La Haine (1995)

Recht hebben is wat anders, als je uit zo'n buurt komt ( en je hoeft nog niet eens uit zo'n buurt te komen ) ga je je vanzelf zo gedragen. Je wil dan niet bekend staan als de nerd van de buurt en er bijhoren.

En daar geloof ik dus niet in. Had zal ongetwijfeld lastig zijn om normaal te blijven doen, maar om dan maar te roepen dat je je vanzelf zo gaat gedragen...

Nouja, je word niet geboren met een kant en klaar ontwikkeld brein. Als jij alleen zo'n vercrackt milieu kent weet je niet beter. Gek is het niet als je zo gaat gedragen.

Dat kunnen we zeker. Natuurlijk speelt je omgeving mee in je persoonlijkheid, dat zal ik zeker niet ontkennen. Maar sommigen beweren dat je daardoor ook automatisch crimineel gedrag gaat vertonen, en dat is niet zo. Hoe lastig het ook moge zijn, je omgeving is voor mij geen excuus om crimineel te worden, en dat is wat Vinz in deze film wel doet.

Het werd al gezegd..

Dat kan ook ''automatisch'' in sommige gevallen. Wat als een moeder drinkt wanneer ze zwanger is. Of een vader z'n 3-jarige zoon elke dag flinke klappen uitdeelt of het kind op andere manieren wordt mishandelt. Kijk es alsjeblieft even verder dan de muren van je eigen huis.

En toch geef je de film zo een lage quotering, onder andere omdat je de hoofdpersonages zo een rotzakken vindt. In een objectieve registratie is het ook helemaal geen voorwaarde dat je met de personages moet sympathiseren.

De objectiviteit vond ik dan ook het enige pluspunt. Ik vond het verhaal oninteressant, het geheel niet leuk on naar te kijken, visueel niet overtuigend en ik had een hekel aan de hoofdpersonages.

Dat andere kan ik allemaal geloven, maar dit vind ik tamelijk verbazingwekkend eigenlijk.

Aan de ene kant was dit een hele sterke film, maar aan de andere kant net wat te zoetsappig. De film begon heel sterk met het laten zien van veel rebels gedrag: gevloek, herrie schoppen, bedreigingen etc. Precies wat je van een film als deze kan en eigenlijk ook moet verwachten om het ook maar een beetje serieus te kunnen nemen. Zelden heb ik zo'n aversie gehad tegen de hoofdpersoon. Eigenlijk één van de hoofdpersonen, ik doel op Vinz. Een arrogante, betweterige en zogenaamd stoere zak. Door dat pistooltje ging hij opeens heel wijs doen. Wat Hubert ook snapte en hij had hem gewoon een flinke klap moeten geven en zich niet moeten laten stoppen door Saïd.
Later nam het verhaal het opeens een wending. Waar in mijn ogen totaal geen aanleiding voor was. Opeens was Vinz helemaal niet meer zo stoer. Opzich had ik dat nog wel verwacht dat het vooral praatjes waren, maar bij Hubert gebeurde opeens het tegenovergestelde. Daar waar hij in het begin nog weg wilde uit de buurt, was hij nu opeens wat Vinz eerst was. En ik snap niet waarom. Is er wat gebeurd toen ik knipperde met mijn ogen?
De scènes werden tammer, het werd allemaal wat minder ernstig. Het was minder aangrijpend, de dialogen waren minder interessant en de omgeving werd er ook niet beter op. De sfeer van het begin was gewoon zo goed als weg. Verder nog wel een "leuk" einde, maar zeker geen laatste 20-25 minuten die ik lang zal onthouden (op het echte einde na dus).

Ik wil nog één scène eruit pikken, want die vond ik zo geweldig. Die anekdote van die man op het toilet. Geweldig! Het was lach geleden dat ik zo hard heb gelachen in een film als deze.

Verder vond ik de keuze voor zwart-wit erg goed. Het maakte het allemaal nog wat rauwer.

Een film die erg sterk begon, maar zwak eindigde. Overigens nog wel een mooie slotzin. En wie is er nu dood?
Kleine 3,5*

Wie is er nu dood ? Ook al blijft het vrij open. Het is toch aan te nemen dat Hubert de agent neerschiet aangezien hij zijn uitspraak kan afmaken na het schot.

@chevy93

Je hebt pure, melk en witte chocolade. Het moet toch wel erg ver gaan wil je die drie uit elkaar halen.

Hubert is de meest redelijke (en volwassen) van de drie. Enige misdaden waren het neerslaan van de agent bij de achtervolging en het stelen van de credit card. Vinz dreigt ontzettend veel, maar bij de skinhead-scène komt pas (vrij laat) naar voren dat het gelukkig alleen maar praatjes zijn, zoals yeyo al terecht aangaf.

Aan het tempo kan het niet gelegen hebben, daarvoor heb je te veel tragere films in je top10. Wat ik op het eerste gezicht uit je recensie opmaak is dat je vrij weinig sympathie/empathie voor de jongens voelde. Ik denk dat deze film dan vanzelf een beetje saai wordt. Correct?

FIlm uit 1995 die nog erg aktueel is. De hoofdpersonages zijn iq-loos (behalve de donkere jongen dan), maar niet gewetenloos, wat het ook realitisch maakt. Zwartwit en het type film niet echt mijn ding. Maar ik begrijp waarom hij hoog scoort. Ik vond het einde het mooiste van de film.

Het feit alleen al dat hij een 'persoon' is (en geen onnozel typetje zoals in gelijkaardige films) zou volgens mij al voldoende moeten zijn om er op z'n minst begrip voor te hebben. Bovendien vind ik ze alledrie nog is behoorlijk komisch ook, deze film staat bol van grappige conversaties.

Ik blijf het erg raar vinden hoe velen een enorme grote haat jegens de hoofdpersonages blijken te koesteren.

Een teken dat ze zich nooit in andere kringen hebben begeven buiten die waar iedereen zich braaf aan de regeltjes vast blijft houden. Als ze op andere plaatsen waren opgegroeid en/of met andere mensen opgetrokken hadden, zouden ze zeker en vast sympathie kunnen opbrengen voor de drie hoofdpersonages. Vandalisme, stoer gedrag, politiehaat en het rebelleren tegenover de regels die de maatschappij heeft opgelegd,...allemaal zeer herkenbaar. Maar buiten deze dingen hadden de hoofdpersonages ( zoals iemand hier boven al zei ) nog steeds een geweten.

Met Saïd had ik wel een beetje te doen. Aan de andere kant dacht ik, hij doet het zelf. Hij kiest ervoor om een meeloper te zijn en zodoende dus in de problemen komen.

De ondervraging was zeker geen afkeuring van mij, maar volgens mij is dat wel de enige manier waarop er wat uit te krijgen is. Nu hadden ze dan 2 personen die wat 'normaler' zijn, maar voor hetzelfde geldt hebben ze wel 2 personen waarbij zo'n behandeling gewoon verdiend is. De risico van het vak zal ik het maar noemen.

Het is niet zozeer wat die agenten tijdens die ondervraging deden, het is vooral het sadistisch genoegen dat ze erin nemen dat nogal afkeurend en hatelijk is.

Je hele leven werk je voor iets waar eigenlijk niet voor te werken valt. Je wordt uigescholden, bespot, bedreigd als politieagent door dat uitschot. Ik zou het niet weten, maar ik denk dat ik er ook van zou genieten als ik er eindelijk eentje te pakken had en in mijn macht heb.

De ondervraging was puur machtsmisbruik, het kon die agenten geen kloten schelen of ze al dan niet informatie zouden krijgen.

Niet dat ik de schuld daarom bij de politie leg of zelfs die agenten in kwestie monsters ga noemen. Het toont gewoon aan dat de 'oorlog' tussen politie en jongeren een vicieuze cirkel is: "la haine attire la haine".

En omgekeerd bestaat natuurlijk ook het geval dat politieagenten ( en niet alleen politieagenten ) iedereen die in een wijk woont gaat bekijken en behandelen als een stuk stront zonder dat er iets aan de hand is geweest. En dat bestaat. In zo'n geval is het dan begrijpelijk dat een politieagent bespot en uitgescholden wordt.

Ik betwijfel het of je het ook nog eerlijk zou vinden als er nu een paar van die straatjongeren zonder aanleiding onheus behandeld worden door politieagenten en dan plots in extase zouden zijn terwijl ze met een maniakale grijns op hun gezicht hun martelkneepjes uitvoerden op een vastgebonden politieagent.

“How you fall doesn’t matter. It’s how you land!”.

Wat een film