Tôkyô Nagaremono (1966)

Bijzonder mooi gestyleerde yakuza film.

Schitterende decors en camerashots. Het klopt allemaal, tot en met de kleding aan toe. Ziet er eigenlijk heel modern uit.

Sfeervolle soundtrack ook, wat je ook niet vaak in dit soort films ziet (/hoort).

Minpunt is dat de film een mager verhaaltje heeft.

Nopes.

De tweede "oude" Suzuki die ik zie, wat mij betreft heeft Suzuki zelf z'n oude film totaal overbodig gemaakt door Pistol Opera te regisseren.

Je herkent Suzuki's stijl, maar het is allemaal zoveel braver, zoveel saaier. Modaler, gewoner en lelijker. De kleurtjes lijken maar erg vaal, de camerastandpunten wat makkelijk. Het decor wat goedkoop soms, de muziek bij momenten vervelend.

Suzuki's stijl blijft wel redelijk uniek, nadeel is dan dat in alles wat je ziet hij zichzelf enorm veel verbeterd heeft. Ondertussen overbodige film dus, behalve voor anit-temensen. Die kunnen een gematigde Suzuki misschien wat meer appreciëren.

Hier en daar was het wel leuk, meest opvallend de eindscene. Verder weinig interessant.

1.5*

Heel bijzondere film. Er valt genoeg op aan te merken. De film is wat vreemd in zijn montages en logica is niet vaak te bespeuren bij de karakters. Toch vond ik deze film erg geslaagd. Dat veel filmmakers van nu deze film hebben gezien is wel duidelijk (Tarantino, Rodriquez, Kitano e.v.a.).

De film is een genre-overstijgend spektakel. Op het ene moment kijk je naar een gangsterfilm, het andere moment naar een komedie en dan weer naar een soort western (of juist eastern). Geweldig. De decors zijn dolle pret. Doen soms wat belachelijk aan, maar passen eigenlijk goed bij de komische noot. Visueel is het af en toe adembenemend (het zwart-wit begin) en dan weer ronduit cheesy.

Geen peil op te trekken, deze film. En daarom heel bijzonder. 4 sterren.

Was een zeer goede film voor die tijd. Wat die Japanners allemaal niet al in hun mars hadden in de jaren 60. Al helemaal die schietpartijtjes die echt wat weg hadden van een John Woo-film. In Amerikaanse films had je dat soort dingen in die tijd niet. Best een moderne film voor die tijd.

Alleen vond ik het nou niet echt de allerbeste. Het kent zijn mooie inspirerende scenes waar Nederlanders en Amerikanen in die tijd hun ogen uitkeken maar toch vond ik het een beetje traag. Het druipt dan ook erg af na allemaal overdreven melodrama en word het soms een beetje saai. Maar evengoed heb ik toch wel genoten van Tokyo Drifter. Dat liedje is ook mooi gezongen trouwens en de film was als ik het goed heb ook Neo-Noir. Zwart-wit(met hier en daar kleur) in het begin en dan voor de rest allemaal kleur. Ook mooi gedaan trouwens. Ik had trouwens gedacht dat ze de hele film in zwart-wit lieten zien.

3,5*

Oh-ja, ook een jaren 60-Yakuza aanrader is Yakuza's Law. Die is helemaal prachtig. Wel raar dat erg weinig mensen hem hebben hebben gezien.

Na een bijzonder geslaagde kennismaking met het martial arts genre (via 'Magnificent Butcher'), onderging ik met 'Tokyo Drifter' een nieuwe introductie tot één van de vele takken van de Aziatische cinéma, meerbepaald het Yakuza genre. En het is niet zozeer de intrige rond de eer en loyaliteit van een doler die in 'Tokyo Drifter' een centrale rol speelt, maar wel de excentrieke esthetisering en extreme stilering.

De noir intro, in contrastrijk zwart-wit, vormt hierbij de ideale opener en zet meteen de toon voor een speelse uitstap in de kleurrijke wereld van Seijun Suzuki. Een wereld die wordt gekenmerkt door de permanent afwisselende toon: van de sobere en melancholische toon van het noir gegeven (efficiënt benadrukt door het themanummer) tot de sensuele, door pop-art geïnspireerde toon van de heersende cultuur.

Het enigszins onevenwichtige karakter (als gevolg van de afwisselende toon) wordt echter ruimschoots gecompenseerd door de kleine accenten en de rijkelijke details, die zich meermaals afspelen op een subtieler niveau. Op die manier wordt het zelden tot nooit een bezwaar en kan de kijker zich volop uitleven in een dynamisch kluwen van uitgekiende staging, fabuleuze decors en ongeziene composities (met een opvallend oog voor diepte, long shots en wide shots). Ook dit smaakt met andere woorden naar meer...

4*

Vond het zwart-wit in Branded to Kill al erg mooi. In Tokyo Drifter weet Suzuki juist uitstekend gebruik te maken van kleur. Ik weet niet waar mijn voorkeur naar uitgaat, maar het kleurenspel in deze film vond ik redelijk uniek. Ook de muziek was weer van hoog niveau. Heerlijk melancholisch deuntje dat je niet meer kwijtraakt. De film is hier en daar lekker theatraal en de vechtscènes mogen er ook zeker zijn.

Wel vond ik Tokyo Drifter, net als Branded to Kill, over het geheel nogal rommelig. Het verhaal gaat van de hak op de tak. Ook is de overgang tussen sommige scènes niet al te mooi; de muziek wordt af en toe bijvoorbeeld nogal plotseling afgekapt.

Ik ben benieuwd naar het wat modernere Pistol Opera. Want voorlopig blijven de twee films die ik tot nu toe van Suzuki heb gezien op 3.5* steken. De man weet erg unieke en originele dingen op het beeld te toveren, maar kan me nooit de gehele speelduur van zijn films boeien. En dat terwijl ze al zo kort zijn, zonde!

Een beetje de nouvelle vague van de Japanners. Inhoudelijk stelt het niet zoveel voor, maar esthetisch is het oogverblindend om te zien. Ze hebben zich helemaal uitgeleefd in het neerzetten van de meest idiote decors en over-the-top kleurgebruik. Misschien daarom wel een van de meest stijlvolle films die ik in tijden heb gezien. Ik ga zeker op zoek naar meer werk van deze Seijun Suzuki.

De zingende Yakuza

Ik moet eerlijk toegeven, tot sinds kort had ik nog nooit van Seijun Suzuki gehoord. Ik ben dan ook niet zo enorm goed thuis in de Japanse cinema met uitzondering van een handvol Kung Fu films en het werk van Kurosawa. Aangezien ik dit mankement in mijn filmkennis wil wegkrijgen leek het me een goede keus om me eens te wagen aan de reeks van vier films die ze in Cinema Zuid geven. The Youth of the Beast en Gate of Flesh waren zeer aangename films en ik was dan ook enorm benieuwd geraakt naar deze Tokyo Drifter.

Maar hij valt uiteindelijk een tikkeltje tegen. Dat Suzuki wel eens regelmatig fragmentarisch uit de hoek komt was me al duidelijk geworden in bovengenoemde films maar hier slaagt hij in het begin de bal toch een tikkeltje mis. Personages worden bij de vleet geïntroduceerd met namen die allemaal op elkaar lijken (Tetsu en Tatsu onder andere) die dan ook nog eens een alias à la Viper en Shooting Star krijgen. Gelukkig wordt het op den duur wel duidelijker en krijgen we een interessant verhaal voorgeschoteld over een ex-Yakuza die op het rechte pad wilt blijven maar waar het lot andere dingen voor hem in petto heeft. De korte speelduur zorgt ervoor dat de film nergens zijn vaart verliest en de climax is uitstekend. Erg leuke gimmick ook met het nummer van Tetsu, als je de tonen hoort dan weet je gewoon al dat er iets heerlijks gaat gebeuren. Jammer dan ook dat Suzuki ervoor kiest om Chiharu ook haar eigen nummer te geven want dat paste dan weer compleet niet in de film.

Suzuki begint hier visueel weer wat te experimenteren. De eerste 5 minuten zijn in zwartwit, dan sijpelt er hier en daar wat kleur binnen om uiteindelijk het merendeel van de film in kleur te brengen. Leuk geprobeerd maar persoonlijk vond ik zijn visuele truukjes in Gate of Flesh veel aangenamer om naar te kijken. Het kwam daar veel beter tot zijn recht als je het mij vraagt. De eerste film van Suzuki die ik zie waar Jô 'de hamster' Shishido eens geen rol in speelt en je mist hem toch een beetje. Tetsuya Watari zet op zich ook wel een degelijke Yakuza neer maar hij moet er wat in komen. Het duurt lang eer je zijn explosieve karakter gelooft en dat is wel zonde. Het einde doet hij op zich natuurlijk wel schitterend (heerlijk ook dat hij gewoon verder gaat rondzwerven) maar het is vooral op visueel gebied dat de film overtuigd.

Degelijke film maar mijn voorkeur gaat toch naar Gate of Flesh, op visueel gebied, en The Beast of the Youth, op gebied van Yakuza. Suzuki weet hier wel weer een heerlijk sfeerbeeld te scheppen maar het voelt soms allemaal nogal rush rush aan en dat is jammer. Langs de andere kant zorgt de korte speelduur wel voor een heerlijk tempo dus het mes snijdt aan beide kanten. Toch ook zien dat ik Branded to Kill aanstaande zondag nog kan meepakken.

3,5*

Hier had ik toch meer van verwacht. Hier en daar krijgen we wel een mooi shot, maar echt overtuigen doet het nooit. En ik was al snel de aandacht kwijt. Visueel mag het dan nog wel meevallen (al kon dat beter), veel actie of misdaad is het toch ook niet. Of het werkt niet bepaald. Niet mijn ding.

Ik ga juist fors omhoog. Toen ik voor het eerst deze film zag het 2007 en ik geloof dat ik Pistol Opera al kende maar daar bleef het wel bij. Inmiddels heb ik 21 films van hem gezien en maken zijn films me eigenlijk gewoon een klein beetje gelukkig. Heb ik veel meer liefde voor genrefilms gekregen. Zeker heel erg gestyleerde die vaak sfeer en stijl essentieler vinden dan verhaal. En dit is voor mij zo ongeveer ultiem, waarbij zelfs de kleuren van de auto's in het begin en de vormgeving van een trein verderop in de film bewuste keuzes lijken. Gewoon wegkomen met twee personages Tetsu en Tatsu noemen ook. Of een gevecht tussen twee gangsters in een club toe laten juichen door vrouwen alsof het een schoolpleinruzie is. En ik vind het lied nog steeds ultracool. Ik doe eens gek en er een volle ster bij.