L.A. Confidential (1997)

Steengoed!

Sinds tijden weer eens gezien. Wat een gave film is dit toch. Heerlijke cast. Goed verhaal. Boeiend van begin tot eind.

Toch zeker een van mijn favoriete noirs.

Een absolute sterrencast tilt deze fantastisch geschreven en geregisseerde film naar een heel hoog niveau. De geloofwaardige situaties, de sterke dialogen, het crime aspect en de verhalen vertelt vanuit het perspectief van DeVito. Alles is geweldig in L.A. Confidential. Prachtige sfeer en geweldige muziek die het L.A. van de jaren 50 doet herleven. Een film die alle lof verdient die het krijgt.

Bekeken in een filmmarathon met vrienden. Wellicht geen goede keus vanwege het feit dat het een lastige film is. De vele personages en gebeurtenissen maken het toch dat je echt constant geconcentreerd moet blijven. Ik ga hier niet zoveel woorden aan vuil maken, het komt erop neer dat hij gauw aan een herziening toe is.

Heerlijke film met een sterrencast waar je u tegen zegt. Helaas was het soms lastig te volgen met al die namen die in het stuk voorkwamen.

Heerlijke politiethriller, die zich afspeelt in de naoorlogse, door corruptie omzoomde publieke sfeer van L.A. De film ademt de verstrengeling van politie en georganiseerde misdaad, en doet dat op een harde, onverbloemde wijze. Op dit gebied deed ze me nog het meest denken aan The Departed (2006). Additioneel bij L.A. Confidential is de inmenging van Hollywood, roddelpers en de porno/escortscene. Het plot is sterk uitgewerkt; als kijker moest ik zeker in het begin even mijn best doen om de verschillende karakters en verhaallijnen bij te benen. Op den duur zat ik er echter helemaal in, en vanaf de meervoudige moord in het café sleepte deze film mij mee richting het bevredigende einde. L.A. Confidential bedient zich van een sterrencast, waarbinnen Pearce en Crowe wat mij betreft superieur zijn als verhitte en gedreven tegenpolen, die steeds verder naar elkaar toegroeien. Spacey was goed maar kan beter, en dat uitgerekend Basinger een Oscar won voor haar rol verbaast mij toch enigszins. Zij moest het toch met name hebben van haar iconische verschijning, die ik direct van de filmposter herkende.
Al met al is L.A. Confidential een intelligente thriller, die door haar sterke opbouw en plot net datgene bezit wat haar boven een gemiddelde goede film uit tilt. 4,5*

“Off the record, on the QT, and very hush-hush."

Wat blijft dit toch een fantastische film. Ik heb L.A. Confidential al vaak gezien maar toch blijf ik mij nog steeds verbazen hoe goed de film in elkaar steekt. De acteerprestaties zijn fantastisch, de cinematografie is prachtig en de jaren 50 sfeer heerlijk maar het is het script wat er bovenuit steekt. Regisseur Curtis Hanson verdient alle credits want dit soort film met verschillende personages en verhaallijnen kan al snel een ontoegankelijke en ondoorgrondelijke brij worden.

Maar L.A. Confidential is duidelijk vakwerk en nergens heb je het gevoel dat het onlogisch of te gecompliceerd is. De film is een echte film noir en die sfeer wordt vanaf het begin op een geweldige manier tot leven gewekt. De voice-over van Danny DeVito helpt daar zeker bij net zoals de jaren 50 sfeer, de cinematografie en de sterke introductie van de personages. Het trio Bud White, Ed Exley en Jack Vincennes wordt door Russell Crowe, Guy Pearce en Kevin Spacey geweldig gespeeld en ieder personage is tot in de perfectie uitgewerkt. Vanaf de moordpartij in The Nite Owl komt er echt vaart in de film en wordt het één groot schimmenspel met corruptie, drugs, seks en excessief geweld als voornaamste ingrediënten. Verschillende verhaallijnen lopen naarmate de film vordert vloeiend in elkaar over en nergens voelt het geforceerd. Ook James Cromwell, Kim Basinger, Ron Rifkin en David Strathairn zijn sterk op dreef en spelen kleurrijke personages met allemaal hun eigen motieven. L.A. Confidential laat zien wat er kan gebeuren als alles zo goed samenkomt in één film. Het script, de acteurs, de montage, de muziek, de cinematografie... Een meesterwerk van Curtis Hanson.

Waanzinnig goede film. Ik heb wel erg lang gewacht om deze te kijken. Ik vond de film op het begin wat langzaam op gang komen, naar mijns inziens is dat ook het enige slechte punt. Spacey en Pearce stelen de show in deze film.

LA confidential Beste politiefilm met de ouderwetse tint erin qua muziek brengt mij helemaal in de sfeer van het oude LA ookal ben ik er nooit geweest.De film duurt ongeveer Twee uur op de helft denk je dat ie afgelopen is maar dan ben je pas op de helft dus het zijn eigenlijk 2 of bijna 3 films. kon sneller maar dan was de film lang niet zo goed geweest.

Na een reeksje van matige films had ik dringend nood aan een boost. LA Confidential maar eens opgelegd en dit heb ik me zeker niet beklaagd.

Uitstekende politiethriller die het moet hebben van zijn intriges, machtsspelletjes, verraad en corruptie. Het eerste half uur moest ik een beetje mijn weg zoeken in het verhaal. Verschillende subverhalen van de 3 hoofdpersonages (Spacey, Crowe en Pearce) lopen naast elkaar, maar vloeien in de loop van de film naar elkaar over. De opbouw en spanning is quasi perfect en het verhaal krijgt steeds meer vorm. De sfeerschepping met de jaren 50 was heel sterk, hoewel ik nooit echt het gevoel kreeg dat we in de fifties zaten, de knappe bolides niet te na gesproken.
Het acteerwerk was van een erg hoog niveau. Oh, wat blijft het heerlijk om naar de droge monotone flair van Kevin Spacey te kijken. Ook James Cromwell deed het naast de andere genoemden erg goed. Een ideale rol op zijn lijf geschreven ... of een andere rol als gevangenisdirecteur bijvoorbeeld. Uiteraard mag ik Danny De Vito niet vergeten: zijn voice-over en zijn obscure Hush-Hush waren meesterlijk. Kim Basinger was leuk, maar om daar nu een oscar voor te geven? Andere elementen waren veel sterker om bekroond te worden. Of was dit een compensatie voor slokop Titanic??? Al was de concurrentie niet min met Good will hunting, As good as it gets, Amistad, Men in black...

Ook de actiescenes waren best ok. Een ding stoorde me enorm en dat kostte de film 0,5*. Het einde waarbij Bud White de schietpartij overleeft. Neen, daar boet de film aan geloofwaardigheid in. Hij werd van kortbij in het hoofd neergeschoten. Morsdood moet je dan zijn, ook in Hollywood.
De rol van Ed Exley vond ik fascinerend. Een rechtschapen politieman die de wet hoog in het vaandel draagt (iets té), daarbij zich het hele politiekorps in het harnas jaagt. Een grotere contradictie kon er niet zijn met Bud White of Jack Vincennes. Op het einde zie je ook dat hij gewoon geen andere keuze heeft: niet bij het neerschieten van Smith, niet bij de bekendmaking van het schandaal in de pers. Hij krijgt zijn promotie, maar Smith blijft voor de buitenwereld een voorbeeldfiguur. Ook dat is de realiteit (en daarin moet je als handpop blijven meedraaien, willen of niet).

L.A. Confidential is een uitstekende politiethriller met een aantal typische noirelementen. Wat ik wel een beetje miste, vooral dan door het ietwat saaie politiekantoor, is dat de film wat moet inboeten aan sfeer.
Desondanks zijn er wel andere typische noirelementen aanwezig, zoals de femme fatale die gespeeld wordt door de aangename schoonheid van Kim Basinger. Ze doet het goed, al heb ik wel beter gezien. Een andere typisch noirelement zijn natuurlijk de Venetiaans geblindeerde ramen op het einde.

Over het acteerwerk heb ik niets slechts te melden. De hoofdrolspelers zijn dan ook zeker niet de minste met een Guy Pearce die ik recentelijk nog aan het werk zag in Koolhoven's Brimstone. Hij moest mede door die film wel even af van zijn, door mij althans, gehate karakter dat hij daar speelde. Dat lukte gelukkig vrij snel. Kevin Spacey doet het natuurlijk ook uitstekend en brengt bovendien ook nog wat humor. Hij is op 20 jaar tijd geen haar veranderd, alhoewel, het is juist zijn haar dat veranderd is. Het is wat grijzer geworden maar voor de rest ongelooflijk hoe weinig iemand kan veranderen op 20 jaar tijd. Dan hebben we nog Russell Crowe die de no-bullshit agent speelt en iedereen aftuigt als het hem uitkomt.

Het einde vind ik in tegenstelling tot Fisico heel sterk, al kan ik je wel enigszins begrijpen dat Bud White dood had moeten zijn. Volgens mij werd hij echter door zijn wang geschoten dus ik denk wel dat je dat kan overleven, al is het achteraf geen mooi zicht. Absoluut een aanrader. Nu nog de score vastleggen, ik ga 4.5* geven omdat ik 4* al te laag vind. De film zit namelijk prima in elkaar en is wat mij betreft nagenoeg perfect.

Niet slecht maar verwachtte er waarschijnlijk teveel van. Het acteerwerk is ijzersterk te noemen; zowel Spacey, Pearce als Crowe zetten sterke personages klaar die sterk met elkaar contrasteren. Alleen vond ik het verhaal niet overtuigend over de hele lijn. Dat kwam vooral naar voor op de manier dat het onderzoek vooruit ging. Zo komen de rechercheurs plots tot conclusies waarvan ik me afvroeg hoe ze daar in 's hemelsnaam toe kwamen. Zo kan ik me niet herinneren hoe het komt dat de rechercheurs plots geloven dat die drie zwarten niks met de Night Owl shooting te maken hebben. . Leek me kort door de bocht. De wending waarbij Vincennes het loodje legt zag ik niet afkomen en de verrassing was dan ook van formaat. Ik vond het hoe dan ook een onderhoudende film met een leuke sfeer en een knipoog naar de film noir uit de jaren '50.

Zeer stroeve herziening. Ik vraag me ook af hoe ik de vorige keer op een 8 uitkwam, waarschijnlijk liet ik me te veel leiden door de status van de film. Ditmaal kwam ik er nauwelijks doorheen. Het is vakkundig gemaakt, het acteerwerk is sterk en het plot zal vast knap in elkaar steken, maar het liet me grotendeels koud en het laatste uur kon ik er nog nauwelijks m'n gedachten bij houden.

De Grote Twist heb ik dan ook voor de tweede keer totaal gemist. Ik neem aan dat ie op het einde zit, maar ik heb geen idee waar ik het in moet zoeken.

Het is natuurlijk maar de vraag in hoeverre je (kennelijk) mindere 2e ervaring en het blijkbaar minder fris of scherp zijn (mijn vertaling) een verlaging rechtvaardigt.

Ik blijf herzieningen en invloed op een stem toch in zijn algemeenheid sowieso wel een dingetje vinden. Je hebt tenslotte maar 1 keer een eerste ervaring. De tweede keer loop je toch het risico de boel een beetje dood te relativeren en analyseren denk ik.

In die tijd waardeerde ik films sowieso erg/te hoog, volgde ik minder m'n eigen gevoel en meer de meute. Daarnaast heb ik het idee dat ik een film juist beter kan beoordelen bij herziening, nog los van een smaak die zich ontwikkelt.

Van niet fris/scherp zijn was geen sprake.

oke fair enough. al blijf ik het dan wat vreemd vinden dat je zegt de wending gemist te hebben....

Lange film, tikje overgewaardeerd maar bijna alles ademt kwaliteit uit: de sfeer van de donkere kanten van de jaren 50 (politie was een stuk ruiger), de prachtige huizen en auto's (ergens proef je toch het optimisme uit die tijd), de uitstekende acteurs met 3 goed aan elkaar gewaagde en sterk uiteenlopende politieagenten. Vooral Pearce (die kaken!) en Crowe leveren erg fijn acteerwerk en passen perfect in hun rol.

Alleen het script is net te gewoontjes om zich te meten met bijvoorbeeld Chinatown. Wel gebeurt er veel en moet je goed opletten vanwege de vele namen. Al met al een tijdloze en zeer vermakelijke, vakkundige politiefilm.

Vermakelijke film waarbij je wel alles al mijlenver ziet aankomen, je plukt zo de bad guy eruit wanneer hij voor het eerst in beeld verschijnt, en ook de situaties die in scene zijn gezet (zoals de schietpartij in het café, de wapens in het voertuig van de zwarte jongens die men beschuldigt, en hun onschuld) voel je al vrijwel direct aankomen. Enige verrassing voor mij was dat na het ontmaskeren van de schuldige de film nog wel doorgaat, vandaar ook de relatief lange duur. Het behoort volgens mij tot de films die het zo goed doen omdat de kijker zichzelf een schouderklopje geeft omdat ie alles zag aankomen, terwijl ze juist met die opzet zijn gemaakt.

Weinig subtiliteit dus en je hoeft je verstand er niet bij te houden. Maar het script bevat wel een rijk, vrij breed en onderhoudend verhaal wat de film ten goede komt, waardoor het vermakelijk en genietbaar blijft. 3,5*.

Verbazingwekkend goede film, met een goed verhaal, puike acteerprestaties en vooral de sfeer en algehele aankleding die het oog trekt.

Heel dicht blijft de film overigens niet bij het bekende boek van James Ellroy, het boek daarentegen is juist veel grimmiger, duister, en de ontknoping is eerder bijzaak in een nog veel breder verhaal met veel meer achtergrond. Toch is dit niet bezwaarlijk wat de film betreft. De film vaart wonderwel met de bijzondere mooi aankleding, de oude stijl, puike soundtrack en het contrast tussen het glamoureus Hollywood en de 'sleazy' onderwereld, met drugs, prostitutie en tabloids. Even komt de film rommelig over waar in sneltrein vaart kennis gemaakt wordt met de hoofdrolspelers, maar na 'de vechtpartij' en de 'shooting' komt er al snel lijn in het verhaal. Toch volgen de drie gevolgd rechercheurs eerst hun eigen spoor en zaak, iets wat uiteindelijk op ingenieuze wijze in elkaar verbonden is en voor sommigen op fatale wijze in elkaar grijpt met een aantal boeiende scenes tot gevolg. Het verhoor van de drie verdachten, het bevrijden van de Mexicaanse, bijvoorbeeld de shoot out op het eind en het moment dat Dudley Vincennes elimineert.

Nogmaals, de sfeer en aankleding, de introductie met de oude krantenartikelen door Sid Hughens, het is allemaal van grote schoonheid. Zo ook de cast. Zo'n typische film waar iedereen perfect voor zijn rol is uitgezocht en bij wijze van spreke daarna nooit weer zo'n rol neerzette. Crowe is innemend als de lompe maar rechtvaardige White, Pearce geweldig als de betweterig, truttig, arrogante en vaak stuitende Exley, Spacey natuurlijk helemaal in zijn sas in een voor hem schimmige rol, Basinger is prima, maar ik persoonlijk vind bijvoorbeeld Beckel ook goed als de foute en heethoofdige Stensland. De muziek is geweldig, perfecte passende soundtrack voor dat tijdsbeeld, in die zin ademt de film een en al authenticiteit en kwaliteit uit. Een product waar erg veel werk en tijd in is gaan zitten. Zo ook de montage en het scenario waar de film voor in de prijzen viel. Ik persoonlijk vind de montage erg goed, het is snel maar toch wordt het geen moment onoverzichtelijk.

LA Confidential, een uitmuntende film in zijn genre, een lust voor het ook met prima verhaal, altijd al één van mijn favorieten en nog steeds vanwege de geniale sfeer en stijl.

Prachtige film waarin drie totaal verschillende agenten een schietpartij proberen op te lossen. Het Los Angeles van de jaren 50 is mooi en sfeervol in beeld gebracht en vooral prachtig aangekleed. Een goed plot, boeiende personages en absoluut een sterke cast (simpelweg een film waarin alle ingrediënten perfect samen komen).

L.A. Confidential is een goeie politie thriller met als hoofdthema corruptie binnen het korps .

Het verhaal steekt goed in elkaar en veel bekende namen spelen hun rol uitstekend .

De poging om het jaren 50 film noir gevoel te copiëren vind ik niet volledig geslaagd maar dat is eigenlijk van secundair belang .

Leuk.

Had vooraf eigenlijk een soort Scarface verwacht, en qua toon leek het soms ook wel die richting op te gaan. Maar LA Confidential bleek toch wel een beetje anders te zijn, alhoewel er enkele invloeden aan boord lijken te zijn. De infameuze schietpartij richting het einde in het hotel bijvoorbeeld.

LA Confidential had wel even de tijd nodig om me te pakken. De eerste 80 minuten waren niet bepaald mijn favoriete soort film. Corruptie binnen de politie is ook niet meteen het meest originele onderwerp meer. Alhoewel deze film wel een paar slimme twistjes had, kon het me allemaal net niet genoeg boeien.

Het duurde daarnaast ook een tijdje voordat ik de karakters echt leuk begon te vinden. Enkel bij Pearce voelde ik wat, en dat was irritatie. Maar dat had niet met zijn acteren te maken, maar met zijn personage, dus ik neem aan dat de film geslaagd was op dat gebied. Maar personages zoals die van Crowe vielen me later pas op, en personages waarbij ik aanvankelijk dacht dat ze me wel op gingen vallen (Basinger, Spacey etc) deden dat weer niet.

Visueel ook niet heel erg opvallend, al is het sfeertje van LA wel voelbaar. Maar qua camerawerk en spanningsopbouw vond ik het allemaal niet zo denderend. De lompe schietpartijen tussendoor waren dan wel weer leuk, en voelen ook behoorlijk 90's aan. Vond het allemaal trouwens wel grof voor een film die op 12+ staat.

Het is echter pas bij het laatste uur dat de film me echt begon te bekoren. De toon wordt wat woester & agressiever. Zodra dat alles begint, begint de film zelf leuker te worden. Het tempo krijgt een behoorlijke schop, (die lag al relatief hoog) en het gaat richting een prima slotfase. Een hoop twistjes hier en daar die goed genoeg uitgedacht zijn en een verhaal dat toch meer om het lijf heeft dan een gemiddeld corrupt politieverhaal.

Uiteindelijk is het allemaal vermakelijk genoeg, en voornamelijk door het gewelddadige karakter dat de film uitstraalt. Veel drukte & kabaal, maar pas bij het laatste uur begon het echt bij me binnen te komen. Het leek me trouwens vooraf de bedoeling dat Basinger een nogal iconisch plaatje voor moest stellen, maar ik vond haar personage eigenlijk maar zo-zo.

“Go back to Jersey, sonny. This is the City of the Angels, and you haven't got any wings.”

Ik was een beetje filmzoekende, wat ik de laatste tijd wel meer heb. Hoewel ik nog heel veel te kijken heb en nog lang niet uitgekeken ben heb ik vaak wel een beetje moeite met het kiezen van films die ik op sommige avonden wil zien, geen idee hoe het kan. Toen ik ‘Amazon Prime’ een beetje aan het door snuffelen was kwam ik deze misdaadfilm tegen die ik al wel een tijdje op mijn kijklijst had staan en nu wel eens wou zien. Hoewel ik altijd dacht dat dit een ‘gangster’ film was, heeft het verhaal (wat totaal anders is) mij toch echt wel weten te vermaken.

De film kent overigens echt een fantastische cast al zeg ik het zelf, en dat is ook wel iets waardoor ik me aangetrokken voelde bij de film. Met ‘Kevin Spacey’ zit je vaak wel goed, hoe dan ook hij nu we gefilterd is uit de filmwereld en waarschijnlijk niet meer zal schitteren in films zoals dit, of in zijn formaat, ook in ‘L.A. Confidential’ deed hij het erg goed. Maar dat deed hij niet alleen, ‘Spacey’ mag blij zijn met de personen ‘Russell Crowe’ en ‘Guy Pearce’ die ook schitterden in de film, met z’n drieën vormden ze toch wel een sterrencast en een hele sterke band.

Het verhaal was erg leuk, met een paar uiteen schietende personages. ‘Spacey’ mocht de rol vertolken van ‘Jack Vincennes’. Een man die helemaal thuis is in ‘L.A.’ en daar gehuisvest door samen met een plaatselijke krant samen te werken genaamd de ‘Hush-hush’. Deze wordt beheerd door ‘Danny DeVito’ en samen werken ze eraan om criminelen op te pakken in ruil voor een stukje in de krant en daarmee populair worden. Daarnaast volgen we ‘Crowe’ in de rol van ‘Bud White’ die met zijn korte lontje meewerkt aan schandalige politieacties maar wel achter veel dingen komt. En uiteraard ‘Pearce’ in de rol van ‘Ed Exley’, best een nare rol waar ik ook niet bepaald aan kon wennen.

Het verhaal werd verder interessanter nadat er een schietpartij was geweest waar de film ook over gaat en er vooral op het eind veel actie kwam maar ook een interessante plottwist die ik niet zag aankomen. Het concept was aardig en de uitwerking top. Heb me overigens erg vermaakt met het leuke kat en muis spel maar ook het interessante stukje in het verhaal dat je de politieonderzoeken nauwlettend probeert te volgen.

De film kent een erg leuke maar soms ook wat spannender sfeer die erg fijn wordt gebruikt door de acteurs. Ik heb me uitstekend weten te vermaken met alles wat zo’n beetje in de film gebeurt en hoe dit werd gebruikt door ‘Curtis Hanson’. ‘Hanson’ die overigens met een erg goed script te werk gaat want dit soort films kunnen ook ontzettend hard floppen, gelukkig was dit nu niet zo.

4.5*

Dijk van een film. Goede cast, heerlijke sfeer en top geregisseerd. Deze film staat na al die jaren nog als een huis

Sterke film die zeker nog een kijkbeurt verdient over een tijdje.

L.A. Confidential is een moderne film noir met een erg goed plot, boeiende verhaallijnen en een gigantisch goede cast. Guy Pearce en Russell Crowe waren nog grote onbekenden maar schitteren in deze film.

Vooral Pearce schittert, hij is agent Ed Exley, een persoon waar je na een paar seconden al een gruwelijke hekel aan hebt. Toch is Kevin Spacey ongeëvenaard, ook in deze film weer. Wat een ongekend goede acteur.

Toch is niet alleen de cast de oorzaak van het succes van deze film. Regisseur Curtis Hanson weet de ogenschijnlijk op zichzelf staande verhaallijnen overtuigend te presenteren en ze later ook nog eens vloeiend in elkaar over te laten lopen. Jammer dat 'Titanic' dat jaar zo'n beetje met alle prijzen ging lopen en dat deze film daardoor behoorlijk tekort is gedaan.

Voor nu vier sterren, maar het kan niet anders dan dat dit na een herziening de lucht in gaat. Een echte 'must see' voor iedere filmliefhebber..

Aardig, maar inmiddels wel wat gedateerd.

Een steengoede film waarbij het verhaal soms wat onoverzichtelijk kan worden. Altijd handig om een pen en papiertje bij de hand te houden en de namen bij te houden.

Een film die als weinig andere een complete wereld weet te scheppen en daarbinnen z'n vele plotlijntjes op zeer knappe wijze met elkaar verbindt. Mijn eerste kennismaking met Russell Crowe, die hier een verpletterende indruk maakte; er zijn sindsdien (en ook wel hiervóór) veel films geweest waarin het geweld grover en explicieter is, maar wanneer Crowe losgaat heb ik nog altijd de neiging om mijn hoofd af te wenden. Hilarisch uitgestreken gezicht van Spacey als hij Pearce op diens fout wijst wijst wanneer die de vrouw aan Johnny Stompanato's tafeltje een veeg uit de pan geeft. Compact meesterwerk.

Wat blijft dit toch een vette film. En wat een cast, als je er nu op terug kijkt stond daar toch wel een heel aardig riijtje acteurs bijelkaar he.

Een film die bij mij in de vergeethoek was geraakt. Onterecht wel, want dit is best een fijne film. Los van de vraag of de film de nodige Oscars moest winnen (won er toch mooi 2) had dit zware concurrentie van de grote slokop Titanic.

De film is een hommage op de film noir, al voelt het soms aan als een parodie. Een dunne lijn soms. Gelukkig is er ook een boeiend verhaal en kan de film rekenen op een zeer grote waaier aan bekende gezichten. Het geheel neemt zich niet al te serieus, maar het verhaal gelukkig wel. Dit had perfect gewerkt in de jaren '50 zelf met Bogart en Bacall. Het valt op dat Basinger best wel goed acteert. Ik heb haar leren kennen als topmodel die oa Bondgirl en Batgirl.

Het was een heerlijk weerzien deze film. Gelukkig vaag genoeg in mijn geheugen om nog verrast te worden. En er best van genoten.