door de O?] gebruikt een sobere, effectieve cameravoering waardoor de film vooral in het eerste deel regelmatig voor kippenvelmomenten zorgt. Het tweede deel is wat conventioneler en er zit in ieder geval één ongeloofwaardige twist in - de dood van Austins vriendin Emma - maar het leidt allemaal naar een goede uitgewerkte, intelligente en bevredigende finale.
Niet voor mensen met zwakke magen, dat zal geen verrassing zijn, maar wie van onderhuidse spanning houdt krijgt waar voor zijn geld.

Spannende film met best wat gore, al wordt het nooit nagelbijtend eng. De setting wordt slim gebruikt en de langzame opbouw werkt prima. De film vliegt nergens echt uit de bocht, iets dat bij zo'n verhaal wel op de loer ligt, en de cast is goed (met name Cox).

Tussen de vele zwakke horrorfilms die uitgebracht worden door is dit een van de betere.

"They're not supposed to bleed like that. Right?"

'Trolljegeren' vond ik niet zo geslaagd, maar met deze titel weet André Øvredal zijn stempel zeker te drukken.

De opzet van een autopsie om achter de doodsoorzaak van een onbekende vrouw die onder mysterieuze omstandigheden is gevonden lijkt simpel, maar de zorgvuldige ontvouwing werpt zijn vruchten af. Hoe meer - onverklaarbare - zaken er namelijk ontleed worden, des te spannender wordt de film.

Dat is vooral te danken aan de samenwerking tussen Brian Cox en Emile Hirsch die als vader en zoon, maar bovenal als lijkschouwer geloofwaardig overkomen. Doordat elke stap voorzien wordt van hun commentaar ga je als kijker ook beredeneren hoe de verscheidene puzzelstukjes in elkaar behoren te vallen. Daarbij helpt het dat Olwen Catherine Kelly als lijk iets onheilspellend heeft.

'The Autopsy of Jane Doe' leunt op de beklijvende sfeerschepping; er wordt knap gebruik gemaakt van één ruimte, degelijk acteerwerk en spanning. De kracht van de suggestie blijft overheersen, met name door het gebruik van geluid. Hierdoor blijf je op je hoede, zonder dat je wordt overrompeld door overbodige jump scares.

Al met al een solide horror waarvan er deze dagen helaas te weinig worden gemaakt. Graag meer van dit Øvredal.

3,5 Sterren.

In een huis heeft een ware slachtpartij plaatsgevonden. De politie treft er ook het schijnbaar intacte lijk van een jonge vrouw aan. Uit een onderzoek blijkt dat er geen sprake was van een inbraak, maar dat de slachtoffers tevergeefs geprobeerd hebben de woning te ontvluchten. Een vader en zijn zoon worden belast met de lijkschouwing van het lichaam van de jonge vrouw. Ondanks het feit dat er geen uitwendige sporen zijn komen ze tot een verrassing te staan wanneer ze verder speuren: de dame zou een gewelddadige rituele dood gestorven zijn. Maar dan beginnen er in het mortuarium een aantal onverklaarbare fenomenen plaats te grijpen en moeten de twee uiteindelijk vechten voor hun leven.

Het plot beloofde veel goeds maar uiteindelijk was ik toch wat ontgoocheld. De angstsfeer bereikt voor mij hoogstens de middelmaat. De versie die ik zag duurde ook slechts 86 minuten. Toch kaapte de film vijf mooie prijzen weg en zie ik dat hij bij veel users in de smaak valt. Ik heb de prent twee keer bekeken omdat ik de eerste keer de neiging had van in te dommelen. Ik heb derhalve de moeite gedaan om hem nog een tweede kans te geven. De schrikeffecten vond ik echter niet zo effectief en ik kon mij niet volledig inleven in het verhaal. Misschien ligt het aan mij, ik bekijk al meer dan vijftig jaar horrorfilms en het is moeilijk om nog eens aangenaam verrast te worden. De personages en het scenario lieten bij mij geen grote indruk na en ook de plotwending op het einde zal mij niet bijblijven. Doorsnee horror, die probeert origineel te zijn maar toch zijn doel een beetje mist.

Sluit mij een beetje aan bij mijn voorganger.

De uitleg op het einde houdt weinig steek en was geen prioriteit voor de schrijvers. Ga niet naar de film kijken als je een solide verklaring wil voor de gebeurtenissen.

De schrikmomenten zijn weinig effectief doordat ze te lang worden opgebouwd. Het is traag, het geluid valt weg... Dan weet je dat het bijna zover is.

Het eerste deel van de film zit goed in elkaar en de onheilspellende gebeurtenissen volgen elkaar snel op. Het tweede deel is iets trager en er wordt meer rond de pot gedraaid. Om dan nog te ontkennen wat er gaande is (door de vader dan), vond ik een beetje vreemd. Ook werd het wat saai op de duur doordat alles zich afspeelt in dezelfde omgeving en de beste schrikmomenten waren opgebruikt. De laatste 10 minuten zijn wel nog spannend maar leveren geen bevredigend einde op.

Kleine 3* voor het goeie, eerste deel.

Voor mij persoonlijk, een zeer aangename verrassing!

Deze spannende horrorfilm wordt goed opgebouwd en kent een sterke sfeer. De autopsie is erg luguber en creepy en dat belletje aan de enkel was goed gevonden. Daar kon wel meer uit gehaald worden. Daarna beginnen er vreemde dingen te gebeuren in het mortuarium, maar dat gaat jammer genoeg ook samen met de nodige clichés die zeker op het einde storend worden. Brian Cox en Emile Hirsch als vader en zoon lijkschouwer zijn genietbaar, maar wat ook de aandacht trekt is dat het lijk van Jane Doe ook door een actrice vertolkt wordt. Helemaal niet mis... ergens tussen 3 en 3,5*

Lekkere kort durende (circa 80 minuten) mysterieuze, sfeervolle, boeiende en spannende Horror film die me eigenlijk vanaf de eerste minuut in de ban had. Het is alleen jammer dat de ontknoping van het herhaal een afknapper is en misschien ook wat aan de flauwe kant is.

In dit eenvoudige verhaal draait het om de twee lijkschouwers van het 20e eeuw familiebedrijf "Tilden Morgue & Crematorium", te vader Tommy (gespeeld door Brian Cox) en zoon Austin (Emile Hirsch), die laat op een avond een autopsie moeten gaan uitvoeren op een dode puntgave onbekende vrouw (oftewel een Jane Doe, die gespeeld werd door Olwen Catherine Kelly), die afgeleverd wordt door Sheriff Burke (gespeeld door Michael McElhatton). Deze staat onder druk en daarom moeten Tommy en Austin al op dezelfde avond de doodsoorzaak zien te vinden, zodat hij de volgende ochtend een volledige verklaring naar de pers kan afleggen. Voor de zeer ervaren Tommy en zijn in de leer zijnde zoon Austin, lijkt dit een appeltje-eitje, maar zodra ze beginnen aan de autopsie, ontdekken ze vreemde dingen in het lichaam van de onbekende vrouw en op een gegeven moment als buiten een storm begint te razen, gebeuren er zelfs bovennatuurlijke gebeurtenissen in het mortuarium.

De eerste helft van het verhaal is lekker mysterieus en weet te boeien en daarbij wordt ook het opensnijden van Jane Doe fraai in beeld gebracht en tevens wordt er gewerkt aan de spanningsopbouw (o.a. door wat men aantreft in het lichaam en ook doordat de radio een eigen wil heeft en er buiten een storm begint te razen), die in de tweede helt van het verhaal volledig tot zijn recht komt. Vanaf de tweede helft (na circa 45 minuten) draait het namelijk vooral om de Horror en de bovennatuurlijke gebeurtenissen in het mortuarium en dat was lekker creepy en spannend (o.a. het belletje op een dood lichaam).

Helaas komt het daarbij op het einde wel niet tot een climax maar eigenlijk tot een afknapper, want de ontknoping vond ik maar flauw, omdat we namelijk te maken hebben met een gedode heks uit de 17e eeuw, die wraak neemt op iedereen die haar iets aandoet, zoals de twee lijkschouwers die de autopsie uitvoeren op haar lichaam en haar opensnijden en haar dus iets aandoen. De verklaring die daarvoor gegeven wordt was opzicht wel logisch (zeker m.b.t. wat men allemaal vond in het lichaam en wat men haar allemaal heeft aangedaan) en helder, maar ik had eigenlijk gehoopt op een ander soort einde (bijvoorbeeld dat Jane Doe nog zou opstaan zoals de andere lijken in het crematorium, wat dus wel niet het geval is). Gezien het einde, zal het me niet verbazen als er nog een vervolg zal komen.

De cast in deze film is eigenlijk beperkt tot een handje vol acteurs en actrices die het wel gewoon goed doen en zeker de twee hoofdrolspelers Brian Cox (in de rol van hoofdlijkschouwer Tommy) en Emile Hirsch (in de rol van de bij de vader in de leer zijnde lijkschouwer Austin) en bestaat verder uit de al eerder genoemde personen nog uit Ophelia Lovibond (in de rol van Emma, die de vriendin is van Austin en waar Austin mee wilde uitgaan, totdat het dode lichaam van de onbekende vrouw werd binnengebracht). Zowel zij als Michael McElhatton (in de rol van sheriff Sheriff Burke, die als eerste te maken krijgt met de dode onbekende vrouw) hebben maar een klein rol in het verhaal.

Al met al is dit gewoon een lekkere mysterieuze, sfeervolle, boeiende en spannende Horror film, die zich ook lekker wegkijkt, maar vanwege de ontknoping op het einde kan ik deze film helaas niet meer geven dan 3,5*.

Goede film! Ik was aangenaam verrast. De spanningsopbouw is perfect. Niet snel maar langzaam steeds een stukje enger. Goede soundtrack ook! De sfeer van het gebouw draagt bij aan de spanning maar ook de prima acteurs. Ook...of vooral Jane Doe. Het is lang geleden dat ik een knappe naakte vrouw zo eng vond Meestal heb ik daar geen moeite mee

Toch is het niet een topfilm. De verklaring van het verhaal komt een beetje te makkelijk. De twist dat zijn vriendin Emma aanwezig was vond ik ook een beetje voorspelbaar. Dat het de kat was in de ventilatieschacht zag je ook wel aankomen...iets te goedkoop.

Maar zeker geen slechte film!

Fijn weerzien met Øvredal.

In Trolljegeren liet hij al zien een regisseur te zijn met potentie, in deze The Autopsy of Jane Doe weet hij die potentie nog iets meer om te zetten in kwaliteit. Nog steeds is het niet perfect, daarvoor gaat er iets teveel fout in het tweede deel, maar de stijgende lijn is merkbaar.

De film weet vooral veel sfeer te puren uit de setting, die opvallend beter benut wordt dan in I Am Not a Serial Killer. Het is niet zo grafisch en kil als in Nacho Cerda's Aftermath, maar het komt soms aardig in de buurt. Vooral sterk hoe het enerzijds toch erg kil en zakelijk is, terwijl de setting en personages net gezellig en likeable zijn.

Wanneer het Jane Doe personage binnengerold komt (leuke credit voor Olwen Catherine Kelly) begint Øvredal met het mysterie op te bouwen. Dat lukt best goed en hoewel de film toch al relatief snel naar een bepaalde richting begint te trekken blijft de juiste verklaring redelijk lang verborgen. Uiteindelijk valt het ook niet tegen, al is het nu ook weer geen geweldige twist of een echt "wtf" moment.

Jammer is vooral dat tijdens het tweede deel van de film Øvredal te vaak vervalt is saaiere horror clichés. De lijken die tot leven komen zijn wat aan de flauwe kant, scenes zoals door het sleutelgat kijken tot er plots iemand knal voorstaat zijn wat uitgekauwd en zo zijn er wel meer momenten die teveel by the book aanvoelen. Ik ben niet eens zozeer tegen jump scares, maar dan moeten ze qua timing en presentatie wel goed uitgevoerd worden, da's hier niet zo het geval.

Visueel is het wel de moeite, de gore is erg krachtig en functioneel, de setting mooi belicht en sfeervol. De muziek draagt ook af en toe een steentje bij (al is het wel apart dat 17e eeuwse heksen met de radio kunnen spelen, laat staan het concept radio uberhaupt begrijpen)) en op het acteerwerk valt ook weinig tot niks aan te merken. Behalve dan misschien het optreden van Lovibond, maar dat kan ook aan de nutteloosheid van haar rol gelegen hebben.

Fijn filmpje. Duurt niet te lang, kent een erg krachtige opbouw, verliest wat van z'n pluimen tijdens het tweede deel maar weet nog steeds waardig af te sluiten. Hoewel een vervolg mogelijk is lijkt me dat niet echt aan de orde, hopelijk beseft Øvredal dat ook en timmert hij verder aan een boeiende carriere.

3.5*

Deze eens bekeken en vond het nog een verrassende film. Ik wist niet echt wat te verwachten, maar de film boeide me van begin tot einde. De cast deed het prima en de film zag er goed uit. Het verhaal vond ik goed gevonden en het einde was ook prima.

Een aanrader!

Met mijn volle verstand besloot ik om deze film alleen te kijken in een krakkemikkige caravan zonder elektriciteit in the middle of nowhere. Uitstekende omstandigheden natuurlijk voor een horrorfilm en de rillingen liepen dan ook heel regelmatig over mijn hele lichaam.

Het verhaal werd mijns inziens prima opgebouwd en wist gedurende de hele film een heerlijk beklemmend gevoel vast te houden (ook omdat de film niet te lang duurde). Vader en zoon doen het zeer goed en de band die zij hebben, wordt op interessante wijze steeds verder uitgediept.

Het gebrek aan schrikmomenten deerde mij niet, omdat de mysterieuze sfeer zijn werk voldoende deed. Juist door het uitblijven van die overdreven schrikmomenten bleef de film boeien. Het einde vond ik ook zeker bevredigend en ik ben stiekem al nieuwsgierig naar een volgend deel!

3.5*

Goede horrorfilm die mij vanaf het begin af aan goed meenam in de sfeer. Vond de cast ook zeer sterk; kan ook bijna niet misgaan met Emile Hirsch en Brian Cox. Ik vond het alleen wel jammer dat de film op een gegeven moment in de horror-clichés viel. Maar al en al, heb ik mij prima vermaakt met deze film.

Zeker geen slechte horrorfilm, waarbij de spanning zeker aanwezig is. Eigenlijk is alles vrij mager, maar toch is het zo goed uitgewerkt, dat de film zelf helemaal niet mager is. Vader en zoon zetten een uitstekende prestatie neer en wisten mij ook te boeien, net zoals het verhaal trouwens. Ook dat is eigenlijk flinterdun, maar toch is de uitwerking daarvan nagenoeg perfect gedaan. Een duidelijke lijn in de film, waardoor je er echt in blijft hangen. Toch mis ik nog wel bepaalde antwoorden in de film. Een vervolg hierop zou mijns inziens weinig zin hebben, tenzij ze in een eventueel vervolg meer naar de geschiedenis gaan kijken.

Dit is een horrorfilm die tevens wat van het thriller genre in zich heeft en zorgt voor een geweldige ervaring. De personages zijn goed neergezet en de sfeer is serieus angstaanjagend. Tevens was Brian Cox meesterlijk, echt subliem!

Nogal tamme horror.

The Autopsy of Jane Doe volgt een beetje de Oculus formule, al draait het dit keer niet om een spiegel, maar om een lijk. Wederom worden de hoofdpersonen geteisterd door een kwaadaardige entiteit en is het niet helemaal duidelijk of alles nu werkelijk plaatsvindt, of dat het zich slechts in de verbeelding afspeelt. Het einde is bijna identiek, al blijft er hier niemand in leven. Ondertussen gaat het kwaad op weg naar een volgend slachtoffer.

Dit soort plots zijn voor mij niet bevredigend en ik kan me er zelfs aan ergeren (zie bv. ook It Follows). Ik wil graag enige genoegdoening en dat ik mis ik hier totaal. Als de film vervolgens ook niet erg spannend is, blijft er weinig over. Teveel van de bekende effecten, met storende radio's en knipperende Tl-buizen. De setting is verder wel goed in dat sombere mortuarium, evenals het acteerwerk, maar het is niet genoeg voor een voldoende. 2,5*