The Philadelphia Story (1940)

Wat een heerlijke film!

Erg lekker sfeertje, lekkere scherpe dialogen, erg leuke humor en geweldig acteerwerk. Grant is fenomenaal, Stewart speelt tevens een briljante rol ("Dost thou have a washroom? Thank thee!") en ook Hepburn laat een geweldig staaltje acteerwerk zien.

De scène waarin een droge Grant bezoek krijgt van een dronken Stewart is echt geniaal en hilarisch. Verder zit de film overvol met grappige momenten en briljante scènes. Ik heb in ieder geval prima genoten van The Philadelphia Story ...

Eerst even 4 hele dikke sterren, maar de kans zit er dik in dat die score bij een herziening nog zeker een half sterretje omhoog gaat. Toch jammer (en vreemd) dat maar zo weinig mensen deze film hebben gezien.

I thought all writers drank to excess and beat their wives. You know, one time I secretly wanted to be a writer.

Forse tegenvaller!

Ik had hier zeker wat van verwacht. Zeker gezien de sterrencast. Zij waren echter het enige wat deze film een beetje amusant maakte.

Het verhaal heeft erg weinig om het lijf en bevat geen plotwendingen of je moet aanhalen dat Tracey uiteindelijk toch niet trouwde met George maar met Dexter hoe voorspelbaar!!! Voorspelbaarheid deert niet altijd maar ik had al een lange zit achter de rug met een veel te lang gerekt verhaal met slechts een paar leuke, hierboven aangehaalde momenten.

Verder geen leuke vondsten, zijweggetjes en andere interessante personages behalve de three amigos.
Nee, op grond van zijn positie in de IMDB lijst had ik hier hoge verwachtingen van en dacht ik al aan een even leuke komedie als His Girl Friday. Maar ik werd zachtjes aan in slaap gewiegd. 2*

Deze film beoordelen is vrij eenvoudig:

De eerste helft verliep zeer traag en was saai en oninteressant. Bovendien zat hij volgepropt met vervelende dialogen. 2* daarvoor.

Maar de tweede helft ging een stuk vlotter, was grappiger én bevatte meer James Stewart dan de eerste, die wel 4* verdiend.

Dan kom ik dus op 3*.

Beetje oubollige en vooral langdradige film, die gered wordt door de schitterende prestatie van James Stewart. De film begint uitstekend, maar verzandt dan snel in saaie en weinig grappige scenes. Pas op het feest wordt het terug interessant, en pas dan komt het ware acteertalent boven van dit drietal. Stewart en Grant zijn heerlijk samen, maar vooral de scenes tussen Stewart en Hepburn zijn geweldig. Vervolgens eindigt de film als een typische romantische komedie, en dat mag gerust, maar een meesterwerk wordt het er niet van (al is het wel erg leuk om te bekijken, en maakt het einde het begrip feelgood film helemaal waar).

Ik kan dus niet anders dan besluiten dat de film zwaar overschat wordt, omdat er gerust een derde uit geknipt had mogen worden, maar dat neemt niet weg dat hij wél leuk is.

Leuke romantische komedie die soms de nodige vaart mist om echt goed te zijn. Na een vliegende start begint het de plot wat in elkaar te zakken nadat de bepaalde dingen voor alle karakters duidelijk zijn geworden. Wat meer slapstick, zoals in Bringing Up Baby, had de film goed gedaan, maar het mocht niet baten. Toch een erg fijne film.

Bij dit 'soort' films (en dan heb ik het over een film met meerdere iconische acteurs) wordt soms duidelijk (soms pijnlijk), welke acteur nu eigenlijk de betere van de twee (of meer) is. Zo zag ik een tijdje terug een film waar zowel Bogart als Cagney in zaten (volgens mij Angels With Dirty Faces), waar een van mijn all time favorites (Bogart) van het doek gespeeld werd door een tot dan iets mindere favoriet (Cagney). Vond ik bijna pijnlijk om te zien.

Bij The Philadelphia Story was ik vooraf een beetje bang dat good old ideale schoonzoon Stewart, weggespeeld zou worden door de veel charismatischere Grant. Was niet zo en Stewart was zelfs eigenlijk de hele film, de bovenliggende partij. De prestatie van Hepburn, wiens rol natuurlijk centraal stond en de meeste mogelijkheden had, bleef achter. Niet veel, maar ze is w.m.b. echt niet zo'n grote als Stewart of Grant.

Deze masterclass van old school acteren, was verreweg het meest interessante aan de film. Verder was het gewoon leuk. Leuk verhaaltje (volgens mij een paar keer geremaked; kwam me wel heel bekend voor), scherpe dialogen, vlot tempo etc. Prima. Af en toe wat oubollig en het geheel was uiteraard kluchterig, maar de film is de moeite waard. Een stuk beter dan al die romantische komedie meuk van de laatste 20 jaar. 4 sterren.

Typisch licht verteerbaar jaren '40-spul wat de tand des tijds wel heeft doorstaan. Het einde zie je van ver aankomen, maar een ander einde zou afbreuk doen aan deze prettige romcom.

Wat een schitterend idee om The Philadelphia Story op muziek te zetten voor High Society, maar wat een pech heb ik nu om, nadat ik High Society reeds enkele keren zag, een neutraal oordeel te vellen.

The Philadelphia Story is op zijn beurt gebaseerd op een play en dat mondt dan wel uit in lange conversaties, sommige sprankelend, andere dan weer langdradig, hetgeen in High Society kundig wordt afgewisseld met muziek en zang.

Hoe dan ook, deze komedie hier, is best inhoudelijk en eigenlijk zeker nog toegankelijk, bijna 70 jaar na de verschijning ervan.

James Stewart (vooral) en Garry Grant zijn klassebakken, ook in de scènes onder hun beiden. Katherine Hepburn, ook een grote dame, kan volgens mij Grace Kelly niet doen vergeten.

Hepburn wilde per see deze film maken met haar in de hoofdrol en had daartoe zelfd de rechten gekocht. Die verkocht ze aan MGM met de eis dat ze zelf de hoofdrol zou spelen. Ze had de rol in het theater al gespeeld en er zijn voor de echte psychologen onder ons wel wat lijntjes naar haar eigen leven te trekken.

Ik had wat moeite in de film te komen, maar dit is zo'n film die langzaam maar zeker wel op zijn plaats valt. The Philadelphia Story is een nogal dialooggedreven film en er gebeurt veel tussen de regels door in een intelligent script. Wat trager dan veel films uit die tijd en de humor is ook meer glimlachhumor dan schaterhumor. Opvallend voor zo'n enorm succes vind ik ook dat er eigenlijk geen echt sympathiek personage in de film rondloopt.

Geen persoonlijke favoriet, maar een prima film.

3.5*

Wat we in ieder geval kunnen zeggen is dat het spel van Cary Grant, Katherine Hepburn en James Stewart ontzettend goed is. Verder een prima film. Romcom is per definitie niet mijn favoriete genre en ik had met momenten wat moeite met het tempo. De film valt veel terug op dialoog en is erg lekker weg te kijken. The Philadelphia Story is zeer goed te doen.

Een film met zowel James Stewart als Cary Grant moet toch een behoorlijk spektakel opleveren dacht ik van tevoren. Ook is het erg goed mogelijk dat Alfred Hitchcock deze film gezien heeft en daarna dacht dat beide heren allebei wel geschikt waren om enkele keren de hoofdrol in zijn films te mogen spelen.

The Philadelphia Story is in ieder geval minder goed dan ik hoopte. Dat ligt niet aan beide heren, want die spelen uitstekend, maar meer aan het verhaal en het af en toe erg trage tempo van de film. Ik had het eerste half uur het idee dat het helemaal niets zou worden, maar gelukkig wordt de film in het tweede gedeelte een stuk beter. De film staat bol van de dialogen, die soms best goed zijn en soms wat langdradig zijn, maar het goede spel van de acteurs en ook dat van Hepburn, zorgt ervoor dat de film ondanks het voorspelbare verhaaltje toch tot het einde toe blijft boeien.

Echt een typisch voorbeeld van een film die ontzettend omhoog gekrikt wordt dankzij de acteurs, want verder stelt het allemaal niet zo heel veel voor.

3,0*

Leuke klassieker die de tand des tijds toch niet helemaal heeft doorstaan. Een goed en onvoorspelbaar verhaal met goed geschreven personages. Ook de dialogen zijn goed en spits. Maar er zijn er simpelweg gewoon te veel van, waardoor het soms moeilijk wordt om de aandacht goed vast te houden. En uiteraard uitstekend acteerwerk van drie groot acteurs.

Leuke screwball comedy, maar niet de beste in zijn soort. Bij vlagen erg grappig en het script is vaak gevat en verteld zijn op papier nogal voorspelbare verhaal op een toch vrij frisse manier. Cuckors regie vind ik altijd onzichtbaar en zo ook weer hier (eigenlijk begrijp ik niet helemaal waarom hij als een van de grotere regisseurs van het klassieke Hollywod gezien wordt), maar hij laat de acteurs hun gang gaan en dat pakt eigenlijk wel goed uit. Grappig is dat Stewart de kleurrijke rol heeft en Grant ingetogen speelt. Een keuze van Grant zelf overigens die de rol van Dexter verkoos boven die van Mike. Maar vergis je niet, Grant is niet meteen minder dan Stewart hier. Het lijkt wel alsof hij wilde bewijzen ook ingetogen komedie te kunnen doen en hij doet het wonderwel. Stewart is meer hilarisch, dat wel. Toch is voor mij Hepburn het werkelijke anker van de film. Eigenlijk de echte hoofdrol en ook degene die voor de ziel zorgt. Ik vond haar rol de mooiste.

Toch is het zoals gezegd niet per se één van de beste screwball comedies. Het tempo ligt op bepaalde momenten wat laag en de film duurt wat te lang naar mijn gevoel. Het mist net het vuur van His Girl Friday, de waanzin van Bringing up Baby of de romantiek van The Awful Truth. Daarbij zijn een paar momenten wat misplaatst, zoals de vreemde uitleg van Hepburns vader waarom hij een relatie begon met een jongere vrouw (moest ik daardoor sympathie voor hem krijgen?). Gelukkig is er toch vooral veel goed aan The Philadelphia Story en de dronken nacht is een pareltje.
3,5*

Overigens kon ik een stuk niet zo goed volgen. Ik snap waarom Dexter en Mike Kidd wilden chanteren en waarom het belangrijk was dat Mike ontslagen werd, maar waarom was het zo belangrijk dat Kidd naar de bruiloft kwam en wat was de grap aan het einde waarop Kidd een foto nam van de verbaasde hoofdrolspelers? Iemand hier een idee over?

The course of true love gathers no moss

De combinatie Katharine Hepburn en George Cukor was me niet zo enorm goed bevallen in Pat & Mike maar The Piladelphia Story sprak me wel enorm aan. Hepbun heb ik altijd wel een leuke actrice gevonden maar de aanwezigheid van Grant en Stewart trokken me over de streep om de film toch zo snel mogelijk een kans te geven. Het blijft dan ook jammer dat een middelmatige regisseur zoals Cukor dit regisseert..

Hoewel, middelmatig is misschien een verkeerde benaming want ik geef toe dat Cukor hier en daar wel een goede film heeft gemaakt maar net zoals met Pat & Mike en Bhowani Junction is de vaart hier soms ver te zoeken. Het had dan ook misschien beter geweest als de film wat korter was geweest want nu zitten er een paar inzakkingen in. Gelukkig worden die vrij snel terug opgevangen en wordt er verder gegaan met het verhaal. Het is dan ook vooral in het tweede gedeelte van het plot dat de film zijn score weet te rechtvaardigen. Vanaf het moment dat het feestje de avond voor de trouw begint krijgen we een paar erg sterke momenten te zien (die scène waar Stewart op bezoek gaat bij Grant is werkelijk geniaal) en sluit daarna af met een voorspelbaar maar wel gepast einde. De eerste minuten van de film zijn ook vrij leuk trouwens. De film opent in geheel silent en slapstick-achtige stijl zien we hoe Tracy Haven met zijn klikken en klakken buiten smijt. Alleen een beetje jammer dat Cukor deze gimmick niet wat langer doorvoert.

Mocht dit met een andere cast zijn dan betwijfel ik of ik de film deze score had gegeven. Gebaseerd op het plot zou de film niet hoger zijn uitgekomen dan een verdiende 3.5* maar de geweldige cast tilt dit naar een serieus hoger niveau. Hepburn is zoals bijna altijd bij vlagen erg betoverend en weet zich goed staande te houden. Toch wordt ze weggespeeld door die twee andere klassebakken die hierin komen opdraven. Stewart zal voor mij altijd ten boek staan als een acteur die erg sterk was in de Hitchcock films (met Rear Window als zijn beste rol ooit) maar ook hier doet hij het meer dan degelijk. Het viel me vooral op hoe jong hij hier eigenlijk nog is maar hij kon het acteren blijkbaar dus al op jongere leeftijd (de 2e oudste film die ik met Stewart heb gezien is Rope en die is toch alweer zo'n 8 jaar later). Als ik Stewart voornamelijk ken van zijn Hitchcock films dan geldt vast en zeker ook voor Cary Grant. Hoewel ik die ook in een aantal andere films heb gezien heeft hij me nog nooit teleurgesteld en dat is gebeurd hier ook niet. De chemie tussen de drie spat bij vlagen van het scherm af waardoor de film erg leuk wordt om naar te kijken. Ik betwijfel of ik het zo leuk had gevonden mochten er voor andere hoofdrollen zijn gekozen.

Een film die qua verhaal niet altijd even goed uit de verf komt maar vanwege de cast toch nog erg goed scoort. Cukor zal nooit één van mijn favoriete regisseurs worden maar dit mag sowieso tot één van zijn beteren gerekend worden. De combinatie Hepburn - Stewart - Grant is erg geslaagd en is dan ook meteen de reden waarom je deze film toch eens gezien moet hebben.

Kleine 4*

Klassieke komedie, die het vooral moet hebben van zijn mooie dialogen. Ik vermoed dan ook dat het verhaal beter tot z'n recht komt op het toneel.

Film leverde een Oscar op voor James Stewart, maar dat wordt door velen gezien als een goedmakertje voor het mislopen van deze onderscheiding het jaar daarvoor voor Mr. Smith goes to Washington, waarin hij volgens sommigen veel beter op dreef was. Daar ben ik het wel mee eens.

Tenslotte vind ik de muzikale remake High Society (1956) zeker zo leuk.

Sterke cast met Hepburn, Grant en Stewart. Het acteerwerk is dan ook dik in orde, met name Stewart zet een prima rol neer. Qua verhaal biedt The Philadelphia Story echter weinig bijzonders. Door het vlotte acteerwerk van de drie hoofdrolspelers is de film echter wel de moeite waard.

“Awww... this is one of those days that the pages of history teach us are best spent lying in bed.”

Leuk. The Philadelphia Story is een screwball-komedie zoals ze bijna niet meer gemaakt worden, en vooral tijdens de scenes tussen Stewart en Katharine Hepburn is het genieten geblazen. Grant en Ruth Hussey zijn ook geweldig op dreef, en de vlijmscherpe dialogen vliegen je om de oren. Aandacht is vereist. Het verhaal zelf slaat natuurlijk nergens op en het einde is ridicuul, maar daar gaat het ook niet om. Stewart, Hepburn, Grant en Hussey die chemie en plezier hebben, voor de rest heb je weinig nodig.

Screwball-komedies zijn niet echt iets voor mij vrees ik. Bringing Up Baby (1938) vond ik nog wel aardig wegkijken, ondanks dat het enorm druk is, wat kenmerkend is voor screwball-komedies. Deze is veel minder druk (m.u.v. de dialogen) maar het verloop sprak me niet zo aan (het werd erg langdradig) waardoor ik maar met moeite mijn aandacht erbij kon houden. Dat het zich hoofdzakelijk maar op een locatie afspeelt is begrijpelijk (verfilming van een toneelstuk) maar helpt daarbij ook niet. De humor vond ik voor een komedie vrij schaars, tenminste naar hedendaagse maatstaven, en sloeg bij mij niet aan. Tegenwoordig weten we niet beter dan dat veel respectabele mensen zich lang niet zo respectabel blijken te gedragen, maar destijds vond men zoiets wel grappig. Grootste probleem is dat het dus in meerdere opzichten erg gedateerd aanvoelt, ook zoals de vrouw in een (mislukte) relatie met een man wordt neergezet is niet van deze tijd. Een klassieker die wat mij betreft de reputatie niet waarmaakt. 2*

Briljante dialogen, leuke personages, interessante situaties, perfecte subtiele regie van één van mijn favoriete regisseurs (verantwoordelijk voor o.a. de versie van David Copperfield met W.C. Fields, Holiday met Grant en Hepburn, de Amerikaanse remake van Gaslight met een Oscar voor Ingrid Bergman, Adam's rib, de versie van A star is born met Judy Garland en James Mason, en natuurlijk My fair lady), en drie van de beste acteurs en actrices die Hollywood ooit heeft gehad, aangevuld met een ideale verzameling bijrolacteurs (Roland Young als Uncle Willie met een enorme kater: "Ohhh... this is one of those days that the pages of history teach us are best spent lying in bed."). Zoals de Hollywood Reporter indertijd schreef: "There are just not enough superlatives sufficiently to appreciate this show." Inmiddels elf keer gezien, en ik heb er nog steeds geen genoeg van. Wat mij betreft de leukste komedie die Hollywood ooit heeft gemaakt, met wel wat meer diepte dan een typische screwball comedy (hetgeen ik dit dan ook niet zou willen noemen, hoewel het volgens sommige mensen wel degelijk tot dat genre behoort).

The Philadelphia Story Wordt hoog aangeprezen en na het zien van de cast wil je deze film toch wel gezien hebben. Fan van zowel Cary Grant als James Stewart in de films van Hitchcock waardoor ik benieuwd was naar hoe ze het hierin samen zouden doen.

Deze film moet het echt hebben van de cast. Ik vond Grant, Hepburn en Stewart alle drie erg goed. Ik denk alleen niet dat de film memorabel zou zijn mochten zij hier niet in spelen. Het hele chantage plan vond ik niet heel erg boeiend. De film wordt pas halverwege echt leuk als de avond voor het huwelijk aanbreekt. Er ontstaat een leuke chémie tussen het personage van Stewart en Hepburn wanneer ze beide dronken worden, wat erg komisch was.

Een aardige film met wat extra glans door de sterrencast.

Naar het gelijknamige Broadway stuk dat geschreven werd met Katherine Hepburn in gedachten als de lead. Ze is dus echt geboren voor die rol en doet dat geweldig. Zoals steeds waren er meerdere kandidaten bij de mannen en Hepburn wou graag Clark Gable. Die lag niet goed met regisseur George Cukor. Cukor werd al snel vervangen bij Gone with the wind door Gables vriend Victor Fleming. Cukor was ook een week regisseur bij Wizard of Oz, waar hij vooral mee de look van de film wat bijstuurde. Een film van (jawel) Victor Fleming. Al hebben we er het liedje Somewhere over the rainbow wel van overgehouden in The Philadelphia Story.

Cary Grant en James Stewart dus, de enige film waarin ze met twee te zien zijn. Hepburn en Grant hadden al enkele films samen gespeeld en Stewart had net een Oscarnominatie voor zijn rol in Mr. Smith goes to Washington. Het duo doet samen niet zo heel veel, hun beste scènes zijn telkens met Hepburn. Maar het blijft geweldig hen te zien. Het werd voorlopig de laatste rol van Stewart, die mee ging vechten in WO II. Grant, als best betaalde ster van deze film, doneerde zijn hele loon aan het Britse verzet.

The Philadelphia Story is een leuke romantische film rond een solide script en met steracteurs die het perfect brengen. Ook de bijrollen zijn leuk om te zien. Het resultaat is één van de betere komedies.

Ik zag begin dit jaar Bringing Up Baby (1938) ook met Katherine Hepburn en Cary Grant en dat vond ik echt helemaal geweldig! De laatste tijd nog wat meer van dit soort screwball comedy's gezien, maar dat niveau ben ik niet meer tegengekomen ook niet met deze toch wel befaamde classic. Hier krijgen we als extra James Stewart er nog bij, maar het is allemaal net wat tammer dan in 1938. Naar 1940 maatstaven is dit een uitermate libertijnse film, maar toch weer net wat te moralistisch naar de hedendaagse norm. Kortom best leuk stuk, maar klein beetje verouderd.

Met een reeks commercieel gezien wat minder gelukte films, werd Katharine Hepburn minder gecast in het Hollywoodse. Vandaar dat zij haar heil op het toneel zocht en wel in het stuk The Philadelphia Story dat op Broadway veel succes had. Dat zij ook in de filmadaptie van het stuk dezelfde rol zou spelen, lag voor de hand. Het succes van de film betekende voor haar een glorieuze terugkeer in de filmwereld. Hedentendage geldt de film als een der grootste klassiekers als het om screwball-comedy gaat. Ik werd er niet echt koud of warm van.

Dat het voorbeeld van de film een toneelstuk is, is goed merkbaar. De opzet is toneelmatig. De speelruimte is beperkt. Er is weinig beweging. Het is een statische boel. De dynamiek komt voort uit de verbale interacties tussen de personages. De verbale puntigheden vliegen over en weer. De puntigheden gleden echter grotendeels langs me heen. Erg hilarisch, grappig of intrigerend vond ik de dialogen niet. James Stewart beviel goed. In het begin van de film nerveus aanwezig en later in de film onder de invloed van alcohol, is hij goed op dreef en de enige die mij aan het lachen bracht.

Over de acteerprestaties niets dan lof. Katharine Hepburn, Cary Grant en James Stewart zijn gewoon goede acteurs en dat is in deze film goed te zien. Technisch niets op aan te merken. Maar ja, de emotie die los komt bij allerhande turbulente ontwikkelingen miste ik, raakte me niet, kreeg ik geen vat op. Het deed me allemaal weinig tot niets.

Het einde kwam op mij afgeraffeld over. Geen mooi gepolijst slot maar een krampachtig in elkaar gezette apotheose. Het voelde wat ongeïnspireerd en onbevredigend. Met name ongeïnspireerd omdat in de rest van de film wel ruim de tijd wordt genomen om situaties nauwgezet te presenteren en uit te spelen. The Philadelpia Story is technisch goed verzorgd, heeft goede acteurs, maar wist me emotioneel niet te raken. Ik kan er niet eens erg negatief over zijn. Gewoon niet mijn film, denk ik dan maar.

Lang, heel lang geleden lag deze bij de V&D. De dvd met een kartonnen hoesje. Er waren meer van zulke films uit een bepaalde serie denk ik; ik heb wel Singin' in the Rain en The Wizard of Oz gehaald. Uiteindelijk deze film nooit gekocht (dat was in de tijd dat ik wat kieskeuriger moest zijn met mijn vakkenvullersloon) maar de titel is altijd blijven hangen, ook door de vermelding in Double Indemnity, en nu toch maar eens aangeschaft.

De film komt uit 1940 maar is ook echt wel wat oubollig. En enorm theatraal. Niet eens zozeer het acteerwerk (maar ook zeker dat) maar ook de toneelmatige setting. Achteraf blijkt de film vanuit een Broadway-productie te komen en dat blijkt. Acteurs gedragen zich niet echt levendig maar gaan steeds precies zo staan dat ze goed staan voor de camera; het oogt allemaal wat nep. Visueel ook weinig bijzonder en echt grappig wordt de film nergens. Zeker het eerste uur lijdt hieronder.

Het tweede uur is echter een stuk vermakelijker. Dan stoort Stewart ook minder. Hij is jong (dit is de eerste film die ik van hem zie waarin hij jonger is dan ik trouwens) en oogt wat te jong en zijn personage overtuigt nooit helemaal, mede daardoor. Maar in het tweede uur gaat hij mee in de flow en dan is hij al een pak beter. Hepburn doet het aardig maar het is Grant die volledig naturel in zijn rol van gladjakker zit en dat perfect doet. Hij loopt met de film weg en elke scène met hem is wel raak. Hij krijgt ook meer te doen richting het einde en dat doet de film goed. 3,0*.

Bij deze heb ik mijn eerste van George Cukor achter de kiezen, maar hij heeft me niet weten te overtuigen. Aan grote namen is er nochtans geen gebrek, want Grant, Stewart en Hepburn waren toch de grotere namen uit die periode. Vooral van Grant en Stewart ben ik grote fan, maar ze hebben hier erg weinig om handen. De dialogen zijn op zich nog degelijk, maar het verhaaltje is vrij saai en kabbelt maar voort. Eigenlijk is het de hele tijd wachten tot het einde om te weten te komen of Tracy nog gaat trouwen en met wie. Dat ze uiteindelijk voor Dexter kiest was vrij voorspelbaar, maar een echte romance of aantrekkingskracht tussen die 2 voelde ik niet.

Van deze Philadelphia Story had ik toch meer verwacht gezien de sterrencast, maar zelfs deze grote namen hebben dit slappe verhaaltje niet kunnen redden.

2*