Storytelling (2001)

Het "fiction" deel was flauw en leek nog het meest op een mislukt kortverhaal van een al te zelfbewuste moderne schrijver. En dat dan verfilmd.

Het "non-fiction" deel was veel beter. Al lag het erg in in het verlengde van Happiness en kwam het allemaal wat minder uit de verf. Volgens mij had dat deel met een beetje bijschaven en wat meer uitwerking tot een heel goede losse film kunnen leiden. Het miste echter de scherpte van Happiness. Te veel losse eindjes die aan elkaar geknoopt erg goed hadden kunnen worden.

Extra pluspuntjes: John Goodman en het gebruik van muziek van een van mijn favoriete bands: Belle and sebastian (al ging dat ook bepaald niet zonder conflict, maar dat is een andere "story").

Vooral veel gemiste kansen helaas. Maar vanwege een aantal zeer goede momenten toch nog 3.0*

Eerste deel van de film: oninteressant en weinig grappig en of boeiend.

Tweede deel van de film: grappig tot erg grappig, met een paar hilarische scenes en een geweldige Goodman.

3.5* (het tweede deel was namelijk een stukje langer dan het eerste)

Film kon me totaal niet boeien, viel bijna in slaap. Weet nog steeds niet wat ik nou eigenlijk heb lopen kijken, vond het allemaal wat doelloos. 2*

Zonder meer een vermakelijke film, hoewel het vergeleken met Solondz' meesterlijke Happiness natuurlijk maar bar weinig voorstelt. Toch bevat Storytelling van tijd tot tijd datzelfde sterke sfeertje en is, net als zijn voorganger, ook een prima combinatie tussen zwarte humor en drama.

Het 'fictie' deel van de film zat aardig in elkaar en was op zich best leuk om te zien, maar stelde over het algemeen maar weinig voor. Het leek dan ook meer op een klein, nutteloos voorfilmpje dan op het eerste deel van een speelfilm. Het tweede deel, het 'non-fictie' gedeelte was al heel wat beter; deze had veel meer impact en tevens veel leukere personages.

Te beginnen bij de altijd geweldige Giamatti, die weer geweldig overtuigend de loser speelt en wat mij betreft de hele show weet te stelen. Het telefoongesprek aan het begin van het tweede deel kon zijn personage niet beter weergeven/ introduceren; schitterende scène was dat. Verder speelde ook Goodman weer een erg leuke rol. De overige personages waren jammer genoeg minder memorabel, hoewel cameraman Mike 'American Movie' Schank wel weer geinig was.

Erg jammer aan Storytelling was het ontbreken van een duidelijke structuur; het leek er soms op dat Solondz niet helemaal precies wist wat hij wilde en dat maakte de film hier en daar nogal rommelig. Verder was de film, mede dankzij zijn korte speelduur, gelukkig nergens saai en had genoeg amusement in huis om dik 80 minuten te blijven boeien. Maar Happiness is het zeer zeker niet!

Kleine 3,5 sterren.

Het vergelijk met Happiness, wat ik veel lees, kan ik zelf niet maken aangezien ik die film iedere keer als hij op TV komt lijk te missen. Deze Storytelling is mijn eerste Solondz en stelt zeker niet teleur, vond het een apparte en vermakelijke film.

Een bizarre, zwarte komedie met een flinke dosis maatschappijkritiek die af en toe zelfs naar het absurdisme lijkt te neigen. Ik heb om de situaties en gesprekken toch wel regelmatig behoorlijk moeten lachen.
De twee delen waaruit de film is opgebouwd lijken in eerste instantie niet veel met elkaar te maken te hebben totdat de titel van deze film erbij gehaald wordt; Stoytelling. De verhalen in de verhalen, de fictie waarvan de wortels liggen in de werkelijkheid of de non-fictie documentaire die uiteindelijk door het vastleggen ervan, door het vertellen ook fictie wordt. Want uiteindelijk verworden alle verhalen wanneer ze verteld worden tot fictie. Dit omdat we vertellen uit het eigen referentiekader en we alles mooier, spannender, zieliger, stoerder, sexier maken dan de werkelijkheid is.
Het verhaal hier is dan jammergenoeg af en toe behoorlijk rommelig verteld, het duurt even voor je de lijn te pakken hebt. Alhoewel vooral het joodse gezin uit het non-fictie gedeelte met Pater Famillias Goodman erg op de lachspieren weet te werken neigen de karakters uit de film jammer genoeg ook een beetje te veel naar karikaturen. Storytelling deed me vaak aan American Beauty denken maar mist net de fijne finesse in het verhaal en zijn belangrijkste deelnemers.
Alleen Oskar uit Die Blechtrommel moet uitkijken, die heeft serieus concurrentie van Mikey als meest irritante, sadistisch K@#joch ooit op celluloid verschenen

En wist je dat; Amerikaanse scholieren die hun toelatingstest moeten maken voor de universiteit het zelfde stress-niveau ondervinden als leeftijdgenoten in Bosnië tijdens de bombardementen "Fuck This Shit." 3.5*

Ik snap dat Solondz misschien moeite had om een einde aan zijn verhaal te maken, en eigenlijk was alles ook wel verteld, maar de abrupte manier waarop deze film eindigt, geeft me toch een dubbel gevoel. Voorlopig een drie.

toen ik deze film zag wist ik niet eens dat hij gemaakt werd door dezelfde maker van het Meesterwerk Happiness. toen ik het hier zag was ik toch wel ontgoocheld. eerste verhaaltje boeide me voor geen meter, het tweede was beter maar nergens geniaal. de link tussen beide verhaaltjes kan ik ook niet leggen. een 3e verhaaltje werd trouwens ook nog geschrapt lees ik op IMDb. interessant doch gedeeltelijk mislukt probeersel, meer is dit niet in mijn ogen

Aardige film wel, maar geen partij voor "Happiness".

Beetje abrupt einde, vond ik, alsof Todd Solondz zich ineens realiseerde dat hij door het budget heen was.

Nog een leuk klein rolletje voor Franka Potente ook!

Trouwens, is anderen toevallig ook die poster van "Festen" opgevallen, in de woonkamer of slaapkamer van Toby Oxman, die documentairemaker?

Dat was een zwart/rode poster, met als opschrift: "Dogme I - The Celebration".

Goeie Solondz weer

Wat mij betreft op niveau van Happiness, al weet Solondz hier wat beter te knippen. Happiness is net iets harder, dan weer wat te lang.

De connectie tussen beide verhalen mis ik ook een beetje, dat maakt de verhaaltjes er zelf niet slechter op. Elk op hun eigen manier erg komisch. Opvallend ook dat Goodman in deze film echt goed te pruimen is. Kunnen de Coentjes nog wat van leren.

Erg fijne film, vaak gelachen, weer een paar prachtige quotes gezien.

"I just thought Marcus would be different. I mean ... he's got cp (Cerebral Palsy)"

4*

Zitten toch wel erg sterke momenten in, snap niet waarom deze film zo matig is ontvangen. Vond het minder bizar en geniaal dan Happiness en zag niet precies wat de twee verhalen met elkaar gemeen hadden- maar dat laatste maakte me eigenlijk weinig uit. Heb me uitstekend vermaakt en er zaten een paar prachtige momenten tussen. Zeker 3,5*

Een van de beste films over het maken van kunst. In dit geval dus literatuur en real life docu.

Nigga, fuck me !

Het eerste deel dient wat om erin te komen vond ik,
het eindigde ook abrupt maar had weinig om handen.
John Goodman speelt fijn in het 2de deel, de personages zijn vrij goed utigewerkt en ergens bevindt het zich in het Happiness sfeertje, de zielige nobody die indruk wil maken op zijn ex klasgenote, de producer.
Overigens vele links naar Hitler: de conversatie aan tafel over de WO II en dan het einde, de vergassing.

Wat ie ermee wil zeggen, daar heb ik het raden naar!

na herziening krijgt deze er wel een volle ster bij. in tegenstelling tot 29 december 2006 boeide het me deze keer van begin tot eind. vooral de sterke akteerprestaties maken deze film toch wel bijzonder. link tussen de twee verhaaltjes blijft overigens onvindbaar, maar soit....

Ik vond 'Fiction' toch wel duidelijk de interessantste van beide verhalen. Met een aardig heftige scene uiteraard die controverse niet schuwt.

'Non-Fiction' heeft een aantal interessante uitgangspunten die door het abrupte einde eigenlijk erg onuitgewerkt aanvoelen. Wel wordt er erg goed geacteerd door iedereen.

Ik hoopte eigenlijk nog op een raakvlak tussen beide delen. Misschien dat Todd Solondz met 'Fiction' en 'Non-Fiction' twee met elkaar tegenstrijdige delen wilde laten zien, maar ik heb het nog niet ontdekt...

ik had het idee dat die documentairemaker een soort zelfportret was van de regiseur

Overduidelijk weer een Solondz, maar toch wat minder dan Happiness. Het tweede verhaal is vrij aardig, maar het eerste vond ik weinig aan. En over het geheel mist de film ook de scherpte en harde humor van Happiness een beetje. Al komt het er af en toe nog een beetje in de buurt, en ook deze film is stevig maatschappijkritisch en bevat wat interessante karakters. Er wordt over het algemeen ook prima gespeeld. John Goodman is altijd wel goed. Die documentaire-voice-over vond ik geinig gedaan. Mooie spot, haha.

Al met al een vermakelijk filmpje en de stijl van Solondz is zichtbaar, maar hij kan duidelijk beter. Dat eerste verhaal hadden ze beter kunnen schrappen. Vooral daardoor gaat het niveau van de film wat omlaag.

Storytelling was voor mij persoonlijk een aagename verrassing. Vooral het non-fictie deel beviel mij uitstekend. Hoewel de film op sommige momenten wat overdreven lijkt, past dat uitstekend in de sfeer van de film. De film voelt wat minder compleet aan dan Happiness, toch bevat deze film genoeg sterke karakters om de film boeiend te houden.

Solondz pakt me niet echt. Vermakelijk is het wel. Al een stukje beter dan Happiness voor mij. Film heeft zeker goede momenten. Zo zijn vooral de stukken uit de documentaire zeer geslaagd en leggen die het personage van Paul Giamatti pijnlijk bloot. Ook vond ik het deel Fiction redelijk geslaagd. Waar gaat het dan fout? Ik denk op het punt dat de personages te onecht zijn. Vooral in het gezin maakt Solondz gebruik van karikaturen, terwijl ik qua humor toch van wat meer subtiliteit hou. Daardoor komen ook de grappen minder aan. Zo zijn de scenes met bijv. Conan O'Brien fantastisch, maar doordat Scooby zo onecht is, weet je het je verder niet te grijpen en bij te blijven. Vandaar 3*.

Heerlijke cynische komedie van Solondz met geestige personages. Vind beide verhalen even sterk, de scène waar de zwarte professor zijn student neukt en haar vraagt om ''fuck me nigger'' te schreeuwen is hilarisch. 3,5*

Hilariteit is inderdaad niet wat die scène zo pakkend maakt, dat zeg ik ook niet, maar dat neemt niet weg dat het een uitermate grappige scène is. Voor de verandering is het niet een neger ''who gets fucked'' maar een blanke (en dan letterlijk), althans zo kwam die scène op mij over. Daarom eist de zwarte professor ook dat Selma Blair ''fuck me nigger'' zegt, zo van ''nigger, huh? I'll show you nigger.''

gister gezien; het was een film die nog ontbrak in mijn collectie van de 3 betere titels van Solondz; namelijk: Palindromes, Happiness en deze titel; Storytelling. Het is heel puur, angstaanjagend; dramatisch, realistisch, puur, fictief, non-fictief. Kortom alle fascetten zijn uiterst goed naar voren gebracht. Puurheid komt naar boven; maar ook een mengeling van zwarte humor; dramatische taferelen en hilarsiche scenes. Vooral vondt ik het heel erg merkwaardig dat het kleine kind van de familie (non fiction) via hypnose een complete andere wending wist te geven aan de film en uit eindstuk was ook erg hilarsich maar nog dramatsich; Consuelo's revenge.

Redelijke eerste tragikomedie van Solondz, maar hij heeft het met Happiness allemaal zoveel beter gedaan.

Het eerste verhaal vond ik het interessantst van de twee, maar was wat aan de korte kant. Hier had de regisseur meer uit kunnen halen denk ik. Het tweede verhaal vond ik daarentegen weer te lang en heeft een wat uitgemolken onderwerp (een in zichzelf gekeerd kind dat niet door zijn ouders begrepen wordt, op school niet geaccepteerd wordt en niet weet wat hij wil met zijn leven). Toch is in Storytelling al wel de typische Solondz humor aanwezig. Een soort humor die je niet veel tegenkomt in de filmwereld. De muziek van Belle & Sebastian past trouwens ook goed bij de film, maar is me na de intro niet echt meer opgevallen.

Uiteindelijk een krappe 3*. Ik ben benieuwd wat Palindromes nog te bieden heeft.

Zijn eerste tragikomedie?

Mijn fout, meende dat Storytelling voor Happiness was gemaakt. Die films dáár voor was ik helemaal vergeten.

Nieuwe verwoording: Zonde dat Solondz zo jammerlijk achteruitgaat qua humor en verhaal na het schitterende Happiness. Hopelijk kan Palindromes het niveau van Happiness weer bereiken.

Is alweer de derde aanraking met Todd Solondz ik verwachtte eigenlijk al geen topper meer. Maar alle gekheid op een stokje dit is voor mij zijn betere film op alle fronten. Hij is gelukkig niet zo confronterend zoals Happiness die bijna alle schokkende onderwerpen aan de man bracht zoals incest. Dat geeft je altijd een soort walgelijk gevoel en dat is ook precies wat de maker wil. De regisseur heeft de film onderverdeeld in twee kopjes: genaamd fictie en non-fictie. Humor noemen sommige het maar is het niet gewoon confronterende ironie. Zoals deze scène:
Mickey en de zwarte werkster. Waarbij Mickey vraagt waarom ze huilt waarbij de werkster zegt dat ze nooit tijd voor zichzelf heeft. Mickey ontkent dat en gaat zo maar door. Maar Mickey komt voor heel iets anders hij had daarvoor wat drinken gemorst. En zegt dus op het einde van het gesprek tegen haar: Ik heb wat gemorst kunt u dat nou opruimen. Dit is niet alleen hard en confronterend maar de maker laat precies zien hoe de maatschappij in elkaar zit. Deze film is dus eigenlijk een soort van pamflet tegen de maatschappij van nu. Hoewel het fictie gedeelte voor mij een soort opwarmertje is komt de film vooral tot leven in het non-fictie gedeelte.

Dus laat je niet voor de gek brengen dat dit een komedie is want er zit wel degelijk een onderliggende kritische boodschap onder.

Maar (zwarte) komedie met een onderliggende kritische boodschap is vaak wel het leukst. Die scene die je noemt vind ik heel grappig, juist omdat hij zo hard is.

Niet al te interessant werkje. Het eerste verhaal is ronduit saai met waardeloos acteerwerk van die zogenaamde spast (hersenletsel), de ene keer trok hij een scheve bek tijdens het praten en de andere keer vergat hij dit gewoon, zo ook met zijn spastische handje. De thema's innerlijk vs. uiterlijk en incorrecte politieke correctheid zijn op zich wel interessante thema's, maar worden hier niet boeiend (matig script) en bijna emotieloos gebracht. Het tweede verhaal was een stuk beter maar ook niet om over naar huis te schrijven. Hier ging het om een post suicidale, depressieve en mislukte man die in contact komt (voor zijn eerste docu) met een neerslachtige tiener. Er wordt ook een zwaar thema aangesneden, onbewuste discriminatie (dat irritante kind, die ik wel kon vermoorden, vs. de babysitter), maar dat werd ook nergens echt boeiend.

Na de meesterlijke film Happiness (waar de zwarte humor perfect uit de verf kwam) verwachtte ik veel van Solondz, maar hij heeft me met Palindromes en met deze film flink teleurgesteld, waardoor ik op hem ben uitgekeken.

Haalt bij lange na niet het niveau van de andere Solonds filmpjes die ik zag en dat zegt veel over de kwaliteit daarvan want dit was voor de rest helemaal niet onaardig. Ik ben het met de meeste eens dat dat eerste verhaaltje eigenlijk totaal misplaatst is, het ging ook eigenlijk helemaal nergens over en ik zag ook geen enkele connectie met het tweede hoofdstuk. In tegenstelling tot mijn voorganger heb ik wel even stuk gelegen om die gozer met zijn scheve bek, hij speelde ook dat irritante rotventje in Kids en hoefde eigenlijk niet veel moeite te doen gezien hij van zichzelf al zo kijkt. Maar goed dat duurde dus plus/min en half uurtje en wist me aardig te vervelen, gelukkig wist ik van te voren dat er ook nog een tweede verhaal was en heb ik het grootste vertrouwen in Solonds anders had het een sombere rit geweest. Gelukkig kwam er hierna, zoals verwacht wel wat meer vaart in. Het plot is ook hier niet echt bijzonder te noemen, beetje leentjebuur bij zijn voorgaande films, wat opzich niet zo erg hoeft te zijn. De acteurs deden het verder wel leuk, vooral Goodman sprong er weer uit en er zaten genoeg sterke momenten in, met natuurlijk als absoluut hoogtepunt die scene tussen dat kleine duivelse rotkind en die schoonmaakster. Enorm confronterend en in your face op het niveau datzelfde memorabele moment tussen vader en zoon in Happiness. Helaas bleef het hier een beetje bij en dat ik ook het grootste probleem van de film, het mist wat scherpte, de humor vond ik wat tam eigenlijk en ook het einde was me te plots, het ontging me ook een beetje wat ik er als kijker nou precies uit op zou moeten maken.

Op wat interessante momenten na, een beetje een leeg geheel dus. Denk ook dat als Solonds hem niet had gemaakt hij lager zou scoren, nu komt ie nog net weg met een voorzichtige voldoende. Het zou eigenlijk niet moeten mogen, maar goed...

3 sterren

Ben al de films van Todd Solondz aan het bekijken, maar deze is tot nu toe de minste. Er zaten wel wat typisch Solondz-achtige harde scenes en dialogen in, vooral het kleine jongetje samen met de huishoudster, maar het duurde allemaal wat lang en niet elke scene vond ik raak. De moeilijke puber kon mij niet overtuigen en er zaten echt een paar flauwe grappen in. In vergelijking met veel andere films blijft het niveau hoog. De bijtende maatschappij kritiek kwam goed over.