Boyz n the Hood (1991)

Na vijftien jaar maar eens herzien en de film heeft nauwelijks iets van zijn kracht ingeboet. De ghetto-sfeer is nog steeds één van de sterkste in het genre, al heb ik Menace II Society wel altijd beter gevonden, maar die moet ik ook nog eens herzien.

Boyz n the Hood volgt een drietal vrienden die samen opgroeien in South Central in armoedige omstandigheden en vooral veel gevaar en gang-geweld. In Los Angeles zijn we ook wel eens per ongeluk een verkeerde straat ingereden en dan komt deze film toch wel dichtbij. De veranda's die bezet worden door booskijkende negers, de prikkeldraadomheiningen die je veel ziet en de algehele sombere look. Erg sfeervol.

Cuba Gooding Jr. vond ik vroeger al niet zo goed en nu nog steeds niet. Er is iets aan hem als acteur wat me vaak een beetje tegenstaat. Ik vond hem hier op een of andere manier ook wat vrouwelijk af en toe met dat hoge stemmetje en gezichtsuitdrukkingen. Het debuut van Ice Cube is meer dan geslaagd, past met zijn uiterlijk ook wat meer in het straatbeeld. Fishburne heeft ook een prima overtuigende rol. Een negatieve uitschieter was Regina King die bij elke zin heel ergerlijk met d'r hoofd bewoog.

Het geweld in deze film wat mee, al maakt de finale veel goed. Het is enorm sneu dat een goedzak als Ricky de dupe is van het zinloze geweld, maar de revenge van zijn vrienden onder leiding van Doughboy voelt als gerechtigheid. Uiteindelijk los je er alleen niks mee op, zo beseffen de jongens ook. Nog steeds een sterk drama.

Wat een fijne verrassing is deze "klassieker" eigenlijk. Een trendsetter in het genre waarin the hood centraal staat en je weet in het begin al duidelijk waar je aan toe bent. De posters van Ronald Reagan, die in de jaren 80 met de War on Drugs eigenlijk voor een enorme polarisering in de samenleving heeft gezorgd en miljoenen Afro Amerikanen in de gevangenis heeft doen belanden.

Daarna wordt er al gauw overgesprongen naar de begin jaren 90, waarin de vriendengroep wat ouder is en ieder zijn eigen (gebrek) aan dromen en ambitie heeft. Aan de ene kant krijg ik altijd een zomerse vibe van dit type film, maar aan de andere kant weet Singleton continu de dreiging over te laten brengen. Random arrestaties, helicopters in de lucht, sirenes, onderlinge spanningen.

Nergens kreeg ik het gevoel dat deze jongeren in een gezonde omgeving aan het opgroeien waren en ik voelde ook telkens een onderhuidse spanning.

Het plot of dromen, ambities en dergelijke is niet bijster origineel, maar er is een goede mix van acteurs gekozen en iedereen leek perfect voor de rol die hij/zij speelde. Ik kan begrijpen dat mensen de typetjes in de film soms over de top vinden, want er lopen een paar rond waar je u tegen zegt. En vooral als je deze film nu kijkt en je ook al eerder de parodie Don't Be a Menace to South Central While Drinking Your Juice in the Hood (1996) hebt gezien, dan valt je pas op hoeveel zij in die film hebben overgenomen van Boyz 'n the Hood. Eigenlijk zijn de typetjes in deze film zelfs beter, ondanks dat dit niet hilarisch bedoeld is. Misschien haalt dit je uit de film en kan het melig overkomen, maar ik geloof oprecht dat je zulke extreme figuren krijgt wanneer je in zulke buurten opgroeit.

Toch werkt de film enorm goed voor mij. Je snapt wat de jongens meemaken en bijvoorbeeld de rol van Fishburne is ook zo goed. De wijze lessen voelen niet geforceerd aan, maar juist enorm belangrijk. Singleton wil jou als kijker toch nog hoop laten voelen. En dat kan een goede boodschap zijn, want het is makkelijk om altijd maar te klagen en tegen dingen aan te zoeken. Maar uiteindelijk gaat het om jezelf en moet je er zelf alles aan doen om het maximale uit je eigen leven te halen.

4,0*

Best goed.

Boyz n the Hood is een heel ander soort film dan ik verwacht had. In plaats van een klassieke rise-and-fall in de getto, is het allemaal veel ingetogener geworden. In se is het veel meer een schets van het leven 'n the hood', dan een plot dat gevolgd wordt. Het is een keuze die ik wel kan smaken. Hier geen overdreven karikaturen of een hiphop/R&B/urban-achtige soundtrack, wel een poging tot een evenwichtige film met enige gelaagdheid. Het kabbelt uiteindelijk langzaam verder en wordt veelal gedragen door de uitzichtloze sfeer en het 'nietsnutten'-gehalte van een heleboel personages. Laurence Fishburne maakt indruk in z'n bijrol.

3,5

dat onhandelbare gedrag van Tre als kind komt eigenlijk helemaal niet uit de verf, zeker niet vergeleken met Doughboy als kind. Het is slechts een middel om Tre bij Fishburne te plaatsen voor het verloop van de film

Prachtige film over het sombere (ghetto) leven in de jaren ‘90 in Amerika. Film zovaak gezien inmiddels en vervelen doet het niet.

Iedere keer bij het ouder worden merk ik toch weer kleine details waar ik van onder de indruk ben of waar ik begrip voor krijg.

De band met de vader of juist de zorgzame woorden van de vader. Maar ook de machteloosheid en onbegrip van de jongeren (zoals Cuba Gooding bijvoorbeeld).

Blijft een geweldige en tijdloze film en heeft voor mij een hoog jeugdsentiment.

4*

Vol met clichés en een irritante Ice Cube in die rol (die de film echt wel naar beneden haalt), maar verder wel een fijn sfeervol filmpje met een prachtrol van Fishburne. Je krijgt ook het idee dat men voor GTA San Andreas hier wel inspiratie heeft opgedaan. Ook sterk hoe constant politiesirenes en een helikopter te horen zijn boven die wijk. Inhoudelijk wel oké, maar niet heel bijzonder. Wel fijn dat het vooral sfeer is en weinig plot zodat je echt vooral een inkijkje in dat sociale milieu krijgt. Visueel verder niet heel spetterend. 3,5*.

Ergens tussen balorige nineties-nostalgie en een oprecht sociaal-realistisch drama. Het hart van 'Boyz n the Hood' (1991) is de vader-zoonrelatie tussen Furious (een jonge Laurence Fishburne) en Tré (een piepjonge Cuba Gooding Jr.). Fishburne zal voor mij altijd vervlochten zijn met die ijzige Morpheus, maar juist in deze rol speelt hij een warme en feilbare mentorfiguur. Een charismatische buurtvader die de verleidingen en valkuilen van het straatleven kent, terwijl hij onmachtig is om het op te nemen tegen zoveel sociale ongelijkheid. Zijn eigen cynisme verbijtend omdat hij weet dat opgeven ertoe kan leiden dat Tré verloren gaat aan criminaliteit of politiegeweld. Een gelaten triestheid die als een mokerslag binnenkomt. Het is alleen jammer dat Doughboy (Ice Cube) en zijn kornuiten - als Tré's foute vrienden - op het niveau blijven steken van karikaturale bijrollen. Eerder grappig en over the top, dan dat ze de gevoeligheden blootleggen waardoor jonge mensen vatbaar zijn voor straatbendes. Het geeft 'Boyz n the Hood' (1991) ook een te duidelijk omlijnd goed tegenover fout waardoor het prekeriger overkomt dan zou moeten. Maar misschien zijn we inmiddels verwend met grilligere, genuanceerdere achterbuurtvertellingen als 'The Corner' (2000) en natuurlijk 'The Wire' (2002-2008)!?

Drama die ik vooral maar eens geprobeerd heb vanwege het goede stemgemiddelde. Verder was er geen voorkennis aanwezig wat het onderwerp betrof, maar dat dit naadloos aansloot bij het gemiddelde gedrag en problemen binnen de ghetto's was al snel duidelijk.

En zoals de gemiddelde film met een dergelijke thematiek vind ik het héél moeilijk enig sympathie op te brengen voor de gemiddelde Afro-Amerikaan waar de woorden fuck, bitch en niggah schering en inslag is, niet perse in die volgorde. Duidelijk is maar weer dat het een soort cultuur is waar men elkaar mee besmet, wie met pek omgaat wordt ermee besmet. Boeiend is toch wel de verschillen tussen de drie hoofdpersonen van ex-bajesklant, sportman en studiebol en vooral het welbespraakte en overwogen karakter Furious, heel goed gestalte gegeven door Laurence Fishburne, die maar al te duidelijk maakt dat het leven altijd vol met kansen en keuzes zit.

En vooral in dat laatste zit juist de kneep bij Boys N The Hood. Want keuzes en kansen zijn er namelijk altijd, de drank en wapenwinkels mogen dan dichtbij zijn, de keuze is toch aan jezelf daar iets te halen. De achterbuurt en matige perspectieven lijken dan ook eerder een excuus voor de gemakkelijke keuze die criminaliteit en verloedering inhoud. Iets dat uitermate zelfkritisch geduid wordt door de oude man. Net als de haat, verongelijktheid en drang het kleinste geschill al met wapengekletter te beslechten. Het lijkt een selffullfullingprophecy die zich over zichzelf afroepen met hun gedrag en de vooroordelen die worden bevestigd, niet te vergeten zelfdestructief gedrag. Beklijvend en wrang zijn dan uiteraard de 'onschuldige' slachtoffers die vallen en de hysterie en verdriet omtrent. Want ja, behalve keuzes en kansen heb je ook nog zoiets als pech en geluk. En die balans maakt de film tot een goede, namelijk die tussen het dodelijke milieu enerzijds en de mogelijkheid er meer uit te halen als je kop er maar bij houdt anderzijds.

John Singleton was de eerste zwarte regisseur die een Oscarnominatie voor beste regie kreeg. Een verhaal over sociale ongelijkheid en racisme, maar tegelijk laat Singleton een gemeenschap zien die meer is dan de clichés. Het is hoofdzakelijk een coming-of-age film met de problemen die velen kennen. De eerste liefde, denken aan de toekomst, ouderschap, ... Alleen zijn die problemen een pak groter als je in een zwarte buurt in Amerika woont. De toekomst is zo onzeker, waarbij verdere studies eerder uitzondering is dan de regel. Je hoort de sirenes en de helikopter bijna heel de tijd door en tegelijk zie je amper agenten opduiken.

Boyz n the Hood is geen film over gangsterbendes, maar zoals de titel zegt over jongens in de achterbuurt. Het leven lijkt al uitgestippeld te zijn voor hen richting afgrond en het is geen evidentie om daar niet in te vallen. Indrukwekkende film!

Ik zag op dezelfde avond Do the Right Thing (Film, 1989) van Spike Lee. Misschien qua gelijkaardig onderwerp van discriminatie en sociale verpaupering van de zwarte gemeenschap net wat te veel van het goede.

Desalniettemin een sterke film over sociale ongelijkheden en territoriumafbakening van diverse jongerenbendes met het nodige geweld tot gevolg. Een hoopvolle toekomst van talentrijke jongeren wordt onder deze omstandigheden vaak gehypothekeerd. De machteloosheid van de vader (Laurence Fishburne) vond ik vervolgens vrij pakkend en ik ervoer de machteloosheid wel. Er tegenin gaan of preken leidt mogelijks tot het verder afstoten van je zoon. Moeilijk soms.

Verder een mooi portret van drie opgroeiende jongeren in een coming of age verhaal. Zeker een aanbevelingswaardige film waarbij opgroeien en groeien centraal staan.

Ja, prima film. Reeds voor de 3e keer gezien. Triest verhaal over een parallelle samenleving in de VS. De uitzichtloosheid wordt treffend uitgebeeld. Al wordt er wat mij betreft al te makkelijk in de slachtofferrol gekropen, als zwarte gemeenschap.

Doet een beetje bijbels aan met het verhaal over Kain en Abel. Doughboy als Kain en Ricky als de Abel figuur, die niet letterlijk wordt vermoord door zijn jaloerse broer, maar hier natuurlijk wel debet aan is, door zijn misdadig gedrag. Vind het een sterke film, ondanks het wat mij betreft te gemakkelijk frame, dat je als zwarte, bijna helemaal geen kansen hebt, dus maar gelijk de verkeerde afslag neemt. Dat defaitisme is mij te gemakkelijk. Aziaten en Latino's, hebben het ook niet makkelijk, maar gaan toch beter om met de ook voor hen moeilijke omstandigheden. maar dat is weer een andere discussie.

Afgezien daarvan vind ik het een indringend portret. Tussen het goede willen bereiken, het smalle pad te blijven bewandelen, met al zijn moeilijkheden. En de brede boulevard van de misdaad op te gaan, met een zeker slecht einde, een leven aan de zelfkant eindigend in de gevangenis of de begraafplaats als einde. Meer smaken zijn er niet.

Vind eigenlijk iedereen goed spelen. Ook de gangster die uiteindelijk wordt doodgeschoten is prima gecast. Die ongure types in die auto geven het dagelijks leven in die ghetto's heel goed weer. Zeer beklemmend.

Maar Laurence Fishburne als vader, die als enig minpunt trigger happy bljkt te zijn als hij wat gestommel aan zijn deur hoort, en dan maar in the blind door de deur knal met een groot kaliber pistool, dat haalt nou net zijn rol als goed voorbeeld onderuit, Cuba Gooding jr als Tré, die toch, ondanks al zijn pijn, en onder de bezielende leiding van zijn vader voor het goede pad kiest, en de nihilistische Doughboy uitstekend neergezet door Ice T. Vind ik er bovenuit steken. Geen film waar je vrolijk van wordt. Maar waarbij je zelf wel afvraagt, waarom je als zwarte in hemelsnaam op een democraat zou moeten stemmen.

Indrukwekkende film, die tot nadenken stemt. Voor mij zeker 4 sterren waard. Een 8 dus.