A Walk to Remember (2002)

Een schitterende romantische dramafilm.

Het script is gebaseerd op het boek van Nicholas Sparks. Jessica Simpson werd overwogen voor de rol van Jamie Sullivan, maar Mandy Moore nam haar plek in. Wegens haar destijds jonge leeftijd, mocht ze hooguit 10 uur op de set aanwezig zijn. Desondanks werden de opnames binnen 39 dagen afgerond. Tevens werden Moore's kinderfoto's gebruikt voor de film. Haar tegenspeler Landon wordt vertolkt door Shane West. Een rebelse tiener die grotendeels rondrijdt in een rode auto. De acteur was dermate onder de indruk van deze auto, dat hij hem uiteindelijk voor 5,000,- dollar heeft gekocht. Arlene Martel maakte haar laatste bioscoopfilm, en overleed 12 jaar later op 78-jarige leeftijd. Regisseur Adam Shankman verscheen eveneens in een korte cameo. Een groot deel van de opnames vonden plaats op de set van de TV-serie "Dawson's Creek " (1998) in North Carolina. Ook werd er gefilmd in Wilmington tegelijkertijd met Divine Secrets of the Ya-Ya Sisterhood (2002).

De chemie tussen Moore en West is sterk. Ook de soundtrack is schitterend samengesteld. Het script steekt goed in elkaar, en is alles behalve voorspelbaar. Ik had geen hoge verwachtingen bij dit genre, maar ik heb mij ruim anderhalf uur vermaakt.

De film won 4 prijzen. (Waaronder een Teen Choice Award voor Moore en West). Daarnaast werd hij 2 keer genomineerd.

3,5 *

Mooi.

Lichtelijk geforceerd, maar het werkt wel. De chemie tussen de hoofdpersonen is wel degelijk aanwezig en dat is iets waar de film grotendeels op teert. Qua plot brengt het niets nieuws en het einde is natuurlijk weer een groot cliché. Ach, af en toe zijn dit soort films wel even lekker.

3*

Mooie film maar ik vond de transformatie van de jongen wel erg groot. Niettemin is het mooi wat liefde met iemand kan doen. Ook de leukemie van Jamie, die er eigenlijk helemaal niet ziek uitzag. Het blijft allemaal heel oppervlakkig behalve dat ze even in het ziekenhuis belandt en dat is wat jammer. Ondanks deze twee minpuntjes kreeg ik zeker de tranen in mijn ogen. De chemie tussen beiden wordt niet echt geforceerd en er wordt vooral de tijd voor genomen. Verder misschien voelt het inderdaad wat cliché op een aantal vlakken: bad guy die "vrienden" inruilt voor iemand die er niet bijhoort, vader die het niet goedkeurt, vader van de zoon die hem en moeder in de steek heeft gelaten en het nu probeert goed te maken. Al bij al een stevige 4*. Ik had iets meer muziek verwacht en een strakkere regie.

Aardig.

Nog een bekende Sparksfilm die ik nu af kan vinken. Sommige films afkomstig uit de pen van deze man vond ik erg sterk, anderen wat minder. A Walk to Remember zit daar wat tussenin, maar het is wel in een hoop opzichten te herkennen dat dit een film is die zo een Sparksboek zou kunnen zijn.

Het is alleen jammer dat regisseur Shankman alles er net wat te dik bovenop legt. Er wordt erg hard geprobeerd om scenes romantisch, dramatisch of grappig te maken. De toon wordt vaak zo sterk aangezet dat het niet echt wil raken of overtuigen, en vooral de soundtrack slaat af en toe aardig door. Van subtiliteit heeft deze film dan ook niet bepaald gehoord.

Qua personages is het inderdaad ook een typische boekverfilming. Het braafste meisje en de meest rebelse jongen, goh wat zal er nu toch gebeuren. Gelukkig weet Shankman het wel aardig vermakelijk te brengen en doen West en Moore genoeg om diens personages invulling te geven. Het voornaamste voordeel is dat de twee ook wel degelijk chemie hebben, en dat weet de film te dragen.

Verder ziet het er visueel aardig uit en heerst er een zonnig en fris sfeertje door de film. De setting ligt me sowieso wel, maar ook gewoon het verhaal zelf. Als Shankman soms iets minder hard zijn best deed om het allemaal sentimenteel te maken had deze film me ook makkelijk mee kunnen voeren, want het verhaal zelf gaat aardig om met het drama.

Het is allemaal ook duidelijk goedbedoeld en laat genoeg aan de verbeelding over. De dood van Moore blijft bijvoorbeeld volledig buiten beeld, er wordt enkel gefocust op de vrolijke momenten voor de tragedie. Dat is een boodschap die ik wel zeer kan waarderen en het is grappig dat dit dan wel werkt terwijl andere scenes er te dik bovenop liggen.

Vermakelijk dus, een film waar ik vlot doorheen kwam. Het is beter gedaan, maar de chemie tussen West en Moore vormt een dragende factor voor de film en het duurt ook niet al te lang. Meer subtiliteit had de film echter goed gedaan, want nu wil het niet echt genoeg raken. Wel aardig verder, maar ook niet geniaal.

Wel humor, bekijk ik deze film en check ik daarna de aangevinkte reviews op Moviemeter (doe ik altijd voor ik zelf wat tik) en zie ik alleen maar cijfers die zwaar onvoldoende zijn, terwijl de gemiddelde score van 3,58 juist een bovengemiddeld goede film aangeeft. Schijnbaar hebben de mensen die dit goed vonden dan geen zin gehad in een uitleg haha.

Ik hoor ieder geval in het kamp die dit wél een goede film vind. Al is goed een breed begrip, want er mankeert vrij veel aan de film. Het is vrij ongeloofwaardig dat Landon en Jamie verliefd op elkaar worden als bad boy en buitenbeetje. Nou zou dat ergens nog kunnen, maar het ging hier wel heel snel, terwijl je je toch afvraagt waarom ze dan voor elkaar vallen. Het tweede is dat Jamie voor een meisje met leukemie wel heel fit is en gezond oogt, ook vergezocht. Maar als je wat minder kritisch naar de film kijkt, dan moet je als kijker toch toegeven dat de chemie tussen beiden prima is en dit echt wel goed wegkijkt. Het is voorspelbaar (de pa van Jamie die Landon enorm wantrouwt en daarna zijn grootste fan word), beiden zijn ook geen acteerwonders, maar toch overtuigen ze enorm. Ik vond de film gewoon mooi, heel warm en zeker nadat haar ziekte bekend word slaat de film absoluut de juiste toon aan. De scènes in het ziekenhuis, de bruiloft. Snik snik. Nou oke dat niet, maar het was mooi. Wel spijtig dat ze het verhaal niet wat emotioneler eindigen met haar dood. Nu moet je het vernemen uit een aantal opmerkingen, maar bij deze film had best een sterfbed-scène gekund.

Ik denk dat mensen deze film enorm kut of heel warm vinden. Ik behoor tot dat tweede kamp.

Kleine 3,5*