Crash (2004)

Ik vind de film eigenlijk tegenvallen. Ik heb recensies op moviemeter gelezen en veel reacties waren positief. Vandaar dat ik de film ben gaan kijken. Ook op imdb had crash een bijzonder hoge notering.

Hoewel de film echt alles bevat, en verhaallijnen erg boeiend en interessant zijn, mis ik toch iets. De verhalen zijn op zich heel erg indrukwekkend, alleen ze hebben bijna geen indruk op mij gemaakt. Hoe dit komt weet ik niet, maar het is niet een film waar je lang over na blijft denken. American History X bevat ook veel geweld, daar zit ook een heel moraal achter die film, en die blijft mij ook zeker bij. Terwijl Crash ook een goede moraal er achter heeft zitten, is dit op de 1 of andere manier geen “blijvertje” in mijn gedachten.

Erg jammer….

2**

Ps: de muziek is zeer mooi en toepasselijk!!

Sluit me aan bij Benitio Del Toro, mooie film, uitstekende vertolkingen van Cheadle, Howard, Dillon. Dat Haggis kon schrijven wisten we al, van mij mag hij de twee verder combineren.

Erg knap als er zoveel verhaallijnen zijn dat er dan toch echt een compacte film gemaakt van kan worden. Alles komt heel mooi tot elkaar en de acteurs leveren uitstekend werk.

Ik zag Crash bij de Sneak-preview en ik was echt blij verrast

Hele goeie en spannende film!

Mooie film

hoop bekende acteurd...die het goed neerzetten

Amerika word een beetje op de hak gezet, over het er eigenlijk in hun land aantoe gaat.

mooi dat alles overloopt en alles een conectie heeft

maar al die ophef en 5 sterren waard...nee sorry

3,5 ster

xxx

JustMe

viel me toch tegen. Ik had weer eens te hoge verwachtingen......al met al prima film, 3,5 *

goede film, waar idd de overlappingen erg goed zijn.
Het is de dagelijkse gang van zaken in de verenigde staten waar rijk en arm elkaar tegenkomen door middel van de criminilateit. Mooi is te zien hoe een donker getintte man door zijn bloedverwant ter correctie wordt gezet omdat hij van zijn bloedverwanten steelt.

is zeker een aanreader een 3 van mij

Ik erger me stuk aan het feit dat kleurlingen met groot verschil in pigment familie spelen van elkaar. De dame die de moeder speelde van Don Cheadle was bv. veel minder zwart dan de donkere Cheadle.

*geen verwijt naar deze film in kwestie

Sommige vooroordelen lagen er zo dik bovenop dat het gewoon niet meer geloofwaardig was, maar er zaten ook hele subtiele aspecten in. Het camerawerk vond ik ook supergoed op sommige stukken. Bijvoorbeeld toen die vrouw die met Cheadle getrouwd was werd aangerand door die agent. Heel langzaam en van dichtbij gefilmd. Heel beklemmend. Ondanks dat er veel over the top was, zat er ook veel nuance in, maar die zat wat meer verstopt.

echt een top film vond ik dit,één van de betere van het moment.sterk verhaal,word goed geacteert.een aanrader!

kreeg kippenvel van deze film

Dat kan prima hoor, afwijkingen in tint komt vaak voor. Kijk de film "the human stain" met nicole kidman en anthony hopkins maar eens. Hopkins speelt daarin een negroïde man zonder dat iedereen het weet.

Wist ik niet, srr

Knap gestructureerde en prima gespeelde film die als een puzzel in elkaar steekt. In dat opzicht lijkt hij op eerdere films als Short Cuts, Lantana en vooral Magnolia, al zijn die films minder gekunsteld en beter. Niettemin zijn er veel uitstekende momenten en laat de film een behoorlijke indruk achter.

Door velen bejubeld en bewierookt en de film heeft zelfs een duizelingwekkend hoog gemiddelde op IMDB, nl een 8,5 Dan heb je toch wel wat verwachtingen maar ik kwam van een koude kermis thuis. Wat een tegenvaller was dit voor mij.

Er zitten een handjevol prachtige scenes in en de film oogt prachtig maar voor de rest zat de film vol met scenes waar ik spontaan plaatsvervangende schaamte van kreeg. En daar noem ik even wat voorbeelden van op. De vrouw in de brandende auto, het meisje wat neergeschoten wordt, de val van de trap en ik kan zo nog heel wat scenes opnoemen. En dan heb ik het nog geeneens over het bijna komische einde waarbij ik bijna de neiging had om vroegtijdig de bioscoop te verlaten. En dat is iets wat ik zelden heb.

De hele film is voor mij een overdreven sentimentele carousel van toevalligheden en dat flink gesaust met een overload aan racisme. Er had zoveel meer ingezeten maar wat begon als een interessant concept bleek uiteindelijk niets meer te zijn dan een voorspelbare film die verstrikt raakt in zijn eigen script. Ik had een figuurlijke stomp in mijn gezicht verwacht maar het bleek uiteindelijk niets meer te zijn dan een aai over mijn bol.

Is er dan behalve die scenes en de vormgeving dan niks anders positiefs aan de film? Jawel, de acteerprestaties En vooral Don Cheadle, Matt Dillon en Terrence Howard stelen de show. Don Cheadle lijkt met elke film beter en beter te worden. En Matt Dillon is ook weer meer dan goed bezig in deze film. Maar de grootste ontdekking voor mij was toch wel Terrence Howard. Die spat werkelijk van het scherm af. Ik denk dat wij daar wel meer van gaan horen.

Al met al is deze film een dappere poging geweest om bepaalde misstanden aan de kaak te stellen maar het verzandt toch jammerlijk in een moeras vol van ongeloofwaardigheden en blijft het dus bij een dappere poging. Maar toch kan ik deze film, mede dus door het sterke acteerwerk, een krappe 3 sterren geven.

Slechte film. Verschrikkelijk voorspelbaar, flauw en sentimenteel script. Daarbij ook nog een voornamelijk vervelende en slecht acterende cast. 1,5*

De film is best leuk om naar te kijken, alhoewel het soms wat door elkaar heen loopt in het begin als je de karakters nog niet allemaal uit elkaar kan houden. Er zitten typische rascistische dingen in die bekend voorkomen. Alleen eindigt hij zo abrupt........3*

Goede films, maar mijne hoge verwachtigen na de recensies zijn niet volledig ingelost.

De film begint zeer sterk, waar verschillende personages die elkaar voorde voeten lopen in verschillende situaties die duidelijk verband houden en verweven zijn met elkaar.

Maar naarmate de film vordert gaat de sfeer en spaaning wat verloren, wat leidt tot een wat ontgoochelende en té moraliserende climax.

Haggis haalde zijn inspiratie duidelijk bij Thomas Paul Anderson's "Magnolia", waarin ook vele levens verweven worden tot 1 geheel.

In "Crash" is het thema eerder rechtlijning: racisme, en hoe dit mensen en situaties kan beïnvloeden.

In "Magnolia" zagen we dan weer verschillende thema's die leidden tot een surrealistische, doch beklijvende climax. En dat is wat ik net miste in deze film, je wordt niet weggeblazen, maar eerder vastgezet tot denken.

De acteerprestaties zijn van hoog niveau: Don Cheadle, Matt Dillon en Sandra Bullock stelen de show, maar ook de anderen zetten een sterke prestatie neer. Behalve Brendan Fraser, die net als in de 'Mummy-films' evenveel uistraling heeft als een houten plank met een lumbagoo.

Laat deze kritiek je echter niet weerhouden om 'Crash' te bekijken, want het is een mooi kijkstuk, goede sociaal-politieke moraal en zeer degelijke cinema

Ik werd voortdurend heen en weer geslingerd, ik vond dat veel dingen behoorlijk waren aangedikt en alle ellende werd wel echt op een hoop gegooid. Duidelijk een "zet je aan het denken" film, maar voor mij iets te onrealistisch en op sommige momenten zelfs voorspelbaar. Toch heb ik er in de bioscoop wel geboeid naar gekeken. Goed camerawerk, goed in elkaar gezten en het acteerwerk was prima, mag ook wel met half Hollywood. Dat was misschien ook wel iets waar ik een beetje over viel. Ik zag werkelijk alleen maar bekende hoofden voorbij komen en daar werd ook flink mee gepromoot. Jammer vind ik dat...

3 sterren!

Iets teveel van het goede, zou zo ik deze film omschrijven.

Het moraal wordt allemaal net iets teveel in je gezicht geduwd. De film bulkt van de stereotypen, denk aan de neger die zich altijd gediscrimineerd voelt, de moslim met het korte lontje, de wapenhandelaar die het uiteraard eens is met het terrorismebeleid van Dhr Bush , etc etc.

Om nog maar niet te praten over het feit dat elk personage bij het minste of geringste wat er tegen hem/haar gezegd wordt meteen in de verdediging schiet en ruzie gaat zoeken.

Als de maatschappij echt zo is als deze film je doet geloven is er weinig hoop meer.

Gelukkig maak ik in het dagelijks leven heel wat meer tolerantie mee dan er in deze film te vinden is.

Het lijkt onderhand wel een reclamefilmpje van postbus 51.

Een aardige poging om een verhaal te maken over racisme en vooroordelen, toch zijn er naar mijn mening films die dit beter doen ( denk aan American History X ).

Gelukkig kan het uitstekende acteerwerk deze film nog naar een acceptabel niveau tillen, verder zit er echter voor mij weinig boeiends aan deze film.

krappe 2,5 *

Misschien allemaal wel iets té moraliserend, akkoord. Maar ik ben toch blij om te zien dat racisme ook eens van de andere kant wordt belicht, namelijk zwart tegen blank. Tot nu toe had ik het gevoel dat de blanken altijd de slechterikken waren in zulke films. Deze film geeft een iets realistischer beeld op de raciale problemen in de wereld.
Verder vond ik er af en toe wel ontroerende scènes inzitten, zoals Matt Dillon die die vrouw uit een brandend autowrak redt.

goede film. laat zien wat er aan het oppervlak fout gaat en laat het begrijpen door onder het vel te kruipen. sprekend en krachtig.

"Crash" is een prachtig verhaal tussen verschillende mensen van verschillende sociale klassen van de maatschappij in L.A. Het verhaal wordt mooi in elkaar gepuzzeld met een boodschap erin waarvan iedereen iets van kan leren. Het is meeslepend, boeiend en de acteurs zijn uitstekend.

Kortom een zalig goeie drama!!!

Crash snijdt grote thema's aan zoals racisme en onderdrukking en even lijkt de film op het goede pad om een grote ensemblefilm af te leveren als 'magnolia', 'short cuts' of '21 grams', maar faalt uiteindelijk bedroevend hard. Waar de film de 'raciale spanningen' te lijf gaat, komt het namelijk niet verder dan het karikaturiseren van diezelfde spanningen (zwarten die urenlang kwebbelen over het gebruik van 'neger' om dan vervolgens toch maar een auto te stelen, sandra bullock die vanuit haar bed grimmige blikken werpt op de dienstmeid, néén grote beeldspraak is het toch allemaal niet) Bovendien -en dit is hét grote probleem van de ensemblefilm tout court- voelt het geheel aan als één grote soap die men uiteindelijk iéts te listig in elkaar heeft willen mengen en daarbij is het auto-ongeluk als ultieme deus ex machina best al wel teveel gebruikt.
Niet toevallig dat één van de weinige écht goede scènes (degene waarin de politieagent tergens traag Thandie Newton zit te betasten) er één is waarin de raciale problemen onuitgesproken blijven.
Maak films over Grote Themata (hoe meer hoe liever), maar alsjeblieft: schreeuw het niet van de daken wat, want anders verkrijgen we pseudo-essentiële films, bulkend van zelftevredenheid maar uiteindelijk niets meer dan oppervlakkig mainstream. **1/2

Prachtige film, vele mooie passages, goede verhaallijnen, UITSTEKEND geacteerd (ik vraag mij af waar sommige mensen het tegendeel vandaan halen).

Ik vond juist dat ze een nogal melig en uitgemolken onderwerp op een originele manier hebben gebracht, er waren zwarte mensen van elke stand, er was zelfs haat en vriendschap tussen hen ook, en ik vind dat deze film uitstekend aantoont dat het racismeprobleem toch niet zo simpel is.

Verder uitstekende muziek, en het einde was prachtig.

4*

In de traditie van de films met korte verhaallijnen die elkaar kruisen is Crash slechts een abstractie van beter werk als 21 grams en Magnolia. Ondanks enkele mooie momenten liggen de moraallessen er te dik bovenop. De plotwendingen zijn te makkelijk, te toevallig en te voorspelbaar. Verder lopen de verhaallijnen niet soepel in elkaar over als in bijvoorbeeld Magnolia. De overgangen zijn te bot waardoor de kijker van de ene in de andere emotionele staat komt te verkeren. Dit werkt uiteindelijk nadelig. Enkele momenten in de film waren te nadrukkelijk gekopieerd uit Magnolia. In het bijzonder het einde. Crash krijgt van mij daarom **1/2.

p.s: mijn complimenten voor het acteerwerk van Matt Dillon en Terrence Howard!! Ze vertolken hun personages geloofwaardig en met veel gevoel.

Beetje zielige film dit. Zoveelste amerikaanse film die de rassenkwestie er te dik bovenop legt en ons een flink staaltje ongegeneerde moralisme en sentiment voorschotelt.

Dit is allemaal zoveel beter gedaan in elk aspect. Het grootste mankement is duidelijk het script. Deze rammelt aan alle kanten en is niet zo consistent zoals bv bij Magnolia zoals Figo hierboven al zei.
Crash had een aantal momenten waarbij ik dacht: hoe dom kan een script zijn? Kom op zeg, de val van de trap als aanleiding voor ontdekking dat vriendschap mist, dat einde met die chinezen, dat belachelijke gedoe met de onzichtbare ketting, de plotselinge omwenteling van Ryan-Phillips' gedrag en zo nog wel een paar dingen. Het voelde allemaal erg "verzonnen" zal ik maar zeggen.

De soundtrack is eigenlijk gewoon weer een verlenging op de soundtracks van American Beauty of Traffic, wat me erg begint te vervelen eigenlijk. En dan dat liedje op het eind......

Visueel is Crash erg steriel. Zeer gewoontjes. Weinig bijzonders.

Acteerwerk eigenlijk alleen dat van Dillon en Howard een beetje memorabel want de rest doet zijn plicht in een script dat ze tweedimensionaal neerpent met als hoogtepunt die twee negroide gasten. Wat een irritante verhaallijn dat.

Het mooiste is dat Crash zichzelf nog serieus neemt ook en een waardering krijgt waar ik echt niets van snap.
Zal waarschijnlijk wel wat winnen op de oscaruitreiking maar dat zegt meer wat over de oscars dan de film zelf. Typisch oscarmateriaal dit.
Als de herziening met Tony Danza het leukste was aan deze film zegt dat veel.

1,5* voor dit matig "drama".

Helemaal mee eens, het acteerwerk was subliem!

(Sandra Bullock was zelfs goed!!)

« It's the sense of touch. In any real city, you walk, you know? You brush past people, people bump into you. In L.A., nobody touches you. We're always behind this metal and glass. I think we miss that touch so much, that we crash into each other, just so we can feel something», zo luidt de leidraad doorheen de hele film.
Een film met een controversieel thema, dat jammergenoeg tot weinig introspectie aanzet. Een film over goede en slechte daden en personen, mensen die inzien hoe hun wandaden enkel bijdragen tot haat en verdriet tussen de LA’ers onderling...
Los Angeles, dat overgens in enkele mooie shots schitterend in beeld gebracht wordt, is DE stad om dit thema van rassendiscriminatie aan te snijden. Toch is Paul Haggis géén Michael Mann, die eerder dit jaar een ronduit geniale verheerlijking draaide rond diezelfde grootstad. Hier ligt de nadruk veel meer op het verhaal, wat deze prent dan ook erg doet verschillen van Collateral (zo heet die film van MM). Misschien ware het beter geweest om, zoals in Collateral, het verhaal te onderbouwen met het beeld, terwijl we als kijker hier beeld en verhaal zo nu en dan als twee verschillende dingen ervaren. De kijker wordt dus niet overweldigd door beeldenpracht, maar veeleer door een ijzersterk verhaal, dat op geen enkel moment té moraliserend wordt, maar respectvol blijft aan de realistische emoties van de al even realistische personages.
Het verhaal draait rond één moment uit de levens van verscheidene personages die elk op hun eigen manier hun weg door heen LA proberen te vinden… Schitterende acteerprestaties onderbouwen het geheel, al is de montage nu en dan wat ongelukkig (zo laat de humoristische noot [geniaal gebracht door de absurde negers] nu en dan nogal lang op zich wachten)…
Wellicht is het slechts sporadisch gebruik van muziek bedoelt om ons extra hard met onze neus op de schreinende feiten te drukken, al mist de prent daardoor de nodige luchtigheid. Zo lijken zelfs de totaal absurde dialogen van de twee nikkers plots héél serieus.
Jammergenoeg blijft er bij het einde weinig om over om nog over na te denken, zo verrichtten de bad-guys hun goeie daad (beetje overdreven met de Chinezen…) en worden de good-guys verdriet aangedaan… Hartverscheurend ? Zeker, al miste ik die begindialoog die met een herhaling écht een memorabele stempel op deze film zou gedrukt hebben. Nu lijkt de film nogal onaf, al valt het einde niet te verwaarlozen door een nieuw auto-ongeluk (de cirkel is rond !) en een schitterend lied door ‘The Stereophonics’. En zo verlaten we, wakkergeschud en terug in ons eigen miserabel leven geworpen) de filmzaal om zelf te haten en gehaat te worden.

Slotsom zou misschien moeten zijn dat de film juist aan moraal ontbreekt, want tenslotte voelde ik geen afkeer voor mezelf, al zag ik "de mens in mij" weerspiegeld in meerdere karakters… De film blijft ergens steken tussen feel-good en feel-bad en mist zo een deel van zijn overredingskracht.
Resultaat is een boeiende film die erin slaagt een realistisch beeld op te hangen van de rassendiscriminatie in LA, waarbij het aan de kijker zelf is om het plaatje te vervolledigen.
Film die de kijker beweegt, maar minder als hij zou moeten…
4,25*

wie weet welk nummer er word gespeeld aan het einde van deze film ?