Tôkyô Nagaremono (1966)

Bijzonder mooi gestyleerde yakuza film.

Schitterende decors en camerashots. Het klopt allemaal, tot en met de kleding aan toe. Ziet er eigenlijk heel modern uit.

Sfeervolle soundtrack ook, wat je ook niet vaak in dit soort films ziet (/hoort).

Minpunt is dat de film een mager verhaaltje heeft.

Op aanraden van Jaylunar gehuurd...en ik moet zeggen dat dit een zeer originele gangsterfilm is! Prachtige fleurige decors en aankleding, een catchy themesong en campy actiescene's compenseren met gemak het ietwat magere verhaaltje over een dolende en uiterst coole gangster. De sfeer in de film doet een beetje surrealistisch aan, wat niet door iedereen gewaardeerd zal worden. Deze film is het duidelijkst te omschrijven als 'The Killer' meets 'Yojimbo' meets 'Austin Powers' . De eindscene 'in het wit' is mijn favoriete scene....4 sterren!

Moet snel eens wat gaan zien van die Suzuki.

Je hebt geluk. Binnenkort wordt in de VS een aantal van zijn films uitgebracht (door het uitstekende Home Vision), namelijk Underworld Beauty, Tattooed Life en Kanto Wanderer.

But where to start....

Op momenten erg verwarrend en moeilijk te volgen. dat neemt niet weg dat de film prachtig gestilleerd overkomt. Tussen kunst en kitch, zeg maar. Mooi overheersende kleurstellingen en camera standpunten maken van de film een mooie ervaring. 3,5*en.

Tokyo Drifter en Branded to Kill beiden te koop op Play.com voor slechts 6 Pond per stuk.

Blijken erg goede dvd's te zijn ook........

Coolness

Suzuki tapt uit hetzelfde vaatje als Jean-Luc Godard met deze heerlijk losjes geregisseerde gangsterfilm. Een hoop hip volk, leuke muziek, gave shootouts in lekker overdreven gestileerde omgevingen en een aardig verhaaltje vol verraad en wraak blijken de ideale ingredienten voor een uitermate vermakelijk filmpje. Dit smaakt naar meer

Het verhaal laat soms wat te wensen over, maar who cares als een film zo heerlijk laat blijken dat we het allemaal niet zo serieus hoeven te nemen.

De decors zijn retecool, gave kleuren, mooie composities. Die trekken deze film net op een hoger plan. Hip, leuk en ongebonden gangsterfilm met een meer dan redelijk amusement-niveau.

Niet altijd even goed te volgen, maar de stilistische pracht compenseert het grotendeels. Deze Suzuki smaakt naar mee...

Nopes.

De tweede "oude" Suzuki die ik zie, wat mij betreft heeft Suzuki zelf z'n oude film totaal overbodig gemaakt door Pistol Opera te regisseren.

Je herkent Suzuki's stijl, maar het is allemaal zoveel braver, zoveel saaier. Modaler, gewoner en lelijker. De kleurtjes lijken maar erg vaal, de camerastandpunten wat makkelijk. Het decor wat goedkoop soms, de muziek bij momenten vervelend.

Suzuki's stijl blijft wel redelijk uniek, nadeel is dan dat in alles wat je ziet hij zichzelf enorm veel verbeterd heeft. Ondertussen overbodige film dus, behalve voor anit-temensen. Die kunnen een gematigde Suzuki misschien wat meer appreciëren.

Hier en daar was het wel leuk, meest opvallend de eindscene. Verder weinig interessant.

1.5*

Vind jij dus. Ik vind dat absoluut niet waar. En dan vallen we toch weer terug op de dingen waarover we het vaker oneens zijn. Cinema is niet de som van enkel de technische aspecten. Als ik Tokyo Nagaremono naast Suzuki's Pistol Opera leg dan zie ik ook wel dat de kleuren er veel meer uitspringen in de laatste. Maar dat maakt de oude film van Suzuki niet lelijk of automatisch minder. Want het fungehalte van Tokyo Nagaremono is veel hoger dan in een Pistol Opera. De scene's in die film zijn spontaner, het hoofdpersonage is veel cooler, de tune is pakkender, de sfeer is meer campy (en bevat bovendien een jaren 60 connectie die ik veel leuker vind), er is zelfs een plot dat leuk is en ik vind de set-designs ook beter (die club is zo cool). Ik vind Tokyo Nagaremono juist een film waarin Suzuki opperbest best is omdat de film meer in balans is dan een Pistol Opera. Een uitspraak als...

... is dan ook complete onzin, een misvatting zelfs want het heeft geen bal met die te-illusie te maken. Het gaat mij erom dat Tokyo Nagaremono een completere en betere film is.

En dat 'gematigd' vind ik dus ook onzin.

Kan me helemaal niet inbeelden dat we het daarover oneens zouden zijn.

Amen.

Tsja ...

?????

... om maar eens wat duidelijker te zijn. Overbodig? Anti-te mensen? Suzuki hier gematigd? Waar gaat het toch over?

Suzuki hier gematigd inderdaad. Als je Princess Raccoon en Pistol Opera vergelijkt met z'n oudere werk is het toch redelijk duidelijk dat Suzuki in z'n latere werk zijn stijl veel verder doordrijft. De (film)realiteit wordt veel harder doorprikt.

Suzuki maakt wat mij betreft bullshit films. In Princess Raccoon en Pistol Opera werkt dat perfect omdat de stilering daar ook naar is. In zijn oudere films schiet die stilering nog te kort, wat de films overbodig maakt, omdat hij het later allemaal beter gedaan heeft.

Mensen die het niet zo hebben op extremen zullen het daar waarschijnlijk niet mee eens zijn, wat ik dus ook al aangaf.

Niet mee eens. Ik vind dat Suzuki in Tokyo Nagaremono net zo gestileerd bezig is als in Pistol Opera, alleen gaat het in die laatste film ten koste van de andere aspekten van Suzuki's stijl. Pistol Opera mist de spontaniteit, de fun, de 60's melancholie en de coolheid van zijn oudere Tokyo Nagaremono. Ik vind Pistol Opera wat dat betreft juist een gematigde Suzuki. Daarom: mogen wij zelf bepalen wat extreem, te en 'gematigd' is?

... en daarom mijn kleine irritatie ook; bepaalt OH waar de lat der extremen ligt? En bepaalt ie ook dat mensen die Tokyo Nagaremono wel goed vinden en Pistol Opera een pak minder, "het niet zo hebben op extremen"?

Ik houd van extremen die filmisch iets bijdragen en me in vervoering kunnen brengen.

Ja, en ik hou van klassieke cinema.

Het extreem toneelacteerwerk, de vreemd geplande camerabewegingen, geluiden die totaal niet bij het beeld passen (de vreemd 'rinkelende' telefoon), extreem gestileerde animatie, vreemde continuiteits'fouten', abstracte scenes (de man die fake-drinkt).

Ik geloof meteen dat je Tokyo Nagaremono veel cooler en veel meer fun vindt, mede dankzij die 60's melancholie. Dat maakt het niet meteen gestileerder, laat staan extremer. In vergelijking met z'n nieuwer werk is Tokyo Nagaremono een veel doordeweekser filmpje, afgezien van welke je meer apprecieert. Hoe daar discussie kan over bestaan volg ik even niet.

Hoe kan jij dan in godsnaam concluderen dat ik niet van extremen houd? Omdat ik geen 5*geef aan de films die jij als 'extreem' definieert?

Maar dat maakt het ook niet minder gestileerd of extreem. Tokyo Nagaremono is ook abstract (qua actie en settings), gebruikt ook een bont kleurenpallet, is ook theatraal etc. Maar het gaat niet ten koste van andere factoren. Pistol Opera is niet per definitie extremer omdat andere factoren (zoals plot en dialogen) verwaarloosd worden vind ik. Het maakt de film enkel minder, als som der delen.

De discussie ontstaat enkel omdat ik conclusies als "Ondertussen overbodige film dus, behalve voor anit-temensen. complete onzin vind, alleen al omdat ik (iemand die volgens jou anti-te is, wat ik trouwens ook al onzin vind) ook van een Pistol Opera kan genieten. Qua typische Suzuki-stijl verschilt een Tokyo Nagaremono lang niet zo veel van een Pistol Opera als jij beweert.

Van deze films totaal geen verstand, maar was erg onder de indruk. 3,5*

Zoals volgens mij altijd bij Suzuki is het verhaal van ondergeschikt belang. Al valt er hier wat meer chocola van te maken dat in Pistol Opera. Maar verder is dit een leuke gangsterfilm. In een hypergestyleerd jaren '60 sausje, maar dan op zijn Japans. En dat houdt een soort evenwicht tussen ultracool en cheesy. Leuk gebruik van kleuren, maffe decors en een van de coolste titelsongs allertijden.

3.5*

Ik vond er maar weinig aan...

Begrijp niet wat er zo leuk aan zou moeten zijn.

Heel bijzondere film. Er valt genoeg op aan te merken. De film is wat vreemd in zijn montages en logica is niet vaak te bespeuren bij de karakters. Toch vond ik deze film erg geslaagd. Dat veel filmmakers van nu deze film hebben gezien is wel duidelijk (Tarantino, Rodriquez, Kitano e.v.a.).

De film is een genre-overstijgend spektakel. Op het ene moment kijk je naar een gangsterfilm, het andere moment naar een komedie en dan weer naar een soort western (of juist eastern). Geweldig. De decors zijn dolle pret. Doen soms wat belachelijk aan, maar passen eigenlijk goed bij de komische noot. Visueel is het af en toe adembenemend (het zwart-wit begin) en dan weer ronduit cheesy.

Geen peil op te trekken, deze film. En daarom heel bijzonder. 4 sterren.

Eens. Blijft gewoon ultiem cool. Wat mij betreft Suzuki's beste! Ga naar 4,5*.

Welke (betaalbare) dvd-release is volgens jullie het beste?

Was een zeer goede film voor die tijd. Wat die Japanners allemaal niet al in hun mars hadden in de jaren 60. Al helemaal die schietpartijtjes die echt wat weg hadden van een John Woo-film. In Amerikaanse films had je dat soort dingen in die tijd niet. Best een moderne film voor die tijd.

Alleen vond ik het nou niet echt de allerbeste. Het kent zijn mooie inspirerende scenes waar Nederlanders en Amerikanen in die tijd hun ogen uitkeken maar toch vond ik het een beetje traag. Het druipt dan ook erg af na allemaal overdreven melodrama en word het soms een beetje saai. Maar evengoed heb ik toch wel genoten van Tokyo Drifter. Dat liedje is ook mooi gezongen trouwens en de film was als ik het goed heb ook Neo-Noir. Zwart-wit(met hier en daar kleur) in het begin en dan voor de rest allemaal kleur. Ook mooi gedaan trouwens. Ik had trouwens gedacht dat ze de hele film in zwart-wit lieten zien.

3,5*

Oh-ja, ook een jaren 60-Yakuza aanrader is Yakuza's Law. Die is helemaal prachtig. Wel raar dat erg weinig mensen hem hebben hebben gezien.

'k vond de film moeilijk te volgen, maar heb er waarschijnlijk ook niet veel van begrepen. Wel mooie beelden.

Na een bijzonder geslaagde kennismaking met het martial arts genre (via 'Magnificent Butcher'), onderging ik met 'Tokyo Drifter' een nieuwe introductie tot één van de vele takken van de Aziatische cinéma, meerbepaald het Yakuza genre. En het is niet zozeer de intrige rond de eer en loyaliteit van een doler die in 'Tokyo Drifter' een centrale rol speelt, maar wel de excentrieke esthetisering en extreme stilering.

De noir intro, in contrastrijk zwart-wit, vormt hierbij de ideale opener en zet meteen de toon voor een speelse uitstap in de kleurrijke wereld van Seijun Suzuki. Een wereld die wordt gekenmerkt door de permanent afwisselende toon: van de sobere en melancholische toon van het noir gegeven (efficiënt benadrukt door het themanummer) tot de sensuele, door pop-art geïnspireerde toon van de heersende cultuur.

Het enigszins onevenwichtige karakter (als gevolg van de afwisselende toon) wordt echter ruimschoots gecompenseerd door de kleine accenten en de rijkelijke details, die zich meermaals afspelen op een subtieler niveau. Op die manier wordt het zelden tot nooit een bezwaar en kan de kijker zich volop uitleven in een dynamisch kluwen van uitgekiende staging, fabuleuze decors en ongeziene composities (met een opvallend oog voor diepte, long shots en wide shots). Ook dit smaakt met andere woorden naar meer...

4*

Een wat mij betreft wat onevenwichtige yakuzafilm, die uiteindelijk wel naar de positieve beoordeling overhelt.

Het Nouvelle Vague-sfeertje kan ik persoonlijk matig appreciëren: harde montages (waarbij de continuïteit soms in het gedrang lijkt te komen, zoals Onderhond reeds aanstipte), speciale geluidssporen, 'houterige' acteermomenten terwijl ze net levendig zouden moeten zijn,... Ik snap dat vele filmliefhebbers hier voor te vinden zijn, maar voorlopig kan het me niet helemaal bekoren.

Ondanks enkele fraaie 'gekleurde' scènes geloof ik trouwens dat ik de film ook liever in zwart-wit gezien had. De beginscène zag er veelbelovend uit, de introductie van de kleur vond ik dus een beetje teleurstellend. Gelukkig zijn de set-designs en camerastandpunten wel in orde, wat bij momenten tot erg strak gestileerde scènes leidt: de eindscène voorop, die wist me volledig te overtuigen.

De film bevat een zekere portie melancholie, maar neigt een beetje naar de meligheid (naast de melancholie is er ook voldoende meligheid te vinden in bijvoorbeeld de vrij idiote vechtscène in de saloon western-bar): het hoofdthema is mooi, maar ik moet geen beelden zien van het hoofdpersonage die in een besneeuwd landschap dat liedje letterlijk aan't zingen is. Verder vond ik het verhaal in tegenstelling tot de meesten best aardig: het stelt niet heel veel voor natuurlijk, maar slecht zou ik het niet noemen. Het bevat gewoon een soort vaagheid waardoor de klemtoon inderdaad komt te liggen op het visuele/esthetische aspect. En af en toe valt dat wat tegen, maar uiteindelijk valt er nog genoeg moois te zien om de film overeind te houden.

Geen sterk overtuigende film zoals Suzuki's 'Branded to Kill' dat voor mij wel was, en ik ben benieuwd geworden naar Pistol Opera om een completer beeld van Suzuki's werk te krijgen. Deze kan er mee door, maar is wat mij betreft geen absolute aanrader.

3,5*

Ik zou graag m'n huis vol hangen met stills van de film, maar verhaal en motivaties van de karakters zijn wat moeilijk te volgen. Vanwege de schitterende ensceneringen en campy kleurgebruik mooi om een keer te zien.

Niet te volgen cult-klassieker. Wel mooie beelden & goeie soundtrack.