Crash (2004)

Eindelijk gezien, en ik werd niet teleurgesteld. Goede film, goed acteerwerk (ik zeg het niet omdat ik nu eenmaal een zwak voor hem heb, maar Terrence Howard steelt écht de show... in mijn wereld althans ) en een goed uitgangspunt. Wat me vooral aanspreekt is dat ieder personage zowel een nare als een minder nare kant heeft. Natuurlijk worden de racistische vooroordelen soms erg ver doorgetrokken, maar dat is wat mij betreft alleen maar om het statement duidelijk over te laten komen. Het stoort mij geenszins in ieder geval.

In sommige scènes was de spanning echt om te snijden, dit werd mooi in beeld gebracht want je voelde helemaal mee.

Over de acteurs: jammer van de immer fletse Brendan Fraser, al stoorde hij me niet echt in deze film. En Sandra Bullock, verfrissend om haar eens in een andere rol te zien, maar echt briljant zal ze nooit worden. Ludacris viel me erg mee, verraste me zelfs met zijn zeer aardige spel. Maar de film wordt absoluut gedragen door Don Cheadle, Terrence Howard en in mindere mate Thandie Newton en Matt Dillon (die wordt oud zeg!). Ik zal denk ik nooit kunnen wennen aan de 'hete-aardappelstem' van Ryan Phillippe, maar zelfs dat stoorde me vrij weinig...

Al met al een topfilm! 4,5 ster!

ps... Ik was al een beetje verliefd op Terrence, maar nu... Laat mijn vriend het maar niet horen!

Goede film maar te Amerikaans naar mijn smaak (bijv. het einde).

Ik ga maar niet meer roepen dat dit lijkt op Magnolia en Traffic, want dat is al meer dan eens gezegd. Dan zou ik eigenlijk ook niet moeten gaan roepen dat dit een ijzersterke film is, maar ik kan gewoon niet anders.

Deze evenwichtige en genuanceerde film (de good guys en de bad guys hebben alle kleuren en zijn niet uitsluitend blank of zwart) laat op zeer confronterende en pijnlijke wijze zien dat we hier met een tot wanhoop drijvend en schier onoplosbaar probleem te maken hebben. Vooral in de vorm van de door Ryan Philippe gespeelde agent wordt dit prachtig geillustreerd.

Het prima acteerwerk, een aantal aangrijpende scenes en het gevoel dat je hier naar echte mensen van vlees en bloed zit te kijken dragen verder bij aan een hoge beoordeling. Jammer dat het typische Hollywoodsentiment af en toe de hoek om komt kijken, al wordt het gelukkig niet te hinderlijk. 4,5*.

Ik vond deze film alles behalve genuanceerd....

Halfje erbij, na herziening in de bios. Een aantal erg aangrijpende scénes, en het is allemaal erg mooi gefilmd. Toch blijf ik het discriminatie-element soms geforceerd overkomen, een beetje minder om het wat meer ruimte voor relativering te geven had de film wel goed gedaan.

****.

Vlak voor ik deze film keek heb ik Employee of the Month gekeken (wel redeijke film). Maar Matt Dillon is echt zo'n coole gast, ik ga zsm al zijn films kijken. Die stem, dat hoofd, hij is gewoon ontzettend cool.

Ik heb zojuist de film gezien en ik wist gewoon niet wat ik moest neerzetten... Maar na het lezen van dit stuk ben ik overtuigd, ik heb er geen woord aan toe te voegen, dit is zeker mijn beleving van deze film.

4* dus!

....hm weet er toch wel wat aan toe te voegen, heb nog even over nagedacht over wat ik precies voelde terwijl ik de film keek. Toch kom ik tot de conclusie dat er best wel wat voorspelbare stukken in zaten. Ook ging de film soms te ver met rascisme onder de aandacht brengen, had subtieler gekund. Ook kwamen de 'toeval'-situaties een beetje onrealistisch over, maar hoe breng je anders een verhaal bij elkaar (je kon wel zien dat er over nagedacht was bedoel ik).

Ondanks een hele post vol negatieve kritieken verlaag ik mijn stem (voorlopig) niet, dit omdat sommige scenes me echt een bizar gevoel gaven.

De thematiek interessant en actueel, en naar Hollywood-maatstaven misschien zelfs gedurfd. Dat is mooi! Toch vond ik het niet best. Zo af en toe is de film best pakkend en onderhoudend, maar ik vind het vooral te dik aangezette kitsch. De weinig subtiele manier waarop het sentiment erin geramd wordt werkt bij mij alleen maar averechts.

die ontmoetingen zijn volkomen onrealistisch, en er zit niets anders op dan ze te accepteren als de literaire vorm van het scenario. (op De Aanslag was een soortgelijke kritiek) Maar het maakt het toch een beetje flauwer allemaal.

En ik wil de soundtrack graag nomineren voor de lelijkste van het jaar!

Wat een fantastisch mooie film! De film blijft de gehele tijd boeien. Veel sentiment waar ik toch normaal gesproken niet van hou. En natuurlijk Sandra Bullock die altijd goed is.

Sommige situaties zijn niet bepaald realistisch en vergezocht maar dat doet niet zo heel veel af van de film. 4.0*

Dit is dus echt een matige film. zonder enige samenhang.

Na lovende kritieken en rescensie's ging ik Crash met volle verwachting tegemoet. Jammergenoeg konden deze niet worden waargemaakt. De film zat

vol sentiment, het lag er te dik bovenop. Doordat er eigenlijk alleen maar gebeurtenissen binnen omstandigheden werden vertoond kwamen de karakterontwikkelingen ook niet geloofwaardig over. Verder wordt er getracht een boodschap over te brengen waar ik dan op mijn beurt niet zo'n voorstander ben.

Ondanks bovenstaande had de film voor mij zeker ook pluspunten. De montage was sterk evenals de (meeste) acteerprestatie's en het verhaal was best aardig.

Ik ging met grote verwachtingen naar deze film, en die werden helemaal ingelost. Een zeer mooie mozaiekfilm over racisme in Amerika, die mij erg kon boeien.

Toch was hij niet perfect, de acteerprestaties waren goed, maar niet schitterend(vooral Ludacris was eerder belachelijk dan goed) en sommige verhaallijnen waren te oppervlakkig om echt te kunnen boeien(sandra bullock kwam in totaal misschien 5 minuten in de film voor, dat vind ik niet genoeg om echt mij kunnen in te leven).

Voor de rest mag ik eigenlijk wel niet klagen over Sandra, want ze zet hier een zeer goede vertolking, samen met Matt Dillon en Thandie Newton de beste btw. Die laatste twee zijn trouwens ook verantwoordelijk voor veruit de beste scene van de film(de autobrand)

Al bij al heb ik mij zeker niet verveeld en vond ik hem stukken beter als nog een film in het genre, 21 grams, maar aan magnolia kon hij op geen enkel moment tippen.

Toch een dikke 4 sterren voor een interessant project.


Edit: zie nu trouwens dat ik al een bespreking op de vorige bespreking heb achtergelaten, maar die was wel net iets te oppervlakkig.

Ik heb de film gisteren gezien. Erg goed. Ik snap niet waarom ze zolang hebben gewacht met het uitbrengen.

Acteerwerk, stuk voor stuk briljant. Ook Bullock en Dillon erg goed. Beter dan hun gemiddelde film.

Gisteravond in de bios gezien: Crash (Haggis, 2004)

Een volbloed Hollywood-productie met als belangrijkste thema's discriminatie en racisme. Bij voorbaat een uitermate interessant gegeven natuurlijk. De film volgt een groep mensen van verschillende rassen en komaf in de straten van Los Angeles, terwijl hun levens elkaar hier en daar kruisen. Uiteraard levert dit de nodige spanningen op. De rode draad is een moordzaak, en de detective (Don Cheadle) die belast is met het onderzoek.

Op papier een aardig verhaaltje en vooral in deze moderne tijden van verharding mijns inziens een welkom onderwerp, zeker voor een Hollywood productie van dergelijk formaat. Daar komt bij een interessante cast en een scenarist (Paul Haggis) die bewezen heeft dat hij goed uit de voeten kan met gevoelig liggende thema's (Million Dollar Baby). Klinkt allemaal prima, toch zitten aan het uiteindelijke resultaat helaas behoorlijk wat gemene haken en ogen mijns inziens…

Laat ik direct beginnen te zeggen dat ik dit absoluut geen hele slechte film vind, maar simpelweg ook geen hoogvlieger zoals vele boze en minder boze tongen beweren. Ik vind het absoluut dapper dat Haggis dergelijke gevoelig liggende onderwerpen aankaart en ik vind het absoluut een goede zaak dat zijn film ondanks de behoorlijke dosis maatschappijkritiek zo goed ontvangen is in Amerika. Toch maakt het juiste onderwerp op het juiste moment helaas nog geen goede film, wat mij betreft althans.

Om te beginnen vond ik het persoonlijk haast onmogelijk om lekker in de film te komen. Dit valt met name te wijten aan het scenario van Haggis. Gedurende het eerste half uur probeert Haggis namelijk de kijker werkelijk alle mogelijk denkbare stereotypen, clichés en vooroordelen op het gebied van racisme en discriminatie zo snel mogelijk om de oren te slingeren. Als in een rollercoaster trekken de vele personages in mozaïekvorm (zie ook Short Cuts, Magnolia, Hawaï, Oslo) aan de kijker voorbij. De ene discriminerende situatie is nog niet afgelopen of de volgende staat al weer op touw. Een vloedgolf aan clichés en voorspelbaarheid. Ik snap ook wel dat niet elke met tatoeages beklede Mexicaanse (?) slotenmaker een bendelid hoeft te zijn, laat staan dat ik zit te wachten op 10 van dergelijke situaties van “uitleggerigheid”... Een beetje moe werd ik ervan.

Een ander groot probleem met deze film is dan ook dat haast iedere scène tot op de letter uitgespeld wordt, opdat de boodschap als het ware met lepel en al door de strot kan worden geduwd. In veel scènes poogt Haggis bij de kijker vragen op te roepen omtrent morele kwesties en aan te zetten tot zelfreflectie, echter door de vele volkomen ondubbelzinnige, voorkauwende mono-/dialogen blijft er simpelweg te weinig ruimte over voor eigen interpretatie. Daar komt nog eens bij dat veel personages te oppervlakkig in beeld gebracht worden, en daardoor hier en daar ook wat ongeloofwaardig en onovertuigend overkomen. Waar Paul Anderson met zijn mozaïekvertelling in Magnolia de verschillende karakters perfect wist uit te balanceren en tevens een behoorlijke karakterdiepgang wist te bereiken, blijven de meeste personages in Crash helaas beperkt tot oppervlakkige eendimensionale karakters. Haggis verdeelt de koek ongelijk waardoor meerdere acteurs tezamen overkomen als door elkaar gehusselde beeldvulling. Waar Anderson zijn boodschap subtiel en met gevoel overbracht, bedient Haggis zich van voorspelbaarheid en goedkoop sentiment, met name tegen het einde van de film. Die scène met die Perzier en dat meisje bijvoorbeeld, mijn tenen gingen er krom van staan en mijn oren begonnen te klapperen... De pathetische muziek draagt hier overigens bij vlagen nog eens flink aan bij.

Ik besef mij terdege dat het maar al te makkelijk is om op deze film af te geven. Ik vond absoluut niet alles slecht aan deze film, integendeel, ik heb me bij vlagen erg vermaakt. Ondanks zijn mankementen is de film namelijk best de moeite waard. Enkele scènes vond ik zelfs uitermate sterk, met name de twee scènes met Matt Dillon en die donkere vrouw en de spanning die dit oplevert in haar relatie. Ook de scène van Ryan Philip en de lifter vond ik ondanks de behoorlijke voorspelbaarheid erg indrukwekkend. Ook is het camerawerk bij vlagen om door een ringetje te halen, aardig wat mooie plaatjes en keurige helicoptershots. Verder lof voor Don Cheadle, die zich tussen de vele nietszeggende karakters uitstekend staande weet te houden. Hij toont zich een acteur van bovengemiddelde klasse die ondanks de relatief weinige ruimte die hij krijgt het onderste uit de kan weet te halen. Matt Dillon toont zich helaas geen steracteur hier, maar doet desalniettemin (evenals Bullock overigens) uitstekend zijn ding.

Het vervelendste aan deze film is dat de belangrijke boodschap zowel het grootste pluspunt als het grootste minpunt van de film is. Enerzijds doet de film een edelmoedige poging doet om sociale problemen als vervreemding, toenemend individualisme, discriminatie en stereotypering aan de kaak te stellen (waar ik alles behalve iets tegen heb). Anderzijds draagt de film mijns inziens juist bij aan de instandhouding van dergelijke vooroordelen door zijn overdreven gebruik van stereotypering en zijn weinig subtiele, belerende houding. Ook het nadrukkelijk aanwezige sentiment werkten wat mij betreft niet erg bevorderlijk. Ik kan me absoluut voorstellen dat veel mensen dit juist mooi vinden, echter in plaats van emotioneel betrokken raakte ik door irritatie juist vervreemd van de gebeurtenissen op het scherm. Het had allemaal wat suggestiever gemogen. Al met al geen hele slechte film, maar simpelweg ook geen erg goede. Overdaad schaadt nu eenmaal, in Crash zowel qua vorm als qua boodschap…

PS. Mocht Haggis overigens in een volgende film nogmaals een dergelijk thema behandelen, misschien moet ie dan maar eens goed kijken naar iemand als bijvoobeeld Spike Lee. Die heeft tenslotte al meerdere malen bewezen dat je ook binnen het Hollywoodsysteem op uitermate subtiele wijze het thema discriminatie aan kan kaarten...

Ik denk niet dat subtiliteit een doel van deze film was. Bovendien zijn de tijden ook veranderd. Zie mijn eerdere reactie.

Subtiliteit is uiteraard geen doel van de film (of welke film dan ook) maar wel een belangrijk stijlmiddel. Persoonlijk erger ik me doorgaans aan gebrek aan subtiliteit als het aankomt op het aankaarten van gewichtige thema's, zoals in dit geval bijvoorbeeld discriminatie. Werkt bij mij vaak averechts.

Anderzijds is juist dit gebrek aan enige vorm van subtiliteit misschien wel het grootste maatschappelijke kracht van deze film. Zonder alle Amerikanen over een kam te willen scheren, zelfs de grootst mogelijke boerenkinkel moet na het zien van deze film toch wel inzien dat ieder persoon, zwart of wit, goed of slecht, meerdere kanten kent... Toch maakt dit mijns inziens geen goede film...

Uitstekende recensie . Volledig mee eens.

Dat is wat mij betreft volledig afhankelijk van wat je wil vertelllen natuurlijk.

Maar goed, ik weet dat meer mensen met dat aspect moeite hadden, terwijl het voor mij op prima wijze de essentie van de vertellin blootlegt.

idd een ijzersterke recensie, sluit me aan bij Kos --) volledig mee eens...

Ik vind het een prima film. Het mooiste van de film vind ik de boodschap die het met je mee geeft. Heb gewoon simpelweg geen vooroordelen, het recht en de kennis heb je er niet voor. Natuurlijk is de film wel erg op z'n amerikaans verpakt dat is af en toe jammer, maar maakt de boodschap des te duidelijker omdat het er af en toe best dik boven op wordt gelegd. Ik weet dus ook niet zo goed of dit nou een echte film is, misschien meer in de trant van bowling for columbine. het probleem van amerika onder de aandacht brengen.

Omdat dit een film is die je echt aan het denken zet, er zeker hele mooie beelden in voorkomen, het acteer werk prima is en de muziek prachtig is krijgt deze film 4*

Prachtige recensie, deed iedereen het maar zo.

(wel veel leeswerk trouwens

@Kos: je had nog wel even Terrence Howard mogen noemen... speelt toch een van de beste rollen in deze film!

Dzeze acteurs stonden als eerste gecredit waarschijnlijk.

Was een beetje een wazige film in het begin omdat ik niet wist wat het zou brengen, maar de moraal van dit verhaal beviel me wel en dat is dat we allemaal met vooroordelen behebt zijn van welke kleur we ook zijn.

Natuurlijk is het makkelijk om te zeggen dat we geen vooroordelen moeten hebben maar die krijg je er nooit meer uit dat zit in de mens nu eenmaal ingebakken, dus die hoop heb ik niet omdat ik een realist ben. Maar het bevestigt gewoon mijn gedachte dat dit niet uit te roeien is en dat zelfs de mensen die hun lesje geleerd hebben in de film of in het echt toch weer in andere mensen teleurgesteld zullen worden waardoor het vooroordeel weer van vorenaf aan begint

Prachtige film. Mooie beelden van LA en goede acteerprestaties van Terrence Howard, Matt Dillon, Brendan Fraser, Don Cheadle en al die anderen. Ik heb me eigenlijk aan niemand gestoord.

Visueel erg mooi en ook de muziek - met uitzondering van het laatste nummer - was erg goed.

4,5*

Ik heb ook ff gestemd 5 ***** vond het een goeie film!!!

ik ben misschien een uitzondering maar vond het zeker geen goede film.

2.5*

zojuist gezien. fenomenaal! ik zat ook aan magnolia te denken maar dat is zo'n barriere dat het niet eerlijk is om met crash te vergelijken.

heel mooi vertoond dat iedereen stereotyperingen hanteert en dat (das dan wel typisch hollywood en niet realistisch) iedereen een soort van tweede kans krijgt.

wat heeft ludacris gekregen voor deze rol want hij zegt min of meer dat gangsta rap verkeerd is!

Bovendien is deze film ook relevant voor NL, denk maar aan onze typeringen van Turken, Marrokanen, Chinezen, Antilianen, et cetera.

Geef het volledige vijf sterren omdat het niet probeert mensen te veroordelen meer, net als Magnolia, probeert aan te tonen dat het leven niet zwart/wit is.

Vind persoonlijk deze film beter dan Magnolia... Die kikkerregen in die film gaat er bij mij namelijk écht niet in.