Happiness (1998)

Vind ik ook, ik vind het zelf een van de (vele) goede scenes.

Nee sorry, ik vond het echt op het randje van wat moreel en ethisch gezien kan...

Dat snap ik niet narva. De regisseur stelt deze wandaden toch aan de kaak? Hij verheerlijkt ze toch niet? Waarom mag hij dat ethisch en moreel gezien niet doen? Getuigt juist van lef vind ik....

Ja, precies. Wat vind jij er dan 'onethisch' aan narva? Er zit toch helemaal geen morele boodschap in die scene? Ik denk dat de regisseur bedoeld heeft mensen aan het denken te zetten zonder zelf een oordeel te geven, daar is toch niks mis mee?

Ethisch gezien heb ik geen bezwaren bij Happiness, maar weinig subtiel blijft het. Ben het wat dat betreft met narva eens. 't Is naar mijn smaak weinig delicaat en flink over-the-top, waardoor het e.e.a. mij niet meer schokt. Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik parallellen zie met Requiem for a Dream.

Requim for a Dream ?? Huh ??

Heeft echt niets met deze film te maken, maar dan ook helemaal niets. Totaal andere stijl van filmen, totaal andere thematiek.

Narva, ik heb een interview gevonden met Todd Solondz, waarin hij een toelichting geeft over de bewuste scene:

Interviewer:

Ondanks al hun gebreken en tekortkomingen zijn uw personages niet zonder gevoel. Ze zijn zelfs op een bepaalde manier sympathiek.

Todd Solondz:

Nou weet ik niet of sympathiek wel het goede woord is. Wat Bill bijvoorbeeld doet is absoluut onvergeeflijk en je kunt er onmogelijk sympathie voor opbrengen. Maar als er al een verlossing mogelijk is voor een dergelijke man – en ik zeg niet dat er één is – dan schuilt ze in de liefde en eerlijkheid die hij uit ten overstaan van zijn zoon. Het feit dat Bill zo openhartig met zijn zoon kan spreken, getuigt van een groot wederzijds vertrouwen. Sommigen kunnen maar moeilijk accepteren dat die pedofiel een goede vader is, die houdt van z’n vrouw en kinderen. Maar Bill is niet de pedofiel, hij is Bill Maplewood, hij heeft ook andere dimensies. Men vraagt me nogal eens waarom ik films maak over zulke lelijke mensen, maar ik zie ze helemaal niet zo. Ik tracht onder de huid te kruipen van personages die voor mij arme zielen zijn. De dwingende thema’s zijn voor mij eenzaamheid en verlangen, vervreemding en een worsteling om contact te krijgen. Een zaak als pedofilie gebruik ik alleen maar als een voorwendsel om aan die thema’s toe te komen.

Interviewer:

Niet om bewust te provoceren ?

Todd Solondz:

Een beetje, omdat ik het toejuich wanneer al die onverdraagzame, kleinburgerlijke moraalridders met de billen bloot moeten. Maar ik heb niet echt de bedoeling gehad om te shockeren. Er is trouwens niets in deze film dat je niet kunt zien in een talkshow of lezen in de sensatiebladen. Het is ook niet het fenomeen pedofilie of anonieme telefoonseks dat stoort, maar het besef dat de mensen, die zich daarmee bezighouden, geen monsters zijn, maar een hart, een geest en een menselijke gezicht hebben.

Lees hier het volledige interview.

Ik bedoelde eigenlijk dat ik beide films iets over het randje vind gaan waardoor ik op ze afknap. Alsof de filmmakers iets TE fanatiek tegen Hollywood willen aanschoppen. Dat is althans heel sterk mijn gevoel bij deze films.

Waarom moet een film altijd delicaat en subtiel een onderwerp behandelen? Een klap in het gezicht maakt vaak veel meer indruk. Subtiliteit vind ik nog altijd een vreemd vereiste....Dat argument heb ik ook al vaker mbt Fight Club gehoord. En hoezo is dit over-the-top?. De personages en hun (ziekelijke) seksuele afwijkingen zijn uit het leven gegrepen, hoe extreem 't ook op het eerste gezicht lijkt. Die scene tussen vader een zoon straalt realisme en diep gevoel uit en wordt toch zonder bombarie gebracht. Inhoudelijk geeft het je een harde klap, en terecht.

Ik begrijp je tegenwerpingen Ramon. En je hebt gelijk als je zegt dat een klap in het gezicht ook heel effectief kan zijn. Alleen dat gevoel had ik niet bij Happiness. Alle kracht leek wel uit de bewuste scene te zijn weggevloeid, omdat ik het echt te veel het drama opgezocht vond. In die betekenis dus: weinig delicaat. Bij de eerste twee scenes van Happiness had ik dat overigens niet. Die vlogen me wel naar de strot.

Dan hebben we deze scene beiden anders beleefd en dan kan ik ook begrijpen dat die scene weinig impact op je maakte. Elke scene maakte diepe indruk op mij en de bewuste scene was voor mij dan ook de perfecte climax.

Dat lijkt me een juiste conclusie. Ik denk inderdaad dat verder argumenteren op dit punt weinig zin heeft.

Nee, daar heb je gelijk in.

Ik denk dat ik mijn mening iets moet bijstellen. Na het interview gelezen te hebben dat Kapp linkte, denk ik ook dat er geen morele boodschap in die scene zit. Dat ik met name die scene (of eigenlijk het hele verhaal rond Bill Maplewood) 'onethische' vond, zou kunnen komen omdat het de eerste keer was dat ik de film (helemaal) zag. Dan komt die scene nog harder aan.

Ik weet niet of de regisseur objectief is en zelf geen oordeel eraan verbindt, maar als dat zo is, dan kan dat inderdaad.

Dit stukje uit het interview geeft mijn

reactie in eerste instantie denk ik wel weer:

Het is ook niet het fenomeen pedofilie of anonieme telefoonseks dat stoort, maar het besef dat de mensen, die zich daarmee bezighouden, geen monsters zijn, maar een hart, een geest en een menselijke gezicht hebben.

En toch blijf ik een beetje met een vies smaakje zitten.

Mee eens.

Dit vind ik dus compleet over the top en geeft me een walggevoel wat bij mij tot een lage waardering leidt. Bent het daarom ook niet met Solondz eens en zal nooit meer een film van hem bekijken.

Wat is hier in godsnaam walgelijk aan?

Waarom niet? Omdat Solondz de mens achter het monster laat zien? Schrap dan die 4 sterren voor Dead Man Walking ook maar....

Helemaal mee eens Ramon. Sorry FK, maar dit vind ik nogal een bekrompen oordeel van je.

Vergeet niet, FK, dat deze film een vergelijkbare verhaallijn heeft als 'Magnolia'. Er zit ook zoveel schoonheid in deze film. Ik heb zelf mijn opinie bijgesteld, ik was in eerste instantie geschokt en walgde ervan, maar na het te relativeren kon ik er mee leven.

dit vind ik een van de meest interessante en moeilijke vragen des levens. de mens achter het monster. hoe komen mensen tot bepaalde daden. als je zelf zo rechtschapen mogelijk leeft, kun je het je bij god niet voorstellen dat mensen (monsters) zo kunnen handelen. omdat jij je gezonde verstand gebruikt en deze mensen een soort van verknipt zijn. is het mogelijk ooit sympathie voor ze op te brengen, kun je je ooit inleven in hen? is film dan niet een heel goed middel om deze vragen te behandelen? ik denk dat het wel zo is.

ik krijg graag een klap in mijn gezicht liever zo dan het vingertje ophouden van: dit mag wel en dat niet. en het eeuwige zwart/wit denken van goeien tegen de slechten. mensen zijn niet alleen maar goed of alleen maar slecht. wat een scala zit er tussen en wat is dat interessant.

mmm, is het nog te volgen?

by the way, ik sta te trappelen. kheb de film destijds in de bios gezien, maar wil hem snel weer herzien.

Nou jah, walgelijk is misschien een groot woord. Maar ben ik te dom als filmkijker om te snappen dat een kinderverkrachter gewoon uit het dagelijkse leven komt ????

Moet ik dan ook nog eens die ontzettende ridicule scenes zien met zijn zoontje ... ????

Dat ventje is voor de rest van zijn leven besmet denk ik dan...

Mag ik daarin eerlijk zijn met mijn walging over de film en Tolondz in het bijzonder?

Wat is daar raar aan?

Ik geef tenminste oprechte kritiek. (en dit is allemaal heel persoonlijk)

Tuurlijk mag je kritiek geven FK.

Alleen kan ik me niet verplaatsen in de inhoud van je kritiek.

Dit is erg persoonlijke kritiek. Vind dat Solondz, with ALL means, een indrukwekkende film wou maken. Alleen ben ik het niet eens met zijn "ALL Means".

Dat speelt ook een rol bij Memento en RFAD en FC, daar had ik dezelfde indruk.

Ik vind het besef van Solondz dat mensen die dingen doen die niet zomaar geaccepteerd worden (anonieme telefoonseks en pedofilie vallen uiteraard in een verschillende categorie en een persoon die seks wil met kinderen voert dit niet altijd uit - zie interviews met Boudewijn Büch, ik meen bijv. in de HUMO) geen monsters zijn een heel belangrijk besef en waarschijnlijk is het heel erg om toe te juichen dat hij dit besef wil verwerken in een film. Maar de manier waarop hij dat deed (het is lang geleden dat ik Happiness zag) stond mij niet aan. Ik vond het juist karikaturaal en (daardoor?) lachwekkend. Ik weet trouwens niet of hij die moraal er heel bewust in heeft willen stoppen of dat dat achteraf bij hem opkwam. Een (politieke/morele) boodschap op je publiek willen overbrengen is een lastig iets. Er gaat vaak een zekere eendimensionaliteit meespelen. Ik zou er zelf niet zo bewust voor kiezen omdat ik weet dat het onbewust tóch wel speelt in je creaties.

In Hable Con Ella zit ook een persoon die iets doet dat fout is, maar die heeft voor mij veel meer een hart en een geest. Maar vergelijken is natuurlijk altijd appels en peren.

(sorry voor de lange haakjeszinnen)

Sterke film, met een mooie schakelingen met de verschillende scenes, dat bouwde de film mooi op, maar er zaten wel wat..nou ja.. scenes in (wat hier al veel over is gezegd).

Toch..4*

Ik ben er nu opnieuw naar aan het kijken - tijdje geleden dat ik dit nog gezien heb. De oplossingen die de zuster voorstelt om de depressies op te lossen zijn héél bruikbaar ("eat red meat")

Eindelijk gezien deze fantastische film. Over the top karakters, maar sterk gespeeld.

Geïnteresseerden kunnen de video van moviefreak#1 krijgen, ik hoef em niet meer te hebben Jeroen.

Ik had nog niet van de film gehoord todat Kapeuter hem afgelopen weekend aanraadde. En ja hoor.. ik vond 'm een topfilm met een paar sterke scenes. Toch haalt hij het voor mij niet bij American Beauty en Magnolia, van mij krijgt hij 4,5 sterren.

Mooie film over ernstige en toch ook wel herkenbare situaties in het dagelijks leven. Ik irriteerde me aan geen enkel, personage en heb geboeid de film gevolgd. Soms met enige afkeer, maar ook met enig begrip.

****