Queen of the Damned (2002)

Zag hem tijdens de Horror Night en had flink problemen om mijn ogen open te houden. Ik ben al niet dol op vampierfilms, maar dit maakt het niet beter. Saai plot, weinig interessante personages en ook het acteerwerk is erg matig. Vond alleen die aanval bij het concert nog wel aardig. Voor de rest was dit behoorlijke rommel.

1 ster.

Aaliyah was inderdaad maar een matige actrice, ze had het bij haar muziek moeten houden, daar kwam af en toe wel iets moois uit.

Erg loze film dit. Een script dat nergens heen gaat en acteurs die maar wat doen. Matige regie en weinig bijzondere actiescene's. Nummers van Disturbed en Static X vond ik dan wel weer leuk maar dat kan zo'n film niet redden.

1,5*

Slechte vertolking van Aaliyah die bvb in Romeo must die toch liet zien dat ze beter kan. Lestat is zowel als vampier als rockster niet overtuigend. Dikke tegenvaller...

Het beste aan deze film is de muziek van Lestat. Het verhaal is een verknipte versie van de geweldige boeken "The Vampire Lestat" en "Queen of the Damned".

Ze hadden de boeken beter apart kunnen verfilmen en er een trilogie van kunnen maken. Nu lijkt het voor de mensen die de boeken gelezen hebben een gehaast werkje.

Wel aardig geacteerd overigens.

Het was niet echt mijn ding. De muziek was zeker zeker mijn gerne niet en het verhaal vond ik ook niet geweldig. Een pluspuntje vond ik wel dat ersoms erg indrukwekkende beelden in zaten. Het acteerwerk viel ook wel mee.

1.5

Het is altijd tricky een boek te verfilmen, de lat ligt altijd hoog, omdat je de liefhebbers van de boeken 'mee' wilt krijgen, wat hier dus duidelijk niet is gelukt.

Ik denk, als je de vampire chronicles hebt gelezen, iedereen min of meer tot dezelfde conclusie komt dat deze film absoluut onwaardig is aan de boeken, om zoveel redenen. Waar bijvoorbeeld het erotische aspect uit de anne rice serie subtiel, morbide maar toch eindeloos romantisch is, is het in deze film vooral plat. (wat in interview with the vampire heel anders was overigens)

Waar deze film ontzettend hangt op spectacel en visual effecrs (die niet allemaal even mooi zijn uitgewerkt overigens) draait het in de boeken meer om de intelligente, meer emotionele kant van 'de dark gift'. zeker met suspense, maar alles prachtig bijna poetisch gebracht. Alles van dat poetische valt compleet weg in deze film. Het had net zo goed een twilight film kunnen zijn.

Voor zover deze (erg beknopte) vergelijking met de boeken, want uiteindelijk valt het ook de bediscussieren óf je dat uberhaupt met elkaar moet gaan vergelijken, dus nu even anne rice uit mijn mening weggelaten (wat lastig is, want het is wel háár verhaal!)

De film is plat, goedkoop, slutty goth girls, net iets te knappe, net iets te over-acted uber vampire, een tragisch plot met nare visuals. De karakter blijven heel oppervlakkig, terwijl ze dat juist niet zijn, wat alleen maar bijdraagt aan het highschoolhorror gehalte.

Waar interview with the vampire op zijn manier toch intiem, romantisch en een klein beetje poetisch was, is dit gewoon another cheap mess, frustrerend oppervlakkig.

Wat een boutfilm weer joh. Townsend kan voor geen meter acteren. Moet er niet aan denken dat die vent bijna de rol van Aragorn had gespeeld. Verhaal is bagger, effecten supernep, muziek(de grote troef v/d film) ook maar saaie prut. Slaapverwekkend.

Jezus wat een trieste horror was dit. Het verhaal was wel leuk bedacht maar de uitvoering was gewoon beroerd. Spannend en boeiend wordt het nergens en beide hoofdrolspelers te weten Stuart Townsend en Aaliyah konden nergens overtuigen, zeker de laatste niet. Dankzij de muziek is de film nog een beetje te bekijken maar ook niet echt veel.

Grappig. Duidelijk een vampierfilm die zich in een grijs gebied tussen Blade en Twilight bevindt. Dat maakt het een heerlijk cheesy, ongemakkelijk tijdsbeeld van een genre dat zoekende was naar nieuwe formules, maar die nog niet ging vinden. Queen of the Damned zal inderdaad vooral populair zijn geweest onder de (jongere) dames, met een Townsend die de stoïcijnse badboy uithangt. Dit soort young adult, geromantiseerde horror/vampierfilms zijn zelden mijn ding, maar als early 2000's pulp kon ik het nog verrassend goed hebben. De tijden waar gothics e.d nog relevante subculturen waren (en rendabel in horror) zijn al een tijdje achter ons, maar daarom des te leuker om terug te grijpen naar dit soort vreemde werkjes.

Cheesy vampieren.

Een film die je zou kunnen verwachten van MTV ofzo. Vampieren en goth/nu-metal cross-over, met een Anne Rice personage dat zich plots ontpopt tot rockster. Het slaat echt helemaal nergens op, maar net dat maakt dat het ook nog wel een beetje kijkbaar is.

Verder valt er niet zoveel te beleven. Het was Aaliyah's laatste film geloof ik, maar ze komt er amper in voor. Acteerwerk is verder ook niet bijster goed, de effecten ogen goedkoop en regie is tam. En dan is er uiteraard dat plot, een mengelmoes van verhaallijntjes die eigenlijk nergens heengaan.

De cheese zorgt er voor dat het nog enigszins makkelijk wegkijkt, maar dat is het dan ook echt wel zo'n beetje. Veel kwaliteit hoef je hier niet te verwachten. Ik ben ook absoluut geen Interview with the Vampire fan verder, maar ik kan me wel inbeelden dat de liefhebbers van die film (en de boeken van Rice) serieus teleurgesteld waren met deze film

1.5*