A Christmas Story (1983)

Eindelijk dan deze grote onbekende uit de top van de IMDB lijst gezien. Wat maakt deze film zo goed?

Voor mij zit het sterkste punt van deze film in de relatie tussen de ouders en de beide kinderen; die is naturel en komt, ondanks de komische verwikkelingen en karikaturale trekjes, volkomen natuurlijk over. In de ogen van een 9-jarige zijn ouders de mensen waar je, zowel positief als negatief, tegenop kijkt. Dit levert een paar schitterende scenes op; zoals wanneer Ralphie de pestkop in elkaar beukt en zijn moeder gewoon wéét dat het joch geen straf verdient of nodig heeft, maar juist een beschermende arm.

En dan is daar de prachtige scene waarin Ralphie zijn vader voor het eerst mag helpen een band te verwisselen. Voor een 9-jarige zijn er gewoon geen belangrijker dingen. Hij mag wat moeren vasthouden en je voelt de spanning in hem; 'ik moet ze vasthouden, ze mogen niet vallen...' waarop ze dus wel door de lucht vliegen. Dat deed me denken aan het verhaal van het kind dat zich op een dag bewust werd dat hij ademde, er op ging letten en het toen uit paniek vergat te doen.

Tweede pluspunt is het gevoel voor drama, spanning en magie dat door de film loopt. Ik beschreef hierboven al 2 momenten, maar er zijn meer; het uitpakken van de kist, het moment dat Ralphie's broertje in slaap valt en de vader blijmoedig de krant gaat lezen, het met open mond luisteren naar de geheime radioboodschap, wanneer de ouders nadat de kids op bed liggen samen in het duister naar de verlichte kerstboom kijken, A Christmas Story ontroert op een wellicht kneuterige manier, maar het zij dan maar zo. Bij mij werkt het.

Laatste positief punt is de cast; zowel de kids als de ouders spelen heerlijk en narrator Jean Shepherd, tevens schrijver van het verhaal, spreekt het geheel guitig en met hoorbaar plezier in. Zeer aanstekelijk.

Ten slotte wat minpuntjes; enkele scenes zijn wat afgeraffeld en het geheel wil nog wel eens fragmentarisch overkomen. Ook begint de film wat kinderachtig, al wordt dat beter als je wat meer in de film komt. Ten slotte vond ik de scene bij Santa wat vreemd overkomen; die angst voor de man met de baard zal dan wel typisch Amerikaans zijn.

Ik twijfel tussen 3,5 en 4*, maar kies vooralsnog voor het eerste. Nog maar eens herkijken met de kerst.

Ik keek deze film van Bob Clark, omdat diezelfde kerel het ook presteerde Baby Geniuses 1 en 2 te maken. Zoveel regisseurs zijn niet in de Imdb top en bottom-lijsten te vinden namelijk. Mijn verwachtingen ondanks de hoge Imdb-waardering waren daarom ook niet erg hoog, zeker niet toen ik daar de poster zag en verwachtte dat Ralphy een irritant bijdehand joch zou zijn.

Maar niets van dit! A Christmas Story is een en al vertederende oubolligheid over een familie, die gelukkig niet karikaturaal wordt neergezet. Otherfool geeft terecht aan dat er veel herkenbare momenten zijn. Een feelgoodmovie met een hoog guilty pleasure-gehalte . 3,5*.

Onevenwichtige kerst.

De tijd vliegt vrij gemakkelijk voorbij tijdens deze enigszins origineel aandoende kerstkomedie. Het verhaaltje is enorm voorspelbaar, maar de uitvoering is best een beetje bijzonder. Een echt evenwichtig geheel is het helaas niet geworden. Op kerstgebied blijkt die andere film van de regisseur, Black Christmas, toch een stuk geslaagder. Tijdens een griezelige scène in een warenhuis lijkt het zelfs heel even of de regisseur dat ook vindt, wanneer de film bijna qua genre lijkt te veranderen.

Redelijk.

Prachtig filmpje en alweer een sterk werkje van het genie Bob Clark. Mooi hoe de hele film vanuit het perspectief van het jongetje en de jeugd blijft vertellen. Gestript van zoetsappigheid, moraaltjes en andere zaken waarmee we dood worden gegooid bij menig kerstfilm, boeit deze Clark van begin tot eind. Meest tekenende moment is de scène in de klas wanneer de juffrouw schuldgevoelens bij de jongens probeert aan te praten. De voice-over die daarop volgt is A Christmas Story in een notendop.

4*

Opvallend blijft het verschil in belangstelling en waardering tussen Amerika en Europa voor deze film. De Amerikanen herkennen zich hier vast een stuk meer in, zeker als we de tekst op de poster moeten geloven.

Ik vond het wel redelijk. Een aantal aardige scènes worden hier al gememoreerd. Het scheelt dat het niet zo cliché is als veel andere kerstfilms en het uitgangspunt (en de voice-over) zijn leuk. Daartegenover staat dan weer dat veel grappen op zich nogal voorspelbaar zijn. Eigenlijk vond ik het dan ook wat tegenvallen en begrijp ik niet helemaal waarom dit in Amerika zo'n klassieker is. Echt grappig wordt het dan ook eigenlijk nooit. Hooguit een beetje. Misschien herken ik er niet voldoende in, maar sommige scènes lijken niet echt hun climax te bereiken of zo. Tel daar nogal irritant gegil van over het algemeen vrij matige (kinder)acteurs bij op en het onvermogen van Clark om visueels wat leuks te doen en ik kan hier met de beste wil niet meer dan een gemiddelde film in zien. Al hielp het niet dat mijn vriendin er geen klap aan vond.

3 sterren. Waar blijft trouwens het jaarlijkse bericht van Mescaline?

Ook maar eens meegepikt.

Wist niet wat te verwachten, maar een typische Amerikaanse kerstfilm vond ik dit niet, voor zover ik daarover kan oordelen uiteraard. Kerstmis staat dan wel centraal, het gaat toch meer over een 9-jarig jongetje dat langzaam in contact komt met de wereld.

Waarom het een klassieker is geworden? Allicht dezelfde reden als Home Alone neem ik aan. Gewoon steevast blijven uitzenden op Kerst (of welke andere vaste gelegenheid), dan doet de kwaliteit van zo'n film er niet eens zoveel toe en wordt het na een tijd vanzelf een stukje weemoed.

Eerste kwartier was ECHT taai. Leek één of andere slechte TV-film, compleet geen ritme, slecht geacteerd en het zag er serieus bedenkelijk uit. Eigenlijk is het dat wel de hele film lang, maar af en toe weet de film toch een beetje grappig uit de hoek te komen, waardoor het net iets makkelijker uit te zitten valt. Geen hoogstaande dingen, maar het ventje dat met een stuk zeep in z'n mond de verschillende merken zit te vergelijken wat best geinig. Ook papa met z'n lamp was aardig aandoenlijk.

Dat neemt niet weg dat het verder een draak van een film is.

1.0*, net aan.

Bijna niet te geloven dat een dergelijke Kerstfilm zo'n hoge rating op IMDB heeft.

De film is zeker niet slecht, en zorgt voor een onderhoudende sfeer. Veel studio's hadden weinig interesse. Bob Clark mocht hem alleen uitbrengen indien hij akkoord zou gaan met het maken van een horrorfilm. Ook het succes van Porky's (1982) had een grote invloed op "A Christmas Story ". In totaal is hij met Jean Shepherd ruim 10 jaar bezig geweest om het concept van de grond te krijgen. Leuk detail is overigens dat beiden een cameo in de film hebben.

Ralphie laat duidelijk weten dat hij met Kerstmis het Red Ryder BB geweer wil hebben door dit 27 keer te herhalen. Wil Wheaton heeft in het begin auditie gedaan voor de rol van Ralphie, maar kwam hier uiteindelijk niet voor in aanmerking. De destijds 12-jarige Peter Billingsley nam zijn plek in om het 9-jarig jochie te vertolken. Jack Nicholson had interesse om de rol van Mr. Parker te vertolken, maar Darren McGavin bleek achteraf beter te zijn. Tevens maakte Zack Ward zijn debuut. Er zijn wat discussies geweest over het jaar waarin de film zich afspeelt. Hoewel het verhaal aangeeft dat het zich begin jaren '40 afspeelt, is het exacte jaartal 1939. De inwoners van Cleveland hebben o.a. hun medewerking verleend aan de klassieke auto's. In 2012 verscheen er een musical over de film die acteur Peter Billingsley produceerde.

Hoewel het verhaal zich in een stad in Indiana moest afspelen, werd een groot deel in Cleveland, Ohio opgenomen. De voorgevel van het huis werd in 2005 gekocht door Brian Jones die een groot fan was van de film. Het heeft jaren geduurd om het volledig te renoveren. Op 25 november 2006 werden de deuren van het huis voor toeristen geopend.

Wat wij met films zoals Home Alone (1990) hebben, zullen de Amerikanen met "A Christmas Story " hebben. De film werd daar een groot succes, maar kreeg mindere bekendheid in Europa. De DVD is alleen internationaal verkrijgbaar. Ondanks een aantal grappige momenten, kan ik er helaas niet meer dan 3 * voor geven.

Aardige verfilming van een paar episodes uit Jean Shepherd’s kostelijke verhalenbundel ”In God we trust: all others pay cash”. Best vermakelijk, maar lang niet zo hilarisch als het boek. Binnen het genre 'kerstfilms' toch wel een van de leukste.

A Christmas Story

Ondanks het hoge cijfer op IMDb voor A Christmas Story is de film erg tegenvallend. Ik had de film al een tijdje op mijn kijklijst staan en dacht een hele tijd dat dit echt een geweldige kerst film zou zijn, en ik moet zeggen dat de intro bij mij veel goeds bracht, vond het een leuke sfeervolle intro die ik kon waarderen, echt. Ik genoot persoonlijk eigenlijk gewoon van A Christmas Story zijn intro, best wel gek, haha!

Maar na het achterhalen van het concept zakte de moed al wat meer in de schoenen. Na de intro van de film begon het allemaal op eens in te kakken. Ik moet zeggen dat ik al niet echt vrolijk werd van het lezen van de samenvatting hier op MovieMeter, toch ging ik met goede moed de film in alleen dat is me dan toch echt daadwerkelijk tegengevallen. Na mate de film zichzelf verder afspeelde zakte bij mij maar het kerstgevoel, op het einde kwam die iets terug maar ook dit was te rampzalig dat het gevoel niet echt veel hoger kwam. Er werden natuurlijk wel wat jongens streken uitgehaald, waaronder met je tong over een koude zinke paal heen gaan dat hij vast blijft plakken. Ja elke gek moet dat eens doen.

Nee, de film blijkt dus echt niet weggelegd voor mij. Het is ook meer het acteerwerk waarvan ik soms schrik. Ook al is het een familie film voor jong en oud, het is vaak erg overdreven en nutteloos geneuzel. Daarbij vond ik de voice-over in de gedachten gang van het jongetje erg zonde, hoort er misschien bij maar kon er niet aan wennen. Waarschijnlijk erg leuk met familie leden erbij maar zo tussendoor kon ik er niet echt van genieten. Ik vond het wel fijn dat het kerst gevoel achteraf toch nog wat kwam opspelen, het verhaal was redelijk te volgen, ook niet echt speciaal. Jammer, had er meer van verwacht helaas.

2.0*

Zelfs na de 5de keer blijft dit een erg leuke film! Vorig jaar even een jaartje overgeslagen maar er nu weer erg van kunnen genieten.

Dit is en blijft voor mij samen met Scrooge uit 1970 een must see voor de kerstdagen!

FRAGILE, must be italian!

half sterretje erbij.

4,5*

Hier kon ik niet zoveel mee. Erg Amerikaanse kerstfilm van de regisseur van Porky's over een jongetje die een luchtbuks wil met kerst. De alom aanwezige voice-over was best irritant en de humor was ook niet mijn ding, terwijl als komedie daar waarschijnlijk de kracht moet liggen. Ook de personages waren niet bepaald sympathiek en het verhaal was over het algemeen flauw en langdradig. 1,5*

Aardige film over een jongetje die het allerliefst een geweertje wil voor kerst. De film is wat fragmentarisch van opzet, maar de scenes zijn voor het grootste gedeelte wel redelijk vermakelijk. De volwassen voice-over geeft het net wat extra mee. Nostalgisch van toon en het jongetje wordt gelukkig nergens irritant.

Leuker dan verwacht. Misschien omdat ik op een zoetsappig kerstfilmpje rekende, maar dat is het toch niet bepaald. Het is een beetje Wonder Years, niet in de laatste plaats door de voice over, een beetje Malcolm in the Middle, kortom een hoop nostalgie en gefantaseer. Het is iets te braaf om echt aan te slaan maar ik moest toch een aantal keer best lachen, met name het stukje bij Santa en zijn bozige Elfs vond ik wel geslaagd, ook de gevolgen van het uitspreken van het verboden woord was geinig en de lamp niet te vergeten. Toch wel een opmerkelijk lage score hier.

Het droge toontje van de film icm de voice-over is bij vlagen erg komisch, maar gevoelsmatig ligt het tempo van de film hierdoor ook niet heel hoog. Daardoor valt a Christmas Story een beetje tussen wal en schip voor mij. Heb me er uiteindelijk gewoon een beetje doorheen moeten worstelen. Wat me ook verbaast is de extreem hoge score op IMDB. Terwijl ik nog nooit van deze film heb gehoord tot aan deze week.

2,5*

Op zich wel een originele film, met humor die zowel curieus als flauw tegelijk is. Maar ik was er na een tijdje wel klaar mee.

De vergelijking met The Wonder Years begrijp ik ergens wel, maar dat niveau weet deze film nooit te halen.

Gezellig, nostalgisch en af en toe best grappig. Het acteerwerk was uitstekend en kleine Ralphie is het schattigste kind ooit.

Het verhaal miste echter dat extra beetje waardoor ik niet alles interessant vond.

Na Scrooged de tweede kerstfilm van het jaar. Sowieso beviel dat verhaal omtrent de BB gun mij wel. Zelf had ik er als kind een heel arsenaal van en zo vaak de waarschuwing gehoord die ook in de film weerklinkt rond het uitschieten van een oog. Als ik geen bril droeg, was het zelfs gebeurd, net zoals bij kleine Ralphie. Godzijdank heb ik mijn twee kijkers nog en de waarschuwing ter zake is dus meer dan terecht.

Qua kerstsfeer zit je met A Christmas Story echt wel goed. Kerstmis in de heerlijke jaren tachtig wanneer de christmas hits nog fantastisch waren, het 's winters vroor dat het kraakte en gezinnen nog echt gezinnen waren en geen losse samenlevingsverbanden. Pure nostalgie. Het is tegelijk ook confronterend. Een modaal middenklasse gezin kon het toen rooien met slechts 1 inkomen. Onder de kerstboom lag het op 25 december bezaaid met tal van pakjes. Wat een verschil met nu waar men met dubbele inkomens niet veel verder komt dan een Secret Santa van tien euro... De boomers lieten hun nakomelingen berooid achter.

Het verhaal, dat er eigenlijk geen is, kent een begin noch einde, het is meer een reeks gebeurtenissen rond Ralph, zijn familie en vrienden. De acteerprestaties waren behoorlijk, maar er zaten te veel irritante personages in, niet in het minst kleine broer Randy. Dat men nu zelf niet aanvoelt dat het voortdurende gekrijs op de zenuwen gaat werken, begrijp ik niet. Ook wel koddige en vermakelijke personages zoals die bully's en Ralphie zelf.

Al bij al een zeer genietbare film met enkele memorabele scènes met als hoogtepunt het bezoek aan de mall santa en zijn jobstudent-elfen. Aanradertje rond deze periode.

Het kerstverhaal in A Christrmas Story vindt plaats in de jaren 40 en is een terugblik in de tijd. De gebeurtenissen rondom de jonge Ralphie die in de film het hoofdpersonage is, worden herhaaldelijk begeleid met commentaar van de oudere Ralphie die naar deze kerstperiode terugblikt. A Christmas Story is geen suikerzoete terugblik op een jeugd. De film maakt het allemaal niet mooier dan het is. Nou ja, misschien een beetje. A Christmas Story is een eerlijke en humoristische terugblik op de kerstbeleving van een kind in een andere tijd.

Ralphie wil voor de kerst ontzettend graag een windbuks. Zijn ouders zijn over deze wens niet zo enthousiast en dus moet Ralphie een weg (of wegen) zien te vinden om toch zijn wens in vervulling te laten gaan. Het zijn wegen vol vertederende en hilarische hindernissen. De plotlijn rondom de windbuks is de aanleiding om talloze grappige en hartverwarmende episoden te laten passeren over het leven als kind in een Amerikaans stadje in de jaren 40. Het lukt regisseur Bob Clark (ook bekend van robuuste horrorfilms als Dead of Night (1974) en Black Christmas (1974) en van minder verfijnde komedies als Porky's (1982) en Loose Cannons (1990)) om een fris, sfeervol, innemend, humoristisch en warmbloedig verhaal te vertellen.

A Christmas Story is een film die door fijnzinnige karakterschetsen, doeltreffende kinderlijke overdrijvingen van gebeurtenissen, grappige fantasieën van Ralphie en een nostalgische sfeertekening van de kneuterige jaren 40, heerlijk tot leven komt. Fijne film.