Crash (2004)

Naast Magnolia moest ik ook aan Traffic denken, ook zo'n film die een Groot Probleem in de Amerikaanse Samenleving laat zien door verschillende verhalen die samenkomen.

Ik vond dit echter een stuk minder dan die twee films. Niet dat Magnolia nou het toppunt van subtiliteit is, maar hier lag was het allemaal wel erg gekunsteld en geforceerd. Die scene met dat dochtertje bijvoorbeeld.

Het is natuurlijk leuk om Ludacris of Sandra Bullock eens in een "echte" film te zien, maar goed je had ook gewoon fatsoenlijke acteurs kunnen inhuren voor dit pittige materiaal.

3*

Dit soort films liggen me wel.

Zoals Jordy al zegt, Magnolia en Traffic doemen op als vergelijkingsmateriaal. Qua sentiment iets gekunstelder, maar dat wordt makkelijk weggeveegd door de prachtige belichting en muziek doorheen de film.

Daardoor ook niet meer echt te vergelijken met voorgaande films vind ik. Draagt uiteindelijk toch een heel ander soort sfeer met zich mee. Enkele erg krachtige en mooie scenes, ietwat dubieuze moraal en prachtig vormgegeven. Zwalpte lang op de grens tussen 4 en 4.5*, het ietwat mindere einde (sneeuw en een kutnummer) houden de film op 4*. Wel een aanrader, en toch wel mijn ding, dit soort films.

Het is vooral allesbehalve subtiel. Beetje 'racisme voor Dummies'.

Kijk jongens iedereen heeft zo z'n problemen hoor. En we moeten meer communiceren. ja, dat gaat echt gebeuren door deze film, wat denkt die kerel nou helemaal.

En waar Magnolia tenminste originele personages en verhaallijnen had, zit je hier soms naar een televisiefilm te kijken.

Er zitten wat aardige scenes in en goed acteerwerk, maar verder is het me echt een raadsel waarom deze zo goed scoort.

En dan vinden mensen Braveheart sentimenteel .

Een aardig kijkje in de melting pot die LA heet, dit drama dat zich concentreert op raciale issues. De vergelijking met Magnolia is wel enigzins treffend, al komen de karakters in Crash elkaar wel érg toevallig tegen (soms zelfs meerdere keren!). Over het algemeen redelijk geacteerd (al maken Bullock en vooral Fraser er weer een potje van), maar de soundtrack is irritant en niet elke storyline is even interessant.

De film krijgt een half sterretje extra voor de prachtige, heartstopping scene waarin het kleine meisje lijkt te worden neergeschoten, en komt daarmee op 3,5*. De huidige 57e plaats op de IMDB lijst is wel erg overdreven in mijn ogen...

Een interessante film, dat wel. Maar net als bij Million Dollar Baby verhelpt de interessantheid van het uitgangspunt niet dat de film als geheel opnieuw rotslecht is. Er zijn eigenlijk drie dingen waar ik niet tegen kan in een film: ongeloofwaardige personages, slow motion op emotionele momenten en emo-symboliek. Crash doet erg zijn best om die drie dingen zo goed mogelijk te combineren: alle personages lijken rechtstreeks uit het handboek 'hoe verzin ik een personage dat niet te moeilijk te begrijpen is maar toch interessant en liefst met een mooie evolutie doorheen de film zodat het lijkt dat we er nog iets mee willen zeggen ook' te komen, van die slow motion daar hoef ik geen tekeningetje bij te maken, en de sneeuw op het einde is maar één voorbeeld van wat ik met emo-symboliek bedoel.

Zonde wel, want tussen al dat ergerlijks zitten een aantal schitterende scenes, en het deed me ook deugd dat deze film echt iets wilde vertellen. Alleen is het allemaal zo simplistisch... Ik raad alle mensen die staan te jubelen over de taboedoorbrekendheid van deze film aan om eens LOS van Tom Naegels te lezen, een van de beste boeken die de laatste jaren uit de hersenpan van een Vlaam zijn ontsproten, en honderd keer genuanceerder en geslaagder dan dit stuk film.

Slechte film. Verschrikkelijk voorspelbaar, flauw en sentimenteel script. Daarbij ook nog een voornamelijk vervelende en slecht acterende cast. 1,5*

Beetje zielige film dit. Zoveelste amerikaanse film die de rassenkwestie er te dik bovenop legt en ons een flink staaltje ongegeneerde moralisme en sentiment voorschotelt.

Dit is allemaal zoveel beter gedaan in elk aspect. Het grootste mankement is duidelijk het script. Deze rammelt aan alle kanten en is niet zo consistent zoals bv bij Magnolia zoals Figo hierboven al zei.
Crash had een aantal momenten waarbij ik dacht: hoe dom kan een script zijn? Kom op zeg, de val van de trap als aanleiding voor ontdekking dat vriendschap mist, dat einde met die chinezen, dat belachelijke gedoe met de onzichtbare ketting, de plotselinge omwenteling van Ryan-Phillips' gedrag en zo nog wel een paar dingen. Het voelde allemaal erg "verzonnen" zal ik maar zeggen.

De soundtrack is eigenlijk gewoon weer een verlenging op de soundtracks van American Beauty of Traffic, wat me erg begint te vervelen eigenlijk. En dan dat liedje op het eind......

Visueel is Crash erg steriel. Zeer gewoontjes. Weinig bijzonders.

Acteerwerk eigenlijk alleen dat van Dillon en Howard een beetje memorabel want de rest doet zijn plicht in een script dat ze tweedimensionaal neerpent met als hoogtepunt die twee negroide gasten. Wat een irritante verhaallijn dat.

Het mooiste is dat Crash zichzelf nog serieus neemt ook en een waardering krijgt waar ik echt niets van snap.
Zal waarschijnlijk wel wat winnen op de oscaruitreiking maar dat zegt meer wat over de oscars dan de film zelf. Typisch oscarmateriaal dit.
Als de herziening met Tony Danza het leukste was aan deze film zegt dat veel.

1,5* voor dit matig "drama".

Typisch bombastisch Hollywood drama.

Alle verhaallijntjes worden met een grote scenariotrucendoos in elkaar gewoven. Subtiliteit is ver te zoeken.

Maar toch, vind ik het ondanks dat wel een sterke film.

Er wordt goed geacteerd en de film heeft een aantal indrukwekkende scenes.

Een film die goed de problemen in multicultureel Amerika ( L.A. ) neerzet met net zoals in Employee of the month weer een uitstekend acterende Matt Dillon. Taalproblemen, zeepbelvriendschappen, angst....Allemaal thema `s die goed verwerkt zijn. Zeker terecht genomineerd voor een oscar. En veel vlotter en korter ( dus voor mij beter ) neergezet dan Magnolia. Het einde had beter gekund naar mijn mening. 4*

Zowat volledig eens met het bericht hierboven. Te overdramatisch, te drammerig, maar hier en daar sterke stukken tegenover de rotzooi. Desalniettemin aardig vermaak (ik ga dit absoluut over het geheel gezien geen diepe film noemen). Pracht van een score van Mark Isham. 3 sterren

Echt hele mooie film!!

Was na het kijken zeker erg onder de indruk van alles.

Erg realistisch met ontroerende momenten.

5 sterren van mij.

Niet onaardig. Haggis weet hoe die schrijven moet. De film weet grotendeels vals sentiment te vermijden, al komt het er hier en daar wel licht doorheen sijpelen. Montage was ook goed; mooie verbindingen tussen de verschillende verhaallijnen.

Oscarwaardig? Bij gebrek aan beter waarschijnlijk wel...

Genoeg te klagen, met name over het gekunstelde scenario vol met vooruit- en terugwijzende scenes die alles net even ronder en meer af moeten maken. Een eerste half uur waar je een schoolvoorbeeld van elk racistisch vooroordeel voor je kiezen krijgt met bijbehorende schoolvoorbeelden van personages. Verder werken dit soort films met meerdere verhaallijnen beter als het thema grootser en universeler is. Meer eenduidige gevoelens dan een duidelijk benoembaar thema. Allemaal van racisme doordrenkte verhaallijnen aan elkaar koppelen, het loopt niet altijd even lekker.

Maar ondanks dat weet deze film er zich toch opvallend goed aan te ontworstelen. Haggis' regie, de cast en een behoorlijk aantal losstaande scenes (zeker in de tweede helft) zijn zo goed, dat de film, ondanks alle bezwaren en ergernissen uit het begin, me langzamerhand toch pakte en ging boeien. Genoeg op aan te merken, maar toch een goede film.

3.5*

Een schitterende aangrijpende film. Toen dat meisje naar haar vader rende en net voor de revolver sprong toen hij afging. Het was voor het eerst dat ik een keiharde gil gaf midden in de bioscoop. Daar ben ik nog maanden om uitgelachen.

Deze film geeft zo goed weer hoe racisme nog leeft in de maatschappij en hoe het van alle kanten nog steeds voortleeft.

Sandra Bullock vond ik ontzettend goed in deze film. Normaal ben ik nooit zo onder de indruk van haar acteerprestaties.

Knap hoe Matt Dillon zo'n klootzak kon neerzetten en dat je er tegelijk toch nog sympatie voor kon krijgen. De vernedering van het fouilleren kwam voor mij ook heel realistisch over.

Een meesterwerk !

Zo ook deze eindelijk gezien.

Vooral heel erg sterk begin. Echt prachtige verhaallijnen uit het alledaagse leven. Naar mijn mening wordt de multiculturele samenleving erg treffend neergezet. Wel een blik bekende koppen open getrokken om dit allemaal neer te zetten, maar het stoort totaal niet.

De samenkomst van de lijnen vind ik wat minder interessant, en eigenlijk wordt het clichématig uitgewerkt, maar het positieve overheerst. Erg sterke scènes: die op de poster staat en met Philipe(2x)

en bijna vergeten, de cape uitleg
prachtig!

4*

Een echte schok is het niet, deze film. Ik kan ook veel zaken opnoemen die ik niet zo goed vind: te veel te gedramatiseerde momenten, personages die soms op een geforceerde manier de goede kant op draaien en de niet bepaald subtiele manier waarop de thematiek je vanaf het scherm wordt toegeschreeuwd.

Toch weet de film de gehele tijd te boeien, te vermaken en soms indruk te maken. De verschillende verhaallijnen worden vloeiend afgewisseld, de raakvlakken doen je telkens weer even opveren (hoewel ook dat uiteindelijk teveel wordt doorgevoerd). Daarbij is het geheel vlekkeloos in beeld gebracht, hoewel het nergens memorabel wordt.

Ik heb zeker genoten van dit sterke drama. Vakwerk, maar ook niet meer dan dat. 3,5*

Volgens mij begrijp je de essentie van wat Crash duidelijk wil maken dan niet helemaal. De film zegt namelijk veel meer dan alleen dat rascisme bestaat. De film brengt heel mooi in beeld dat de dingen niet altijd zo zijn als ze oppervlakkig lijken te zijn, of zoals mensen willen zien dat ze zijn. Deze film gaat dus veel verder dan het onderwerp rascisme alleen. Deze film gaat over menselijke beperkingen door gebrek aan inzicht en bewustzijn en brengt dat op een hele mooie menselijke manier in beeld, niet overbeladen of overdreven kunstzinnig. Crash behoort volgens mij zeker tot de betere fims in het genre, het is geen nietszeggende film, integendeel het is een veelzeggende, mooie film, veel beter kun je ze niet maken 4,5 *

Eindelijk de hype van vorig jaar (of eigenlijk van 2004) gezien. 'Waarom is deze film zo populair?', vroeg ik mij al kijkende af. Waren het de acteurs? Mwah, veel bekende gezichten en namen, maar echt bijzonder was het niet. De regie? Knap staaltje, maar ik heb het beter gezien. De montage en individuele scènes of juist de samenhang daartussen? Op zich prima, maar dat was het niet waarom ik me kon vinden in de lovende kritieken en successen van de film.

Wat de film echt goed maakt is de nuance. Dat de film over racisme gaat en hoe verschillende mensen, die op e.o.a. manier met elkaar in aanraking komen, dat ervaren en ermee omgaan is duidelijk. Sterker, ligt er af en toe wat duidelijk op. De film slaagt er echter in geen oordeel te vellen, twee kanten te laten zien en nergens moralistisch te worden. De carjacker met al zijn mooie verhaaltjes over racisme (waar ongetwijfeld nog een kern van waarheid in zit ook), maar die zelf aan elk vooroordeel beantwoord, Bullock die een slachtoffer én bitch is, Phillippe die rechtsschapen is, maar wel om de verkeerde reden een kleurling afschiet , Dillon die een racist is, maar net zo goed een held. Allemaal voorbeelden van de broodnodige nuance in een film met zo’n zwaar onderwerp.

Daarom verdient deze film, die doet denken aan (het oneindig veel betere) Magnolia, 4 sterren. Maar ook om de vele sterke scènes. Dat ook.

Crash, laat ik er maar mee beginnen dat ik op cinematografisch gebied niet zo heel veel op deze film heb aan te merken. Het is allemaal strak en mooi in beeld gebracht met een bepaalde rust en onderkoelde sfeer die goed bij de thematiek past.

Het probleem met Crash is ook gelijk dat die thematiek er wel heel erg dik bovenop ligt, zo dik dat werkelijk iedere scene uit deze film gaat over racisme en vooroordelen. Het doet mij als kijker bovendien ernstig twijfelen aan de geloofwaardigheid van het geheel (twee jongens hebben een auto gejackt, laten we het over discriminatie hebben, een vrouw ligt gewond in een brandende auto, laten we er weer vooroordelen tegenaangooien, twee collegas in een fysiek intiem moment, laten we het over raciale afkomst gaan hebben ) Op een bepaald moment ging het er bij niet meer in hoor.
Ondanks de dus dik opgelegde moraal die mij zo nu en dan behoorlijke jeuk geeft op ongewenste plekken zegt deze film werkelijk helemaal niets over het waarom. Het blijft slechts bij de constatering dat vooroordelen en discriminatie bestaan en deel uit maken van ons dagelijks bestaan. Nou, hoe briljant zeg! De kijker wordt hier op gewezen door het hele standaard rijtje autochtonen en allochtonen uit de amerikaanse samenleving de revu te laten passeren waarbij er niet eens geschuwt wordt om bij de kijker bepaalde onderbuik gevoelens via stereotypering te laten oproepen.
De film heeft een negatieve tendens die je vandaag de dag na mijn smaak iets te veel tegenkomt. Zelfs in mijn meest pessimistische, donkere bui heb ik nog een beter mensbeeld dan de makers van Crash ons willen voorschotelen. Ik ben dan ook bang dat het slechts een film is die draait om het maar zoveel mogelijk ellende van zoveel mogelijk mensen in een korte tijd te laten tonen.

Tegenover iedere scene in Crash die mij wel wat deed staat er minimaal een met behoorlijke grotesk melodrama. Laat ik het uiteindelijk maar op een magere 2.5* houden met name omdat ik de film visueel aantrekkelijk vond en om het zeker niet slechte acteerwerk. Maar voor de rest is Crash geen frontale botsing met het thema discriminatie, eerder een slecht gemikt schampschot!

Crash: een waar meesterwerk en een van de beste films ooit gemaakt! Dit is de eerste film die een zo diepe indruk op mij gemaakt heeft dat deze per direct een plaats in de top 10 allertijden verdient! Bijna nog nooit heeft een film mij met zo'n diepe indruk achtergelaten na de eerste keer kijken als Crash....!

Het acteerwerk is gewoon briljant. Waarbij het verrassende is dat goede bekende acteurs zoals Bullock (die trouwens erg slecht acteert in deze film) of Fraser gewoon nog een keer worden overklast door minder bekende acteurs zoals Michael Peña en Larenz Tate! Don Cheadle zet in deze film misschien wel de beste acteerprestatie neer samen met Matt Dillon, terwijl Ryan Phillipe, Ludacris en Terence Howard zeker ook een goede bijdrage leveren aan dit meesterwerk.....

Het realistishe en vaak emotionele verhaal is prachtig en geweldig in beeld gebracht, daar komt nog bij kijken dat de weergaloze filmmuziek een van de betere is die ik ooit heb gehoord. Dit komt denk ik vooral omdat de muziek prachtig wordt toegepast in emotionele scenes. Deze film bevat overigens naar mijn idee een aantal onvergetelijke scenes die in de boeken kunnen komen als beste ooit! Bijvoorbeeld de scene dat Dillon de vrouw uit de auto wil redden of de scene met Ryan Phillipe en de lifter! Er zijn zoveel onvergetelijke scenes in dit pronkstuk van Paul Haggis, maar die ga ik niet vertellen omdat ik dan zeker voor ga zeggen waar het om gaat, want daar kun je simpelweg niet omheen. En natuurlijk wil ik in dit bericht geen spoilers plaatsen! De film Crash doet je zeker beseffen in wat voor wereld we eigenlijk wel niet leven? Het hoofdpunt uit deze film: rascisme, wordt naar mijn idee op een manier verteld dat niet beter had gekund!

Crash is een film die een erg diepe indruk op het publiek weet te maken en dit is typish een film die je gewoon niet slecht kan vinden! De film zit vol momenten waarbij je de tranen in je ogen krijgt of waarbij je kippenvel krijgt. Natuurlijk maakt dat deze film zo onvergetelijk!

* * * * *

Mooie film, al is het wel een aardige tijd terug dat ik hem gezien had. De film ontroerde me en liet me nadenken. Soms best handig

Sterk, uitgediept verhaal en geweldig acteerwerk. Wat wil je meer!

4*

Ik wist niet dat deze film Oscar's had gewonnen. Ik heb hem vorig jaar gezien en vond het best een aardige film. Het verhaal zat prima en elkaar en de film was zeer boeiend. Ik vond vooral de rol van Matt Dillon als politieman goed. De scene waarbij hij de vrouw (die hij van te voren nog betast had) uit de auto red was best wel ontroerend.

Een goeie film die veel voorbeelden van racisme, angst, vertrouwen en ook hoop geeft. Het verhaal is gewoon niet in een paar zinnen te omschrijven. Er spelen diverse verhaallijnen die allemaal op de een of andere manier weer samen vallen, of met elkaar in verband houden. Bijvoorbeeld dat een zwarte regisseur moet toekijken hoe zijn vrouw wordt betast door een (racistische) politieagent. Of dat een echtpaar wordt beroofd door twee zwarte jongens, waarbij de vrouw een trauma oploopt. Of dat een Iraanse supermarkteigenaar die het recht in eigen handen neemt.

Ludacris, die zijn maatje wat wijzer wilde maken door allerlei voorbeelden te geven over hoe hij over blanke mensen denkt, vind ik op zich goed gedaan. Echt heel veel mensen denken als de personage van Ludacris, hier op de wereld.

Crash vertelt niet over de problemen tussen racisten en niet-racisten, maar toont gewoon aan dat er bij iedereen wel wat vooroordelen aanwezig zijn.

4*

Ik heb hem net gezien en ik moet zeggen: ik ben blij dat hij gedaan is.

in 'Crash' zien we hoe verschillende culturen gevolgd worden en meermaals tot botsing komen.

de zachte muziek (meestal piano) heeft een kalmerend effect, dat nodig is om de harde en oneerlijke situaties van de hoofdacteurs af te koelen.

helaas kwam er na een tijdje meer en meer van die muziek aan te pas die steeds langer begon te duren zodat volledige actiescènes hun spanning verloren. De hoofdpersonages haden vrijwel niets meer te zeggen, ze dachten alleen nog maar.

jammer dat het zo moest verlopen omdat ik in deze film een goed verhaal kan zien. volgens mij hechtten ze meer belang aan de boodschap en het gevoel, iets dat mij op de duur mateloos irriteerde.

Ik vond het een sterke film.

Hoewel er in mijn ogen niet echt sprake is van een plot, maar eerder van losse impressies uit verschillende levens - die in elkaar overgaan en de wereld kleiner laten lijken dan hij is - heeft de film me toch de hele tijd kunnen boeien.

Er komt in de film heel wat racisme aan bod, maar het moraliserende terechtwijzende vingertje dat men zou kunnen verwachten is niet echt aanwezig.

Dat de mensen in de film misschien nogal snel evolueren van xenofoob tot xenofiel (weet niet of het laatste een bestaand woord is), is misschien wel waar.

Het feit dat mensen echter - ook in de realiteit - wel degelijk in positieve zin kunnen veranderen (wat bij meerdere karakters in de film gebeurt) is iets wat mij toch iets optimistischer maakt over deze wereld die inderdaad al te vaak geteisterd wordt door oorlog, racisme en criminaliteit.

Misschien is het er niet mee te vergelijken, maar soms deed de film mij denken aan 21 grams, alleen is "Crash" veel luchtiger van aard en daardoor lichter verteerbaar.

4 sterretjes van mij!

Prima film die verschillende verhaallijntjes met elkaar verweeft. Niet origineel maar wel verrassend goed.

Indrukwekkende en boeiende. film, alles is zo goed uitgewerkt en in beeld gebracht dat deze de oscar terecht voor beste film en script ontvangde. Alles klopt van begin tot het einde en er zit een leuk muziekje onder. Het enige waar deze film onder lijd zijn de bedenkelijke acteerprestaties van een paar personages (oa Thandie Newton acteert weer slecht en irritant) maar acteurs als Don Cheadle en Matt Dilon acteren dan weer wel op hoog niveau. Maar goed, één van de beste film van de laatste jaren.

4,5

De eerste kijkbeurt vond ik dit nog best een goede film, maar hij blijkt absoluut niet herkijkbestendig te zijn. Mijn belangrijkste kritiek bij de eerste kijkbeurt was dat de film te eenzijdig is en dat het constante gehamer op hoe racisme werkt vervelend wordt. Bij de tweede kijkbeurt wekt het op een gegeven moment zelfs irritaties op. Wat me nu vooral stoorde is dat racisme ineens in scènes aangehaald wordt waar het niets te zoeken heeft. Een aantal personages zit gewoon met elkaar te praten en ineens schreeuwt er iemand vanuit het niets 'stupig black people'. Of die dialoog tussen Cheadle en zijn vriendin als hij haar Mexicaans noemt, terwijl ze half Puerto Ricaans en Salvadoriaans (?) is: compleet geforceerd. Het is niet zozeer dat de film niets zinnigs over het onderwerp te zeggen heeft als dat het op de minst subtiel mogelijke manier gebracht wordt. Het script is afschuwelijk.

De film blijft bekijkbaar door enkele goede scènes, een aantal ijzersterke acteerprestaties (Dillon voorop en Cheadle is altijd wel goed), maar vooral de prachtige beelden en sterke soundtrack die me nu meer opvielen dan de eerste kijkbeurt.

Ik verlaag naar 2,5*.

Gisteren deze prent nog eens herbeken (moet de vierde keer zijn geweest) en nog steeds diep onder de indruk geraakt van deze moderne parabel over racisme. Oké, de symboliek lígt er dik op, maar wat dan nog? Als het voor zo'n aangrijpende cinema zorgt, heb ik er geen problemen mee, te meer omdat Haggis in mijn ogen wél het goedkope sentiment weet te vermijden.

Visueel is Crash dik oké (hoewel iets te glad, te Amerikaans), en ook de soundtrack is erg sterk (In The Deep meteen gevolgd door Maybe Tomorrow treft serieus raak), maar bovenal boogt deze film op een briljant scenario. Het is misschien niet erg subtiel, maar mede dankzij enkele bijzondere acteerprestaties (Matt Dillon en vooral Don Cheadle laten een diepe indruk achter) wordt het wel zeer overtuigend gebracht.

Ook voor mij verliest ie wel 'n héél klein beetje impact ten opzichte van de eerste kijkbeurt, maar da's niet meer dan normaal denk ik. Toch blijft Crash één van m'n favoriete films en hij hangt dan ook op het randje te bengelen tussen 4,5 en 5 sterren.

Het is nu bijna 3 jaar geleden dat ik op dit forum een lang betoog neerschreef om jullie, lieve collega-gebruikers, de genialiteit van deze film te doen inzien. Nu ik de film heb herzien, een stukje volwassener en hopelijk ook weer wat rijper, begrijp ik dat ‘Crash’ een veel persoonlijker film is dan welk ander dan ook. Paul Haggis schrijft zeker verhalen die een universele reikwijdte hebben, maar ik geloof dat het uiteindelijk de kijker zelf is die kiest hoe ver hij / zij meegaat in de gevoelens van de personages.

Belangrijk om weten is dat veel analyseren ons nergens heen leidt - dat zou immers slechts af doen aan de kracht van het kunstwerk zoals Haggis dat voorschotelt. Toch moet het gezegd dat ‘Crash’ wat betreft de gelaagdheid van de personages (en bijhorende sociale betrokkenheid) zijn weerga niet kent. Ik kan mij in de recente filmgeschiedenis geen enkele productie herinneren die de vreemdelingenproblematiek dusdanig opentrekt, en tegelijk toont dat geen individuen schuldig zijn, maar bevolkingsgroepen in hun totaliteit aan racisme doen.

Haggis is echter intelligent genoeg om niet zomaar mensen met de vinger te wijzen, maar het systeem in vraag te stellen waarin wantoestanden allerhande kunnen floreren. Als zelfs de rechercheur (om dan toch maar concreet te gaan) het recht afzweert uit eigen belang, blijkt dat werkelijk niemand nog een strikt idee heeft van nu eigenlijk goed of kwaad is op deze wereld. Geweld wordt buiten alle proportie met geweld terug betaald, en op de achtergrond wappert de Amerikaanse vlag vrolijk mee.

Ondanks alle pijn legt Haggis echter pleisters op de wonden. Niet alleen boetseert hij een hoopvol einde aan zijn roetzwarte film, ook de meeslepende soundtrack in combinatie met de haast journalistieke cinematografie maken al dit menselijke lijden pijnlijk dragelijk (om in contradictoire terminologie te spreken).
De wereld ís een tranendal, maar het fundamenteel menselijke dat elk van ons met de ander verbindt, is het wonder waarvoor wij ons moeten openstellen (cfr. de politie-agent die de vrouw redt). ‘Crash’ is één van die films die een mens de ogen opent.
Hulde…
4,75*, en toekomstig top10-materiaal.