La Haine (1995)

Goede film.

'La Heine' werpt de kijker in de achterstandswijken van Parijs en hoeft geen moeite te doen om het keiharde realisme te laten zien. Met een vleugje humor en zelfspot weet de film de levenswijze van jongeren precies te verwoorden. Op den duur wordt het macho, afwerende gedrag wel wat vermoeiend. Maar door een aantal goede wendingen en een sterk einde weet de film overeind te blijven. Een goed verhaal met goede acteerprestaties. En hoewel je het einde wel kan voorspellen is het verassend hoe het uiteindelijk ontpopt. Mooi gedaan.

4,0

goede film met uitgewerkte characters... een van de betere in zijn soort samen met city of god. 4*

Maakte weinig indruk op me, in vergelijking met de verwachtingen die ik bij deze films had. Grootste probleem is toch dat het inleven in de personages echt heel moeilijk is. Dat hoeft ook niet per se, de film heeft genoeg te zeggen zonder dat je dat doet, maar aan de andere kant komt het minder goed over dat ze zowel dader als slachtoffer zijn natuurlijk; iets wat je wel kan zeggen van deze situatie.

Het leukste is nog dat ze tijdens de avond van de vermoedelijk grootste rel de laatste trein missen, waardoor ze het tweede stuk van de film juist een beetje buiten het geweld worden geplaatst. Dit had goed gebruikt kunnen worden voor een stuk contemplatie, maar Kassovitz kiest er voor om de negatieve cirkel voort te zetten. Zijn goed recht, maar meer dan een redelijke film vond ik het ook niet.

Deze film had een goede verhaallijn maar wat me vooral opviel was het camerawerk. De scene in de spiegel, de scene waar de DJ speelt voor z'n buurt, de scene in de toiletten wanneer Said een telefoontje pleegt. Allemaal prachtig gefilmd. Ook de zwart-wit stijl intrigeerde me en maakte de film net iets grauwer dan normaal.

Het acteerwerk was overtuigend genoeg. De accenten, de kledingstijl en de gebruiken werden allemaal heel realistisch neergezet. De hele film is tevens volledig op locatie gefilmd. Vuile graffiti, krotten en steegjes zijn niet mis voor een film die zich op grauwheid focust.

Maar dit is toch 1 van de betere films over achterbuurten. Vergelijkbaar met The Wire zou ik zelfs durven zeggen. Goed, The Wire was qua acteurs en verhaallijn veel verder gegaan maar de stijl en het camerawerk van La haine zijn niet te onderschatten en maken van deze film een topper in het genre.

Zeker een film die iedere fan van het misdaad-genre moet zien.

Alle scenes zijn stuk voor stuk klassiekers.

sterke film

Erg goede en realistische film, met als hoogtepunt toch het einde. Wat ik een geweldige scene vond was de scene op de wc, geniaal gewoon. Gewoon kijken, erg goede film!

Ondanks dat de film minder rauw was dan dat ik gehoopt had, is dit toch wel een hele sterke film.

De spanning is na de beelden en de muziek in het begin van de film, al direct voelbaar. Ook tijdens de film voelt het aan als of het ieder moment uit de hand kan lopen, wat vooral wordt veroorzaakt door de opgefokte

Vinz, die door Cassel formidabel wordt neergezet. De meest interessant rol vind ik die van Hubert, die op het oog rustig lijkt en confrontaties uit de weg gaat. Door zijn onvoorspelbaarheid wordt de spanning nog wat meer opgebouwd om zo aan het zeer goed eind tot een hoogtepunt te komen.

De keuze om in zwart/wit te filmen is goed uitgepakt en benadrukt nog meer de grauwe sfeer en het uitzichtloze van de achterbuurten, de film leent zich hier perfect voor.

Ik verwachtte een film met meer geweld vanwege het thema en de personages, maar ben eigenlijk aangenaam verrast door het ontbreken daarvan. Juist het gevoel dat iedereen op het randje van het geweld leeft wordt erg goed overgebracht. Door de rechtlijnige en langzame vertelling worden tijdig afgewisseld met de verschillende wendingen, zodat het nergens langdradig wordt.

Sterke film.

4*

In De Site > Algemeen > Het grote opmerkingen / feedback topic:

Ik zit naar die meesterlijke spiegelscéne te kijken van La Haine. Hoe hebben ze dat nou gefixt? Weet iemand dat?

Is inderdaad een geniale scène. Degene die je van de achterkant ziet is niet Vincent Cassel, maar iemand anders. Er is helemaal geen spiegel.

Maar dit lijkt me niet de juiste plaats om te bespreken.

Oh zo. Nu zie ik ook dat die hand niet precies gelijk gaat inderdaad. Maar hij blijft meesterlijk.

Een film die eigenlijk niet weet wat hij wil.

Neem een paar negers, een paar geweren, en een paar (sadistische) flikken en laat ze gewoon wat rondlopen, en je hebt deze film.

Wat is nu eigenlijk het doel van deze film? Sadistisch flikken aanzetten om braver te zijn? Uitschot aanzetten om braver te zijn?

De film komt moraliserend over, maar zal volgens mij net het tegenovergestelde effect hebben aangezien de personages in de film behoorlijk hip worden afgeschilderd.

Sommige personages zijn zo ongeloofwaardig. Nevenpersonages hebben hier geen last van, terwijl van de 3 hoofdpersonages alleen de Marokkaan me bekoren. De andere 2 zijn verschrikkelijk irritant.

Dit komt omdat de personages er het in begin nogal geloofwaardig zijn, maar men in de film verschillende bokkensprongen maakte met hun karakter en daden zodat ze niet meer geloofwaardig over komen.

Neem bijvoorbeeld de neger: die komt in het begin over als de verstandigste van de groep, die de anderen probeert te bedaren en via een bokscarrière uit het ghetto wil ontsnappen. Maar waarom doet hij dan momenten dingen die zo onwaarschijnlijk zijn voor hem?

De meeste acteurs hebben wellicht nog nooit meegewerkt aan een project als dit, en waren wellicht ook onbekend. Waar de meeste zeer overtuigend acteren (de neger en de marokkaan ) hadden ze wel een andere acteur mogen zoeken voor de jood te spelen.

Dit alles zorgt ervoor dat de film nogal onrealistisch en ongeloofwaardig over komt. Spijtige zaak, want er zat wel iets in.

2,0*

En ik zie dat door mijn stem de film van 3,93 naar 3,92 gezakt is.

Vind deze film nou juist extreem geloofwaardig ogen, alle 3 de rollen zijn meesterlijk daarnaast! Kan me in niets van je commentaar vinden.

Ik vind het allemaal maar 'een poging tot'.

De schuld dat het maar niets geworden is ligt volgens mij echt bij de (amateuristische ?) schrijvers van het script.

Wat minder rondgeloop en gedoe en wat meer emotie had wel gemogen. Kan me best voorstellen dat het geen pretje is om daar te wonen... maar waarom krijg ik niet echt het gevoel dat de personages daar niet graag wonen?

Zelfde heb ik met de titel (haat). Nergens zie ik echt 'haat' of een emotie die nog maar in de buurt komt. Wat meer focussen op het karakter en de emoties van de hoofdpersonages zou wonderen gedaan hebben.

Dat het ongeloofwaardig overkomt, zal meer te maken hebben met jouw wereldbeeld dan met de film zelf.

Hoe bedoel je?

Het is ook een anti-politionele film, geen film tegen het 'tuig'. Niet dat de moraal er te dik opligt, juist omdat de personages echt 'gewone' jongens zijn. Het zijn zeker geen arme stakkers die constant voor geen reden door de machtsgeile flikken worden geviseerd, maar langs de andere kant ook geen amorele monsters.

In Amerikaanse films met deze thematiek wordt er meestal overigens véél meer met de criminaliteit gedweept.

Door deze opmerking vrees ik te moeten vaststellen dat je clichés uit andere films als realiteit bent gaan zien. In veel films zou het inderdaad zo gaan ja, drie eendimensionale personages, waarvan één 'goed' is en de andere 'slecht'. Zo simpel is dat noch in deze film noch in de werkelijkheid: Hubert is ook gewoon een gast uit de banlieue's, verwacht niet dat hij een engeltje is gewoon omdat hij af en toe iets pro-tolerantie zegt.

'De Jood' is Vincent Cassel, een inmiddels (terecht) doorgebroken en geprezen acteur.

Deze film kende overigens inderdaad een grotendeels debuterende cast en crew, reden te meer om onder de indruk te zijn van het eindproduct. Want de film zit ook technisch fenomenaal ineen. (maar daarover later meer)

Wellicht omdat het niet constant expliciet gedeclameerd wordt, maar dat maakt de film niet minder emotioneel. Er zijn tal van shots die subtiel enorm veel haat en afgrijzen demonstreren: de korte confrontatie tussen de jongeren en de agenten in het vernielde politiebureau, Hubert die naar een injectienaald op de grond staart, het Taxi Driver-momentje van Vinz, Hubert die verbeten blijft trainen in de afgebrande bokszaal..

Omdat er zich in iedere buitenwijk wel een Said, Vincent of Hubert bevindt. Gewoon het feit dat je dit soort schermutselingen als onrealistisch bestempeld is toch wel merkwaardig. En wat betreft haat; het gaat natuurlijk slecht met het integratie-beleid. Hier in Brussel heeft Van Reybroek( schrijver) terecht opgemerkt dat het zero tolerance-beleid een nog grotere kloof heeft geschapen tussen allochtonen en autochtonen, een tikkende tijdbom die op ontploffen staat maar niemand die erom geeft. Zo voelen deze jongens zich dus ook, totaal genegeerd en in de steek gelaten met enkel nog maar het vertrouwen voor hun eigen wijk, hun eigen plaatsje waar zij beslissen wat er gebeurt.

Eens. Volkomen onbegrijpelijke recensie verder. hoe kun je een film als deze betichten van ongeloofwaardigheid?! Gaat echt nergens over.

Ik denk dat AGE-411 zichzelf toch even flink achter de oren zit te krabben nu.. waarschijnlijk had hij een slechte dag toen hij de film keek.. nog maar eens kijken?

Visueel prachtig maar ergerde me mateloos aan enkele van de hoofdpersonages, en in het bijzonder aan de can't-shut-up-Saïd. Ook altijd dat geruzie terwijl er eigenlijk niets gebeurd.. Het einde vond ik dan weer onverwachts uit de hoek komen en was misschien het soort van gebeurtenis waar ik de hele film op zat te wachten, de grote doorbraak die heel de film in gang zou hebben gezet zeg maar. Dat de acties van Hubert die niet altijd even rechtlijnig zijn vond ik eerder een pluspunt aan de film, omdat (zoals hierboven al werd gezegd) we zelf in de werkelijkheid ook wel dingen doen die niet stroken met wat we zeggen.

Ondanks de hierboven beschreven minpuntjes moet ik wel zeggen dat er enkele heel mooie scènes inzitten en dat ik de zwart-wit cinematografie best kon waarderen. Alleen stel ik me de vraag of kleur de film geen extra kracht had bijgezet, het zwart-wit concept zet hier een kleine spreekwoordelijke barrière tussen de kijker en de werkelijkheid, terwijl de film juist realistisch wil overkomen.

Dus, omdat ik al snel val voor het soort van mooie shots die in deze film zitten: 3.5

Goede film.

'La Heine' werpt de kijker in de achterstandswijken van Parijs en hoeft geen moeite te doen om het keiharde realisme te laten zien. Met een vleugje humor en zelfspot weet de film de levenswijze van jongeren precies te verwoorden. Op den duur wordt het macho, afwerende gedrag wel wat vermoeiend. Maar door een aantal goede wendingen en een sterk einde weet de film overeind te blijven. Een goed verhaal met goede acteerprestaties. En hoewel je het einde wel kan voorspellen is het verassend hoe het uiteindelijk ontpopt. Mooi gedaan.

4,0

Zeer goede film maar de hele situatie komt me bekend voor....=/

Is deze film misschien een cultfilm zoals Scarface voor allochtone (straat-)jongeren??? Zoniet is deze film hetgeen wat zeer zwaar aan realisme aanleunt...

Zeer sterke acteerprestatie van Vincent Cassel als fucked up gast =P

Dat moet.

Waar haal je dat? 'Moet' namelijk helemaal niet..

Harde en realistische film. Erg onder de indruk vanwege het feit dat toen deze film gemaakt werd, geen van de acteurs bekend was. We volgen de 3 jongens in hun strijd tegen de franse macht. Geen moment gestoord aan het zwart-wit, maakt het net wat rauwer de film. Het ruige macho gedrag van Vincent vond ik erg leuk. Hubert komt over als de slimste van het stel. Ik heb erg gelachen met het stukje dat ze die man gaan opzoeken om het geld van de jongen terug te halen. Verder ook die man op de wc is hilarisch. Echt een goede film

4 sterren.

Rauwe, maar ook grappige inyourface film over de problematische Parijse voorsteden. De hopeloze spiraal van geweld, ellende, nukkigheid en stuurloosheid is schrijnend om naar te kijken, en de (verrassende) apotheose laat de kijker niet onberoerd. Mooi geschoten (npi), goede film van Nino.

3,5*.