The Jazz Singer (1927)

In 1921 realiseert Lee De Forest twee korte geluidsfilms: Barking Dogs en Flying Jenny Airplaine. Zijn procédé - Phonofilm - maakt als eerste gebruik van de rand van de filmstrip om een geluidstrack op te nemen. Deze techniek zou in 1927 leiden tot de doorbraak van de geluidsfilm met The Jazz Singer. Tussen 1921 en 1929 zal De Forest 175 korte films maken met deze techniek, voornamelijk korte zangacts en toespraken (van o.m. Calvin Coolidge). De eerste commerciële vertoning vond plaats in New York, in april 1923.

Deze film wist me stil te krijgen ondanks het mierzoet is.
En als een film mij niet ongeroerd laat betekend dat de film goed is.
Vond het acteerwerk van de cast prima, veel stukken waar niet gesproken wordt laten de acteurs hun gezichtsuitdrukking erg goed zien waardoor je weet wat ze bedoelen.
De muziek was ook niet zo slecht.
Sommige stukken waren goed vooral waar Jackie voor zijn vader zingt en de vader even als geest verschijnt was mooi gedaan.
De zinnen waarbij gesproken werd was goed gedaan en leuk om hun stem echt te horen net als alle nummers waarbij jackie echt zong.

3,5 ster

De eerste geluidsfilm die bij het grote publiek aansloeg. Beetje vreemd vind ik want zelfs voor die tijd moet die film erg corny zijn geweest. Al Jolson moet telkens kiezen tussen een carrière als zanger op Broadway of voor zijn ouders met Joodse achtergrond, waarvan de vader liever zien dat Al Jolson hem als cantor opvolgt. Het wordt heel problematisch allemaal met heftige emoties over en weer. Beetje overdreven allemaal dus, maar goed er is toch één grote attractie in deze film: het moment wanneer er gesproken en gezongen gaat worden. Het is niet veel (het is toch vooral een stomme film), maar ik vond het vreemd genoeg toch best fascinerend om het te zien én te horen.

Vond de film zo slecht niet. Erg melodramatisch, maar zeker niet slecht. Eigenlijk is het best een vermakelijk verhaaltje. Ondertussen vrij cliche, maar deze eerste musical is ook daarin trendsettend. Bovendien vind ik de scene waarin Al Jolson voor het eerst gaat zingen, eigenlijk gewoon erg gaaf. Zat nog net niet te juichen. Hoewel het de derde gezongen scene is in deze film (die eerste twee vielen me wat tegen), begint daar de geluidscinema wat mij betreft. Erg cool. Korte experimentele films hebben vast hun waarde, maar zijn geen (lange) speelfilms voor het publiek. the Jazz Singer plaveide de weg voor gesproken en gezongen films. 3,5 sterren en zeker niet alleen voor de curiositeit, dan zou ik hem nog een halfje hoger moeten geven. Liefhebbers van (echt) oude films komen hier wel doorheen.

Is wel echt een juweeltje in mijn collectie. Heb hem ook maar voor een tientje gekocht een paar jaar geleden.

Leuk om deze eindelijk eens gezien te hebben. Niet alleen de vroegste talkie (nu ja vroegste talkie die commercieel succes boekte zo blijkt), ook mijn eerste filmkennismaking met Al Jolson, waarschijnlijk de bekendste vaudeville artiest, nu nog vooral gekend om zijn blackface spel.

Al Jolson is eigenlijk te oud voor de rol, hij komt nou niet bepaald over als een jongeling die het wil gaan maken, en hij heeft ook een aparte mimiek, met veel gerol met de ogen en wat ongemakkelijk ogende dansbewegingen. Toch heeft hij zeker wel charisma, en hoewel ik bij "jazz singer" niet direct aan zijn zoetgevooisde liedjes over zijn moeder denk, is hij onmiskenbaar behept met vocale talenten.

Verder stelt The Jazz Singer niet direct teleur, zijn reputatie is niet bepaald goed te noemen en hij scoort ook niet hoog. Maar los van de geluidsfragmenten is het ook niet bepaald bijzonder, zelfs niet als je hem in de tijd plaatst. Zoals John Milton al laat zien was 1927 een prachtig filmjaar, met toppers als Wings, Metropolis en Sunrise, films die zich wat mij betreft kunnen meten met de beste moderne films. Daar steekt The Jazz Singer dan toch bleekjes bij af.

Ik kan me wel bij de consensus aansluiten. Leuk om eens gezien te hebben, zeker om z'n historische waarde als één van de eerste talkies. Al is die status (a) een beetje onduidelijk omdat er al meer met geluid geëxperimenteerd werd, en (b) deze film een talkie noemen ook nogal overdreven is. Er zijn inderdaad een paar scenes met synchroon geluid en beeld, maar dat is misschien een paar minuten materiaal. Daarnaast stelt dit als film weinig voor, met een niet bijster boeiend verhaal over Jack Robin die tegen de zin van z'n strenge Joodse vader in carrière maakt als, je raadt het al, jazz-zanger. Vooral enigszins interessant als historisch document, want zowel de muziek als het verhaal konden me maar weinig meeslepen.

Nou dan eindelijk gezien. Bijzondere film wel die deels silent is en deels talkie. Hoewel dat raar is komt het niet onnatuurlijk over. Wel qua acteren echt nog in het silent tijdperk, dat wel. Verhaaltje is niet heel bijzonder maar werkt voor de film nog wel, visueel zit er weinig bijzonders bij en het tempo is wel oké. Liedjes zijn snel weer vergeten. Heel slecht is het allemaal niet maar als dit niet 'de eerste' zou zijn dan was de film al weer vergeten. 2,5*.

Nou, gelukkig blijk ik niet de énige filmveelvraat te zijn die de originele Jazz singer toch nog nooit eerder heeft gezien. Wel ben ik hier niet via de gebruikelijke "die moet ik toch eens een keer zien"-weg gekomen, hoewel dat voor mij als filmliefhebber wel meespeelt natuurlijk. Mijn favoriete filmcriticus had The Jolson story in zijn top-100 opgenomen, en aangezien ik mij heb voorgenomen om zoveel mogelijk titels van dat lijstje te zien alvorens de Grote Bioscoop Daarboven te betreden heb ik me daar ook maar eens aan gewaagd. Dat is een film met een indrukwekkende inaccuratesse voor wat betreft de feitelijke levensloop van zijn onderwerp, maar tot mijn verbazing vond ik de sentimentele dan wel uitbundige liedjes van Al Jolson (voor mij tot dan toe niet meer dan een Onbekende Grote Naam) eigenlijk ontzettend leuk, en een uitstekende compilatie-CD met 40 nummers en de biografie van Michael Freedland vormden vervolgens een mooie aanleiding om dan eindelijk maar eens The jazz singer op te sporen.

        Op 17-3-2006 schreef korykory (al sinds 2010 niet meer actief op de site) hieboven een aardig stuk met daarin diverse redenen waarom The jazz singer ook nu nog interessant is of zou kunnen zijn, en al die redenen gelden wat mij betreft nog steeds (en voor wie voornoemd bericht er nog even op na heeft geslagen: ja, dat zijn echte straatbeelden van de Newyorkse joodse gemeenschap uit de jaren twintig). Los daarvan valt ook de vertolking van Al Jolson me niet tegen, ondanks het feit dat veel critici het er over eens zijn dat zijn beweeglijke en energieke stijl van optreden niet of nauwelijks op film te vangen is, en Warner Oland zet een indrukwekkende en op het einde toch ook aandoenlijke cantor neer. Kortom, ik kan helemaal begrijpen hoe mensen zich hebben gestoord aan alle hier genoemde punten van kritiek, maar zelf vond ik dit nog een vlot vertelde en zeer onderhoudende film; als dit niet de "eerste" geluidsfilm was geweest zou hij misschien inderdaad zijn vergeten en sowieso niet zo beroemd zijn geworden (ondanks de aanwezigheid van Al Jolson en zelfs een piepjonge Myrna Loy gedurende ongeveer anderhalve seconde), maar ik vind het toch echt geen slecht of saai produkt, zeker niet in de fraai gerestaureerde versie op mijn DVD.

        Grappig detail: als Jolson in een restaurant gevraagd wordt te zingen (dus vlak voor het legendarische "You ain't heard nothin' yet!") zit hij net aan een tafeltje samen met een vriend te eten. Die vriend wordt gespeeld door William Demarest, die in 1946 zijn enige Oscar-nominatie kreeg voor zijn rol van Jolsons ontdekker en mentor in The Jolson story (een rol die hij drie jaar later herhaalde in Jolson sings again).