Brødre (2004)

Net als Open Hearts is ook dit een aangrijpend drama. Dat komt ook hier vooral door de sterke acteerprestaties. Waar Open Hearts puur in Dogma-stijl was gemaakt, is Brothers iets meer gestileerd, maar alles draait om het drama en de acteurs.

Toch denk ik dat de film er nog beter op zou worden als het iets kleiner zou worden gehouden, ik vind het allemaal wel erg dik aangezet nu.

Zeker de moeite waard. Na Open Hearts, weet Bier weer een zeer intens drama op het doek te toveren. Niet alleen door het verhaal [op een paar puntjes na], maar ook door het camerawerk dat zo nu en dan wel erg dicht op de huid zit van de acteurs.

Kleine minpuntjes in het verhaal: de talrijke 'komische' noten en het moment supreme in Afghanistan wanneer Michael z'n medegevangene onder druk van bebaarde mannen doodt. Aangezien de enige ongeloofwaardigheid omtrent deze sleutelscene, kom ik niet verder dan 4 sterren.

Kom maar op met de nieuwe Bier.

Zeer aangrijpend drama van Susanne Bier, nog beter als Elsker dig for evigt! Connie Nielsen moest op lessen om weer fatsoenlijk Deens te kunnen praten. Mooie vrouw ook nog steeds trouwens. Pracht cast, idem dito voor de score van Johan Soderqvist. Een interressant onderwerp met de ene sterke scene na de andere, van een traumatische ervaring die de kijker ook echt lijkt te voelen haast tot pijnlijk gesprekken en ruzies.l De twee dochtertjes zitten in de film nog te kijken naar een stukje van de serie van Prop og Berta. (zie ook de film

4.5 sterren

Beroepsmilitair gaat naar Afghanistan, komt natuurlijk terug met een ernstig trauma, wil zich ook niet laten helpen omdat hij alles opkropt . Ai, ai, ai. Van enige originaliteit moet deze film het niet hebben. Gedurende de film heb ik mij er regelmatig aan gestoord, ik heb het wel een beetje gehad met dat soort films eigenlijk.

Toch, was daar ineens een omslagpunt in mijn denken over deze film. Het was allemaal wat dramatisch aangezet, maar ineens begreep ik de essentie van de filmmaker. Hoeveel pijn moet je wel niet lijden als iedereen in jouw omgeving lol maakt en jijzelf daar geestelijk niet meer deel van uitmaakt. Hoe moet het wel niet zijn als je persoonlijkheid plaatsgemaakt heeft voor een leven waarin je niet meer kunt genieten. Je ziet de grond langzaam onder je wegzakken. Ik had weinig sympathie voor Michael overigens, die deelde ik vooral met de aandoenlijke kinderen en de levenslustige vrouw van Michael. Prachtrol! Wie was Michael wel niet om te zeggen dat zij niet meer lol in het leven mochten hebben? Alleen omdat er in andere landen oorlog heersten? De Westerse mensen zijn egoïstisch - hypothese werd weer eens op ons losgelaten.

Toch werd ik, absoluut geen drama liefhebber meegetrokken in het leed van de familie. Met name de climax was heftig, wat mij betreft had het gelijk afgelopen mogen zijn. Ik trok het dramatische gebeuren, omdat de film evenvaak luchtig van toon was. Hoogtepunt was inderdaad het verjaardagsfeestje van Camillia Erg grappig. Daarnaast bevat de film soms ook best aardige shots, vooral op het begin en aan het einde van de film. De muziek is vooral van het steeds maar van het herhalende soort, maar wel effectief. Hij spookt immers nog steeds door mijn hoofd.

Redelijk goede film dus die het vooral van zijn wat filosofische boodschap moet hebben, als die je niet pakt dan zullen de storende elementen waarschijnlijk overheersen. Kleine 4*

Een goede film van Susanne Bier, maar duidelijk geen meesterwerk. Daar waren een tweetal aspecten van de film te zwak voor. Met name het camerawerk vond ik niks, het kwam goedkoop over en kon mij niet overtuigen. Daarnaast het verhaal dat nogal clichématig overkwam en teveel ongeloofwaardige wendingen bevat. Wat mij betreft werd het allemaal iets teveel aangedikt, jammer want anders had dit een topper kunnen zijn. Die Connie Nielsen is trouwens echt een prachtige vrouw.

Jammer van dat ongeloofwaardige begin in Afghanistan, maar daarna ontwikkelt zich toch een spannend drama.

Zware tegenvaller.

Het hele verhaal is rommelig in beeld gebracht. Vooral het eerste uur wordt er een beetje van de hak op de tak gesprongen. Er wordt van alles in het eerste uur gepropt waardoor er geen tijd is om diepgang te creeëren. Als kijker kan je je ook niet inleven in de personages omdat de scenes te kort zijn en er snel naar een andere scene wordt overgegaan. Ook heb je als kijker geen tijdsbesef. Hoe lang zit Michael in Afghanistan? Dat is toch een heel belangrijk deel van de film.

Diepgang heb ik niet gevonden in de film. Er worden verschillende thema's aangehaald maar geen enkele wordt uitgewerkt. De vader-zoon relatie wordt naar de voorgrond gebracht om er daarna niks meer mee te doen. De relatie tussen Jannik en Sarah wordt niet uitgediepd. Wat gebeurd er nu eigelijk tussen die twee? Dat is toch een van de uitgangspunten van de film maar het wordt niet uitwerkt. Meer dan spelen met de kinderen en de keuken verbouwen doet Jannik niet. Het verliefd worden tussen hem en Sarah wordt in 1 scene aangehaald en daarna weer losgelaten. De hele film hangt aan elkaar met oppervlakkigheden. Voor een film die zo hoog aangeschreven staat had ik op z'n minst wat diepgang verwacht.

De acteerprestaties dan. In tegenstelling tot velen hier vond ik Connie Nielsen erg zwak. Ze kent de hele film tegenslagen en toch loopt ze wel heel erg veel te lachen, vooral op wel heel rare momenten. Waarna ze toch maar in een huilbui uitbarst. Maar vooral haar domme smile werd op de duur enorm irritant. Net alsof ze aan een of andere drug zat. Haar gezichtsuitdrukkingen waren eigelijk heel de film door verkeerd, maar eigelijk ligt dat in de lijn van de film. De hele cast werd trouwens van het scherm gespeeld door de oudste dochter. Heel erg sterk was die.

Dit is eigelijk de eerste film ooit waarvan ik dacht: dit is echt slecht geregisseerd. De hele film was een rommeltje; Van het camerawerk tot de scenes die veelal los van elkaar stonden en geen intressant geheel vormden. Geen greintje diepgang. En zo kan ik blijven doorgaan.

Jammer genoeg zat er veel potentieel in de film maar werd hij enorm slecht uitgewerkt. Van zo een geprezen regisseur valt me dat zwaar tegen. 1,5* voor het potentieel dat de film heeft.

De scène die jij beschrijft, Wibro, was natuurlijk een keerpunt in de film. Wat ik me begon af te vragen was wat ik gedaan zou hebben als de keus aan mij was geweest. Maar de omstandigheden waarin Michael zat zijn mij natuurlijk ook vreemd; men kan er nog zoveel over vertellen, maar je moet het zelf meemaken om te weten hoe je zou reageren. En of zulks werkelijk gebeurd zou kunnen zijn? Het zou me niet verbazen. Moslimextremisten zien Westerlingen als barbaren, wat ze waarschijnlijk ook wel graag willen bewijzen met dergelijke voorbeelden: Kijk nou, ze slaan gewoon elkaar dood om zichzelf te kunnen redden! Daarmee wil ik niet zeggen dat alle moslims op een dergelijke manier handelen. Oftewel, ik heb deze opmerking niet racistisch bedoeld. Niet alle moslims zijn extremistisch. Zo, ik heb mijzelf van alle blaam gezuiverd .

Ik heb sowieso een zwak gekregen voor Ulrich Thomsen na Festen en Adams Æbler. Na het zien van die laatste film geldt dat ook voor Anders Thomas Jensen, wiens verdere oeuvre ik ook graag zou willen zien. In Adams Æbler heeft ook Nikolaj Lie Kaas een klein rolletje. Van deze man zou ik ook graag meer zien.

Goed, de film.

Ik werd erdoor uit het lood geslagen. Eigenlijk is het verhaal best simpel, maar zo mooi in beeld gebracht! Hoe het dagelijks leven van de achterblijvenden de hoofdmoot vormt vond ik zeer aangenaam. Natuurlijk mist de familie hun zoon/broer/echtgenoot/vader, maar het leven gaat door. Wat me wel opviel was de manier waarop Michael na bevrijding ontvangen werd, alsof ie alleen maar heel lang op reis was geweest. Maar ja, hoe zou dat in het echt gaan? Het zal voor beide partijen toch heel ongeloofwaardig zijn dat iemand die doodgewaand werd toch weer thuiskomt. Zijn gedrag bij thuiskomst kan ik me goed voorstellen; hoe afstandelijk Michael zich houdt en achterdochtig wordt, lichtgeraakt. En dan is er nog het dilemma van Niels Peter; wat/hoeveel moet hij vertellen? Kan hij überhaupt vertellen? Ik ging persoonlijk door een Hel toen Michael op bezoek ging bij Niels' weduwe, die in de waan werd gehouden dat ze helemaal geen weduwe was; maar hoe verschrikkelijk ook, hierbij kon ik me ook een voorstelling maken, daar ik ook niet iemand zo gemakkelijk geestelijk zou kunnen breken met dergelijk vernietigend nieuws.

Verder vond ik dit tijdens het kijken een film die eigenlijk niet afgesloten kan worden. En daar hebben Jensen en Bier goed over nagedacht, want de film heeft een vrij open einde.

Ik werd meegesleept door alle personages, ook door de kinderen, wat speelden die goed !

Eentje die ik graag zou herzien, met wat betere kwaliteit. M'n ouders hadden 'm opgenomen en er zaten nogal wat glitches in beeld en geluid, helaas.

Sterke film weer van Bier!

Toch wel weer een behoorlijk indrukwekkende film dit. Het begint allemaal redelijk, waarbij je even moet wennen aan de donkere hoeken rondom het beeld en de close-ups van de mensen. Het gedeelte in Afganistan in zeker niet het sterkste gedeelte van de film, maar eenmaal terug in Denemarken krijgen we een dijk van een dramafilm te zien.

Het acteerwerk is van grote klasse. Zowel Nielsen, Thomsen en Kaas acteren buitengewoon sterk. Bovendien geeft het sterke tweede gedeelte van de film een zeer realistisch beeld van hoe vertroebeld iemand terug kan komen van een oorlog. Het mislukte verjaardagsfeestje en het moment dat Thomsen op bezoek gaat bij de weduwe en daar liegt over het leven van haar man zijn echt buitengewoon sterke scenes. Vooral die laatste is indrukwekkend en werd ik er gewoon even stil van.

Jammer van het wat makkelijke einde, ik had graag geweten of het nog zou zijn gekomen met het gezin, dat wordt nu overgelaten aan de kijker.

Na het uitstekende After the Wedding weet Bier dus opnieuw indruk te maken. Ik ga nu maar eens hard op zoek naar het overige werk van haar, want ik houd wel van dit soort sterke dramafilms!

4,0*

Weinig vernieuwende film die cliché op cliché stapelt. De muziek is ook weinig bijzonder helaas.

Enige echte pluspunt is het acteerwerk en de scène waarin Michael flipt. Knappe scène.

Door die scène nog net 2,5*

Toch wel weer een fijne film van Bier. Ik kan me ook wel vinden in kritiek op het verhaal dat ik hier lees. Zelf vind ik het ook allemaal wel tranentrekkerij en dat had ik bij Elsker Dig for Evigt ook. Wat de film dan red, is dat die vele close-ups zo perfect werken en vooral dat zoals altijd het niveau van het Deense acteren zo ontiegelijk hoog ligt. Die acteurs kunnen je echt in een film slepen, waardoor het toch een goede ervaring wordt. In dit geval met Nielsen voorop. Maar echt overtuigd van Susanne Bier ben ik nog niet.

Knappe film.

Erg bijzonder is het allemaal ook niet, maar het verhaal is onderhoudend genoeg om te boeien. Feitjes worden redelijk in het midden gelaten, zodat je niet zo'n hap-klaar filmpje opgediend krijgt. Superieur acteerwerk ook, waar de film een hoop geloofwaardigheid aan te denken heeft.

3.5*

Erg boeiende en pakkende Deense familie/oorlogsdrama. Wat me wel opviel is dat deze film zowat volledig met een soort home camera is opgenomen en dat er niet veel geld aan is besteed. Maar toch maakt dat tot een erg sterk en ontroerende film met ook schitterend acteerwerk. Ook volledig non-amerikaans. Het verhaal is natuurlijk niet vreemd maar gewoon de keiharde werkelijkheid, en dat laten ze in deze film ook goed zien. De gelukkige broer Michael met gezin vertrekt naar Afghanistan en de rest van het gezin, inclusief de broer Jannik, een ongelukkige kruimeldief zit in grote angst, en krijgen dan uiteindelijk dat bericht te horen dat Michael doodverklaard is. En Jannik vangt zo het gezin op en door het paranoide en wanhoop gaan Jannik en de vrouw van Michael zo ver dat ze ook nog verliefd op elkaar worden. Ja, het klinkt flauw maar toch zie ik er wel wat in. Ook de scenes van die gevangenkamp in Afghanistan met Michael als gevangende waren erg meedogenloos. Vooral ook waneer ie een medegevangene, tevens een landgenoot van hem moet doodslaan. De film slaat pas echt in als een bom waneer de getraumatiseerde Michael terugkeert naar Denemarken.

Gewoon weer een zeer gelukte Deense film. Misschien wel goedkoop gefilmd maar toch wel prachtig in elkaar gezet en ook hele stevige rollen. Zelfs die 2 kleine dochtertjes konden het goed. Het einde is al helemaal pakkend. De remake zal wel weer niks zijn. Heb namelijk gelezen dat daar de liefdesgehalte veel belangrijker moest zijn dan het verhaal der omheen.

Maar voor deze een 4,0*

Wat een merkwaardige film is dit. Niet zozeer vanwege de belangrijke vragen die het oproept, en ook niet omdat die niet beantwoord worden, maar omdat er in feite helemaal niets mee wordt gedaan:
Hoeveel is het je waard om te blijven leven, wat ben je bereid om te doen om te blijven leven, en als je dat doet, wat is dat leven dan nog waard? Is het leven op zichzelf voor jou het hoogste wat er is, of stel je ook nog morele eisen aan dat leven?

Is, als het op deze vragen aan komt, je eigen gezinnetje werkelijk het allerbelangrijkste wat er is, zelfs zo belangrijk dat je daarvoor een ander gezin wilt verwoesten? Waarom zit jij in het leger als je koste wat kost wilt blijven leven, als je niet bereid bent je leven te verliezen? Waar wil jij in godsnaam de Afghanen van overtuigen als je bereid bent om iemand dood te knuppelen teneinde je eigen hachje te redden? Van de superioriteit van de westerse cultuur soms?

Let wel, het gaat hier niet om een oordeel. Het zijn vragen, die alleen beantwoord kunnen worden door degene die voor de keuze komt te staan. Maar laat dan wel duidelijk zijn wat er op het spel staat.

Maar Bier, in haar kennelijke preoccupatie met familieverhoudingen, laat deze vragen liggen en concentreert zich volledig op haar favoriete onderwerp. Met als verbijsterend resultaat dat nu de indruk wordt gewekt dat als de vrouw des huizes manlief na zijn biecht (als die komt) zal vrijspreken, alles weer koek en ei zal zijn. Nou ja, normaal gesproken gebeurt dat niet, natuurlijk. Die vrouw gaat daar ook helemaal niet over. Voor vergeving moet hij bij de weduwe zijn, maar gezien zijn uitgestreken gezicht bij zijn bezoekje aan haar, vindt hij van niet. Het gaat hem om zijn gezinnetje.

In 'After the Wedding' flikte ze iets soortgelijks. Over het verhaal van die film hing de dreiging van een belofte die niet ingelost zou worden, maar toen puntje bij paaltje kwam werd de soep niet zo heet gegeten als hij werd opgediend. De belofte hoefde helemaal niet te worden nagekomen. Er waren ten slotte belangrijker dingen, namelijk de familieperikelen.

Word ik nou steeds door mevrouw Bier grandioos in de maling genomen, of heeft zij geen idee wat ze doet? Dat laatste zou pas echt verontrustend zijn.

Vandaag herzien en nog steeds blijf ik bij mijn oordeel dat dit een van de meest aangrijpendste drama-film is die ik heb gezien (zoveel heb ik er niet gezien maar ik kan wel aardig een oordeel kweken).

Het verhaal is niet meer zo nieuw voor de 2de keer, maar blijft toch in je hoofd spoken. Die dialogen zijn heel mooi gespeeld en heel realistisch. Susanne Bier neemt goed te tijd om iedereen zijn of haar verhaal te laten vertellen en daarom kon ik ook relaxt het verhaal volgen, geen snelle actie dus. IJzersterk acteertalent, een complimentje voor de twee dochters en de rest van de crew. Mooie beelden en je had echt een gevoel alsof jij een geest bent die in de kamer staat en de gebeurtenis meemaakt. Als je goed kijkt zie je ook dat het beeld een oog-achtige rand heeft. Een aanrader, waarom geen 5 sterren? Omdat ik me irriteerde aan de Deense taal. Ze kunnen er niks aandoen, maar toch.

4,5* Ben benieuwd naar de Amerikaanse versie, zal wel minder zijn maar ben toch benieuwd. Misschien dat ik die over een paar maanden ga kijken wanneer het verhaal wat vervaagd is.

Een film met twee gezichten. Het familieverhaal is heel pakkend en beklemmend maar het oorlogsgedeelte werkt voor geen meter. De acteerprestaties zijn integer en zeer overtuigend waardoor ik de hele film op het puntje van mijn stoel heb gezeten. Desondanks blijft er op het einde toch een onbevredigend gevoel over en dat is erg jammer. Zonder de oorlogsbeelden was dit een meesterwerk geweest.

Boven gemiddeld door het prima acteerwerk.

Net zowel de originele (deze dus) film gezien en de Amerikaanse remake Brothers (2009). Beide films zijn erg sterk, ik vind het lastig om te zeggen welke van de twee beter is. De remake poetst een paar schoonheidsfoutjes van het origineel weg, maar laat ook wat steekjes vallen waardoor je als je het origineel niet gezien hebt misschien wat kleine details in het verhaal mist. Wat hier ergens gesuggereerd wordt, dat het een beeld voor beeld remake is, is echt niet juist, er zijn wel degelijk verschillen - en soms ook best essentiele. Ook is het verhaal subtiel aangepast om meer in de Amerikaanse setting te passen, en dat is vind ik echt heel goed gedaan. Sommige scenes zijn in de originele versie beter, sommige in de remake, en dat zal ook wel wat aan je eigen smaak liggen.

Waar de remake vind ik wel echt sterker in is is dat de beelden duidelijk mooier en verzorgder zijn, zowel de scenes 'thuis' als in Afghanistan zijn echt sterker daardoor.

Hoe dan ook, het zijn beide erg goede films.

Topdrama van topregisseur Susanne Bier.

Verhaal heeft wel enige verwantschap met Bier's "Things We Lost In The Fire" (2007).

Sterk acteerwerk van de drie hoofdrolspelers.

De Amerikaanse remake van regisseur Jim Sheridan is niet slecht, maar haalt het niet bij deze originele versie.

Het idee is heel behoorlijk, maar de uitvoering laat veelal te wensen over. Het voelt aan als een ruwe opzet die op veel punten nog bijgeschaaft moet worden. Het camera werk is ronduit lelijk en de pogingen om mooie shots in te voegen komen in combinatie met de af en toe zweverige soundtrack veelal geforceerd en pretentieus over.

Ook de drama vind ik niet altijd goed uit de verf komen. Vaak waren emotionele scénes te dik aangezet en kwam het soms ongeloofwaardig over. Geëmotioneerd werd ik in ieder geval nooit.

De film wordt gered door het sterke concept en het behoorlijke acteerwerk.

Ik heb bewust gekozen het origineel te kijken in plaats van de remake, maar door de gemiste potentie in de versie van Bier ben ik toch wel erg benieuwd geworden naar de Amerikaanse remake.

Ik zie laatst steeds betere films uit Scandinavische landen. Daarom was ik wel geinteresseerd naar deze film. Ook het onderwerp leek me wel interessant, dus ik ben hem gaan kijken. Ik kan Brothers niet toevoegen aan de uitstekende werken uit Scandinavie, maar hij is ook niet slecht. Het idee is goed, de uitwerking is redelijk.

De film is heel lang van niveau. De regisseuze besteedt genoeg tijd aan het schetsen van de karakters van beide broers. Wat belangrijk is, want later in de film worden die karakters compleet verwisseld. Ik had de reacties op Michael die naar Afghanistan gaat wel beter uitgewerkt willen zien. Zijn vrouw acteerde enige bezorgdheid, maar bijlange na niet genoeg om mij te laten geloven dat die man naar een gevaarlijk oorlogsgebied gaat (als ik de reputatie van Afghanistan in deze niet gekent had, had ik dat ook niet gedacht). Van zijn dochters is het moelijker te peilen of de reacties goed zijn of niet: van kinderen is dit toch moelijker te voorspellen.

Als Michael naar Afghanistan gaat, vind het ongeluk gauw plaats, maar hij overleeft het dus. En daar zit hem meteen het eerste minpunt in. Het helicopterongeluk leek mij nauwelijks te overleven. Laat staan dat je het overleeft met slechts een aantal kleerscheurtjes en wat sneetjes (want meer was er niet te zien). Echt slecht, als een kind dat naar de speeltuin is geweest.

De regisseuze focuste veel op de rouwverwerking om Michaels verlies. Dat was goed. Maar dat ging wel ten koste van het aantal scenes in het kamp waar Michael gevangen zat. Daar hadden meerdere scenes aan gewijd mogen worden. Maar de scenes die er wel aan besteedt werden waren dan ook buitengewoon sterk. Dit maakte het dan ook goed. En uiteindelijk is het toch een pluspunt dat Bier in slechts een paar scenes de sfeer in het kamp zo goed weet te beschrijven. De sfeer van je lot dat volledig in de handen van de vijand ligt. Het ene moment vind je als gevangene steund bij je mede gevangene, het volgende moment moet je diezelfde gevangene vermoorden om te overleven. Een goede keuze van Bier om deze twee scenes precies naast elkaar te plaatsen, zo wordt het bovengenoemde contrast heel goed duidelijk gemaakt.

Ook het stuk nadat Michael bevrijdt is en hij de foto van de man die hij moest vermoorden te zien krijgt, sprak boekdelen. Verschrikkelijk moet dat zijn. De rest van je leven voel je je een misdadiger, terwijl je handeling volkomen rationeel was.

Maar dan komt het volgende minpunt: Michaels thuiskomst. Er wordt geacteerd alsof Michael gewoon na een zakenreis naar huis terugkomt. Hij werd verdomme doodgewaand. Ik wil tranen van blijdschap zien, ik wil verwarring zien. Vooral van Michaels kant werd er heel slecht gespeeld. Ik ben bereidt mijn inlevingsvermogen ter beschikking te stellen, maar daar moet dan wel fatsoenlijk acteerwerk tegenover staan.

Ik vond Michaels wantrouwen en irritaties ook ongeloofwaardig overkomen, maar daar kan ik niet echt over oordelen. Ten slotte heb ik nooit iemand dood moeten slaan in een krijgsgevangenen kamp. Wel interessant hoe de 2 broers met elkaar van karakter wisselden. Jannik werd opeens de verantwoordelijke huisvader, en Michael werd de snel geagiteerde dronkelap. Of die transformatie in het echt ook zo zou gaan? Dat Michael een grote transformatie doormaakt geloof ik wel, maar bij Jannik heb ik toch iets meer twijfels.

Ook een sterke scene was het stuk waarin Michael de onbewuste weduwe en al helemaal onbewuste wees bezoekt was een sterk stuk. Dat benadrukt dat je je dan niet meer normaal kunt voelen. Je wilt gewoon verder met je leven, maar die ene moord blijft je achtervolgen. Het lijkt me moelijk om met je kinderen naar bijvoorbeeld een speeltuin te gaan en lol te hebben, met in het achterhoofd de wetenschap dat je iemand (een bondgenoot) hebt gedood. En dat als je dat niet gedaan had, je nooit met je kinderen in die speeltuin had kunnen zitten. Het gevoel van de trauma werd op mij goed overgebracht in de film.

Maar er kwam nog een ongeloofwaardig moment. Want ook als Michael doorslaat komt dat heel abrupt en ongeloofwaardig over. Ook hier houdt ik mezelf voor dat ik er niet over kan oordelen, maar daar wordt het toch wat moelijker. Het past totaal niet bij de film en doet de film weinig goed. De uiteindelijke finale is redelijk maar totaal geen hoogtepunt.

Maar het einde was dan weer heel goed. Michael die zijn verhaal aan zijn vrouw verteld, dat wordt grotendeels buiten beschouwing gelaten. Bier weet goed bij welke zin ze haar film moet stoppen. Hij had een zoon: Michaels bittere schuldgevoelens in een zin samengevat. Het einde was briljant en aangrijpend.

Ik weet niet van Brothers moet vinden. Het is een opeenvolging van grote pluspunten en grote minpunten. Ook het acteerwerk wisselde nogal. De sterke scenes zorgen voor mij toch voor een ruime voldoende. Vooral het einde heeft er voor gezorgd dat de film bij mij een goede nasmaak achterlaat.


3.5*

Goed - maar toch ook niet écht goed. Er zit bijzonder veel in dit drama, maar het komt er helaas niet helemaal uit.
Er is Afghanistan: te lang, te veel. Dit moest beperkt blijven tot een paar korte flashbacks die een beeld gaven van Michaels situatie; De overdaad aan oorlogsfilm haalt het niveau, de waarde, de uitwerking van het familiedrama naar beneden.
Dat drama mist diepgang door het tempo - de evolutie in het gedrag van Michael tussen z'n thuiskomst en het (bijna) einde van de film gaat veel te snel - wat het inleven, het begrip , het medeleven van de kijker te zeer beperkt.

Bovendien krijgt de geloofwaardigheid af en toe een deuk. Vooral de rol van de oudste dochter als directe aanleiding van de problemen is bijzonder onrealistisch - wàt ze zegt, én het feit dat de moeder daar nauwelijks of niet op ingaat, ook niet nadien.
Tussen de thuiskomst en de woede-uitbarsting zit een hele periode. Hoe is op dat moment de vader-dochterrelatie ? Dààr had ik meer aandacht voor willen zien, dàt in plaats van de lange zit in de cel.

Tot slot, maar dat zal wel het meest persoonlijke zijn: Kaas en Nielsen: prima, maar in Thomsen kon ik maar geen majoor zien...

Degelijke film, maar van het soort waarvan ik van mezelf verwacht 4* of 4,5* te geven.

Film over zwijgzaamheid en gevoelens onderdrukken en de misverstanden en ellende die dat veroorzaakt. Iets waar Denen in uitblinken, is mijn ervaring in ieder geval.

Op zich goede film wat betreft focus op emoties.

Aan de ene kant een ( te karikaturale) zuipende zogenaamd stoere losbol, aan de andere kant de plichtgetrouwe "nette" soldaat. Er tussenin een vrouw zonder persoonlijkheid en nog wat conservatieve verlopen ouders in de periferie.

Maar het is mij een volstrekt raadsel waarom nou niemand eens aan de teruggekeerde majoor vroeg "hoe gaat het nu met je, wat heb je allemaal meegemaakt, hoe was het " etcetera; Helemaal NIKS van dit alles... Dat komt nogal ongeloofwaardig over.

En datgene wat de film totaal overheerst en de film verpest ( wat jammer is) :

het dieptepunt dat de majoor in gevangenschap beleeft. Het is te extreem.

Waarom wordt dat van hem verlangd? Het lijkt mij iets zeer ongebruikelijks en als het dat niet is had dat uitgelegd moeten worden. De zogenaamde "gewone en gebruikelijke" ellende die in een oorlog voorkomen zijn al meer dan genoeg om een ieder met een trauma op te schepen. En dit verdwijnt uit het oog door zo de nadruk te leggen op iets extreems. Dus alleen al daarom geen goede film.

Het is tamelijk eigenaardig dat hier een Hollywood-remake van is gemaakt, want deze film van Bier is eigenlijk al Hollywood. Maar dan in het Deens (en dat zal ook wel de voornaamste reden zijn voor de versie van Sheridan). Eveneens opvallend is dat de Amerikaanse variant meer dan drie maal zoveel stemmen heeft op een Nederlandse filmsite. Maar goed, dit alles terzijde.

Brødre is in alles een typische film van Suzanne Bier, en derhalve verbaasde het me nogal dat het scenario geschreven blijkt te zijn door Anders Thomas Jensen. Bij nader onderzoek op Imdb kom ik erachter dat hij heel veel films van Bier heeft (mee)geschreven, dus zo gek is het uiteindelijk niet.

Het grootste probleem van de film is wat mij betreft het hoge gehalte aan clichés. Of het nu de verhaalontwikkeling betreft of de personages, ik kan er echt niks origineels in ontdekken. Het toppunt van gemakzuchtig schrijfwerk wordt gevormd door de opa en oma, maar de overige karakters zijn niet veel gelaagder. Het tweede grote probleem, eveneens bijna kenmerkend te noemen voor Bier, is dat er te nadrukkelijk op het sentiment wordt gespeeld. In dit geval ook mede door soms haast western-achtige muziek. Mochizuki Rokuro noemt Brødre behaagziek en dat is denk ik een juiste beschrijving.

Rationeel vind ik de film dus ondermaats. Toch werkt het voor een deel ook wel, daarvoor is Bier handig genoeg. Maar ik begin de mening van Von Trier over z'n Deense collega, voor zover die blijkt uit enkele sneren, wel steeds meer te begrijpen.

Deze film is mij wel bevallen. Zoals zo vaak in Scandinavische films is het credo 'less is more' aanwezig. Ook bij deze film is dat het geval. Het verhaal is simpel, maar heel doeltreffend. Net zoals het acteerwerk, heel degelijk allemaal. De onderhuidse spanning is hetgeen wat de film maakt. Dat is heel professioneel gedaan en maakt deze film fascinerend om naar te kijken.

Op aanbeveling van Maarten0402 deze originele film van Brothers gezien nadat ik vorige week die met Gyllenhaal, Maguire en Portman zag. Deze film is zeker niet slecht, maar ik vond de 'Amerikaanse' versie in zo goed als alle opzichten de betere film, niet in het minst door de geweldige zachte soundtrack, prachtige poster, betere acteerprestaties en meer verzorgde plotline.

Beide films kennen heel wat gelijkenissen op een paar kleine details na. Het zijn net die details die in Brodre gebeuren die ik net minder vond. Sommige overgangen vond ik vrij bruusk. Ook de relatie tussen de broers vond ik weinig magisch. De tijd in Afghanistan was slordiger en ook de relatie tussen Jannik en Sarah was vrij simpel en eenvoudig. Te weinig uitgediept ook om echt van liefde of een clic te spreken. Er is te weinig aandacht besteed aan de nieuwe rol die Jannik vervult als 'surrogaatvader'. De scene op het vliegveld geeft dit duidelijk weer. Bij Gyllenhaal zag je duidelijk dat dubbele gevoel terug: "ik nam de plaats in van mijn broer, maar moet nu opnieuw een stap terug ...". Hier niets van dit alles. Ook het flippen van Michael, de ruzie aan tafel, ... komt bevreemdend over. De film mist betrokkenheid en emotie. Zo voel ik het toch aan. De acteerprestaties vond ik niet top en het is raar om zeggen, maar Brodre is sensationeler dan Brothers (o.a. vechtpartij met broer).

Alles in beschouwing genomen zeker een voldoende met 3,0*. Misschien heb ik me net iets te veel laten leiden door de andere versie, maar de verschillen zijn duidelijk. Het is net omdat de Amerikaanse versie de sereniteit en nederigheid bewaart, dat ik die zo apprecieer.

Susanne Bier combineerde het kleinschalige conflict van een driehoeksverhouding met het grootschalige conflict van de oorlog in Afghanistan. Sarah zit geprangd tussen twee broers met een tegengesteld karakter. De ene heeft een succesvolle carrière als beroepsmilitair; de andere is aan lager wal geraakt als gevolg van het van z’n vader geërfde alcoholisme. Tegen het einde is hun lot omgekeerd; dan zit Michael in de gevangenis en heeft Jannik verantwoordelijkheidszin ontwikkeld.

Omdat Afghanistan te gevaarlijk was, is het oorlogsgedeelte in Spanje opgenomen, maar dat zou je niet raden. De twee verhaallijnen worden aaneengekoppeld via matchcuts. Van Michael op een legervoertuig springt het naar Sarah op het openbaar vervoer. Ze liggen allebei ‘s nachts naar boven te staren en ze telefoneren met elkaar. Er is zelfs een suggestie van telepathie. In de tweede helft, wanneer hij uit de dood opstaat en terugkomt naar Denemarken, hebben ze allebei iets voor elkaar te verbergen. Hij lijdt aan posttraumatische stress. Die opgekropte spanning reageert hij af op z’n gezin.

De stijl is realistisch, met een camera die dicht op de vrij bewegende acteurs zit. Af en toe is er wat subtiele achtergrondmuziek. Om de emoties te benadrukken zijn er veel close-ups. Ogen krijgen veel aandacht, reeds in de openingsbeelden, maar ook wanneer ze elkaar twijfelend aankijken of wanneer de kinderen bang of onbegrijpend opkijken. De belichting is vaak ellipsvormig met donkere randjes, de vorm van een oog. Op de begrafenis hebben echte militairen een figurantenrol.

Een deel van de kwaliteit ligt in het spel van de drie Deense topacteurs. Ulrich Thomsen weet de innerlijke verscheurdheid en de woede-uitbarstingen van z’n personage te vertolken. Connie Nielsen speelt het zorgzame, verzoenende type, al kan ze ook kordaat zijn op cruciale momenten en laat niet over zich heen lopen. Nikolaj Lie Kaas speelt niet dat hij dronken is, maar is het echt. Hij heeft er wat voor over om z’n rol geloofwaardig te maken.

Deze film stond allang op het lijstje om te zien, vooral omdat ik de remake van Jim Sheridan met Maguire en Gyllenhaal ontzettend goed vind. Het kwam er echter nooit van tot gisteravond, en ik moet zeggen dat, hoewel Brodre erg goede fasen heeft, Brothers in mijn beleving toch net iets beter is met nadruk op de tweede fase van de film.

Aan het begin ligt het niet, die loopt tussen beide films vrijwel parallel maar slaagt Brodre toch net even wat meer in het beeld van de lastige en onberekenbare Jannik. Na het slechte nieuws verandert de film in een prachtig ingetogen drama die met veel gevoel een kwetsbare sfeer brengt. Veel close ups van ogen en gezichtsuitdrukkingen maken het drama voelbaar. In deze fase van dit treurspel valt vooral Kaas in het bijzonder op. Tevens zijn de kinderen net als in de Amerikaanse versie buitengewoon.

Tot dan toe bevalt Brodre bijzonder goed, tot de terugkeer. Hoewel interessante momenten zoals wanneer Michael aanvoelt geen onderdeel meer te zijn van de groepschemie en worstelend met zijn trauma is Ulrich Thomsen ook meteen het grote minpunt van de film. Hij vult de rol in maar geeft er niets extra's aan zoals Maguire dat wel doet en aangezien ik het niet zo op Maguire heb valt het mezelf op dat ik dit zeg. Wel een interessante toevoeging is dat Michael gewelddadig wordt tegen Sarah. Iets dat we in Brothers niet zien. Helaas begint dit goed maar verwordt het de tweede keer tot wat halfbakken gedoe. Waar juist Brothers excelleert in een uitstekend door draaiende Maguire, blijft dat beklijvende gevoel bij Brodre uit en lijkt Thomsen de explosieve lading die hij fysiek en geestelijk uit hoort te stralen totaal niet te kunnen brengen. De klappen die Kaas krijgt zijn dan nog wel weer aardig, de situatie lijkt in vergelijk met Brothers als een nachtkaars uit te gaan en de fase waarop Jannik de keuken opknap voelt totaal overbodig.

Desondanks is Brodre een uitstekende film te noemen met vooral een uitstekende Nikolaj Lie Kaas en prima soundtrack. Maar winnen van Brothers doet hij bij mij niet wat toch ook een beetje zal liggen aan het benaderbare van het gesproken Engels.