A Walk to Remember (2002)

1) het verhaal, nou ja, het armzalige script. Populairste jongen wordt verliefd op minst populaire meisje. Dan gaat het al mis qua realiteit en originaliteit.
2) het grote geheim van Jamie....wat een verrassing! Nee hoor, oude (beschimmelde) koek.
3) het religieuze gezever dat door de hele film is geweven. Zeer frustrerend, het EO-sausje waar ik al eerder over had bericht. Voor mij persoonlijk is de film dan al niet meer te redden.
4) Mandy Moore (Jamie) dat er niet uitziet als "een meisje dat ernstig ziek is"
5) Gewoon niet realistisch, "religieus fanatisme", en totaal niet vernieuwend in het rijtje zielige romantische films.
6) Het acteerwerk was eerlijk gezegd het enige kleine pluspunt van de film. Maar deze keer geen genade qua sterrenverdeling...
7) brrrrrrrr...[dit prul snel proberen te wissen uit mijn geheugen]

Nou eindelijk gezien hoor.
Vond het een mooie film, leuke scene's, en wel een cliche maar mooi verhaal.
Het was allemaal wel voorspelbaar, maar vind zulke films toch leuk om te zien.
Ik had alleen het eind iets anders verwacht, vond het wel mooi maar ook wel weer heel kort.
Ik had al gehoord van meiden dat Shane echt leuk zou zijn, en ze hadden gelijk hoor wat een dropje is dat zeg!
Alleen ik vond Mandy er echt niet uitzien op sommige momenten, maar goed dat zal wel in de film horen, denk ook niet dat als je iemand met leukemie speelt dat je er dan niet geweldig uit kan zien
Maar dat maakt niet, ik heb me vermaakt en vooral door Shane krijgt de film 4 * van mij!

Misschien wel de grootste surprise in de huidige top 250, dit tienerdrama met de gebruikelijke familie-, liefdes- en highschool troubles, met een loodzware en toch niet helemaal goed uitgewerkte wending (de film had gerust een half uurtje langer mogen duren).

*De* ontdekking van de film is echter Moore, die ook in 'Saved' al een erg sterke rol neerzette en in A Walk To Remember de rest van de jonge cast, die allen rechtstreeks uit een Dawson's Creek aflevering lijken te zijn weggelopen, compleet wegspeelt.

De huil of ik schiet verwikkelingen, het moralistische en godsdienstige toontje en een hoop standaard karakters zullen menigeen doen afschrikken, maar door het vlotte begin, een aantal oprecht ontroerende scenes en een perfecte leading lady kan ik met een gerust hart 3 volle sterren uitdelen.

Die Shane West is goed zeg!

Komop, dit in de top 250, ik snap er echt niets van. Dit haalt nog niet het niveau van een middelmatige tv-film. Het verhaal is zo ongelooflijk voorspelbaar, het acteerwerk is echt abominabel slecht(vertel iemand aub Mandy Moore dat ze een andere carriere moet zoeken) en het is allemaal zo clichématig uitgewerkt dat ik soms braakneigingen had. Jezus, en ik die dacht dat ik vandaag een onnozel filmpje ging kijken, blijkt nu dat ik een film van de top 250 was aan het kijken.

Alleszins de slechtste in de top 250, maar net niet slecht genoeg voor 0.5*

1*

Misschien wel de grootse zeikfilm die ik ooit zag, zoals Mug al eerder aangaf;

Deze film is mij achteraf nog enigszins meegevallen. Ik was eigenlijk alleen benieuwd naar de film vanwege de hoge waardering en verwachtte een vrij standaard tienerfilmpje. Het eerste uur kwamen mijn verwachtingen op dat gebeid in ieder geval volledig uit. Het bekende uitgemolken verhaaltje van de “populaire jongen en het saaie meisje,” dat geïnteresseerd is in niet coole zaken en ook nog eens een vader heeft die dominee is. Toch blijken ze het natuurlijk goed met elkaar te kunnen vinden. Als dan op een gegeven moment het geheim onthuld wordt wordt de film wel beter omdat de emotie die getoond wordt echt overkomt, hoewel het mij persoonlijk niet zoveel deed. Het acteerwerk kan er verder mee door. Shane West en Mandy Moore zijn niet geweldig, maar ze slagen erin de romance realistisch over te laten komen en dat is voor beginnelingen zoals hen al heel wat. De laatste pak hem beet veertig minuten van de film zijn op zich best de moeite waard, maar het is alleen zo jammer dat de rest van de film dit niet is.

1,5*

Nogal gemengde gevoelens over deze film. Al moet ik er wel bij zeggen dat ik dit soort films meestal wel de gehele speelduur geboeid kan kijken. Zo was dat ook bij deze het geval. De film doet wat je van dit soort films mag verwachten. Je zit 100 minuten lang in het verhaal, omdat het voor iedereen wel redelijk herkenbaar is. Dit is ook de reden waarom veel mensen de mindere punten van deze film niet gemakkelijk kunnen ontdekken.

De mindere punten zijn talrijk. Technisch gezien stelt het allemaal niets voor, en de acteurs zijn ook vrij matig en voor dit verhaal slecht gecast. Grootste probleem is uiteraard het verhaal. Als je erover nadenkt is het zo standaard en voorspelbaar, maar tegelijkertijd zijn bepaalde scènes ongeloofwaardig omdat de film het vaste pad moet volgen. Meiden die Mandy Moore uitlachen om haar uiterlijk of het snelle trouwen waarbij de vader onmiddelijk zijn fouten inziet.Wellicht moet ik deze film meer als een sprookje zien. De film zal veel mensen kunnen ontroeren, dus wat dat betreft is de film zeker geslaagd.

Ik snap je punt, maar toch vraag ik me af dat of je gelijk heb. Pesterijen van mensen die zich anders gedragen dan de grote groep zijn natuurlijk geloofwaardig, maar de manier waarop dit gepresenteerd wordt, hoe Moore's personage ermee om gaat en hoe de film zich verder ontwikkeld hebben niet veel meer met de realititeit te maken. Het is eigenlijk gewoon complete nonsens. Wellicht moet je het als sprookje zien, ja, maar dan nog blijft het allemaal matig uitgewerkt.

Ik vond het in ieder geval een mateloos irritante film. Ik heb wel eens zoete films gezien, maar deze film is zo zoet dat ik er bijna misselijk van zou worden. Nou mag een film van mij best braaf zijn, maar hou het alsjeblieft wel geloofwaardig. Mandy Moore was veel te lief en sterk en haar wenslijstje en haar relatie met West waren zo mierzoet dat het woord over-the-top er best van toepassing bij is.

De dialogen zijn verder ongeloofelijk afgezaagd of onwaarschijnlijk. Het verhaal verloopt via de standaard lijntjes, maar dan ongeloofwaardiger. Technisch is het vergelijkbaar met een goedkope tv-serie. Mandy Moore kan maar op één toon acteren en maakt haar personage nog oppervlakkiger dan de film al doet. Dat ze ziek is straalt geen seconde van haar af. Shane West is overtuigend als stoere jongen, maar matig in emotionele scènes. Peter Coyote doet het nog wel aardig. De film is me ook iets te katholiek voor mijn smaak, al had het ook wel weer erger gekund (West kunnen eindigen als toegwijde Christen, zoals Moore).

ik geef 1 ster voor deze film. Er deugt namelijk gewoon helemaal niets van en het overtuigde me geen moment van zijn oprechtheid. Het is één ding dat een film naïef kan zijn, maar probeer dat liever niet te combineren met een poging tot diepgang.

Er was wel één onvoorspelbaar element. Het toneelstuk dat de hoofdrolspelers opvoeren is een gangsterverhaal, gecombineert met musical. Toen ik Mandy Moore dat ene liedje uit het toneelstuk hoorde zingen viel mijn mond open van verbazing. Nee, niet omdat het geluid zo slecht synchroon liep met Moore's lippen en al helemaal niet omdat ik het zo mooi vond, maar omdat dit het laatste liedje is dat ik associeer met gangsters. Ik zou niet durven te verklappen wat voor een nummer het is, dat zou de enige verrassing uit de film weghalen. Zelfs al is het verder geen aangename verrassing.

Rampzalig, eigenlijk vind ik het onnodig om er een bericht bij te zetten, omdat het binnen de verwachtingen viel, maar het overtrof de (negatieve) verwachtingen ruim .

Ik had een soort Notebook Part II verwacht, maar het was nog veel erger dan The Notebook en dat kwam vooral door de christelijkheid, moraliteit, braafheid en omdat ie nog clichérijker dan The Notebook is. Gelukkig is ie inmiddels uit de top 250 gevallen, nog steeds belachelijk dit gemiddelde, maar goed. Vreselijk voorspelbaar, ik kon soms wel janken zo erg. Het viel me mee dat ze niet meer opstond uit de dood, 0.5*

Ik moest ook een traantje wegpinken, enkel niet van ontroering maar van het lachen.

Nu heb ik al veel over-sentimentele films gezien maar dit slaagt toch wel alles. Een verhaaltje van 13 in een dozijn, niks nieuws ook niet alles er rond. Waarom wordt hij in godsnaam verliefd? Van de ene op de andere dag? Tjah. Er zou bij genres beter fantasy bijstaan bij z'n film. En al dat katholieke gedoe dat er dan nog bijkomt kijken.

Ik mis ook vooral weer de chemie tussen de karakters, als het een stille film was geweest zou ik uit niks kunnen afleiden dat beide hoofdrolspelers een koppel waren. Vooral de scènes waarin Landon alleen was kon ik aan zijn acteerspel echt niet afleiden dat hij Jamie ook maar iets of wat miste. Bij Jamie was het ook weinig soeps ook daar kon je echt niet afleiden dat ze ziek is. Plottwist waarbij ik zin kreeg men hoofd tegen de muur te stoten.

Soit al de rest mist het ook: Belachelijke one-liners, zangscènes die veel te lang duurde en die belachelijke lijstjes.

Vooral de score was belachelijk, dikte alle scènes nog wat meer aan.

Leuk voor Landon dat hij een mirakel is maar voor mij was het allemaal minder leuk. Lachwekkend en irritant tegelijk.

*

Nou, ik vond de film verrassend te pruimen eigenlijk. Had echt de grootste zeikfilm sinds tijden verwacht, maar dat viel behoorlijk mee. De film balanceert wel vaak op het randje van geloofwaardigheid en gaat daar zelfs een paar keer overheen, maar niet zo erg dat het voor mij echt storend werd.

Oké, het verhaal stelt niet veel voor, kent veel cliché's, is mierzoet, is veels te braaf en ook redelijk voorspelbaar. Daarnaast was dat hele zinggebeuren gewoon erg slecht en gaat het op een gegeven moment wat te snel met de ''i love you's'', het trouwen en de vader die van de één op het andere moment een ander mens lijkt. Desondanks liet het verhaal me niet los en heb ik alles makkelijk tot het eind uitgezeten en zelfs waren er een paar scénes die ik gewoon erg overtuigend vond. Misschien komt dat ook wel, omdat ik een zwak heb voor die hele sentimentele meuk, maar oké. Mandy Moore speelt goed, beter als Shane West vind ik eigenlijk. Al haalt die de schade naar het einde toe behoorlijk in en maakt ook die er nog een makkelijke voldoende van. Moore zag er prachtig uit trouwens, bij dat toneelstuk van hun. Jammer dat het nummer wat ze zong totaal nergens op sloeg. Ik dacht dat ze één of ander gangstertoneelstukje aan het opvoeren waren? Hmm... Nou jah, zo zijn er wel meer dingen, die kleren van Moore bijvoorbeeld. Veels te overdreven eigenlijk.

Niet een bijster goede film, maar wel één die me boeide van begin tot eind. Prima acteerprestaties en een paar sterke, emotionele scénes zijn voor mij reden dat ik hier wel een voldoende aan kwijt kan. Wie weet hoe ik hier over een paar jaar over denk, maar dat zien we dan wel weer.

Jee, wat een film zeg. Ik had verwacht dat hij vast niet zo slecht zou zijn als veel reacties aangaven. Ik dacht dat er vast een hoop zouden zijn die al dat emotionele liefdesgedoe niet stoer genoeg vonden etc.

Maar helaas is het gewoon écht slecht. Ik heb niets tegen tienerfilms of puppy love of wat dan ook, maar dit is wel heel erg tenenkrommend cliché, goedkoop sentiment. Werkelijk alles wordt uit de kast getrokken.

Acteerwerk is bagger en de hele film ziet er uit als een aflevering van de eerste de beste fluttienerserie.

En dat gelovige gezever ook. .

Ik snap echt niet waarom uitgerekend deze highschoolfilm zo hoog scoort?

Ik heb deze film laatst op tv gezien, had er veel van verwacht qua reacties hier en de recensie. Het viel me zwaar tegen, het enigste wat goed was was het verhaal wat best voorspelbaar was, maar dat heb je vaak met zulk soort films.

- de muziek scenes vond ik nep, goedkoop, te perfect naar mijn inzien
- waarom word er niet gefilmd als ze doodgaat? Dat leek me juist een heel ontroerend stuk... Ik vond er nu niet veel aan.

*2,5

Ben het wel mee eens dat dit een Hate it or Love it filmpje is, ik denk dat als ik de film op een ander moment gezien zou hebben dat ik hem lager gewaardeerd zou hebben.

Enfin, dat is dus niet het geval. De film begint overigens wel matigjes, het is allemaal behoorlijk voorspelbaar(incl. wat Christelijke moraaltjes) en het volgt alle platgereden paden die er maar zijn. Vanaf het moment dat Mandy Moore dat ellenlange & kleffe liedje heeft gezongen werd het beter wat mij betreft.

De karakteruitwerking tussen West en Moore wordt naarmate de film vordert veel aanstekelijker en de chemie tussen de 2 spat er toch wel van af, iets waar een voorspelbare film in dit genre het vooral moet hebben(ook bv. in the Notebook).

Was toch verrast door de draai die het verhaal een half uur voor het einde krijgt, het is natuurlijk niet de 1e keer dat je zoiets ziet, maar het geeft de film wat mij betreft een stuk meer inhoud. Iets waar ik wel naar op zoek ben in een film als dit. Dat liet mij in een goede bui achter en dat is ook de reden waarom deze film alsnog een ruime voldoende verdient bij mij!

3,5*

Romantisch studentenfilmpje, zonder veel pretentie, tot het drama opdaagt, het intriest wordt en edelmoedigheid primeert.

Had het niet anders verwacht, want al zo dikwijls gezien....

Tja, zo'n film waar je het verdere verloop exact weet na 5 minuten.

Chickflick oké, teenagefilm oké, maar het is allemaal zó clichématig, ook al is dat inherent aan elkaar. Het is gewoon nog braver dan Bambi.

De chemie tussen Landon en Jamie is best aardig. Mandy Moore speelt ook zeker niet slecht, mooie meid ook (het knappe zusje van Jessica Alba. ) Maar verder valt er eigenlijk weinig te genieten, ook al is de film onderhoudend en exact volgens het boekje "hoe krijg ik tere zieltjes aan het janken?" Het is daarom vooral makkelijk scoren en wijkt nergens af van het clichépad, nogmaals. Enkel de twist kun je niet na 5 minuten voorspellen, maar zie je halverwege de film wel aankomen.

Zeer kleine 2,5*

Ondanks sommige negatieve commentaren toch maar gekeken.

Het verhaal mag dan (redelijk) doorzichtig zijn maar prima acteerwerk en een mooie twist maken hem toch de moeite meer dan waard.

En misschien ben ik dan een van de over sentimentelen, maar als je bij deze film geen lichte brok in de keel krijgt moet je jezelf misschien afvragen of je wel emoties hebt.

Je moet nog al onverschillig zijn, wil je het hier bij droog houden. Misschien niet de beste film in z'n soort en ook de acteerprestaties zijn niet overweldigend, maar het verhaal hakt er nog al in. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Nicolas Sparks ("Message in a bottle", "The Notebook" e.a.), die het verhaal losjes baseerde op het leven van zijn zuster Danielle, aan wie de film is opgedragen. Voor liefhebbers van een ouderwets potje snotteren een "must".

Tja, wat kan ik over deze film zeggen. Het is vrij standaard en na de eerste tien minuten kun je al raden waar het verhaal naartoe gaat. Het enige dat me wel verraste waren de laatste drie kwartier waarin onthuld werd dat Jamie leukemie heeft, toen nam de film wel een andere wending aan en werd het nog enigszins interessant.

Al met al 2,0 sterren.

Heel lief allemaal, maar o zo zoet.

Werkelijk alle clichés komen aan bod. Da's nog niet zo erg, maar hier wel omdat het zo vreselijk braafjes is. De eerste helft is vooral een romantische tienerfilm, het tweede deel is meer drama. Dat tweede deel is pakken beter dan het eerste, en redt de film. Tot aan het theaterstuk is het gewoon slecht.

Het einde is natuurlijk zo zoet als het kan zijn, maar mij pakte het niet; geen kippenvel, geen droge keel, en al zeker geen tranen.

Shane West probeert de film te dragen, maar komt daarin te kort. Mandy Moore voegt ook niets toe, behalve dan een mooi snoetje. Samen komen ze aandoenlijk over, maar de chemie spat er niet bepaald van af.

Zoals gezegd; alle clichés incluis 'ontroerende' muziek zitten in deze prent. Het tweede deel redt het nog allemaal.

Krappe, krappe 3

Een film met twee gezichten. Vond het eerste gedeelte, zo'n pakweg drie kwartier, vreselijk standaard en vreesde een enorme tijdverspillende avond.
Maar het tweede gedeelte van de film is stukken beter waardoor ik met een redelijk gevoel de film afsloot.

Natuurlijk is het makkelijk om met een ziekte te scoren, maar in deze film werkte het wel. Vooral het ijzersterke acteerwerk van Shane West deed me de liefde tussen de twee wel geloven. Toch had het eerste gedeelte het voor mij al aardig verpest waardoor ik toch geen voldoende uit kan delen.

Enorm irritant typisch Amerikaans gedrocht. De film zit zo volgepropt met vals en geforceerd sentiment dat het gewoon lachwekkend wordt. Het verhaal hebben we al zodanig veel gezien dat je het eigenlijk al volledig kan voorspellen, zelf zonder dat je de film nog maar opgezet hebt. Smijt daar nog eens 'een paar' clichés tussen en je hebt een formulewerkje van de bovenste plank. Al zou dat nog een compliment zijn voor deze ergerlijke klucht. Mandy Moore bijvoorbeeld speelt een wel héél erg lieve en brave seut dat dat ook al niet geloofwaardig meer is. Men vond het dan blijkbaar nodig om heel die zoetsappige mierennest nog een beetje aan te dikken en er een ook weer allesbehalve subtiel gebrachte christelijke moraal bovenop te smijten. Kotsneigingen alom.

Het gemiddelde gaat echt helemaal nergens over. Daar hoef ik dus voortaan ook niet meer op af te gaan.

Zowel vormtechnisch als inhoudelijk echt ontzettend slecht. Een zwak script, totaal ongeloofwaardig - een liefde die werkelijk nul fundament heeft, iemand met jarenlange leukemie die er kerngezond en stralend bijloopt- echt zoetsappige kinderachtige meuk van de bovenste plank. Geen enkel relevant plot.

ik doe het hoogst zelden, maar ik ga een 0,5* uitdelen. Werkelijk niets is goed aan deze film.

Dit drama bestaat uit twee delen. Het losbandig eerste studentenleven van vrienden die geen grenzen kennen en dan het super emotionele romantische deel waarin je best een hoopje zakboekjes bij gehand houdt. Zeker, als het voor een stuk je eigen leven raakt.

Prachtig vertolkt door de jeugdige hoofdspelers Shane West en Mandy Moore.

Een prachtig verhaal waarin vriendschap en liefde alles, maar ook alles overtreffen.

Doorzetting, optimisme, vreugde, geluk... doen je langer leven en dromend kijken naar de sterrenhemel. Het is moeilijk gevoelens op zo'n manier in beeld te brengen, maar het verhaal bouwt zich uitermate subtiel op totdat er geen kwaad meer bestaat.

Het is natuurlijk de manier waarop je deze prent bekijkt en meebeleeft. Afbreken kan, maar opbouwen moet om wat van je leven te maken.

Deze prent verdient voor mij een max van 5 punten en overkoepelen de kleine minpunten.

Alvast een aanrader voor ieder die van pakkende verhalen houdt.

Geweldige film met een ontroerend verhaal.

Jamie is absoluut niet populair ,en Landon is daarentegen precies het tegenover gestelde.

Ze moeten niks van elkaar weten, en zijn totaal verschillend.

Omdat ze samen in een toneelstuk spelen raken ze met elkaar in contact.

Wat geen van beiden, en niemand in de omgeving vewachtte gebeurd, de twee worden verliefd.

Maar houdt deze relatie stand gezien de omstandigheden?

Een absolute mooie romantische drama film!

Romantische film, maar met net iets teveel clichés. 3.5*

Ik wist van te voren niet zo goed wat ik van deze film moest verwachten. Ik had er vaker wat over gelezen, maar het heeft mij nooit getrokken om het te gaan kijken. Vandaag toch maar eens een kans gegeven en ik heb daar absoluut geen spijt van. Acteerwerk is prima, verhaal zit goed in elkaar. Wat ik vaak met dit soort films vind is dat bepaalde scenes/gedeeltes veel te lang duren, in dit geval was alles goed in evenwicht. Zeker een aanrader voor mensen die fan zijn van dit genre.

“You have to promise you won't fall in love with me.”
“That's not a problem.”

Mooie film. De eerste keer dat ik de film keek wist ik niet goed waar de film heen wilde en kwam de twist als een mokerslag aan, maar bij een tweede kijkbeurt vielen mij bepaalde dingen wel op en de signalen waren overduidelijk. Mijn waardering voor de film is er niet minder om want het verhaal van Nicholas Sparks (ik had het moeten weten) wordt op een indrukwekkende en ingetogen manier vertaald naar het witte doek en de acteurs zijn sterk.

Mandy Moore speelt de rol van de lieve, gelovige en ietwat naïeve Jamie erg goed maar het is Shane West die de meeste indruk maakt. Zijn Landon maakt de meeste karakterontwikkeling door en West overtuigd de gehele film. De liefde tussen Jamie en Landon wordt mooi opgebouwd en Moore en West hebben een leuke chemie. Er zit gelukkig ook wat venijn tussen de twee waardoor het niet te zoetsappig wordt. Het tweede gedeelte van de film focust zich op de ziekte van Jamie en alhoewel het voor mijn gevoel iets te zoetsappig en dromerig wordt, blijven Moore en West sterk. De muziek drukt op een mooie manier zijn stempel op de film en dramatische scènes worden er eigenlijk alleen maar nog dramatischer door. A Walk to Remember komt wel even binnen maar het blijft een Sparks verfilming. De boodschap is dan ook dat uit iedere dramatische gebeurtenis in je leven, iets positiefs kan ontstaan.

Sohee, deze film ging in het laatste half uur twee keer hard door de ondergrens. Wat een bizarre verwikkelingen zijn het die zomaar de film binnen denderen. Iedereen die de film gezien heeft, weet vast wat ik bedoel. Vond het voor het genre nog net te doen, al is het wel erg sentimenteel en corny. Maar dat laatste half uur verpest de film behoorlijk met als resultaat een dikke onvoldoende.