Det Sjunde Inseglet (1957)

Hoewel deze film de tijdsgeest niet bepaald mee heeft,kun je nog steeds zien en voelen dat het een meesterwerk is.Met dat eerste bedoel ik:men wil tegenwoordig bovenal authenticiteit in historische films en oog voor detail.Daar is in deze film zo weinig sprake van dat je hem eerder a-historisch moet noemen.Wat dacht je van een 14-e euwse kruisvaarder die spreekt in parafrases van Kierkegaard,Nietzsche,Dostojevskij of Heidegger?Bovendien is de existentialistische god-is-dood-en-morgen-valt-de-bom-thematiek achterhaald.

Dan nog:als je op het idee komt om de dood,en dan de meest dode dood uit de filmgeschiedenis,(Ekerot),een potje te laten schaken op leven en...dood met Max vonSydow,heb je alleen al daarmee een meesterwerk gemaakt.

De film is trouwens niet alleen kommer en kwel:er is comic relief in de vorm van Jons( Bjornstrand) een shakespeariaanse clown vol cynische opmerkingen en obscene grappen,en het theaterkoppeltje met kind, Josef en Maria(ok,ietwat te lompe naamssymboliek).Wie Bibi Andersson ziet kan toch slechts denken dat de mensheid in stand gehouden moet worden ?En zo geschiede.

Herzien, heerlijke film. Poetisch, intelligent, bloedmooi, confronterend, ongemakkelijk, maar ook geestig. Bergman rules! Verhoogd naar 4,5 sterren.

Na 'Persona' is dit mijn 2e Bergman (pas) en ik weet nu al dat ik veel meer van deze regisseur moet gaan zien. Moeilijk te beoordelen dit, maar erg fascinerend weer.

Eerlijk is eerlijk; veel heb ik nog niet begrepen, maar ik vind het ook altijd mooi om dingen te lezen over een film als deze, na het zien ervan. De film gaat diep, érg diep, nog dieper zelfs. Hoe zit het met Antonius en De Dood? Det Sjunde Inseglet roept zóveel vragen op en kent veel mooie, enge en komische scénes, schitterend.

De filosofische gesprekken zijn best interessant en de humor werkt uitstekend. Dat alles verpakt in veel mooi geschoten plaatjes en ik ben weer tevreden, Bergman.

Eindelijk dan een film van Ingmar Bergman gezien. Woody Allen heeft 'm al talloze keren genoemd in zijn films en na het zien van één van zijn werken zie ik dat Allen ook bijzonder veel van hem heeft gejat. Geen idee wat ik moest verwachten, maar hij viel in ieder geval niet tegen. Sterke film die grote thema's op een bijzondere manier uitwerkt.

Om de grote thema's als leven en dood, God en duivel, iets of niets te behandelen, is de keuze voor een Middeleeuwse setting natuurlijk perfect. Waar of wanneer was men minder in de ban van die onderwerpen dan toen? Door het volgen (en ontmoeten) van een aantal goede personages, komt alles aan bod. Het verhaal van Antonius Block die zijn strijd levert om leven en antwoorden met de Dood wordt op fascinerende wijze vertoond d.m.v. het schaken. Schaken heb ik altijd al uitstekend gevonden voor symboliek, en heb er ook enkele filmideeën over gehad, maar bij mij blijven dat helaas altijd ideeën. Hier wordt er in ieder geval perfect gebruik van gemaakt.

De vragen die niemand kan antwoorden maken Antonius' leven tot een kwelling. Daartegenover staat dan Jörs, die vooral over het nietszijnde heeft, met een soort vooruitlopend levensvisie; carpe diem. Maar ook dat bied geen verheldering of geluk. Uiteindelijk kun je de dood meerdere malen voor de gek houden, maar het haalt je altijd in. De vraag is of je jouw leven erdoor laat leiden of het gewoon maar op je af laat komen.

Hoewel de inhoud veel indringender en pakkender is, is het verder goed in beeld gebracht. Make-up is goed waardoor de Dood zeer beklemmend wordt. Alle acteerprestaties zijn ook dik in orde, van de gekwelde blikken tot de lichthartige personen. Enkele keren is de montage nog niet 100% (het missen van geluid, paar seconden verkeerd geknipt) maar dat kan makkelijk door de vingers worden gezien. Wel wordt er een aantal keer goed gebruik van muziek, zoals bij de scène met de priesteroptocht.

Op filmtechnisch gebied is het allemaal dik in orde maar wat mij vooral heeft weten te pakken in mijn eerste Berman is de geweldige symboliek, de sterke personages, de grote levensvragen, allemaal zeer goed uitgewerkt. Nu ben ik zeer benieuwd naar zijn andere werk, maar met zo'n breed oeuvre dreig ik al snel te verzinken, maar gelukkig heb ik al wat tips gekregen. Mijn eerste Bergman is in ieder geval een groot succes!

4,0*

Mijn eerste Bergman en dan ook gelijk zijn bekendste (naar mijn weten).

Kort gezegd: hij viel zwaar tegen.
Interessant thema, de dood, en mooi gefilmd maar de uitwerking is bijna om te huilen. Het begin vond ik al wat rommelig, want na de mooie scene op het strand met het begin van het schaakspel, krijgen we een ruwe overgang waarbij de hoofdpersoon met zijn compagnon quasi-nosi rond loopt op zijn paard. Speelt zich dit voor of na het schaakspel af? Dat werd uiteindelijk wel beantwoord, maar het was geen fijne overgang.

Vervolgens word er een vrolijk driekoppig toneelgezelschap geïntroduceerd met vrolijke liedjes en grappige voorstellingen. Prima, maar wat is hun relatie met het grote verhaal? En is hun toneelstuk relevant, behalve het feit om aan te geven dat zij toneelspelers zijn?
Uiteindelijk word in ieder geval de eerste vraag wel beantwoord.

Verder lijken de personages veel langs elkaar heen te leven. Zoals het derde lid van de toneelgroep die overlijd en niemand die hem vervolgens lijkt te missen, of hem nog eens opnoemt.

Misschien dat ik deze film nogmaals moet bekijken om de waarde goed in te zien, maar deze eerste keer viel vies tegen. Gelukkig was het wel aardig gemonteert en gepaard met mooie shots, zodat het visueel niet saai was, maar inhoudelijk zaten er behoorlijke haken en ogen aan.

Hoe ik het zie is dat we verschillende personages met een andere kijk op leven en dood te zien krijgen, die later in het verhaal wel degelijk samen komen. Dit zorgt voor interessante verwikkelingen, omdat alles vanuit een ander perspectief wordt benaderd. We hebben de tobber, de scepticus, de vrolijke optimisten (zonder het geestelijke uit te sluiten dus geen decadente hedonistische* view).

*Even terzijde: nu zit ik zelf het stereotype hedonist te beschrijven, terwijl er heel wat meer in zit dan we denken (denk aan Epicurus).

Ik bedoelde dat de karakters elkaar soms niet lijken te zien, of erkennen.
Zoals de dood van die derde theaterspeler door niemand word opgemerkt.

Ja, maar je zegt ook verschillende keren (althans dat maak ik op uit jouw recensie) dat het rommelig en onsamenhangend is, waar het verband tussen de personages en het verhaal niet echt duidelijk is. Ik vind dat het wel degelijk een geheel vormt.

Dat idee had ik vooral in het begin van de film, mede door de soms wat harde omschakelingen. Hoe verder ik in de film kwam, hoe duidelijker werd dat meerdere personages een ander perspectief bieden op de dood en vormt het dus inderdaad wel een geheel.

Bepaalde klassiekers krijgen door de jaren heen een bepaalde iconische staat die vertekenend werkt tegenover de film zelf. The Seventh Seal is bijvoorbeeld wereldberoemd dankzij het schaakspel tussen ridder Antonius Block en De Dood. Verder staat de film te boek als een bijzonder zware overpeinzing over thema's als doodgaan, het hiernamaals en de vergankelijkheid van de mens. Dat dit slechts een klein aspect is van een grotere film, is minder bekend.

Gesitueerd ten tijde van de kruistochten en met name de komst van de grote pestplaag, is The Seventh Seal ook zeker een film waar De Dood niet alleen als een donkere wolk boven hangt, maar ook als personage tussendoor loopt. Toch is de film lang niet zo zwaar als zijn reputatie doet vermoeden; vrolijke muzikale intermezzo's, cynisch-komische dialogen en irritant vrolijke personages doen de toon, zoals gezet door ridder Block en zijn zoektocht naar ofwel God dan niet de Duivel (niet echt geholpen daarin door De Dood), vaak teniet.

The Seventh Seal is daardoor grotendeels intrigerend, maar ook zeer onevenwichtig. De film is op zijn sterkst tijdens de zoektocht van Block en de mensen die hij daarin tegenkomt (met name het tot de brandstapel veroordeelde meisje), maar hoewel de overige personages de nodige kleur en narratieve rijkdom toevoegen, had het wat mij betreft wel wat compacter en filosofischer gemogen. De verschillende karakters laten weliswaar allen een andere houding tegenover het leven en de dood zien, maar een dramatische impact had het nu alleszins voor mij niet.

Bengt Ekerot als De Dood is daarentegen werkelijk fantastisch; hoewel in een teleurstellend kleine rol, brengt hij precies het nodige gewicht en mysterie, afgewisseld met een enkel moment van zwarte humor dat niet afdoet aan zijn dreiging. Had The Seventh Seal zich meer geconcentreerd rond zijn interactie met Block, dan was het makkelijk het meesterwerk geweest dat ik had verwacht. Nu is het een intrigerende film die achteraf blijft rondspoken, maar wellicht later herzien moet worden met dit keer de juiste verwachtingen. 3.5*

Mijn eerste Bergman, en het viel me visueel nog alleszins mee, gezien het jaartal. De belichting was soms bijzonder fraai te noemen bij enkele close-ups van gezichten, maar voor de rest valt er visueel weinig te genieten of het moeten de knappe vrouwen zijn. De scène van de optocht die de voorstelling onderbreekt was wat mij betreft het meest indrukwekkend, vooral door de muziek, maar als je op dat moment denkt dat er visueel meer met verschillende cameraperspectieven gedaan kan worden, is er toch iets mis. Met de dodendans op het einde had toch ook echt meer gedaan kunnen worden dan een ver uitgezoomd shot. Muziek noemde ik net al, was soms indrukwekkend, vooral het Dies Irae thema dat meerdere malen voorbij komt, maar helaas een beetje spaarzaam, waardoor de scènes tussen de zwaartepunten aan sfeer inboetten.
Met het thema kan ik niet zoveel, al kan ik me voorstellen dat de film je erg raakt als je hem kijkt op het moment dat je met dezelfde vragen worstelt. Een film met levensvragen is bij mij overigens niet bij voorbaat kansloos, gezien het feit dat ik een film als Tenshi no Tamago wel kan waarderen. Wellicht omdat ik daar zo word meegevoerd in de vreemde wereld van die film dat die vragen op dat moment wel als relevant aanvoelen. In ieder geval faalt The Seventh Seal daar in.
2* voor de mooie belichting en de mooie vrouwen.

Altijd maar dat gehamer op het visuele. Ooit bij je opgekomen dat de stijl in de jaren '50 gewoon anders was en dat niets te maken heeft met het niet of wel willen gebruiken van bepaalde camerastandpunten?

Je tweede kritiekpunt is werkelijk een cliché. Je hoeft toch helemaal niet zelf met God te worstelen om deze film te kunnen waarderen? Je kan toch ook genieten om iemand anders met God te zien worstelen? Je haalt Tenshi no Tamago erbij, maar als er nu één film is waar geen levensvragen behandeld worden, is het die wel. Dat is gewoon een surrealistische trip. Ik heb nog nooit iemand zien beweren te weten waar die over gaat.

Verder ga ik er niet op in, want ik zie net dat deze hele discussie in 2009 al is gevoerd (toen ik niet op MM was). Ik kan je, gezien je top 10, aanraden om vanaf nu vooral heel ver weg te blijven van Bergman.

The Cranes Are Flying is visueel wel imposant hoor. Ook jaren '50.

Ik weet dat dat je (jullie) stokpaardje is, maar ik heb die visuele pracht er niet in kunnen ontdekken. Niet wezenlijk anders dan andere jaren '50 films en ook niet beter dan The Seventh Seal.

Maar ik wens je succes met de musical films; je wordt al steeds milder in je reacties.

Over het visuele, daar hanteren we kennelijk verschillende criteria. Prima dat jij meeneemt dat het in een bepaalde tijd gemaakt is, ik doe dat niet.

Wat het tweede punt betreft, nee het doet me kennelijk weinig. Misschien heeft het ermee te maken dat ik zelf zonder al teveel drama God vaarwel heb kunnen zeggen. Op de vraag hoe we de "waarheid" moeten leren kennen heb ik inmiddels ook voor mezelf een redelijk bevredigend antwoord, dat de manier waarop er met de vragen van de ridder wordt omgegaan als een achteruitgang aanvoelt. De conclusie die ik heb gekozen wordt angstvallig ontweken. Dat kan niet waar zijn! Het had interessanter kunnen wezen als men daar dieper op in was gegaan, waarom dat nu zo verschrikkelijk zou zijn. Het blijft nu wel erg binnen de christelijke lijntjes, vooral omdat de film ook lijkt te impliceren dat God toch bestaat. De minstreel ziet immers behalve de Dood ook Maria met kind rondlopen.

Ik kan wel begrijpen dat jij niet veel met Tenshi no Tamago hebt. Op mij komt het over als abstracte kunst en dat is iets waar jij bij Tokyo.Sora over hebt gezegd dat je er weinig mee kan. Het is doordat Tenshi no Tamago audiovisueel zo overweldigend is, dat het aanvoelt alsof ik zelf in die stad rondloop, waardoor op het moment dat er bijvoorbeeld een fossiel van een engel te zien is, de hele gedachtenstroom op gang komt. Wat betekent dit? Heeft God ooit bestaan maar is hij nu ook dood? Vragen die in mijn gewone leven wellicht nog minder relevant zijn dan de vragen die in Det Sjunde Inseglet opgeworpen worden, maar juist omdat die film voor mij zo audiovisueel overweldigend is, nodigt de film me uit om daarover en over de aanwezige symboliek na te denken. En daarmee komen we ook terug op het eerste punt. Det Sjunde Inseglet imponeerde me op visueel gebied niet, en ik denk dat het daardoor komt dat ik nogal afstandelijk er naar heb zitten kijken. Wellicht had de worsteling van de ridder me meer aangegrepen als Det Sjunde Inseglet visueel imposanter was. Ik moet overigens wel zeggen dat het niet is dat ik Tenshi no Tamago waardeer vanwege het inhoudelijk (wat inderdaad vaag is), maar vooral vanwege het audiovisuele, wat me meevoert met de film. Dat daardoor bepaalde vragen ook interessant worden is nevenzaak.

Ik kan je niet beloven dat ik geen Bergman meer ga kijken. Misschien loont het juist om meer naar dit soort films te kijken. Bij Tokyo.Sora heeft het ook geholpen om meer Japanse films te zien om die film meer te waarderen. Ik kan wel zeggen dat ik op dit moment niet veel zin heb in meer Bergman, zeker als je ziet hoe lang sommige van zijn films duren.

Toch grappig dat deze film van Bergman altijd weer aanleiding geeft tot een theologische- of beter gezegd filosofische discussie. Bestaat God of bestaat er geen God? Of heeft God ooit bestaan en is hij nu dood. Een filosoof heeft ooit gezegd dat je om in God te geloven eerst atheïst geweest moet zijn. En die God die de filosoof bedoelt is niet de Man met de baard, de Schepper of welke (af)god dan ook. Met die goden moet juist afgerekend worden. Zij moeten als het ware gedood worden.

btw Wat deze film van Bergman verder betreft; voor mij is dit visueel een heel mooie film. Het schaakspel van de ridder met de Dood en de Dodendans vind ik prachtige scènes. Ik ben het dit keer dus helemaal met Lord Flashheart eens en niet met Black Math en Onderhond, hoewel ik de filmsmaak van BM en OH doorgaans zeer goed kan waarderen.

Heel ruimdenkend. "Rembrandt is kut, want het is geen kubisme!" In een andere tijd hanteert men nu eenmaal een andere stijl. Maar ik hoop dat jouw (klein)kinderen zich straks rot zullen lachen om die oubollige troep van (o)pa. "Hanteerden ze in de jaren '10 slechts 5 camerastandpunten? Achterlijk zeg!"

Er wordt toch nergens beweert dat God bestaat of juist niet bestaat? Elk personage geeft zijn eigen invulling aan dit vraagstuk. De ridder zoekt God, maar kan deze niet vinden. Zijn knecht gelooft nergens in en is overduidelijk de atheïst. De toneelspelers geloven in een goede God (en zien Maria als manifestatie). Doe ermee wat je wil. Je wordt nergens een kant op gedwongen. Bergman dwingt de kijker nergens zijn visie op. Hoe moeilijk kan het zijn om je een klein beetje in te leven in zo'n verhaal?

Na dit verhaal kan je ook aanraden alle films van pak hem beet voor 1990 te mijden. Je zal constant teleurgesteld worden op audiovisueel gebied (ik noem dat gewoon een oudere stijl, maar goed). Uitgezonderd de paar stokpaardjes van Onderhond misschien, maar die zijn op de vingers van één hand te tellen.

Overdrijven is ook een kunst. Nergens gezegd dat ik Rembrandt kut vind omdat ik moderne kunst kan waarderen. Maar misschien lacht (o)pa straks wel mee met de (klein)kinderen, want dat zou betekenen dat de cinematografie er sterk op vooruit gegaan is ten opzichte van nu. Ik kijk uit naar de toekomst!

Het is blijkbaar nogal persoonlijk in welk verhaal of in welk persoon iemand zich kan inleven. Ik heb er hier moeite mee, jij blijkbaar bij Dolls waar ik dan weer weinig van begrijp, maar daar moet ik maar mee leven.

We zullen zien wat ik zal zien en of ik teleurgesteld zal worden. Misschien gaat die "oudere stijl" ook wel bevallen.

Wat een onzin trouwens. Alsof elk decennium een vaste visuele stijl heeft zonder experimenterende of vooruitstrevende filmmakers die zaken anders doen. Als er één ding is dat The Cranes are Flying bewijst is het wel dat stijl wel degelijk een keuze is. Het qua innovatief camerawerk gelijkstellen met deze is dan ook van den zotte. (Al vind ik ook dat Det Sjunde Inseglet op visueel vlak an sich wel mooie momenten heeft, Cranes is duidelijk de apartere)

Sowieso "leg je erbij neer, men deed het nu eenmaal zo" slaat nergens op. Vermoedelijk het vaakst gebruikte non-argument hier op Moviemeter.

Zeg ik dat dan? De stijl van de meeste films in de jaren '50 was anders dan die van nu. Uitzonderingen daargelaten. Dat is een feit. Of je het mooi vind is een tweede, maar kom bij mij niet aan met dat geleuter (nu niet direct van jou) dat ze er toen geen reet van konden. Cranes vond ik erg overrated. Aardige romcom in een oorlogsetting. Meer heb ik er niet in kunnen ontdekken. Beetje een MM hypje indertijd. Opvallend ook dat het werkelijk de enige titel is die jij of OH er altijd bij de haren bijslepen om je standpunten kracht bij te zetten. Integendeel; Als je van abstracte kunst houdt en de Mona Lisa niks vind zal je je daarbij neer moeten leggen. Overschilderen gaat echt niet gebeuren en een abstracte meester uit de 15de eeuw zal je niet vinden. Zo is het ook met een Bergman film uit de jaren '50: gemaakt naar de normen en standaarden uit die tijd.

Het was dan ook een voorbeeld. Ik had ook Monet kunnen vergelijken met het kubisme. Blijkbaar. Maar dat is iets heel anders dan uitspraken als "audiovisueel brak" en "oninteressante filosofieën". Even gechargeerd. Het zal mij benieuwen. De meesten uit het "style over substance" clubje staan qua smaak al jaren stil. Ik hoop voor je dat jij een wat bredere smaak kan ontwikkelen, want je mist veel met zo'n narrow mindset.

Ik snap niet wat je hier mee bedoelt te zeggen. Betekent dit dat als je de Mona Lisa niks vind omdat de stijl je niet aanstaat, je desondanks geen laag cijfer mag uitdelen op SchilderijenMeter?

En je punt is?

Ik heb juist het idee dat film me pas echt is gaan boeien sinds ik me ben gaan richten op "style over substance". Ik ging voorheen nooit naar de bioscoop tenzij het een vriendenuitje was. Terwijl ik afgelopen jaar juist meerdere malen uit eigen beweging naar de bioscoop geweest. Bovendien is mijn DVD collectie afgelopen jaar flink gegroeid. Wat dat betreft heb ik er juist veel bij gewonnen door me te "beperken" .

Je vergelijk met abstracte kunst gaat niet op, gezien er in de jaren '50 wél films te vinden zijn die afwijken van de 'normen en standaarden'. Maar hoedanook een stijl voor lief nemen 'omdat niemand op iets anders kwam/iedereen het volgens de toen typische normen deed' is quatsch. Wie van mening is dat het lelijk is dan is dat zo. Daar valt niks van te zeggen (toch zeker niet op basis van dat soort non-argumenten à la het was gewoon zo).

Nee, je mag best een laag cijfer uitdelen. Maar het is natuurlijk achterlijk om met een argument te komen als: "ik vind de Mona Lisa niets, omdat het geen kubisme is". Want dat is precies wat sommigen bij een oude Bergman film doen: "ik vind het Zevende Zegel niets, omdat het geen cyberpunk bevat". Wat ik duidelijk probeer te maken is dat elke periode zijn eigen stijlen kent, met andere normen en standaarden. Dat heeft niets te maken met de stand van de techniek of de intelligentie van de maker. En dat wordt door die "voor 1990 maakten ze geen goede film"-mensen wel vaak beweert. Nee dus; het heeft met hun eigen gebrekkige referentiekader te maken. Dat ze pas na 1990 uit het ei zijn gekropen, wil niet zeggen dat er voor hun tijd geen goede cinema was. Het doet me vaak denken aan kleine kleuters: vraag een kleuter of er een tijd was toen hij/zij er nog niet was en de kleuter zal altijd ontkennen. Hij/zij is er immers altijd geweest, hoe durf je dat in twijfel trekken! Precies zoals als een kleuter denken sommige MM-ers dat de echte cinema in hun leven is begonnen. Als ze dan iets van voor hun tijd zien, komen ze in een spagaat en deugt er automatisch niets van. Dat je je niet kan identificeren met Bergman's verhaal en zijn stijl niet mooi vindt. Dat is een persoonlijk iets en had je ook meteen moeten zeggen. En niet moeten komen met "audiovisueel ziet het er niet uit". Alsof Bergman er geen kont van begrepen heeft. Het is je eigen keuze. Net zoals sommige mensen altijd naar Frankrijk op vakantie gaan of altijd hetzelfde merk auto kopen. Ik begrijp dat niet. Je wil toch wel eens wat anders.

Jeeeuh, welgeteld 1 titel. Die ik overigens nog in twijfel trek. Mijn vergelijking blijft staan.Inderdaad je mag, het lelijk vinden. Maar het is wel degelijk een feit dat het 'toen zo was'. Nogmaals: heeft niets te maken met de stand van de techniek of de intelligentie van de makers. Elke tijdsperiode kent haar dominante kunststromingen. Dat jij vervolgens gaat zoeken naar die speld in de hooiberg en dan beweert: "zie je wel, in de jaren '50 was er ook cyberpunk" doet daar niets aan af. Maar goed als jij de geschiedenis wilt herschrijven be my guest.

Er zijn er nog hoor. Natuurlijk is dat wel een extreem voorbeeld. Ik vond het enkel een belangrijk omdat het heel duidelijk aantoont dat het idd niks met technische beperkingen ofzo te maken heeft, waar sommigen het vaak op gooien.

Inderdaad niets met technische mogelijkheden te maken of intelligentie, maar dus wel met de creativiteit van de maker (misschien ook durf of zin voor innovatie etc) om met de beschikbare mogelijkheden iets (anders) te doen. Volgens ik begrijp uit zijn Black Math recensie zijn er nogal wat scenes waar er meer mee gedaan kon worden audiovisueel. Zie niet in waarom dat een achterlijk argument zou moeten zijn. Dat iemand de periodenormen volgt/niet creatief genoeg is heeft hoegenaamd niets te maken met beperkingen van de kijker maar juist met de maker, en daar kunnen wij als kijker dus degelijk kritiek op hebben.

In die tijd was het nog wel creatief en innovatief. Ooit daar over nagedacht? "Met de Mona Lisa kon ook meer gedaan worden. Die Leonardo volgde de periode normen en was nogal beperkt in zijn creativiteit." Als je niet inziet hoe dom zo'n uitspraak is, dan laat ik het erbij.

{edit} En zie net dat Het Zevende Zegel vandaag uit de top-250 is gevallen. Hoe typisch.

Als iets zogezegd meeging met de toen geldende normen kan daar niet veel creatief/innovatief aan zijn in elk geval.

Probleem is een beetje dat je het blijft vergelijken met de schilderkunst. Nogal appel-peer. Black Math verwacht volgens mij geen 'cyberpunk' ofzo, maar heeft het enkel over iets meer cameraperspectieven e.d. Geen idee waarom jij denkt dat dat ook maar iets met een periodegebonden stijlnorm te maken heeft zelfs. Echt basisargumenten.

Als je het dan toch wilt vergelijken met de schilderkunst: Zo kan het zijn dat iemand helemaal geen abstract kunstwerk verwacht, maar wel bijvoorbeeld de kleuren bij de Mona Lisa slecht gekozen vinden of te beperkt of weet ik veel.

Ook niet waar natuurlijk. Ik zal maar een film-vergelijking gebruiken, anders begrijp je het niet. The Maltese Falcon en Touch of Evil zijn beide film-noirs. De laatste is echter meer dan 10 jaar jonger dan de eerste. Is Touch of Evil dan opeens niet meer creatief of innovatief? Omdat ik ervan overtuigd ben dat Bergman het zo heeft gewild. We kunnen het hem helaas niet meer vragen, maar ik neem aan dat hij Het Zevende Zegel heeft gemaakt, zoals hij dat wilde. Meer cameraperspectieven e.d. vond hij misschien helemaal niet mooi. Heeft dus wel degelijk met zijn stijl te maken (en met de algemene stijl van films uit die periode). Maar zeg dat dan! Dat is een kwestie van smaak. Maar kom dan niet met geleuter aan dat Leonardo (Bergman) het anders had moeten schilderen (filmen), omdat het niet in jouw beperkte referentiekader past (nl. dat van 21ste eeuwse kunst).

Ik vind de vergelijking met de Mona Lisa ook misplaatst. Het heeft misschien mee te maken dat de meeste mensen in die tijd gewoon niet doorhadden wat de mogelijkheden van het medium waren, ook met de middelen die ze toen hadden. Alsof iedereen uit die tijd wel de kwasten, de middelen, had maar niet wist hoe te tekenen. Wat dan raar is, is als men een schilderij maakt vol geklieder op een paar plekken na waar het er wel goed uitziet. Waarom dan niet het hele schilderij zo, vraag ik me dan af. De vergelijking is sterk overdreven, maar het punt is wel dat Det Sjunde Inseglet z'n spaarzame mooie momenten heeft. Waarom dan niet de hele film?

Sorry hoor, maar dat ik me niet kan identificeren met z'n verhaal en dat de "stijl" me niet bevalt had je al meteen uit m'n eerste bericht kunnen halen.