Crash (2004)

Een hele bijzondere film, maar god, wat is hij toch prachtig. Hij beschrijft de grilligheid van het lot goed. Goede en eerlijke mensen kunnen door de omstandigheden of door een misverstand erge dingen doen, terwijl een smeerlap op dief zo een goede daad kan verrichten. Dat vond ik de 2 uitersten in deze film. Ik kon niet zeggen wie er 'slecht' was en wie 'goed', en dat is nu juist het realistische: dat is in het echt ook niet zo makkelijk te zeggen.

De, op het eerste gezicht afzonderlijke, verhaallijnen waren goed bedacht en ik kon me goed in de personages inleven. Dat kwam voor een deel door het uitstekende acteerwerk. Ik kon me alleen niet zo goed inleven in de situatie van de vrouw van de politicus: dat vond ik duidelijk de zwakke schakel in de film. De 'afzonderlijke' verhaallijnen crashen op het eind en hebben soms verschrikkelijke gebeurtenissen als gevolg. De sterkste situaties vond ik de agent die eerst een vrouw aanrandt, en haar daarna van een wisse dood red en die slotenmaker die bijna zijn dochter verliest.

De film vond ik niet zozeer over racisme gaan. Ik vond dat er meer korte verwijzingen naar dit onderwerp werden gegeven, dan dat het echt het hoofdonderwerp was. Een meesterwerk met een uniek sfeertje en prachtige muziek van Mark Isham. Deze film heeft me echt ontroerd.

Goeie film, maar had top kunnen zijn.

Geweldig begin. De verschillende verhaallijnen volgen mekaar redelijk snel op, zodat de vaart er meteen goed inzit. Ieder heeft z'n angsten en emoties en dat wordt goed in beeld gebracht.
Helaas is het laatste gedeelte nogal extreem dramatisch. Sandra Bullock valt domweg van de trap en is opeens beste vriendin van haar allochtone meid. Die Arabier wilt de slotenmaker neerknallen, wacht dan veel te lang om op de dochter te mikken, aja, oeps, verkeerde kogels,.. Matt Dillon redt de zwarte vrouw die hij had aangerand en die blijkt hem te vergeven .. Dat soort dingen is te veel als het allemaal vlak na mekaar gepropt moet worden. Het enige dat nog impact had was het "lot" van Ryan Philippe.

Goeie acteerprestaties over de ganse lijn. Vooral die man van de aangerande vrouw - ik ken z'n naam niet- was erg goed. Voorts zijn Don Cheadle, Matt Dillon etc.. altijd wel redelijk.

De manier van vertellen ligt mij wel. Ook een interessant onderwerp. Spijtig van het veel te dramatische gedoe op het einde.

3,5

Wauw. De grilligheden van pech en geluk, de onontkoombaarheid van het toeval, en het gedijen hiervan in een haatdragende samenleving. Of hoe een harde en bittere wereld een pracht van een film wordt.

De rode draad, zijnde de moordzaak in het begin van de film, valt soms diep weg en is soms moeilijk nog te zien, maar komt uiteindelijk schitterend weer boven. Hoe zo verschillende levens bij elkaar kunnen komen, hoe haat liefde kan worden in één seconde... En oh, die scène waar de winkelier zijn pistool laat afgaan... pracht!

Wow, wat een film. Petje af hoor. Ik had deze in de bioscoop in de voorpremiere gezien en vond hem erg goed. Net opnieuw bekeken en het hoort gewoon in het rijtje thuis van de 5-sterrenfilms. En dat terwijl ik maar een handvol films de perfecte score heb gegeven. Subliem verhaal, goede dialogen, realistisch, houdt de spanning vast, goede soundtrack, uitstekend acteerwerk, goede cast, en ga zo maar door.

Nee, dit was `m niet voor mij.
De toevalligheden waarmee de personages tot elkaar veroordeeld zijn, waren niet erg subtiel gekozen.(Agent die 'toevallig' de vrouw uit de brandende auto weet te redden..uh uh)
Het lag er allemaal tè dik op en de regisseur laat de boodschap wel erg duidelijk naar voren komen. Wederom was iets meer subtiliteit wel op z`n plaats geweest. Er is geen ruimte om zelf over dingen na te denken; de boodschap word je door de strot geduwd.

De scene waarin de latino zijn dochter zijn ketting overdraagt en zijn bedtime story aan haar vertelde, alsmede het eindshot ( muziekje, vallende avondsneeuw..hoe origineel?) deden bij mij bijna het glazuur van m`n tanden springen. Visueel was deze film voor het overgrote gedeelte geen straf om naar te kijken en op sommige momenten deed de soundtrack het meer dan aardig.

Al met al toch een film, wat mij betreft, vol met vals sentiment en uitermate geschikt voor de massa.
Zit je met 10 verschillende mensen in huis en je zet deze film op, ben je er zeker van dat minstens 7 mensen de film kunnen waarderen. Een typische Oscar film.

Nadeel van de twijfel.

Ten eerste moet ik zeggen dat ik een groot fan ben van mozaïekverhalen en dat ik dus ook veel zin had in deze film. Deze viel mij echter wat tegen. De boodschap lag er gewoon te dik bovenop. Het verhaal wordt gestart met de introducties van de verschillende personages waarna ze verder werden uitgediept. Hier wist het verhaal mij al weinig meer te boeien. De personages waren niet boeiend genoeg om een leuke film te maken. Iets wat ik bij een toch vergelijkbare film Magnolia wel had. De toevalligheden waarmee ze elkaar ontmoetten waren zoals al vaker gezegd hier allemaal te toevallig. Het lag er te dik bovenop. En dan heb ik het vooral over de hele aankaarting van racisme.

Natuurlijk waren er wel een paar goede scènes alleen het geheel liet een aantal steekjes vallen. De scène in de brandende auto vond ik dan wel weer mooi.

Het acteerwerk was gewoontjes. Niemand spat er echt tussenuit en niemand die het echt slecht doet.

Maar toch kom ik dan weer terug bij dat ene punt, zo ontzettend over de top om dat ene onderwerp na voren te brengen. Als donkere man wordt ontvoerd en hij uit de auto stapt en tegen de politie flipt is hier een goed voorbeeld van. Ook de scène dat een agent de aangehouden vrouw betast is apart. Deze laatste is dan nog wat geloofwaardiger alleen wat al die personages meemaken in een korte tijd is gewoon te toevallig.

Het had een goede film kunnen zijn alleen ik vind het voor een mozaïekverhaal zeer zwak.

2.0*

Opvallend kort voor een mozaïekfilm en dan wordt het lastig om een x aantal draden aan elkaar te knopen. Dat gaat dan ook niet altijd even soepel. Ook lastig om elk personage genoeg tijd te geven om tot volle wasdom te komen. Dat lukt dan ook niet overal. Met name Bullock en Fraser zijn wat dat betreft de klos. Het zijn bepaald niet mijn favoriete acteurs, dus dat scheelt.

Al blijft het natuurlijk wel jammer voor het geheel. Wat al snel opvalt, is dat Haggis geen mogelijkheid onbenut laat om raciale opmerkingen, vooroordelen en theorieën de film in te mikken. Soms zelfs met bitter weinig aanleiding, maar wel altijd met een gevolg waarbij frustratie een grote rol speelt. Zoals bijvoorbeeld de diverse culturen die steeds op een hoop worden gegooid.

Het is een totaal gebrek aan subtiliteit, ik moest er aan wennen, maar door alsmaar hardop te zeggen wat er normaliter sluimert, wordt het wel een overrompelende en confronterende film, zonder dat daar verdere bombastische trucage voor nodig is. Sterker nog, Haggis schakelt terug met een kalme, beheerste en soms zelfs dromerige beeldvoering en bijpassende muziek.

Het mag dan hier en daar wat geforceerd tekeer gaan, het levert al met al wel een aantal fascinerende personages op (Matt Dillon heeft een interessante rol te pakken) en ijzersterke scènes op. Zoals een indrukwekkende aanvaring wanneer Cameron het niet meer pikt. Op het eind is de rek er dan wat uit, maar de laatste botsing en het heli shot vormen een aardige afmaker.

You think you know who you are?

Ik was vergeten dat de film zóveel over rassenhaat ging. Het onderling getreiter op grond van angst, vooroordeel en haat is niet van de lucht. De film is een aaneenschakeling van kortzichtigheid, obsessie, paranoia, manipulatie, korte lontjes, egotripperij, etc. Heel veel obsessie over het eigen ras en dat van een ander, bijna eentonig te noemen.

Ik begrijp de hype rondom de film eigenlijk niet zo. Het moraal druipt er in elke scene vanaf en het voelt voor mij aan als een lange preek (versterkt door de muziek). Het is gewoon too much binnen één film.
Dan zie ik toch liever de films van Iñárritu.
Ik vind dit daarom als geheel niet echt geloofwaardig, kleinere gedeeltes of elementen eruit zijn dat wel.
Bijvoorbeeld de onzichtbare beschermmantel, die kogels laat verdwijnen

Het visuele en het acteren is goed en tot slot vond ik het lied van Stereophonics wel subtiel passend en mooi.

Ik ben erg verrast door deze film! Bijna had ik deze film van de hardeschijf verwijderd, maar wat ben ik blij dat ik dat uiteindelijk toch niet gedaan heb!

Ik vond het een erg goede film, waarbij het regelmatig anders uitpakte dan ik verwachtte.
Doordat er gebruik werd gemaakt van verschillende verhaallijnen kreeg je te maken met allemaal korte -vaak sterke- scenes. Zo ben ik niet vaak zulke mooie scenes tegen gekomen als de scene met de politieman die de vrouw uit de brand helpt of de scene met het kleine meisje en de losse flodders. Deze scenes vond ik echt fantastisch! Voornamelijk ook de stukjes die daar aan vooraf gingen.
Ook waren alle verhaallijnen goed volgbaar, ondanks ze door elkaar afgespeeld werden.
Enig kritiek puntje is dat ze wel erg veel nadruk legde op racisme, wat me in het begin nogal stoorde. Maar desondanks was het gewoon een erg mooie film die ik iedereen aanraadt om te zien. ook wanneer je net als ik denkt dat het totaal niet je soort film is, gewoon doen!

Momenteel heb ik 123 beoordelingen geplaatst op deze site. Waarbij de film Inglourious Basterds de enige film is die ik een 4,5* heb gegeven. Vandaag komt deze film daar zonder twijfel bij. 4,5* (9,2)

Eigenlijk hadden we deze heel lang uitgesteld omdat me weer zo'n typische Oscar-film leek...en dat is het ook!!!! Maar toegegeven wel een hele goede.
Multicultureel L.A. botst letterlijk en figuurlijk tegen elkaar op and there are way too many guns around.
Best wel een sombere afspiegeling van de staat van de maatschappij en voornamelijk voorkomend uit hetgeen waar het ook hier in Nederland mis mee gaat: we zijn te druk, hebben te weinig gevoel voor de anderen te veel ego en eigendunk en allemaal een te kort lontje.
Plot zit sterk in elkaar en goed geregisseerd en geacteerd.
Oscar-materiaal dus hoop Bekende Acteurs en aanzwellende violen en ja het happy end ontbreekt ook niet, toch wel belangwekkend drama over de staat van de maatschappij op dit moment.

Crash is een film die me al door enkele mensen werd aangeraden. Vandaar toch maar besloten om 'm maar eens te kijken.

De film weet het racisme in Los Angeles goed over te brengen op de kijker met een aantal erg harde fragmenten. De scenes die het meest indruk maakten op me waren die waar de vrouw (in eerste instantie) niet gered wil worden uit de auto door de racistische agent, het moment waarop Peter wordt neergeschoten en blijkt dat hij alleen maar zijn beeldje wilde laten zien en de scene op de poster met het meisje. De film maakt gebruik van een hoop goede acteurs, waarvan het merendeel de kans krijgt om een mooie prestatie af te leveren: Don Cheadle, Ryan Phillipe, Matt Dillon, Ludacris, Larenz Tate, Terence Howard en Thandie Newton. Dit waren allemaal mensen die hun rol op een bijzondere wijze overbrachten. Minder te spreken was ik over Sandra Bullock en Brendan Fraser. Niet zozeer over de manier waarop ze hun rollen speelden, maar ze voegden verder weinig toe. Ze kregen nou niet bepaald veel momenten om te overtuigen.

De film is, zoals ik al eerder aangaf, niet bang om de realiteit op een harde manier over te brengen. Toch bevat de film niet altijd interessante dialogen. In het midden was er even een stuk dat de film mij wat minder boeide. Gelukkig werd de film daarentegen niet saai. Er doen zich genoeg bijzondere situaties voor, en ik zal niet zeggen dat elk moment indruk maakte, maar het was wel zo dat elk verhaal uit deze mozaïekfilm me interesseerde. Het was dan ook mooi om te zien hoe ze allemaal op elkaar 'botsten'. Het einde was ook een goede keuze imo. Ondersteund door passende muziek, een goede montage en een sterk verhaal weet de film het onderwerp op een goede manier over te brengen. Dit is eentje om vaker te bekijken. Nog niet op elk moment even goed, maar toch een aangrijpende film.

3,5*

zeer goede film waarin discriminatie op een iets realistischere manier wordt weergeven: het komt voor bij alle bevolkingsgroepen. de rode draad is goed uitgedacht en ook de wendingen die de spelers doen 'veranderen'. geen moeilijke film, maar wel aangrijpend en zinvol.

Toch wel met enige verwachtingen gaan kijken, nadat meerdere mensen me met grote ogen aankeken nadat ik ze antwoorde dat ik Crash nog niet gezien had. Helaas mensen, de verwachtingen zijn niet ingewilligd.

Ik begreep dat de film een subtiele studie naar racisme in de grote stad moest zijn, en met die intentie is Crash overduidelijk ook gemaakt. Maar wat ik kreeg was misschien wel de meest onsubtiele karakterstudie die ik in lange tijd gezien heb.

Met slechte, clichématige dialogen en personages die elkaar door de mozaïekstructuur wegdrukken en nergens écht uit de verf komen, priemt Paul Haggis met zijn wijsvinger in ons gezicht en vertelt ons dat racisme overal loert. Zelfs wanneer we koffie bestellen, seks hebben of met onze moeder aan de telefoon zitten.

Een serie expliciet uitleggerige scènes moet dit duidelijk maken. Het wordt zó sentimenteel en ongenuanceerd gebracht dat je er moe van wordt.

Jammer dat de inhoud van Crash na zoveel jaar nog verward wordt met maar 1 'isme'. Het gaat in Crash om wel meer isme's/stereotyperingen. Alles wijst op een bredere kijk op vooroordelen. Anyway, monumentale mozaïekflick.

Natuurlijk is het al langer duidelijk dat het winnen van een Oscar niet garant staat voor een goede film. Toch had ik van Crash meer verwacht, dan dat ik uiteindelijk kreeg voorgeschoteld. De hele film lang blijf je wachten op het moment dat ze de diepte ingaan. Dit gebeurt echter niet. In plaats krijgen we een moralistische boodschap, overgoten met een wel heel erg sentimenteel sausje, De verschillende verhalenlijnen worden afgeraffeld, waardoor de climax er bij mij ook niet lekker in gaat. Dan komt er ook nog bij, dat Haggis helemaal niets aan de eigen interpretatie van de kijker overlaat. Een beetje meer subtiliteit had de film goed gedaan.

Om dan toch nog wat positiefs te zeggen, de film zag er prima uit. Het rauwe karakter van Los Angeles werd goed vastgelegd. Ook het acteerwerk was naar behoren, wanneer we Sandra Bullock en Terrence Howard buiten beschouwing laten.

2,5 sterren

Ik kan niet zeggen dat de film me bij deze tweede keer beter is bevallen dat de eerste keer.

Integendeel zelfs.

De vertolkingen van de cast met vele grote namen blijven goed.

Maar het verhaal is een warboeltje, en de film vraag veel aandacht, te veel om alles goed te kunnen volgen.

De film heeft een Oscar gewonnen voor Beste film, maar dat vind ik hem helemaal niet waard.

Dit soort films liggen mij zeker wel. Alleen ga ik toch de vergelijking maken met Magnolia, sorry. Waar die wat mij betreft gerust een meesterwerk genoemd mag worden, is dit gewoon een mooie en goede film om gezien te hebben. Heb er ook zeker wel van genoten, maar wat mij betreft niet een om aan te schaffen voor de collectie.

Ja daar ga ik weer, waar Magnolia veel meer tijd en aandacht schenkt aan het volgen en ontwikkelen van de karakters, valt dat hier tegen. Mede komt dat doordat ieder karakter nogal weinig tijd heeft en je niet echt kan zeggen ;"dat zijn degenen met de meeste screentime. Want dat waren er (een wilde gok) vast 9 of 10. Das wel aardig veel, en gaat toch ten koste van film.

Crash, trok mijn aandacht door de gewonnen Oscar. Maar maakt mijn verwachtingen niet geheel waar. Wat wel klopte aan de film was absoluut die heerlijke LA sfeer, de muziek en de cast die alle 9 goed speelden. Pena, Dillon en de Irakeze winkeleigenaar staken er bovenuit.

Dacht ook aan Snatch na het zien van Crash, alleen is ook die een klasse beter. Wel totaal andere soort mozaikfilm maargoed.

Gewoon goed, maar niet erg memorabel en ook geen Magnolia.

8*

Een film die je aardig naar dr strot grijpt en die nog een aantal weken bleef rondspoken in mijn hoofd.

Acteerwerk is van hoge kwaliteit even als hoe de film geschoten is.

Prachtig verhaal,prachtige film.

Ik denk wel de beste mozaïek film die er is.

Crash legt het er wat al te dik bovenop naar mijn smaak. Zo herbergt zowat iedere scene een sentimentele dan wel raciale kwestie of beide. De soundtrack versterkt dit effectbejag nog eens.

De makers zullen vast integer tot op het bot zijn geweest maar bij mij levert het kijken vooral ergernis op.

Door de notering in de top 250 ging ik toch wel met 'n bepaalde verwachting deze film in. Normaal ben ik altijd wel gevoelig voor "feel good" films. Echter legt deze film dat er wel heel dik op. De vele oppervlakkige verhaallijnen die bij toeval allemaal in relatie met elkaar liggen maakt de film er niet beter op.

Maar waarom dan toch die 3*?. Ik vind namelijk dat het rascistische aspect en standaard stereotype wat in onze maatschappij van toepassing is, hier wel zeer goed wordt uitgebeeld. Dit zijn dan wel extreme situaties, maar het is zeker iets wat je aan het denken zet.

Tja, haat het om het toe te geven, maar vond het gewoon een prima film.

Natuurlijk is het best sentimenteel, ligt het anti-racisme sausje er wel erg dik op af en toe, en begon ik het moralistische gebabbel op ten duur ook wel wat irritant te vinden. Dat zijn dan ook meteen de punten die me afhouden van een écht hoge waardering.

Verder beviel hij me wel. De vergelijking met Magnolia is natuurlijk snel gemaakt, al vind ik dit zo'n honderd maal beter. Crash heeft audiovisueel namelijk nog het één en het ander te bieden, waardoor je niet de hele film lang het gevoel hebt naar een saai soapserietje te zitten kijken, zoals in Magnolia wel het geval was. Zo is de soundtrack regelmatig erg sterk, alhoewel soms wat te klef, en ziet de film er visueel prima uit, dankzij o.a. mooie belichtingen. Voorbeeld was de scene met het dochtertje. Eigenlijk ontzettend overdreven en klef, maar vooral door de vormgeving vond ik het toch een best mooie scene.

Ietsje minder huilie huilie was fijn geweest, maar uiteindelijk een best sterke film. 3,5*.

Aan de ene kant gaat het zo bijna alleen maar over racisme dat het way too much is: de anti-racistische boodschap wordt er elke minuut ingedramd. Dat maakt de film eentonig en irritant (en ik hou sowieso niet zo politieke of moralistische films). Tegelijkertijd gaat de film toch ook wel wat dieper hetgeen de film dan weer redt: uiteindelijk lijkt de boodschap te zijn dat we allemaal vooroordelen hebben en we ons in mensen kunnen vergissen. Dat overstijgt de anti-racistische moraal: zo laat de film zien dat de racist een beter mens kan zijn dan een politiek-correcte. En het overstijgt het thema van racisme uberhaupt, omdat we allerlei vooroordelen kunnen hebben en ons op allerlei manieren in mensen kunnen vergissen.

De film blijft me doen twijfelen over het oordeel. Het heeft enkele zeer sterke stukken en het is mooi gemaakt. Maar evengoed zit het te vol met personages waarvan een deel niet echt werkt. Bovendien wordt zo amper de tijd genomen om iets op te bouwen en deftig uit te werken. Daar zit wel het gevaar in. Door de film zo vol te steken heb je meer kans op mooie scènes. Maar evengoed kom je saaie stukken tegen.

Het blijft wel een mooie film, maar het komt wat geforceerd over. Ik mis de subtiliteit hier om echt van belang te zijn. Gewoon een goeie film, meer niet.

De moraal van het verhaal? Er zijn geen goede of slechte mensen; we zijn allemaal een beetje goed en een beetje slecht Knap verfilmd, prachtig geacteerd!

Lichtelijk overgewaardeerd.

Behalve het overdreven irritante racisme in de film is het verhaal veels te vergezocht om bijzonder te zijn. Al met al heb ik me aardig vermaakt, maar doet deze film zich slimmer voor dan die in werkelijkheid is.

En nu we de film voor de 2e maal hebben bekeken, is de waardering een 1/2* gestegen.

Het woord "Fantastisch" was de omschrijving de vorige keer, nu komt het woord "Magnifiek" erbij!

Ik kijk weinig drama films maar deze vond ik best goed. Mooi om te zien hoe al die vreemden uiteindelijk allemaal wel ergens wat met elkaar te maken krijgen.

De Oscars van 2006 waren niet meteen de beste lichting in de filmgeschiedenis. Crash kaapte drie beeldjes weg waaronder die van beste film en verdiend die van beste montage wat niet zo geheel onlogisch is met een mozaïekfilm als je rekening houdt met een aantal basisprincipes. Crash deed met wat denken aan een productie van Inarritu. Ook hij maakt films waarbij de personages door elkaar worden beïnvloed of met elkaar verbonden zijn.

Centrale thema van de film is rascisme, al dan niet verdoken, het hebben van vooroordelen en discriminatie. De film tracht ook mee te geven dat een persoon beïnvloed wordt door de situatie waarin hij verzeild raakt. Een op het eerste zicht rascistische flik blijkt een held te zijn. Zijn tegenpool door omstandigheden en paniek een antiheld. Op zich interessante ontwikkelingen, maar het lijkt me iets te veel geregisseerd, te gestuurd.

Mooie uitstekende cast met onder meer Dillon, Thandie Newton, Fraser en Cheadle. Terrence Howard viel echter tegen en Sandra Bullock heeft ondanks haar mooie snoetje weinig te bieden als actrice, maar dat is persoonlijk. Crash is een film met hoogtes en laagtes, met uitstekende scènes (auto-ongeluk, carjacking), maar ook mindere saaie momenten of zelfs ronduit melodramatische (dochtertje). Degelijke film, maar niet uitzonderlijk. Wat mij betreft geen top 250-materiaal.

“I am angry all the time... and I don't know why.”

Ik heb altijd een beetje een dubbel gevoel bij Crash. Er zitten een aantal indrukwekkende scènes in en de acteurs zijn allemaal fantastisch. Regie, visueel, editing (waanzinnig), de score etc. Alles is van de hoogste kwaliteit. Maar Haggis had wat beter naar zijn script moeten kijken. Personages veranderen binnen één scene van karakter en mening (Bullock's karakter is hier het beste voorbeeld van), en dat racisme slecht is wordt nog net niet door je strot geduwd.

Dat racisme verschrikkelijk is weet iedereen, maar Haggis komt niet met antwoorden of op z'n minst interessante of nieuwe invalshoeken. Iedere dialoog of monoloog gaat ook over racisme of wantrouwen, en echt realistisch is het niet. Niemand praat constant over dit soort onderwerpen, maar in de wereld van Haggis krijgen alle personages toevallig op hetzelfde moment te maken met racisme of gerelateerde problemen. Michael Pena en Soomekh spelen ook de enige twee sympathieke personages, en voor de rest wil je ze allemaal soms wel onder de grond stoppen. Er zit zoveel haat en woede in de film, maar het straalt ook een bepaalde leegte en oppervlakkigheid uit. Een interessante film is Crash zeker, en er zitten indrukwekkende scènes in. Maar Haggis vergaloppeert zich een beetje in het verhaal en de mozaïek benadering.

De wereld zou er mooier uitzien als de mensen niet zoveel vooroordelen hadden en iets meer empathie. Zo zou ik Crash in één zin samenvatten. Racisme wordt hier veel gebruikt omdat dit de meest zichtbare en uiterste vorm is van een vooroordeel maar het gaat uiteindelijk toch verder dan dat. De cascade van gebeurtenissen en de triggers daarvoor zetten je toch even aan het denken. Er zitten een aantal wondermooie scènes in de film, zoals wanneer police officer Ryan (Matt Dillon) de vrouw uit een brandende auto redt die hij daags voordien had vernederd en de Perziër die een latino werkman gaat bedreigen met een pistool . Grandioze emotionele ontladingen. Mensen hebben allemaal hun zorgen en hun problemen maar we kijken nooit veel verder dan onze neus lang is. Dat beetje begrip, zoals wanneer de jonge politieagent een man onder extreme druk herkent in Cam Thayer, kan het verschil uitmaken. Het loopt niet allemaal goed af, maar gezien de situaties had het vaak veel erger gekund.

Ondanks de vele verschillende personages wordt de film nooit chaotisch. Het subplot met Sandra Bullock en Brendan Fraser vond ik het minst interessante en de film besteedt hier ook de minste aandacht aan, maar de uitkomst past wel in wat de film wil vertellen, namelijk dat vooroordelen op termijn leiden tot eenzaamheid.
Crash blijft een erg mooie confrontatie met onze eigen menselijke natuur, zelfs na de derde kijkbeurt. Ik meen dat dit wel één van de beste films uit 2004 was. Dat de film in de top 250 zit is alleen maar terecht. En eigenlijk is dit een film die we nu en dan eens voor ogen zouden moeten kunnen houden wanneer we zelf in een conflictsituatie verzeilen.