Crossroads (1986)

Deze film heb ik vroeger in de jaren 80 gezien (lees gehuurd op VHS) en dan vooral vanwege het meespelen van (rock)gitaarvirtuoos Steve Vai, die ik toen kon vanwege het meespelen in de soloband van David Lee Roth (ex Van Halen). Ook overigens vanwege het meespelen van Ralph Macchio, die toen een tienerster was (vooral vanwege de film "The Karate Kid (1984)"). Destijds vond ik de film wel vermakelijk en nu ik hem herzien heb, blijft dat zeker staan.

Het verhaal welke best leuk gevonden was, zit leuk in elkaar (zeker de opbouw van het verhaal) en hetzelfde geldt voor de uitvoering waarvan vooral de blues muziek van het scherm spat. De climax en ook het hoogtepunt van het verhaal zit hem natuurlijk in het einde van het verhaal met het schitterende gitaargevecht (dan is het wel opeens meer rock dan blues) tussen hoofdrolspelers Ralph Macchio (in de rol van Eugene Martone) en gitaarvirtuoos Steve Vai die schittert op het scherm (zowel qua muziek als performance). Steve Vai is inderdaad een beest zoals "Max en Joep" dat hierboven mooi omschrijven. Bij dat gitaargevecht vond ik overigens de exotische vrouw Gretchen Palmer een fraaie verschijning met haar wulpse dansbewegingen. De gehele cast doet het overigens verdienstelijk tot goed en dat laatste is vooral van toepassing op Joe Seneca (in de rol van blueslegende Willie Brown, die een pact heeft gesloten met de duivel).

Al met al gewoon een leuke Muziek / Drama film welke zich lekker wegkijkt en vooral lekker weg luistert.

Schitterend. Heb de film zonder hoge verwachtingen opgezet. Geen blues-fan dacht ik, gewoon.. zondagmiddag en even lekker achterover hangen. Tja. Dan wordt je me toch overdonderd door deze 'Crossroads' en de schitterende muziek! Eugene die de oude Willie Brown meeneemt op reis naar z'n oude thuis. Eugene, op zoek naar het 30e - en verloren - nummer van Robert Johnson en Willie die wil afrekenen met oude demonen uit het verleden. Volwassen worden en het leven leren kennen. Eugene, een enorm talent, leert de lessen van Willie.. en dankzij z'n jonge compagnon krijgt Willie op een geweldig surrealistische manier rust. De deal met de duivel is verleden tijd. De opbouw naar de finale is geweldig. De finale zelf (de battle) is een stukje film waarbij ik de tranen in m'n ogen kreeg, zo mooi! Meesterlijk. Wat een film.

Door de aanwezigheid van Steve Vai stond deze film al een tijdje op mijn lijstje, The Karate Kid maar dan met gitaar geweld. Lets play the blues!
Een vermakelijk geheel met een tamelijk voorspelbaar verhaaltje, maar de invulling is leuk en creatief gedaan.

De speelvreugde is ook duidelijk te merken, in het bijzonder toch wel bij Joe Seneca die veel met het personage kon doen.
Jami Gertz is trouwens een lust voor het oog in deze film, haar verhaaltje is dan wel een beetje afgeraffeld maar toch vond ik haar een leuke toevoeging.
De beste scene is natuurlijk de gitaar battle tegen Steve Vai, maar de muzikale rit er naar toe was ook fijn! Jammer soms van het dunne verhaaltje wel, maar vermaken doet deze film zeker.

3,5*

Aardige film over een jonge, ambitieuze gitarist die de hulp inroept van een oude bluesmuzikant. Een muzikale roadmovie met de juiste sfeer. De film speelt zich af in de zuidelijke staten van de VS. Het verloop is echter wel een beetje voorspelbaar. Een leuke cast en ondanks de fijne finale zou 3.5 sterren net te veel zijn.

De titel Crossroads verwijst naar een bekende bluesmythe. Op een bepaald kruispunt van wegen kunnen muzikanten hun ziel aan de duivel verkopen. In ruil hiervoor ontvangen zij het muzikale talent om furore te maken. Aldus verging het Robert Johnson, de blueslegende die de aanleiding vormt voor een roadtrip van de oude bluesmuzikant Willie Brown (een heerlijk spelende Joe Seneca) en de jonge bluesmuzikant Eugene Martone (een wat vlak spelende Ralph Macchio).

Zoals bij de meeste roadmovies is ook in deze film de reis belangrijker dan het doel. Tijdens de reis wordt Eugene mentaal volwassen en groeien de beide muzikanten naar elkaar toe. 48 hours revisited, maar dan bluesier. Het onderscheid tussen de jonge blanke en de bejaarde zwarte ligt gevoeliger. Is poëtischer. Niet enkel het verschil in huidskleur speelt een rol. Ook leeftijd en afkomst doen ertoe. De sarcastisch bedoelde frase die (Mississippi born) Willie Brown met treffende verachting in de richting van Eugene smijt zegt veel: "Long Island: the famous 'breeding ground' for blues men!" De verschillen worden scherp benaderd waarbij vooral Willie spottend en stekelig uit de hoek komt. Het zijn leuke humoristische interacties maar altijd met een serieuze ondertoon.

Willie is het personage dat regisseur Walter Hill gebruikt om het thema waan of waarheid te behandelen. Om de mythe te ontleden. Het verleden van Willie krijgt de kijker voornamelijk in droomsequenties te zien. In zwart-wit beelden. Fragmentarisch. Zijn verleden lijkt een link met de crossroads te hebben. Fantasie of waarheid? Willie neemt wel eens een loopje met de waarheid. Maar niet alles dat hij zegt is onwaar. Is hij de legendarische Willie Brown die samen met Robert Johnson de biues speelde? Is de mythe van de crossroads inderdaad een mythe? Die intrigerende vragen spelen onophoudelijk een rol in de film en voorzien het relatief eenvoudige verhaal van laag en spanning.

En dan is er natuurlijk nog de muziek. De Blues staat centraal. Prachtige muziek die uiteraard weer door Hill‘s huismuzikant Ry Cooder wordt gespeeld. En door Steve Vai. Fijne soundtrack.

Crossroads ademt blues. Hill is ontegenzeggelijk fan.

Prachtige roadmovie die voert naar het legendarische kruispunt waar bluesmuzikant Robert Johnson volgens de legende zijn ziel aan de duivel verkocht, om uit te kunnen blinken in het maken van bluesmuziek.

Een jonge Juilliardstudent is gefascineerd door diens muziek en alle mysterie die er omheen hangt. Zo brengt hij telkens een bezoek aan de oude Blind Willie Brown, een tijdgenoot van Johnson en harmonicaspeler, die volgens de overlevering zou weten waar de dertigste song van Johnson is gebleven. Samen met de oude man reist hij af naar de Mississippidelta, home of the blues...

De soundtrack werd gespeeld door niemand minder dan Ry Cooder en gitaarvortuoos Steve Vai zorgt nog voor een spetterende show.

Naast de muziek zijn de sfeerbeelden in de film magnifiek.

Macchio.

De karate kid kon nooit echt aanspraak maken op enige roem als acteur - meer dan wax-on, wax-off werd hem niet gegund, en met deel 2 en 3 werd dat alleen maar moeizamer. Toch blijkt hij nu, zoveel jaar later met Cobra Kai ineens een cult hit te scoren, en medeverantwoordelijk voor het opnieuw opleven van het Miyagiverse - wellicht niet omdat hij nou zo'n enorm goede acteur is, maar wel omdat hij op authenticiteit alle denkbare punten scoort - alle respect daarvoor. Ook hoog tijd om zijn vroegere werk te herzien, en wat een nostalgisch genot blijkt dat te zijn.

Niet dat hijzelf nou de ster van deze film is - de upstart van Long Island, in meerdere opzichten. Volstrekt weggespeeld door Joe Seneca, die zowel een mooie rol speelt als een fijn persoon neerzet. Met wat verwarde stijlfiguren gemixt uit de blues en de hoodoo - en uitmondend in de toch wat tegenvallende eindstrijd met Steve Vai, een van de zoveel duizend 'beste gitaristen ter wereld' - ja, daar moet je toch geloof ik wel je ziel voor verkopen.

Toevallig viel me vanmiddag op de terugweg van de supermarkt te binnen dat dat wellicht niet zo'n hoge prijs is, ik kwam voorbij de zwartekousengemeente en zag dat ze een bord hadden opgehangen voor hun kerstdienst - 'toegang gratis'. Ja, als je je ziel aan hun verkoopt. Maar of je daar beter van gitaar gaat spelen? Wellicht is het toch niet zo'n slecht idee om naar de crossroads te gaan.

Maar voordat ik daadwerkelijk vertrek, wat een geniaal fijne feelgood film is dit toch, nu terugkijkend. Jammer dat Gertz met haar mooie big-hair kapsel maar zo'n klein rolletje heeft. En wellicht ook jammer dat er maar zo weinig echte blues klinkt. Wellicht omdat je dat pas spelen kan als je het ook echt beleefd hebt, en wellicht moet je daar inderdaad je ziel voor verkopen.