Crash (2004)

Halve ster eraf, ben ik nog mild want het is wel een hele krappe 3* nu.

Vond het altijd wel een aardige film, wel wat overgewaardeerd toentertijd maar vooruit. Heb een groot stuk gezien vanavond en stoorde me echt behoorlijk aan dat stereotype en overdreven gedoe. Stuk voor stuk geforceerde scenes en bovenal een hoog ongeloofwaardigheidskarakter omdat alles zo lekker sentimenteel aangedikt moet worden. Best wel voorspelbaar ook. Verbaas me er eigenlijk over dat me dat 3 jaar terug niet echt is opgevallen.

edit: toch maar 2,5*

Bijna ongelovelijke film.
Crash is een film voor mij een film dat ik een zeer onverwacht cijfer geef.

Toen ik gister rond 8 uur achter mijn PC zat, dacht ik:
Zal ik South Park kijken of Crash?
Uiteindelijk ken ik elke South Park episode al en was ik licht geinterreseerd in Crash, aangezien hij een hoge rating had.

Wanneer ik zie dat een film hoog gerate is, neem ik vaak aan dat ik de film ook goed vind. Dit is niet altijd het geval natuurlijk, maar goed. Ik keek Crash.

De film begint goed.
Je hebt nog niet het gevoel van een soort "meesterwerk", Maar de film komt op dat moment goed uit de verf en laat de racistische kanten van het verhaal zien.
Op dat moment zou mijn stem niet Ultimaal zijn geweest.

Later in de film wanneer alle eerste ontmoetingen hebben plaatsgevonden, en je je in het verhaal verdiept komen er goede scénes. Het rascisme blijft natuurlijk een groot punt.

We komen nu richting het eind van de film.
Laat ik even zeggen: Wanneer een film mij aan het huilen krijgt, is het meestal een 5*. In dit geval moest ik toch wel bijna een traantje wegpikken:

This store is all we have

De man heeft vreselijke dingen gedaan, en zal het ook nog doen in verband met de slotenmaker (die trouwens ook een erg mooie rol had) en hij wekt toch behoorlijk wat medelijden bij mij op.
Een topscéne was: wanneer die rascistische Politieagent (Ben even zijn naam kwijt) de vrouw uit de auto moet redden.
Geweldig stuk!
Ook wanneer het dochtertje met haar ontzichtbare mantel de kogel vangt die voor haar vader bedoelt was.
En niet te vergeten: De zwarte die word neergeschoten terwijl hij alleen zijn Cristoffel beeldje wou laten zien.
Dat was ook verschrikkelijk.
Wat wel weer jammer was, was dat Bullock en Fraser amper in beeld waren.

Al met al een fantastische film.
Ik denk niet dat ik er binnenkort nog één van dit niveau op TV zal zien. Ik wil hem ook niet meteen herzien maar misschien is een DVD wel een optie.

4.5****

Crash van regisseur Paul Haggis is een indrukwekkende film, die je als kijker goed laat nadenken over vooroordelen die schijnbaar iedereen wel met zich meedraagt. Amerika bestaat net als Nederland uit een multiculturele samenleving, waarbij de rassenhaat telkens weer de kop opsteekt. In Crash lopen meerdere verhaallijnen langs, maar ook door elkaar heen, waarbij op het eind van de film alles duidelijk met elkaar verbonden wordt. Crash staat bol van het zeer goede acteerwerk. Matt Dillon springt er in mijn ogen bovenuit en zet misschien wel de beste rol uit zijn carrière tot nu toe neer. Ook Don Cheadle is zoals wel vaker gewoon erg goed in zijn rol. Een minpuntje van de film is dat er zoveel verhaallijnen zijn dat er niet aan alles evenveel aandacht kan worden besteed en daardoor een aantal verhaaltjes er een beetje bijhangen. Dat neemt niet weg dat Crash gewoon een dijk van een film is, die zowel onroerend, meelevend, heftig en confronterend is!

Dikke 4,0*

"It's the sense of touch. In any real city, you walk, you know? You brush past people, people bump into you. In L.A., nobody touches you. We're always behind this metal and glass. I think we miss that touch so much, that we crash into each other, just so we can feel something."

Dit zijn de eerste zinnen uit de film Crash. Dit drama vertelt verschillende verhalen die allemaal overvloeien in elkaar. Elk personage uit de film bevindt zich op een moeilijk moment in hun leven en ze hebben allemaal nood aan een 'Crash', een moment waarop ze terug gevoel krijgen en de juiste beslissing nemen.

De film bevat enorm emotionele momenten, je krijgt momenten van vreugde en dan val je van de ene put van diep verdriet in de andere. Dit is een van de films die mij meest geëmotioneerd heeft, vooral doordat je je inleeft in alle verschillende verhalen en door alles achter elkaar te plaatsen zou je als het ware een inzinking krijgen, maar toch is er nog dat sprankeltje hoop. Hoe slecht het ook gaat, hoe diep je ook in de put zit, welke vreselijke dingen je ook hebt meegemaakt, er is altijd nog wat hoop en hoop doet leven. Dat is waar het in deze film om gaat.

Score: 9/10

Wat een ongelooflijk sublieme film!! De scène van de cover met het kleine meisje was ik eigenlijk ondersteboven van. Als je zelf een kleine meid hebt...

Zeer goede film !

Ik denk dat het belang van de film (en het succes) ligt in de herkenbaarheid van de personnages. Elke Amerikaan zal zich ergens wel herkennen (of zal zijn vrienden en familie herkennen) in één van de figuren uit de film. Iedereen is aanwezig : de rijke blanke, de arme zwarte, de racistische flik, de politiek correcte goede blanke, de latino, de chinees, de iranier, de begoede zwarte, de arme blanke, enz.

Het thema is uiteraard racisme maar ik vind niet dat deze film een moraliserende toon heeft. Niemand komt in deze film echt tot inkeer (zoals bvb in American History X) maar iedereen wordt wel op de één of andere manier geconfronteerd met zijn eigen vooroordelen : De goede blanke maakt een desastreuze fout omdat ook hij bevooroordeeld is. De racistische, sexistische klootzak van een flik blijkt een held en de kruiperige rijke zwarte redt een straatboefje. Ook de kijker wordt zo op het einde verplicht om zijn mening over de personnages te herzien : schitterend !

Deze ambitieuze, belangrijke en indrukwekkende film zou zeker in aanmerking komen voor een 5, ware het niet dat ik door het verhaal moeilijk werd meegesleept. Door de vele verhaallijnen was er niet veel tijd om de personen te leren kennen en werd ik er niet echt door ontroerd. Ik houd het op een 3,5 sterren oftewel de 7/10 van zeer goed. Een aanrader dus !

Eerst maar eens iets positiefs zeggen over deze film. Het acteerwerk is goed, vooral Don Cheadle is relaxed, maar dat is ie eigenlijk altijd wel.

Dan het negatieve: er is iets grondigs mis met deze film. Racisme bestaat, het is gewoonweg fout, en het zal helaas altijd wel in zekere mate blijven bestaan. An sich is het ook niet verkeerd om deze boodschap te blijven herhalen, maar met de manier waar dat in Crash gebeurt, daar kan ik niets mee. Vanaf minuut 1 laat Paul Haggis diverse oppervlakkige karakters de revue passeren, waarbij er telkens een situatie zich voordoet, waarbij racisme een rol speelt.

Het grote probleem is dat de karakters maar kort in beeld komen en er continu van situatie naar situatie geswitcht wordt. Zo is het als kijker moeilijk om enige sympathie op te brengen (ik vond elk persoon uit deze film ronduit vervelend), laat staan dat je weet hoe ze heten. De enige waarvan ik de naam nog weet is die roodharige politie-agent Tommy. Het meest belachelijke waren de twee gangsters, waarbij ik op een gegeven moment bij een scene (wederin vol idiote dialogen rijkelijk gevuld met het woordje fuck) dacht 'Eeh, zijn die twee nu voor de comic-relief ofzo ?' Het sneue is ook dat Paul Haggis zich bedient van allerlei stereotiepes: nare LAPD-lui, een overgeëmotioneerde Sandra Bullock-trut en sneaky Aziaten. Iets nieuws onder de zon krijg je niet te zien.

Daarnaast komt het geheel natuurlijk onrealistisch over: telkens gebeurt er iets ergs met de castleden en dat allemaal binnen twee dagen! Nu las ik dat alle toevallige kruisingen in dit verhaal meer symbolisch opgevat moest worden en dat het een microkosmos in LA moest voorstellen en dat soort geneuzel. Ik kan er echter niets mee en zie die pretenties ook niet zo snel. Ik kan ook niet geloven dat racisme zo'n groot issue is in de Verenigde Staten. Tuurlijk het bestaat, maar dat je in zulke mate er dagelijks mee geconfronteerd wordt?

Last and also least: de soundtrack was ook erbarmelijk matig.

Whow !!!

Wat een film !!!

Ik heb er geen betere beschrijving voor dan een “emotionele rollercoaster”,

een topper !!

Crash is een "must see" !

Niet alleen voor de ijzersterke cast, ook de soundtrack is zalig, de verhalen aangrijpend en de film bevat voor mij één van de sterkste kippenvelmomenten uit films ooit (wie hem heeft gezien zal wel weten welk moment ik bedoel)

Als ik al een puntje van kritiek moet geven is dat het er allemaal net iets té dik opligt, maar misschien was dat wel nodig om de boodschap te laten overkomen. Sowieso een aanrader !

Een goede raad : bekijk hem alleen, zodat niemand de sfeer kan verstoren met een onnozele opmerking.

Bekijk hem zeker niet op een commerciële zender , want je wil absoluut NIET gestoord worden door reklameblokken, dan verdwijnt de zorgvuldig opgebouwde sfeer als sneeuw voor de zon

Deze moet je écht op DVD zien, in één keer, niet stoppen om wat Burito's in de Microgolf te steken of een pak chips te gaan halen , zorg dat alles wat je nodig hebt binnen handbereik ligt.

Ik geef hem 9/10,

Mega-bangelijk !!

Mooie boeiende film.

Verhaal blijft leuk om volgen omdat er meerdere personages gevolgd worden. Boodschap is me echter niet helemaal duidelijk. Er schuilt een racist in ieder van ons? Of sommige racisten zijn toch ook goede mensen?

Ook wel erg veel toevalligheden in deze film, waarbij sommige toch net iets te geforceerd overkwamen.

Maar de acteerprestaties waren prima, het drama-gehalte net hoog genoeg dus meer dan geslaagd.

De zeer degelijke waardering van Crash begrijp ik wel, maar ik ga er zelf niet aan bijdragen. De film wist mij namelijk niet te betoveren.

Ik had werkelijk geen idee wat ik moest verwachten bij deze film. Zoals je hierboven kan lezen had ik hem in het wilde weg uit de schappen gepakt vanwege de oscars op de cover.
Allereerst is dit één van de weinige film in mijn collectie die volledig aan racisme is gewijd. Dat vond ik op zich wel een aardig, nog niet uitgemolken thema. Naast AHX weet ik niet veel andere goede racisme-titels te noemen.

De eerste helft van de film wist mij aardig te bekoren, maar hij werd zwaarder en zwaarder naarmate de film vorderde. Dat heeft de film de kop in gedrukt. Crash begon namelijk heerlijk luchtig, grapte over de verschillen tussen rassen en vooral steriotypes. Het verheerlijkte racisme bijna, met een vette knipoog.
Zo leek ik te weten wat voor een film ik voor handen had, en vervolgens draait de film langzaam maar zeker de serieuze kant op, té serieuze kant. Crash wordt zwaar, erg zwaar en, ik moet het zeggen, ontzettend overdramatisch! En dat komt vooral door knullig camera werk tijdens climaxen.
Ik bedoel, die scene waarbij het dochtertje van de slotenmaker vaderlief beschermd met haar 'kogelwerende mantel' had alle potentie om een schitterende scene te zijn, waar het niet voor wankele cinematografie; verkeerde shots op het verkeerde moment, slechte montage, rare cuts. Daardoor pakte de scene me niet, en daar heeft Crash op meerdere punten last van, waardoor de hele film niet de impact heeft gemaakt die het zou moeten maken.
Ik moet dit toch herleiden naar het gebrek aan ervaring van Paul Haggis, hij heeft zeker potentie maar is er nog niet. Hier en daar zijn hele slechte cuts te zien, zijn filmtechniek is ok maar schiet op de belangrijkste momenten te kort. Zonde!

Verder heeft de film een erg originele insteek. Leuk hoe elk personage op een Lost-achtige manier (ja ik ben een Lost-freak) met elkaar verbonden is en elkaar tegenkomen.
Lekker veel personages, dat viel mij wel goed. (Ik ben een fan van extremen; heel veel, of heel weinig personages - datzelfde geld voor locaties). Al was erg duidelijk te merken dat sommige personages veel oppervlakkiger en minder uitgediept zijn dan andere.

Qua acteerprestatie zit het wel goed in Crash (een paar uitzonderingen daargelaten).
Don Cheadle vind ik een erg goede acteur. Hij speelt niet breed (vaak dezelfde rustige rollen), maar is wel erg getalenteerd.

Verder was de muziek ondersteunend maar liet de film op veel momenten juist ongepast melodramatisch aanvoelen.

Ik ben zuinig op mijn punten, dus ik geef Crash een 2,5. Zie het als een voldoende. Ik zie hem vooralsnog liever vertrekken uit de top 250.
Het was zeker een boeiende film, de hele film lang was ik benieuwd wat er met de vele personages zou gebeuren, en hoe ze met elkaar in contact staan.
Wel staat Crash hoog op mijn lijst voor 2e kijkbeurt, ik heb het gevoel dat ik daarna mijn punt enkel omhoog kan schroeven, want een onvoldoende is het zeker niet waard.

Wat een geniaal script, iemand die dit bedacht heeft

In het begin lijkt het of je naar een gewone film zit te kijken maar het word steeds beter. De dialogen tussen de 2 donkere jongens . Het acteerwerk was ook gewoon in orde. Deze film had ook wel wat minpunten, namelijk niet alles was super in beeld gebracht. Maar ik hou van de films met een veelvoud aan personages kijk maar naar mijn top 2(magnolia en Snatch), maar dan moet het wel goed uitgewerkt zijn. En dat was hier het geval. Ik heb me meer als goed vermaakt.

P.S bij de blokker gekocht (3 voor 10)

* * * *

De film begint zwaar irritant, er wordt het eerst, ik denk, uur alleen maar geramd op het racisme en het begon op een gegeven moment zwaar te vervelen. Wel leuk al die verhaaltjes door elkaar en ze worden ook wel goed uitgewerkt en de film zit leuk in elkaar. Alleen vond ik op sommige momenten Crash te lief. Er mochten van mij wel wat meer mensen echt dood gaan ipv. dat ze net niet dood gingen.

Acteer prestaties waren op zich dik in orden. Ludacris is de enige rapper die nog een beetje kan acteren. Sandra Bullock kan ik me af en toe heel erg aan irriteren (behalve aan haar uiterlijk ), sinds ik The Proposal heb gezien ( ) dacht ik dat Bullock nooit in een fatsoenlijke film te zien spelen. Ik had het mis want Crash is een fatsoenlijke film en Bullock speelde wel prettig.

Eigenlijk stelt de film verder niet zoveel voor, het racisme wordt heel erg uitgemolken en dat is de rode draad door de film wat op een geven moment vervelend begint te worden. De vergelijking met films als Magnolia en Amores Perros is natuurlijk snel gevonden, wat ik ook geweldige films vond, maar waar Crash te braaf zijn die films dat niet.

Visueel was Crash ook leuk om naar te kijken en er zaten een aantal erg mooie shots in. Paul Haggis mag van mij vaker een film maken, als hij het racisme maar achterwegen laat.

Sprankje menselijkheid in gewelddadig en racistisch LA

Paul Haggis was tot 2004 voornamelijk scenarioschrijver en producent van tv-series. Met het zelf geschreven Crash maakte hij zijn regiedebuut en het was meteen raak: hij won in 2006 een Oscar voor beste film, voor scenario en montage. Een jaar eerder won het hem geschreven Million dollar baby won overigens ook de Oscar voor beste film. Haggis' naam was hiermee stevig op de kaart gezet.

Crash is een mozaïekfilm à la Magnolia over het harde, individualistische leven in Los Angeles. Haggis zet veel verhaallijnen uit die elkaar voortdurend kruisen. Geweld en racisme zijn in die verhalen de terugkerende thema's. Een officier van justitie en zijn vrouw worden met geweld beroofd van hun auto door twee zwarte jongens. Een blanke politieagent houdt een verliefd stel aan en fouilleert de vrouw op oneerbare wijze, alleen maar om de zwarte man te vernederen. Een Iraakse winkelier koopt een pistool om zichzelf en zijn winkel te kunnen beschermen. Een slotenmaker vindt zijn bange dochtertje onder haar bed omdat ze vreest voor rondvliegende kogels.

Al deze uiteenlopende verhalen hebben met elkaar te maken. De hoofdpersoon in het ene drama is soms een bijfiguur in het andere. In Crash blijken de levens van de inwoners van Los Angeles veel meer met elkaar verbonden dan die mensen zelf beseffen. En het leven blijkt ook niet zwart/wit te zijn. Wie in het begin een slechterik lijkt, wordt later in de film een held en omgekeerd. Afgezien van de meesterlijke manier waarop de verhaallijnen lopen, is dat de grote kracht van de film. Wanneer je ontdekt dat een koel en kil personage tot iets prachtigs in staat is, grijpt deze film je volledig bij de lurven. Uiteindelijk wil elke persoon in deze film aangeraakt worden, zo vertelt de maker. Ieder mens heeft behoefte aan persoonlijk contact en zodra de ene mens de ander echt ziet en ontmoet, verdwijnen boosheid, frustratie en racisme.

De toon in de film is snel gezet. Een paar gewelddadige scènes en enkele zeer racistische voorvallen maken duidelijk dat Crash een ruig verhaal te vertellen heeft. Het is aandoenlijk om te zien hoe de slotenmaker zijn dochtertje gerust stelt en haar veiligheid en bescherming biedt. Maar als je de angst en kwetsbaarheid ziet, vrees je het ergste voor het verloop van het verhaal. Gelukkig eindigen niet alle verhaallijnen in een slecht einde, dat zou de film ondraaglijk gemaakt hebben.

Het is ongelooflijk knap dat Haggis er in slaagt de personages emotionele diepgang te geven, terwijl hij dat slechts met enkele grove streken kan doen. Hij moet zijn tijd immers verdelen over een veelheid aan karakters. Toch lukt het hem, zeker bij de hoofdverhalen. De lijn met de officier van justitie en zijn vrouw blijft een beetje erbij hangen, maar de andere verhalen komen heel snel tot leven. Door te schakelen van goed naar fout of andersom houdt de film je er helemaal bij. Het is bij geen enkel verhaal duidelijk welke wending het gaat krijgen.

De film is alleen al geslaag door een serie van drie meesterlijke scènes op tweederde van de film. In die scènes wordt steeds één dramatische gebeurtenis uitvergroot, een gebeurtenis waar de sporen van de karakters elkaar op een verrassende manier kruisen. Als je nog amper bekomen bent van de heftigheid en de impact van de ene sleutelscène, dan staat de volgende alweer klaar. Met name die opeenvolging van een paar topmomenten maakt dat deze film aangrijpt en beklijft.

O mijn god, wat een geweldige film. Met zo'n hoge score heb je natuurlijk wel enigszins wat verwachtingen, maar ik wist blijkbaar totaal niet wat me te wachten stond. Nog nooit heb ik zo'n emotievolle film gezien, vaak stonden de tranen in me ogen of uitte mijn euforie zich in lachjes van blijdschap.

Regie is bijzonder strak.

Maar wat nog veel strakker is, is het script. Zoveel verhaallijnen, die elk even boeiend zijn. Na een klein deel van de film dacht ik dat er niet genoeg tijd was om alles aan bod te laten komen, maar dat was uiteindelijk niet het geval. Want opmerkelijk genoeg is dit een bijzonder vlot drama, wat best fijn is. Maar back to my point: wat ik bij Million Dollar Baby al had opgemerkt is hoe ontzettend interessant de karakters en de karakter-ontwikkelingen zijn in de scripts van deze schrijver (en ook niet te vergeten de gebeurtenissen die de ontmoetingen en botsingen van karakters voortbrengen).

En dat is inderdaad niet te vergeten, de gebeurtenissen en de ontwikkeling daarvan is ook ontzettend interessant. Alles zit bijzonder goed in elkaar, dus echt een dikke pluim voor het script.

Ook een topcast. Veel bekende koppen, en ze acteren ook nog eens allemaal geweldig.

- Sandra Bullock levert ondanks de niet al te grote rol toch weer een indrukwekkende perfomance af en laat weer zien dat ze een sterke actrice is.

- Brendan Fraser had ik in eerste instantie niet per se hoeven zien, maar heeft me toch positief verrast.

- Don Cheadle doet ook weinig fout.

- Matt Dillon speelt sterk en past goed in z'n rol.

- Terrence Howard speelt hier een van z'n sterke rollen.

- Thandie Newton speelt haar (af en toe vervelende) karakter ook vlekkeloos.

- Michael Peña heeft al eerder bewezen dat ik het niet erg vind om hem in films te zien. Speelt hier een wat zwaardere rol, doch erg goed gespeeld.

- Ryan Phillippe kan weinig fout doen bij mij, op de een of andere manier staat z'n kop me wel aan.

En Ludacris en Larenz Tate hebben (in deze context) een makkelijke rol, maar leveren toch fijne rollen af.

Verder een aantal (tamelijk) bekende koppen (Keith David, William Fichtner) die eigenlijk een te kleine rol hebben om het goed te kunnen benoemen, maar het gedeelte dat ze speelden goed deden. En ook de onbekendere koppen stonden hun mannetje.

Subliem camerawerk, en het af en toe heel langzaam bewegen of inzoomen had iets magistraals.

Belichting worden ook geen fouten in gemaakt.

Score, ook al een aantal keer herhaalt, is ook zeker nice en geplaatst te noemen.

Ik kan eigenlijk alleen maar positief over deze film zijn. Het is de combinatie van regie, script en acteerwerk dat een vlekkeloos geheel heeft opgeleverd, wat me zo enthousiast maakt.

Million Dollar Baby haalde het net niet in me top 10 door het einde dat, ondanks dat het zeker geen slecht einde is, toch niet geheel was wat ik wilde. Deze film ligt dat wat anders, daar er geen echte introductie of einde aan te pas komt. Het is meer een samenloop van omstandigheden waar ergens in het geheel de introducties en eindes 'verstopt' zijn, die op zijn minst 'goed met een uitroepteken' zijn te noemen.

Krijgt heel onverwacht een plek in me top 10 en is zijn top 250 plek meer dan waard (had van mij zelfs wat hoger mogen staan) en heeft de verkregen Academy Awards destijds dubbel en dwars verdient.

Verrassende film met mooie wendingen en het einde die met het begin verweven wordt en andersom vond ik toch wel knap gedaan. Mooie intense film. Deze film krijgt van mij een 4,0.

Aparte film. Aan de ene kant is het heel confronterend, dat het racisme zo diep zit (in Amerika). Aan de andere kant wordt het wel heel erg doorgevoerd. 'Negers zijn goed en blanken zijn slecht', het wordt gewoon omgedraaid. En erg geromantiseerd.

De muziek is altijd aanwezig en soms goed, maar soms eerder slaapverwekkend. Dat is niet goed als je 's nachts een film kijkt .

Het gebrek aan enig verhaallijn is ook wel even iets waar ik aan moest wennen. Meestal zit er toch wel enige richting, maar het ontbreekt daar totaal aan. Het vloeit wel leuk in elkaar over, maar toch. Misschien heb ik de film niet begrepen en zoja, zeg dat dan even. Het was immers laat.

Voor de rest gebeurd er niet echt iets wat ik niet al wist. En de politieke correctheid werd toch wel erg ver doorgevoerd. Voor een realistische film over racisme raad ik dan ook eerder Mississippi Burning aan. Dat is ten minste echt confronterend!

2,5*

Werd echt betoverd door de muziek in de film, toch spijtig van het laatste nummer, hadden ze toch beter kunnen weglaten, paste niet in het plaatje vond ik. De stijl die gehanteerd word is ook wel te pruimen maar voorderest heeft de film niet veel om het lijf.

De boodschap die de film quasi probeert over te brengen vond ik op enkele moment over the top en werd dus te dik aangezet. Tevens was het een totaal niet origineel concept.

Een nette voldoende aangezien het me wel boeide en het een fijn filmpje was.

Weer zo'n hele knappe opgezette Mozaik-film die ook in het rijtje thuishoort van Magnolia en Babel. Maar toch blijft het wel zo dat films met heel veel verhalen doormekaar heel moeilijk te volgen zijn. Maar verder raken de feiten je wel. De film probeert grotendeels een keiharde boodschap te geven over de oorzaken en de gevolgen van racisme. De verzameling acteurs waren ook allemaal heel goed en de film varrieert ook van een drama naar alweer een thriller en zelfs ook komedie. En toch is het allemaal ook erg als we dachten: een slotenmaker wil je niet helpen omdat je uit Irak komt, Corrupte smeris rand een vrouw aan omdat ze een buitenlander is en probeert ook redenen te zoeken om het leven van een hindoestaanse stel te verwoesten, en ja... dan komt het moment dat je als dezelfte politieagent, diezelfte vrouw die je hebt aangerand moet helpen bij een autoongeluk, en dit zijn wel de leukste personages: die 2 negeroide autodieven, waaronder 1 van ook schitterend gespeeld door Larenz Tate, die als wraak tegen de racisme auto's van blanken stelen, ook die scene dat ze die Chinees aanrijden was bizar.

Ook die scenes met die vrouw die uit die brandende auto geholpen word en met dat die kind word neergeschoten in vaders armen (dat toch losse flodders bleken te zijn) Waren even een traantje wegpink scenes.

Ja, dames en heren, hierin krijgen we een goede les over racisme en het leven onder elkaar in een Amerikaanse metropool waar het barst van de verschillende regilies. En hierin worden de keiharde feiten blootgesteld. Ijzersterke film.

4,5*

Het zou wel grappig zijn als die agent waar zijn vader lichaamproblemen heeft ter plekke kwam bij 't (eindscène) ongeluk van die dikke verzekeringsvrouw en haar keidhard had geweigerd te helpen.

Voor de rest is het een film die een aantal mensen (zowel crimineel als wethandhavers) volgt. Voor mij was het niet een echte bijzondere rit. Soms wel ontroerend (het neerschieten van dat kleine meisje en dat autodief) en natuurlijk het 'ik hou van je'-woord, die een aantal keren genoemd wordt.

Verhaal was best ok, vond de montage van de beelden grappig. Het oppeens overspringen van de enne karakter naar 't andere.

Een kleine voldoende, mede dankzij Ludacris' idiote personage (wel goed geacteerd).

Erg goed drama dat onder andere draait om racisme, respect en moraal. De verschillende personages en verhalen lopen prima door elkaar heen, ik vond het erg prettig om naar te kijken. Ook het acteerwerk vond ik heel sterk, hoewel de film eigenlijk een drama is, wilde hij op sommige momenten nog wel eens grappig zijn, bijvoorbeeld de scenes met de twee autodieven. Ook is het mooi de ontwikkeling van de personages te zien, die bij de een positief en bij de ander negatief is. De ontknoping kwam voor mij wel heel onverwachts, ik was helemaal vergeten dat het om een moord ging, en de dader kwam voor mij ook uit een onverwachte hoek. Daardoor vond ik het einde ook erg sterk. Echt een goede film.

Vond hem de tweede keer kijken beduidend beter dan de eerste keer kijken. Nog steeds ergerde me ik aan het wel erg belerende vingertje dat de regisseur inzet om zijn boodschap over te brengen, maar bij de tweede keer kon ik wel genieten van de briljante cinematografie. Met name de Crash uit de titel is echt genieten geblazen. Ook het acteerwerk is van een superbe kwaliteit, met eigenlijk alleen maar uitschieters onder de grote hoeveelheid top-acteurs. Toch wel een bijzondere film.

Zeer indrukwekkende film. Crash is een film over racisme, vooroordelen en liefde.

Allereerst heeft Crash natuurlijk de luxe dat het wordt vertolkt door een sterrencast. Elke acteur krijgt hier van mij een dikke voldoende, zelfs een rapper acteert alsof hij het al jaren doet. En dat is toch wel noemenswaardig. Cheadle is echt een genot om naar te kijken. Eigenlijk vond ik alleen Dillon ietwat verkeerd gecast, ben niet echt fan van hem, en hij stopt in mijn ogen niet genoeg gevoel en ziel in de rol van racistische police officer. Maar verder wordt het verhaal erg overtuigend neergezet.

De muziek die in de film te horen is, vind ik echt geweldig. Echt passend, en laat ook diepe indruk achter. Ik vind Isham dan ook echt een steengoede componist, en ik prefeer zijn muziek ook vaker boven gevestigde namen, die allemaal van die bombastische orkest muziek maken tegenwoordig.

Score is zelf ook soort van multicultureel, dus in dat opzicht past dat natuurlijk wel bij het verhaal. Alhoewel er trouwens niet echt een verhaal, als een rode draad, inzit. Het is meer een chain of gebeurtenissen die allemaal in LA gebeuren, en dan op een soort Magnoliaanse (ik verzin hier woorden) bij elkaar komen. Nu ik het verboden woord Magnolia toch al genoemd heb, ik vind deze film toch indrukwekkender en het sleurde mij meer mee dan wat er in Magnolia gebeurde. Nu komt dit enerzijds doordat Crash op veel dramatischer wordt gebracht dan Magnolia, ook vind ik dat de verschillende personages in Crash overtuigender zijn en uiteindelijk allemaal beter 'tot' elkaar komen.

Over die dramatische manier van vertellen, ik kan me best goed voorstellen dat er mensen zijn die over het script vallen. Natuurlijk is het nogal cliché en natuurlijk is het zeer overdreven, maar het versterkt de boodschap wel degelijk. Aan het begin van de film had ik ook zoiets van 'nou dit is allemaal wel erg racistisch'. Maar als het thema racisme is, kan je er natuurlijk niet onderuit om bepaalde karaktereigenschappen onder een vergrootglas te leggen.

Na verloop van tijd ergerde ik me hier totaal niet meer aan, en liet ik mij de film gewoon overkomen.

En dat lukte aardig! Met een paar zeer indrukwekkende scenes (sommigen zullen weer zeggen sentimentele troep) stokte mijn adem. Het raakt je echt!

Visueel is het ook tiptop in orde. Goede camerapunten, en veel scenes die zich 's nachts in LA afspelen, een tijdstip waar de stad in mijn ogen op haar mooist is. Dankzij de mooie kunstmatige verlichting van de stad zelf, is de film donker, maar zeker niet onderbelicht. Het geeft een goede sfeer.

De afsluiter vond ik echt mooi, eerste keer dat ik de aftiteling heb afgekeken omdat ik echt zat te genieten van Stereophonics.

Crash

De racistische vooroordelen van de personages zijn vreselijk overdreven en onrealistisch. Als je een film wilt maken met een dergelijk thema, zorg er dan voor dat het er niet zó dik bovenop ligt als in Crash. Het was voor mij zo overdreven dat het irritant werd. Eerste uur van de film is ook een aaneenschakeling van losse verhalen. Voor mij ook een totaal raadsel waarom deze film een Oscar heeft gewonnen, maar dat is helaas wel vaker zo met Oscars. Uiteraard een kwestie van smaak, maar gewoon niet mijn ding.

Saai en ver van boeiend.

1,5*

Uitzonderlijk goed doordacht script voor deze film. Daarom met recht oscars gewonnen voor o.a. beste originele script en beste film.

Prachtige verhaallijnen over levensechte personages die allemaal hun redenen blijken te hebben om mensen van een ander ras te wantrouwen. En je wordt steeds op het verkeerde been gezet en zo ook met je eigen vooroordelen geconfronteerd, omdat de personages toch anders handelen dan je had verwacht.

Schitterende film die op het eerste gezicht over racisme gaat maar eigenlijk over o.a.angst, onbegrip, liefde, frustraties, enz. gaat. Wat iedereen weet is dat in elk mens goed en kwaad schuilt. Dit is mooi in beeld gebracht door diverse verhaallijnen uit het leven van verschillende mensen. De film speelt zich in drie dagen af in L.A.. Elke verhaallijn ontwikkeld zich volkomen natuurlijk en verveeld geen moment Interessant om te zien hoe mensen van goed naar slecht en andersom veranderen. Erg goed gereviseerd door Haggis die mooie en soms langzame beelden op het doek tovert. Mooie soundtrack en vooral de Stereophonics met Maybe Tomorrow (aftiteling) bleef een tijd, samen met de film, hangen. Het nummer verteld precies waar het in deze film om gaat. Ik snap waarom bij de typering Misdaad / Drama staat maar deze film is voor het overgrote deel drama. Hou je van dit genre dan is dit een niet te missen film.

Tijdje geleden dat ik deze film gezien heb, maar de verhalen zijn stuk voor stuk boeiend om te volgend. Goed acteerwerk van Don Cheadle.

3,5*

Fijn gezien te hebben maar voorspelbaar,de opbouwende ellende van racisme wat uiteindelijk leidt tot zelfinzicht maar dan is het vaak te laat. Eerste stuk had wat ingekort kunnen worden, had meer drang om verder te kijken verwacht door hoge waarderingen.

Toch nog ietwat een tegenvaller, had er meer van verwacht eigenlijk.
Kvond sommige lijnen er niet echt uitkomen eerlijk gezegd. Die van Sandra Bullock en Don Cheadle vond ik niet sterk uitgewerkt.
Wat wel sterk was waren de overspannen Irakees, de 2 auto-overvallers en de slotenmaker. Prachtige scene wanneer die overspannen winkelier het kind dood lijkt te schieten!
Ik denk dat het toch wat te snel en te toevallig plaatsvindt allemaal.. Maar toch heeft deze film wel een ruime voldoende verdiend.
Ben benieuwd wat ik er over een jaar, als ik em herbekijk, van vind!

Mooi werkje zeg.

Uitstekende cast, mooie verhaallijnen die stiekem iets met elkaar te maken hebben. Zo zie je eens dat iedereen wel zijn eigen problemen heeft en dat je niet zo snel moet klagen als je ergens last van hebt. Verschillende mensen, verschillende belangen.

Goed camerawerk, soepele overgangen, keurige settings, a lot of spanning en een passende soundtrack.

Eigenlijk heb ik er niks op aan te merken, ik heb continu geboeid zitten kijken en me nergens aan gestoord. Zo hoort het vind ik.

Ik ben verkocht.

Crash is een dramafilm geregisseerd door Paul Haggis waarin Sandra Bullock, Don Cheadle, Michael Peña en Matt Dillon de hoofdrol in spelen. Ik hoorde zoveel gemixte reacties op deze film, de meeste positief maar ik had geen idee wat voor film dit moest voorstellen. Ik keek deze film dus helemaal benieuwd en hopend dat het geweldig ging worden, maar toen ik de bios verliet was ik niet echt blij. Het was absoluut niet goed! Begrijp me niet verkeerd want het was heus niet de slechtste film die ik ooit heb gezien maar het is zo sloom en zo saai dat het bijna net zo lang lijkt als The Lord Of The Rings 3. Terwijl het nog niet eens 2 uur lang is, maar ik heb niks te zeggen over het acteerwerk of regisseurwerk want dat was allemaal prima maar het verhaal kon me niet boeien en wat er gebeurde ook niet. Dus: next one please!