Crash (2004)

Vandaag voor de zoveelste keer gekeken. Echt 1 van mijn favoriete films.

De verhaallijn van matt dillon vond ik het meest boeiend gevolgd door die van don cheadle .

Sommige verhaallijnen komen mooi samen op een aantal subtiele manieren .

Het racisme aspect vind ik altijd een wat lastig onderwerp want het lijkt wel of mensen het zichzelf graag aandoen en je ziet de polarisatie anno nu ook groeien door het steeds extremer worden van het identiteitspolitiek denken .

De film voor de 2e keer gezien. Over het algemeen een mooie film en toen ook vernieuwend. Soundtrack blijft ook prachtig. Toch kwam er deze keer een lichte irritatie naar boven. De clichés en vooroordelen liggen er wel erg dik bovenop. Er wordt niet echt de diepte in gegaan, wat de redenen zijn hoe het komt dat deze personages vooroordelen hebben. Dat hoeft niet lang en ingewikkeld te zijn. Ik kan ook vrij snel uitleggen waarom ik een aversie heb tegen bepaalde mensen of waarom juist niet. Uitleg is nu niet relevant. De film zit verder knap in elkaar en het zet je wel aan het denken.

Ontroerend, intelligent en verwarrend...sinds lange tijd weer eens gezien en waar ik de film de eerste keer ontving als saai slaat de film nu in als een bom en raakt me meer dan behoorlijk.

Een uitermate boeiend beeld wordt gecreëerd rond de smeltkroes die een grote stad is, een stad vol vooroordelen, angst, intimidatie en frustratie. Maar zelfs achter het meest onwaarschijnlijke zit een verhaal. Iedere frustratie en vooroordeel heeft een oorsprong of zekere vorm van logica. Het is juist zo vaak dat we een momentopname zien en niet het voortraject. Dit is waar de film wat mij betreft in uitblinkt, het herkenbaar maken van de boosheid die tot haat leid. Tevens slaagt de film erin je volkomen op het verkeerde pad te brengen met je eigen vooroordelen, vooroordelen waar jezelf in mee gaat, iets waar de film dus ook in slaagt.

Een bizarre cirkel vormt zich in sommige gevallen en het leven wordt gebracht als een ragfijne spinnenweb waar alles invloed op elkaar heeft. Zowel goed als kwaadschiks. De moraalridder in de fout, de racist als levensredder, het verwaande rijkeluisvrouwtje die een lesje onderdanigheid krijgt, een crimineel het goede pad op en een als gangmember ogende slotenmaker als moreelkompas en tussendoor nog een wonder. De redding uit de gecrashte auto is erg goed gebracht, net als het wonder en de daadwerkelijke last die Officer Ryan meesleept.

Crash dekt de lading waar hij voor staat, namelijk een niet af te stoppen reeks botsingen waarmee mensen met elkaar in aanraking komen, chaos veroorzaken, problemen brengen, vooroordelen creëren maar soms ook het licht zien en goed doen. Chaos ontroert, prikkelt, is rauw, direct, uitgebalanceerd maar werkt tevens verwarrend. Wat mij betreft daarmee een topfilm waar veel acteurs zich van hun beste kant laten zien met voor mij toch wel interessantste en beste Matt Dillon.

Erg goede film die eigenlijk gaat over vooroordelen. Het laat zien hoe erg, vervelend of naar sommige situaties ook zijn of lijken, dat er altijd een achterliggende reden is waarom mensen op een bepaalde manieren handelen of zich uiten.

Een enorme cast met erg veel bekende acteurs en actrices (met erg goed acteerwerk), wekt meteen je aandacht in deze film.

Een 7-tal mensen/koppels maken, los van elkaar, allemaal iets mee, wat in het begin erg onsamenhangend lijkt, maar wel veel interesse opwekt om die gebeurtenis te volgen en benieuwd te zijn naar het vervolg.

Naar verloop van tijd blijkt, dat de verhalen elkaar kruisen en dat veel personen elkaar ook nodig hebben.

Ondanks ze eerder recht tegenover elkaar stonden, ze een totaal ander beeld van zich zelf gaven of wat voor slechte daad ze ook verricht hebben, heeft elk personage toch iets goeds in zich en is het handelen vanuit hun oogpunt ergens best begrijpelijk.

Deze manier van een filmverhaal vertellen is heel erg sterk en heel interessant om te volgen.

Ook al kwam alles uiteindelijk samen in iets moois, triest of een complete vergissing, blijf ik toch met het idee zitten dat niet alles verteld is en er iets mist.

Dit kost de film voor mij een halve *, maar als nog een geweldige film!

9-

4*

Geestig hoe je visie op een film met de jaren enorm kan veranderen. Toen ik Crash in 2004 zag, vond ik het een erg goede film. En wat een goed thema. En dan kijk je ‘m na al die jaren terug en zie je plotseling hoe ongelofelijk idioot en vooral bespottelijk slecht de film is. De film mag zich dan presenteren als drama, maar voor mij werkte het een stuk beter als komedie. Sterker nog, dat de film zó ontzettend wil uitstralen hoe belangrijk, diepgaand en doordacht het is, maakt het des te geestiger. Het complete gebrek aan subtiliteit is fantastisch, zo is elk personage een racist of heeft het over racisme. Paul Haggis heeft geen tijd om zijn personages meer mee te geven, hij moet veel verhaallijnen neerzetten. Om zeker te weten dat de boodschap wel overkomt, kauwt Haggis daarbij nog wat dingen voor en blijft dingen herhalen. Oftewel, elk personage met racistische trekjes moet dit in elke dialoogzin bevestigen en mag ook niets anders zijn.

Vervolgens komt een personage vrijwel meteen in een situatie die zijn of haar denkbeeld bevestigd, tot het einde waarin natuurlijk iedereen iets moet hebben geleerd. Elk personage zou aan het slot zo in de camera kunnen kijken en op z’n South Parks kunnen zeggen “I’ve learned something today..’. Het feit dat Haggis gebruik wil maken van de toen erg hippe vertelstructuur met allerlei verhaallijnen die samenkomen (de stijl waar Alejandro G. Iñárritu in die periode erg populair mee werd), maar heeft daardoor geen tijd om een personage uit te diepen. Dus we zien flarden van stereotypes. De meest hilarische is nog wel Sandra Bullock. Van alle figuren in de film komen we eigenlijk niets van haar te weten en het lijkt er zelfs op dat Haggis haar is vergeten. Dus aan het einde van de film krijgt zij - in werkelijk een bespottelijk slecht uitgevoerde scène - ook nog even haar momentje.

Een interessante herziening, deze Crash. Een ieder die deze film sinds 2004 niet meer heeft gezien en de film in zijn herinnering ziet als diep, integer en mooi, kan ik ten zeerste aanraden de film nog eens te kijken. Je krijgt er een hele andere kijkervaring voor terug.

2 sterren.

Herzien. Poeh poeh poeh, hoeveel gemoraliseerd drama kun je als kijker verwerkt krijgen. Tuurlijk is het mooi hoe ze de verschillende verhaallijnen laten kruisen, en beeldvorming is prima. Maar vanaf de eerste minuut ligt het er al dik bovenop... een echt gekunsteld Amerikaans prentje. Lekker met rascisme-cliche's smijten. Ieder huisje zijn kruisje, ook de 'dislike'-karakters zodat we voor iedereen sympathie moeten kweken. Het zorgt ook voor overacting (Bullock, de Pers). Overal is het (persoonlijk) drama dik en overal moet het over de top, dat er teveel geforceerde scenes in komen (de overval, de boze Pers die verhaal gaat halen, de autojatter, de posh dame die uitglijd). Dramatisch gegilmuziek erbij. Wat meer subtiliteit had de film beter gedaan. Maar ik snap dat de Amerikanen dit slikken als zoete koek (en hier ook wel, gezien de rating), maar aangezien ik al redelijk allergisch ben voor moralistische trekjes, zit ik hier vol rode vlekken. Bleh, jammer.

De Oscar-winnaar in 2006 en om die reden al heel lang op mijn to watch list, al stond deze nooit op streamingservices toen ik die had en ook was de dvd niet in de bieb. Nu kwam ik een bericht op X tegen over hoe slecht deze film wel niet was en dat las ik vaker. Terwijl: Oscar (al zegt dat niet veel per se) en hier ook een hoog gemiddelde (dat zegt niet altijd wat maar toch). Dus toen maar eens een schijfje besteld om hem toch eindelijk te zien.

Nou, visueel (in fijne warm tonen) en qua pacing (er gebeurt steeds wat, vervelen doe je je niet en de strakke montage helpt ook) is dit een prima ding. Maar inhoudelijk echt een gedrocht. Alleen maar racisten of mensen die de hele dag ermee bezig zijn. Je zou toch moe worden van jezelf? Sowieso weinig subtiel gebracht, het is bijvoorbeeld altijd wel vrij duidelijk wie de racist is. Er staat nog net niet een bordje boven die personen in beeld of waar een voice-over het nog even fijntjes meldt: 'This is Officer Ryan who is, indeed, a racist'. En lange tijd kent de film ook weinig grijstinten.

Ik zeg 'lange tijd' want richting het einde blijken er toch nuances. Maar juist door alles eerst zo zwart-wit te brengen krijg ik echt braakneigingen van die nuanceringen later - dat voelt zo enorm gemaakt en Hollywood in de slechtste zin van de betekenis. Het deed me allemaal niks en werkte eerder op de lachspieren. 2,0*.

Crash was weer zo'n film die ik voor een grootste stuk vergeten was, maar waar ik destijds wel een goede score van 3.5* aan gegeven had. Buiten het feit dat het een mozaïekfilm was, kon ik me er weinig van herinneren en in dat opzicht is het wel een leuke herziening geworden. De mozaïekfilm was blijkbaar wel in trek eind jaren 90 en begin jaren 2000 met films als Magnolia en Traffic en Short Cuts begin jaren 90.

De rode draad tussen de verschillende verhalen die we hier te zien krijgen, is racisme. Het is niet meteen subtiel gebracht en het ligt er vaak vingerdik op, maar Paul Haggis weet er we een meeslepend geheel van te maken. Eigenlijk gaat er geen minuut voorbij of er wordt wel ergens een racistische opmerking gegeven of een vooroordeel wordt pijnlijk zichtbaar. Normaal zou dit voor mij een struikelblok vormen, maar aangezien Haggis er voldoende sterke dramatische in verwerkt, wordt het toch een meeslepend geheel. De scènes waar het meisje voor haar vader springt wanneer de winkeluitbater hem wilt neerschieten en de crash waar Matt Dillon de vrouw moet redden die hij eerder heeft aangerand, springen er wel bovenuit.

We zien ook een heel aantal bekende namen voorbijkomen. Zoals in de meeste mozaïekfilm krijgen bepaalde acteurs meer screentime dan anderen. Sandra Bullock en Brendan Fraser komen er wat dat betreft bekaaid vanaf, want hun rolletjes stellen amper iets voor. Matt Dillon vond ik hier het sterkste presteren met zijn rol als agent en leverde de betere scènes van de film af.

Een verhoging van 3.5* naar 4* zit er evenwel niet in. Daarvoor vind ik het net niet indrukwekkend genoeg en te weinig subtiel.

3.5*