Storytelling (2001)

Hij viel me niks tegen, deze film!

Ik was na het lezen van de kritieken voorbereid op het ergste.

Het is een ongepolijste film, die wat moeilijk te plaatsen is. Het duurde eventjes voordat ik er in zat, maar vanaf de tweede helft van verhaal 1 vond ik 'm toch erg goed.

John Goodman als een Walter Sobchak achtige vader. Geweldig!

Veel bizarre situaties, die bij mij behoorlijk op de lachspieren werkten. Net als in Happiness een aantal erg grappige personages. Nou, ik wil 'm nog wel eens zien.

Klein rolletje van Franka Potente (Lola Rennt), die bijzonder goed Engels spreekt.

Film had nog beter kunnen zijn als die wat meer gestroomlijnd was en het verhaal wat eenduidiger.

Wat een overbodige film zeg, Solondz had zeker nog wat verhaaltjes op de plank liggen die hij niet in Happiness kwijt kon...

't is dat er nog wat grappig stukjes (Conan, de American Beauty-spoof) in zaten...

Bij deze film heb ik niet zo 'genoten' als ik bij Happiness deed, maar ook dit was een erg goeie film vol met bizarre verhaaltjes,

aparte typetjes en zwarte humor.

Het duurde even voordat ik 'in het verhaal zat', maar naarmate het eerste verhaaltje vorderde gebeurde dir wel. Het tweede deeltje vond ik net iets beter dan het eerste verhaaltje. Dramatischer, humorvoller en interessanter.

Wat ik ook goed vond is dat twee verhaallijnen niet per se bij elkaar hoeven te komen om één goed geheel te krijgen.

Misschien dat ik hem deze week nog een keertje kijk, want volgend mij zit hier meer in dat dat ik er de eerste keer heb uitgehaald.

Voorlopig 3,5*

Het "fiction" deel was flauw en leek nog het meest op een mislukt kortverhaal van een al te zelfbewuste moderne schrijver. En dat dan verfilmd.

Het "non-fiction" deel was veel beter. Al lag het erg in in het verlengde van Happiness en kwam het allemaal wat minder uit de verf. Volgens mij had dat deel met een beetje bijschaven en wat meer uitwerking tot een heel goede losse film kunnen leiden. Het miste echter de scherpte van Happiness. Te veel losse eindjes die aan elkaar geknoopt erg goed hadden kunnen worden.

Extra pluspuntjes: John Goodman en het gebruik van muziek van een van mijn favoriete bands: Belle and sebastian (al ging dat ook bepaald niet zonder conflict, maar dat is een andere "story").

Vooral veel gemiste kansen helaas. Maar vanwege een aantal zeer goede momenten toch nog 3.0*

Zonder meer een vermakelijke film, hoewel het vergeleken met Solondz' meesterlijke Happiness natuurlijk maar bar weinig voorstelt. Toch bevat Storytelling van tijd tot tijd datzelfde sterke sfeertje en is, net als zijn voorganger, ook een prima combinatie tussen zwarte humor en drama.

Het 'fictie' deel van de film zat aardig in elkaar en was op zich best leuk om te zien, maar stelde over het algemeen maar weinig voor. Het leek dan ook meer op een klein, nutteloos voorfilmpje dan op het eerste deel van een speelfilm. Het tweede deel, het 'non-fictie' gedeelte was al heel wat beter; deze had veel meer impact en tevens veel leukere personages.

Te beginnen bij de altijd geweldige Giamatti, die weer geweldig overtuigend de loser speelt en wat mij betreft de hele show weet te stelen. Het telefoongesprek aan het begin van het tweede deel kon zijn personage niet beter weergeven/ introduceren; schitterende scène was dat. Verder speelde ook Goodman weer een erg leuke rol. De overige personages waren jammer genoeg minder memorabel, hoewel cameraman Mike 'American Movie' Schank wel weer geinig was.

Erg jammer aan Storytelling was het ontbreken van een duidelijke structuur; het leek er soms op dat Solondz niet helemaal precies wist wat hij wilde en dat maakte de film hier en daar nogal rommelig. Verder was de film, mede dankzij zijn korte speelduur, gelukkig nergens saai en had genoeg amusement in huis om dik 80 minuten te blijven boeien. Maar Happiness is het zeer zeker niet!

Kleine 3,5 sterren.

Het vergelijk met Happiness, wat ik veel lees, kan ik zelf niet maken aangezien ik die film iedere keer als hij op TV komt lijk te missen. Deze Storytelling is mijn eerste Solondz en stelt zeker niet teleur, vond het een apparte en vermakelijke film.

Een bizarre, zwarte komedie met een flinke dosis maatschappijkritiek die af en toe zelfs naar het absurdisme lijkt te neigen. Ik heb om de situaties en gesprekken toch wel regelmatig behoorlijk moeten lachen.
De twee delen waaruit de film is opgebouwd lijken in eerste instantie niet veel met elkaar te maken te hebben totdat de titel van deze film erbij gehaald wordt; Stoytelling. De verhalen in de verhalen, de fictie waarvan de wortels liggen in de werkelijkheid of de non-fictie documentaire die uiteindelijk door het vastleggen ervan, door het vertellen ook fictie wordt. Want uiteindelijk verworden alle verhalen wanneer ze verteld worden tot fictie. Dit omdat we vertellen uit het eigen referentiekader en we alles mooier, spannender, zieliger, stoerder, sexier maken dan de werkelijkheid is.
Het verhaal hier is dan jammergenoeg af en toe behoorlijk rommelig verteld, het duurt even voor je de lijn te pakken hebt. Alhoewel vooral het joodse gezin uit het non-fictie gedeelte met Pater Famillias Goodman erg op de lachspieren weet te werken neigen de karakters uit de film jammer genoeg ook een beetje te veel naar karikaturen. Storytelling deed me vaak aan American Beauty denken maar mist net de fijne finesse in het verhaal en zijn belangrijkste deelnemers.
Alleen Oskar uit Die Blechtrommel moet uitkijken, die heeft serieus concurrentie van Mikey als meest irritante, sadistisch K@#joch ooit op celluloid verschenen

En wist je dat; Amerikaanse scholieren die hun toelatingstest moeten maken voor de universiteit het zelfde stress-niveau ondervinden als leeftijdgenoten in Bosnië tijdens de bombardementen "Fuck This Shit." 3.5*

Goeie Solondz weer

Wat mij betreft op niveau van Happiness, al weet Solondz hier wat beter te knippen. Happiness is net iets harder, dan weer wat te lang.

De connectie tussen beide verhalen mis ik ook een beetje, dat maakt de verhaaltjes er zelf niet slechter op. Elk op hun eigen manier erg komisch. Opvallend ook dat Goodman in deze film echt goed te pruimen is. Kunnen de Coentjes nog wat van leren.

Erg fijne film, vaak gelachen, weer een paar prachtige quotes gezien.

"I just thought Marcus would be different. I mean ... he's got cp (Cerebral Palsy)"

4*

Storytelling was voor mij persoonlijk een aagename verrassing. Vooral het non-fictie deel beviel mij uitstekend. Hoewel de film op sommige momenten wat overdreven lijkt, past dat uitstekend in de sfeer van de film. De film voelt wat minder compleet aan dan Happiness, toch bevat deze film genoeg sterke karakters om de film boeiend te houden.

Solondz pakt me niet echt. Vermakelijk is het wel. Al een stukje beter dan Happiness voor mij. Film heeft zeker goede momenten. Zo zijn vooral de stukken uit de documentaire zeer geslaagd en leggen die het personage van Paul Giamatti pijnlijk bloot. Ook vond ik het deel Fiction redelijk geslaagd. Waar gaat het dan fout? Ik denk op het punt dat de personages te onecht zijn. Vooral in het gezin maakt Solondz gebruik van karikaturen, terwijl ik qua humor toch van wat meer subtiliteit hou. Daardoor komen ook de grappen minder aan. Zo zijn de scenes met bijv. Conan O'Brien fantastisch, maar doordat Scooby zo onecht is, weet je het je verder niet te grijpen en bij te blijven. Vandaar 3*.

Redelijke eerste tragikomedie van Solondz, maar hij heeft het met Happiness allemaal zoveel beter gedaan.

Het eerste verhaal vond ik het interessantst van de twee, maar was wat aan de korte kant. Hier had de regisseur meer uit kunnen halen denk ik. Het tweede verhaal vond ik daarentegen weer te lang en heeft een wat uitgemolken onderwerp (een in zichzelf gekeerd kind dat niet door zijn ouders begrepen wordt, op school niet geaccepteerd wordt en niet weet wat hij wil met zijn leven). Toch is in Storytelling al wel de typische Solondz humor aanwezig. Een soort humor die je niet veel tegenkomt in de filmwereld. De muziek van Belle & Sebastian past trouwens ook goed bij de film, maar is me na de intro niet echt meer opgevallen.

Uiteindelijk een krappe 3*. Ik ben benieuwd wat Palindromes nog te bieden heeft.

Wel wat minder vergeleken met Happiness. Storytelling blijft vaak hangen en weet ook niet echt vaak te boeien. De humor was daarintegen wel hier en daar lekker keihard en de hele gezinsituatie en de jeugd van die 2 ouders waren ook wel lekker medogenloos neergezet. Ook vond ik die onverschillige Scooby ook fantastisch en het einde waarbij die huisvrouw wraak neemt op het gezin die haar ontslagen heeft is ook nog best scherp. Maar zoals gezegt blijft de film jammer genoeg vaak haken in ellenlange saaie soaperige stukken. Maargoed, snel meer werk van Solonz opzoeken.

3,0*

Aardig. Zal vast al de zoveelste zijn die de lijn met Happiness doortrekt, maar dat is dan ook niet geheel onlogisch. Er lijken wat ideeen over te zijn. De twee losse verhalen zijn wel erg los. Ze hebben iets gemeen met school en het gaat ook over verhalen vertellen. Maar dat is het wel. Werkt niet helemaal. Al vrij snel word je los gerukt van het ene verhaal waar je net een beetje de personages kent en moet je weer opnieuw beginnen. Dat is voor een film waar je je moet verplaatsen in wrange situaties en mensen die worstelen met hun te kleine wereld wat mij betreft niet echt wenselijk. 2de verhaal is trouwens een stuk beter. Hoogtepunt zijn de scenes rond Consuelo. Die zijn het grappigst en het wrangst wat mij betreft; de unieke combinatie waar Solondz zo goed in kan zijn. De hypnosescene en het eind die hier natuurlijk mee te maken hebben zijn ook uitstekend. De film is vooral op momenten echt de moeite waar, maar voelt als geheel toch te veel als niet benut potentieel aan om echt indruk te maken. Bovengemiddeld, dat wel 3,5 sterren.

Minder scherp dan Hapiness.

Net als die film audiovisueel erg mager, dus blijft vooral het plot over. Wederom een paar bijzonder genante situaties, maar waar het bij Happiness vooral op mijn lachspieren werkte, vond ik het hier af en toe toch erg pijnlijk. Vooral dat jochie met die huishoudster. Natuurlijk een leuk uitgangspunt, maar misschien komt het te dicht bij hoe ik zelf als kind was (oei!) Die documentairemaker was natuurlijk ook een ultieme loser, met name bij het telefoongesprek, maar daarna kwam het er voor mijn gevoel ook niet echt uit. Het einde was dan wel weer behoorlijk cynisch.

Het eerste deel beviel me wat beter, wat een figuur dat vriendje. En die situatie bij de professor thuis is natuurlijk ook vrij onwerkelijk. Vermakelijk, net als de discussie na afloop.

Na afloop van de film voel ik toch een licht gevoel van teleurstelling, maar Storytelling is er nu ook niet in geslaagd me mijn interesse in meer werk van de regisseur te doen verliezen. 2,5*.

Storytelling is opgedeeld in twee delen. Een relatief kort eerste deel met de naam Fiction en een langer tweede deel met de naam Non-Fiction.

In Fiction gaat het om de vraag waar de grens ligt tussen het putten uit eigen ervaring en vulgaire leugens. De waarheid ontstaat door de kracht waarmee een statement in een perspectief wordt geplaatst. De overtuigingskracht van de verteller is bepalend of er sprake is van waarheid of van leugen. En passant voorziet regisseur en schrijver Todd Solondz de thema’s racisme en omgang met gehandicapten van een frisse nieuwe rand.

Non-Fiction vormt het hoofdbestanddeel van de film. De succesarme documentairemaker Toby draait een film over Amerikaanse tieners. Zijn belangrijkste filmobject is ene Scooby die nogal simpel in het leven staat. De ongeïnteresseerde tiener die uit een gegoed burgerlijk milieu stamt, wordt vanaf de eerste scène als een lachwekkende loser en naïeveling neergezet. Scooby wil bij de film en ziet zijn medewerking aan de documentaire als een goede aanzet daartoe. Zijn ouders zijn bezorgd. Niet alleen over zijn beperkte ambities. Ook over de manier waarop het gezin in de documentaire wordt geportretteerd.

In de wereld van Solondz ligt een zwart-wit benadering van thema’s niet voor de hand. De grenzen tussen zwart en wit zijn niet scherp afgebakend. Solondz heeft lak aan politieke correctheid. In het deel dat Fiction heet is de afbakening tussen dader en slachtoffer onscherp. In Non-Fiction staat nooit echt vast wie nu de schlemiel is. De filmmaker, zijn object, het gezin? De typeringen staan bij Solondz niet vast en kunnen al naar gelang de situatie zelfs worden omgedraaid. Leugen wordt waarheid en waarheid wordt leugen. Het vanzelfsprekende wordt minder vanzelfsprekend. Het onwaarschijnlijke wordt waarschijnlijk. En omgekeerd natuurlijk.

Storytelling is een film met scherpe observaties. De manier waarop Solondz zijn personages tegen elkaar opzet, laat falen, voor het blok zet, is soms grappig, soms boosaardig. De dialogen en scènes waarmee dat allemaal gebeurt zijn prettig scherp, onaangenaam confronterend of gewoonweg humoristisch. Storytelling is een prima film.