Crash (2004)

Er waren punten voorspelbaar ja, maar in mijn ogen lang niet alle verhaaltjes. Achteraf is natuurlijk altijd zo makkelijk praten, maar onder de film wist ik niet hoe elk verhaaltje ging verlopen dus voor mij was het niet allemaal erg voorspelbaar. Dat die man de slotenmaker wou neerschieten vond ik wel voorspelbaar.

Maar ik had simpel weg nog niet gedacht aan dat die politie agent die tegen racisme is een donker gekleurde man zou neerschieten.



Als je het over overdrijven hebt zeg, damn volgens mij kun jij het meer... Ik heb mij er totaal niet aan gestoord dus.



Helemaal blanco vind ik overdreven maar ben het wel met je eens, dat gemierenneuk telkens Gaat mij erom dat die film me vermaakt en er met plezier naar kijk, ook al klopt het van geen kant. Zolang ik me er niet aan erger (bij meerdere films wel het geval) vind ik het goed!

Een minpunt bij dit soort films vind ik vaak dat er bekende sterren in spelen. Ze hadden bij Matt Dillon moeten stoppen. Fraser en Bullock (hoe goed ze ook zijn) zijn simpelweg te beroemd zodat de aandacht van het verhaal afgetrokken wordt.

Voor de rest: sterke film. Dat iedereen een vooroordeel heeft vond ik nou net de boodschap in deze film. Vooroordelen != rascist. Vooral het laatste shot liet dat duidelijk zien.

Ik wil vanavond naar Crash. Maar ik twijfel nog, is het te vergelijken met Million Dollar Baby? Zo ja, dan ga ik niet want die vond ik niet zo leuk.

Lijkt totaal niet op Million Dollar Baby. Maar crash is wel een heel goede film, zeker naar toe gaan.



volkomen mee eens, dat is idd de boodschap. Is een film waarbij je achteraf wel gaat nadenken...

Ik vond MDB redelijk en dit erg mooi. FWIW...

dus dit is normaal? : Een negroide man heeft exact dezelfde auto als een andere auto die die avond al gestolen is. Daardoor wil de politie hem aanhouden. Agent 1 wil kloten met zijn vrouw omdat het een smeerlap is. Agent 2 wil dat juist voorkomen. Later krijgt de arme man ook nog eens gezeur op zijn werk en een flinke ruzie met zijn vrouw. Vervolgens vliegt zijn vrouw in een andere auto over de kop en staat op het punt dood te gaan als ze opeens gered zal worden door de smerige Agent 1 van de dag ervoor. Ondertussen zit de man weer in zijn auto en word ook DIE auto gestolen door DEZELFDE criminelen als van de andere auto. Ze krijgen ruzie en het loopt niet goed af. Tijdens de ruzie komen ze agent 2 tegen die de man dus nog kende van gisteren en hem hielp. Later zal agent 2 uit frustratie een van de twee criminelen doden en zijn auto in de fik steken. De negroide man zal dan met zijn auto langs de weg stoppen, en de al reeds uitgebrande auto van dichtbij bekijken.

Dat is slechts 1 verhaal lijn, ga nou niet zeggen dat dat compleet normaal is en iedere dag voorkomt...

De kans is nog groter dat je alle 12 trekkingen van de Staatsloterij in 1 jaar wint... SAMEN met alle andere mensen uit die andere verhaallijnen.

Het punt van de overlappende verhaallijnen en dat de schrijver dat zo goed kon was echt al halverwege duidelijk. de lol was er bij mij toen wel af. Ik had veel liever een film gezien waarbij het kruisen in mindere mate was gedaan (a la pulp fiction, magnolia etc) en dus niet om de 2 minuten. Ook was het sterker als de scenes langer waren dan 2 minuten, kan je tenminste de karakters beter leren kennen dan: "de bange rijke trut, de zielige hard werkende mexicaan, de racistische agent die het niet meer weet"...
En het laatste zwakke punt is dat alles dus wel erg ver moest gaan om duidelijk te maken dat mensen vooroordelen hadden. DAT punt was al half gemaakt tijdens de 1e scene in de wapenwinkel... daar was alles nog "normaal" en niet vergezocht. Maar 5 diefstallen, 3 ontplofte auto's, 4 ongelukken, 2 berovingen, 10 ruzies, en 2 scheldpartijen verder was ik het wel een beetje zat.
Zoals ik al eerder zei: halverwege trapt de film nogsteeds open deuren in, en daar heb ik weinig bewondering voor.

ps. wel mag gezegd worden dat het acteren vrij goed was en de regie ook (afgezien van de korte scenes).

De film deed mij toch echt wel nadenken over hoe diep dat zit en hoe ver dat doorwerkt. Waar het voor mij over gaat is niet dat mensen vooroordelen hebben, maar dat er dus (in die Amerikaanse stadscultuur) geen ontkomen is aan die verstoorde onderlinge verhoudingen. Iedereeen is ergens bang voor. Bang om te discrimineren, bang om gediscrimineerd te worden, uitdrukkelijk bezig niet te discrimineren, bang om overal buiten te vallen, bang om alleen te zijn, bang om schuldig te zijn, &c. Ik betrapte mezelf er halverwege op dat ik erg bang was dat de film ons vertelt dat je dus in LA uiteindelijk het meest bang moet zijn voor een slecht Engels sprekende Pers (of beter nog: arabisch ogend persoon). En meteen daarna vroeg ik me af wat dat over mijn wereldbeeld zegt.

Verder gaat de film voor mij erg over hoeveel verschillende personen een mens is in verschillende situaties, hoeveel wisselende rollen en functies mensen hebben, en hoe wisselend (en in eerste instantie vaak oppervlakkig) je ze daarin beoordeelt. De door jou geconstateerde stereotypering vertelt mij dat juist. Een scene later krijg ik een andere kant van dezelfde persoon te zien, en dat nuanceert mijn oordeel. En tegelijkertijd constateer ik dat het nog best lang duurt / inspanning vergt voordat ik dat ene beeld na die eerste indruk weet aan te passen. Voor mij werkten die scenes perfect. Wel spreekt er een soort wanhoop uit, het is wat dat betreft echt een downer.

Dat het een uitvergroting betreft, dat irriteerde mij geenszins, daar is het fictief drama voor, met een verteldoel (al denk dat het aantal aanrijdingen, berovingen, ruzies, schietpartijen e.d. in LA per dag verre van onrealistisch is, maar goed). Realisme interesseert me daarin niet tot nauwelijks, en de film was binnen zijn eigen kaders voor mij prima geloofwaardig. De verhaallijn die je aanhaalt, heb je niet helemaal accuraat weergegeven. Wat er ongeloofwaardig aan is, zie ik niet.

LA is ene grote stad, tuurlijk gebeuren er zoveel dingen op een dag. Maar niet bij 1 persoon. En als je niet inziet dat het ongeloofwaardig is dat alles wat er in die verhaallijn 1 persoon in 1 dag overkomt... dan vraag ik mij af hoe extreem jou dagelijks leven is.

Alle mensen in deze film maakte meer extreme dingen mee in 1 dag, dan een normaal mens in zijn hele leven. En als je zo ver moet gaan om je punt duidelijk te maken...

Heel goed verwoord, Cornelis.

Dat is goed verwoord wel de kern. Iets wat wel indruk op me maakte. Ik heb dus moeite met de 'crash' tussen de aangedikte karikaturen die we verder niet leren kennen om de emotionele impact te vergroten.

Maar je (Cor) argumenten hiervoor klinken me best overtuigend. Goed verhaal waardoor ik misschien mijn mening over de film zal bijstellen.

Als er 1 film is waar je keihard met je neus op de keiharde realiteit van nu word gedrukt dan is dat wel Crash.

Ik moest echt diep zuchten toen ik de zaal uitliep. Schokkend hoe racisme op vele sneaky manieren in deze film te zien is. Je word op bepaalde momenten gewoon depri tijdens de film zoveel treurige scenes komen er in voor. Maar toch maakt dat treurige de film ook weer keigoed om te zien. Met een goeie rol die gespeelt word door Terrence Howard die ook in Four Brothers te zien is en Matt Dillon die een smerige racistische copper speelt.

Kweet nou niet of deze film is aan te raden.... Je moet er maar van houden. Tis iig geen American History X. (Of nou eigenlijk wel maar dan op de psygische wijze....)

Geweldig mooie film, een van de betere films ooit.

Top cast met name Matt Dillon en Brendan Fraser in een verassende rol. Verschillende verhaallijnen zijn hartverscheurend en mooi. Film zit vol met mooie scenes en met scenes die je aan het denken zetten. 5 zeer verdiende sterren.

Ik beloof dan ook dat ik mijn dagelijks leven niet letterlijk zal verfilmen. Film en werkelijkheid staan goeddeels los van elkaar. Zoals ik al schreef: "de film was binnen zijn eigen kaders voor mij prima geloofwaardig". Geloofwaardigheid =/= realisme.

Dat is in de film ook niet het geval. Niet bij één persoon. Meerdere personen en gebeurtenissen zijn met elkaar verweven. Meerdere gevolgen en keerzijdes van die gebeurtenissen worden uitgewerkt. Komt bij dat die personen veelal niet zien dat ze door die gebeurtenissen met elkaar zijn verbonden.

Zoals gezegd, het is een uitvergroting en het is fictie. Jou stoort dat, mij geenszins. Ik verwacht geen realisme, het interesseert me zelfs niet of nauwelijks. De zeggingskracht van een verzonnen verhaal overstijgt veelal dat soort oppervlakkigheden.

Als ik me het goed herinner viel jij er juist over bij the island en beweerde ik jouw genoemde stelling.



Er gebeuren wel verschillende extreme dingen bij 1 persoon. Dat hele stuk over de negroide regisseur die maakt verschillende dingen mee op 1 dag die de meesten waarschijnlijk nooit in hun hele leven mee zullen maken. Tevens kom je nooit zovaak elkaar tegen in een miljoenen stad. Ook die rijke vrouw maakt meerdere nare dingen mee. tenzij jij dagelijks hebt dat je auto gestolen is en dat je de avond daarna van de trap valt en niet meer kan opstaan .



Als een film iets wil aantonen over hoe ernstig iets is, en om dat te doen iets moet uitvergroten tot 100x, dan vraag ik mij af hoe "ernstig" de situatie normaal is. Afgezien daarvan stoot het mij automatisch af als er dingen zo overdreven worden gedaan, het is dat punt waar mensen geneigd zijn "pfff" te zeggen. En dat had ik vrij vaak tijdens de film vrouw valt van trap, negerin in auto ongeluk, juist die agent die haar komt redden, de dud in het geweer van de ene winkel, de andere agent die de crimineel mee neemt, de regisseur die de utigebrande auto ziet van de agent

Verder zijn kruisingen van verhaal lijnen leuk, mits ze nuttig zijn. Bijv: men weet het einde van de film maar heeft geen idee hoe alles zo gekomen is. Of de verhaallijnen liggen al min of meer vast maar hier en daar kuisen de wegen elkaar toevallig.

Bij deze film echter ontbreken beiden. Alles kruist elkaar zovaak mogelijk. Hierdoor is het "heej dat is die en die" effect ook meteen verloren. Je gaat al vermoeden dat er iemand komt, zo ook bij de redding uit de auto.
Ook voegen alle kruisingen niks toe aan het verhaal. Iedere scene maakt gewoon een nieuwe kans voor een nieuwe kruising en dus een nieuwe scene en een nieuwe kans etc etc. Het punt van de film was na 1 uur ook gemaakt. En als er verder geen doelen meer zijn, geen vragen meer opgelost moeten worden kan een film net zo goed stoppen. Want voor de losse scenes hoeven we niet te kijken, als ze het hadden willen doen hadden ze net zo goed 2 uur door kunnen gaan met botsingen, overvallen, kidnappings, ongelukken etc etc want het voegde toch al ruim 60 minuten niks meer toe aan het verhaal.

De regie, het acteerwerk en het idee achter de film was dan wel aardig. Maar de opzet en de uitwerking ervan vond ik zo rampzalig dat het me af stootte in plaats van me greep.

Let's agree that we disagree.

T is een film hoor, daar gebeuren dingen die in het dagelijks leven niet kunnen gebeuren, of gebeurtenissen die zwaar over de top zijn...

Maar da's te kort door de bocht. Crash profileert zich als een realistisch drama. Dan vind ik het een valide minpunt dat bij Crash de toevalligheden zich wel in erg hoog tempo opstapelen. Daar had ik zelf ook wel problemen mee, zonder het overigens als vreselijk storend te ervaren.

Mensen... hoe vaak gaan we deze afschuwelijke spelfout nog op het forum zien...?

Echt een heerlijke film. Ik heb hem in de bios gezien en zat heel geboeid te kijken tot het einde. De acteerprestaties waren echt goed, misschien wat overdreven qua alle gebeurtenissen maar dat maakt het aan de andere kant ook weer leuk om naar te kijken. Ik denk dat de boodschap toch wel overkomt uiteindelijk en het zet je wel tot denken. Ik vind het een knap stukje werk en hij heeft niet zomaar een 8.5 op imdb.

5* en zeker een aanrader.

zeer goede mozaiekfilm over racisme in Amerika.

Haalt echter niet het niveau van magnolia maar overstijgt 21 grams makkelijk.

4.5 sterren.

Zeer goede cast ook btw.

IMHO eerder als poëtisch drama.

If you will, maar bij de stelling 'het is maar een film' denk ik eerder aan een James Bond achtige film met dito onwaarschijnlijkheden waarbij je je verstand eventjes op 0 zet. Crash zet toch wel in op geloofwaardigheid (zij het dat die aangedikt of in jouw woorden gepoëtiseerd worden). Nogmaals duidelijk maken dat het mij slechts zelden stoorde, maar ik vind het wel een punt van kritiek dat je naar voren zou kunnen brengen.

Hmm... Gewaagde uitspraak in mijn optiek. 21 Grams is namelijk mijn nummer 1! Maar goed, morgen ga ik deze film zelf bekijken en dan zullen we zien of ik het met je eens ben.

Ik was dan weer minder te spreken over Magnolia (voornamelijk vanwege het veelbesproken deel met de kikkers)... Grappig hoe meningen kunnen verschillen.

Morgen lekker Terrence Howard kijken in de bios!

???

hij bedoelt dat het veRRassend moet zijn en niet veRassend... mooie film, die een goed beeld geeft van rassisme... 4.5*

ik ben een zij, maar dat maakt verder ook niet uit! mijn username is erg misleidend!

racisme is het trouwens... met een c

maar sorry, ik zal ophouden met verbeteren, een behoorlijk irritante eigenschap...

Yes! Vanavond naar Terrence Howard!

Deze film valt niet helemaal te vergelijken met 21 Grams. Maar ik vond 21 Grams wel beter, een film met een hart en een ziel. Crash vind ik wat té gemaakt.

Ik twijfel tussen een 3,5 en een 4. Er wordt goed geacteerd, goede muziek, mooie beelden. Een beetje rommelige opbouw met een mooi einde. De wereld wordt wel te negatief neergezet. Eindcijfer toch een 4.

ligt het nou aan mij of ben ik de enige die de scene waar het meisje zgn werd neergeschoten van mijlenver zag aankomen (op het moment dat ze de "cape" van haar vader omkreeg, legden wij met z'n 3-en (tijdens de sneak) al meteen de link met de rode kogels

Voor ik mensen met snuggeren opmerkingen komen, ik was idd niet de enige, we waren met zijn 3-en

Verder blijf ik het een overschatte film vinden

.