The Truman Show (1998)

The Truman Show

Deze klassieker had ik nog nooit in zijn geheel achter elkaar aanschouwd. De film is al weer 17 jaar. Dat ik hem dan nog niet gezien heb is misschien wel een kleine schande. Toch had ik een bezichtiging misschien moeten uitstellen, want ik was helemaal niet zo gecharmeerd van The Truman Show.

Met het verhaal an sich is niets mis. Op zich een heel leuk gegeven om iemand zijn leven lang in een tv-show te laten spelen zonder dat die dat weet. Het begin gaat echter al de fout in door die lamp naar beneden te laten vallen. De daarop volgende ridicule verklaring slaat nergens op. Een begin dat overgeslagen had mogen worden. Vervolgens is de plotontwikkeling ook wat mager. Truman gaat een oninteressante metamorfose door die maar wat traag gaat. Vervolgens zijn irritante opzettelijke reclame spotjes en overdreven scènes ook geen aanwinst op het verhaal, om over de shots van de kijkers van de show maar niet te spreken, verschrikkelijk vond ik die. Het heeft allemaal wat weg van een klucht, waar ik vind dat een sterk drama beter op zijn plek zou zijn geweest. Het einde is misschien wel aardig, maar behoorlijk voorspelbaar. Volledig gericht op het sentiment van de kijker.

Carrey speelt met vlagen goed. Toch zie je dat de acteerlijn van Dumb and Dumber, Liar Liar en Fun With Dick and Jane hier al in zijn doordrongen is. Vooral de groet naar zijn buren is een staaltje acteergruwel die de latere loopbaan van Carrey zal accentueren. Op de dramatische stukken doet hij het in mijn optiek beter. Ik denk dat Carrey echter niet de juiste persoon is voor deze rol.

Laura Linney speelt geen haar beter. Misschien moet je geen rol in een rol spelen (laat dat soort aspecten maar aan Nolan over). Ik weet dat haar gehele spel fake moet zijn, maar zelfs voor een actrice die een actrice speelt zou ik haar na één seizoen Truman Show ontslagen hebben.

Visueel is het allemaal zeer mager. De doorsnee American Dreem setting heb je na verloop van tijd ook wel gezien. De kleine uitspattingen buiten het dorp zijn wel geinig, zij het dat die een ridicule invulling krijgen qua verhaal. De scènes op de boot waren in mijn ogen het best. Even wat anders dan dat dorp en iets van (zij het kunstmatige) natuur.

Daarnaast is de almaar door jengelende muziek Burkhard von Dallwitz ook iets dat gaat irriteren. De 'live' muziek die een zekere melancholie en sentiment moet aanbrengen scoort niet.

The Truman Show had in potentie een leuk verhaal. Carrey speelt met vlagen goed, maar voor de rest is het mager. De rest van de cast zet ook niets memorabel neer. Qua audio en visualiteit springt de film ook niet uit. Een film met veel potentie dus, maar een zwakke uitwerking. Ik ben teleurgesteld door deze klassieker.

2.5*

Film dateert van 1998. Zou het toeval zijn dat Big Brother in 1999 van start ging? Heb nog nooit de relatie ergens gelegd zien worden. Ed Harris als God hier; zo moet je ook John de Mol zien... Potje braken? But of course. Het is een milestone film. Alles draait om kijkcijfers en het manipuleren van wat kijkers zouden moeten voelen, eigenlijk zoals in elke TV of Hollywood productie. Het virtuele dat het echte leven overstijgt. Harris: "We accept the world as it is presented".... "Seahaven is the world as it should have been". Dat Carrey ook tragischer rollen kan spelen met dat lolbroekenuiterlijk van hem, had ie bijv. al bewezen met The Cable Guy. Laura Linney is ook geweldig (als vanouds).

The Truman Show

Normaal gesproken ben ik helemaal geen Carrey fan. Vind het maar een irritant mannetje. Echter, bij deze film vond ik hem wel leuk acteren. Begin ik dan toch een Carrey fan te worden? Nee, denk het niet. De film is in het algemeen gewoon erg sterk en goed en daarbij spelen ook de andere acteurs en actrices een grote rol. Ik vond The Truman Show toch nog erg leuk om naar te kijken en ik heb me erg vermaakt met deze film. Hij geeft je op de bank een bepaald gevoel alsof je zelf ook in zo'n nep stad woont. Alleen vond ik het einde wel erg bagger en afgekapt. Dat had van mij langer gemogen of ze mochten even laten zien wat hij deed nu die in de echte wereld kwam. Laura Linney speelde ook een goed rolletje en zei was tamelijk ook een genot om naar te kijken. Het verhaal was sterk en leuk om te volgen en het concept is erg doordacht. Maar ook heel erg. Overal was er niks op aan te merken dat hij eigenlijk in een koepel zat. Helaas snap ik nu nog steeds niet waarom hij?

3.5*

Origineel concept dat een luchtige film heeft opgeleverd. Het eenvoudige verhaal is onderhoudend en er worden enkele thema's geraakt waarbij helaas geen diepgang wordt gezocht. Het is een film die langzaam groeit, op het einde wordt het echt interessant, jammer genoeg is het dan afgelopen. Al met al is het een vermakelijke en eenvoudige film met een concept waar men wel véél meer uit had kunnen halen (o.a. meer diepgang, humor, drama, mysterie...). Geen meesterwerk, wel aardig om een keer gezien te hebben. Bij deze herkijk hou ik de waardering onveranderd op 3*.

Weer eens gekeken en het is toch een net niet film. Concept zonder meer origineel, en Jim Carrey en Ed Harris zijn goed, en ook leuk vond ik de product placement grapjes en de meelevende kijkers, en ook het einde was vrij sterk, gelukkig geen ontmoeting met zijn Sylvia of iets dergelijks wat je wel zou verwachten.

Maar het blijft jammer genoeg te oppervlakkig, en het was mijns inziens beter geweest als de regisseur meer voor een richting had gekozen. Nu is The Truman Show niet dramatisch genoeg voor een drama-film, niet bijtend genoeg voor een satire en niet grappig genoeg voor een komedie. Dankzij het sterke idee en goede acteren toch nog wel redelijk onderhoudend.

“Good morning, and in case I don't see ya, good afternoon, good evening, and good night!”

The Truman Show heb ik voor het eerst gezien op de middelbare school en ik weet nog wel dat ik erg onder de indruk was van het verhaal. De "Easter Eggs" zoals de sluikreclame had ik niet gelijk door maar na een herziening maakte dat de film nog leuker. Het verhaal was voor die tijd erg origineel en alhoewel je nu doodgegooid wordt met reality shows was het toen nog een nieuw begrip.

De manier waarop Truman tot de realisatie komt dat niets in zijn leven echt is blijft fascinerend om te volgen en Jim Carrey is geweldig. Nu ik wat ouder ben en de "roze bril" wat meer afzet begint het wel op te vallen dat de combinatie drama/komedie niet echt goed werkt. Regisseur Peter Weir durft geen keuze te maken waardoor beide elementen niet goed uit de verf komen. De film is niet bijzonder grappig (hoeft ook niet) maar het dramatische element van een Truman die niets of niemand meer vertrouwd blijft te oppervlakkig om indruk te maken. Hier had veel meer mee gedaan kunnen worden maar Weir wil het perse luchtig houden waardoor de worsteling van Truman geen echte impact heeft. Maar de acteerprestaties zijn fantastisch en de muziek vond ik ook mooi gekozen. En jeugdsentiment blijft het.

Leuker dan verwacht!

Jim Carrey, ik weet niet zo goed wat ik ermee moet. Ik vind zijn maniertjes en mimiek irritant en daar had ik ook echt moeite mee op het begin van de film. Ook al houd hij zich nog tamelijk in gelukkig. Het eerste deel van de film draait volledig om zijn wereld en het kwam als een hele fijne omschakeling toen ze in het tweede deel meer de focus legde op de wereld daarbuiten.

Heel interessante omschakeling van het leven van Truman naar de manier waarop ze dit allemaal bewerkstelligen. Dit gedeelte was voor mij dan ook het tofste aan de film.

Verder is het een fijne film om naar te kijken, maar blijft het qua genre een beetje hangen tussen komedie en drama. Het werkt wel voor de film, maar het wordt nergens echt grappig (maar dat kan ook komen doordat ik Carrey niet grappig vind) en nergens echt serieus. Het is een luchtige film geworden met een origineel en boeiend verhaal. Het leukste deel was voor mij veruit het achter-de-schermen-wereldje van The Truman Show. Het onderdeel waar Truman erachter komt dat het allemaal nep is, kan me dan wat minder boeien.

*3.5

Hoe zou het zijn om de enige onwetende te zijn in een onechte, gemaakte wereld? Om bekeken te worden zonder dat je weet dat je bekeken wordt, om onbekend te zijn met het feit dat jouw werkelijkheid volledig gemanipuleerd is?

The Truman Show (1998) is zo’n film die op zichzelf al sterk en vermakelijk is, maar je ook doet nadenken over de diepere betekenis. Het narratief is als volgt samen te vatten: Truman Burbank (een zeer sterke Jim Carrey) is zonder dat hij het weet de hoofdrolspeler in een realitysoap die 24-7 per dag op de Amerikaanse televisie wordt uitgezonden. Burbank is geboren op een gigantische set, afgesloten door een gigantische Under the Dome-achtige koepel nabij Hollywood. Alle mensen op de set zijn acteurs, niets is echt. Maar Burbank is dat wel. Hij wordt verliefd, verlangt ernaar de wereld te ontdekken en is net als ieder mens op zoek naar een stukje zingeving. En dat botst op den duur, want waar Truman op zoek is naar de wereld buiten, doen de programmamakers juist hun uiterste best hem binnen te houden….

Het scenario van deze film vond ik ronduit briljant, en ook de uitwerking is zeer geslaagd te noemen. Waar een andere acteur wellicht tekort was geschoten, draagt Jim Carrey de hoofdrol met veel charisma, waarbij de ene na de andere scene een glimlach op mijn gezicht tevoorschijn toverde. Ook de bijrollen zijn keurig verzorgd, met Ed Harris als een absolute uitblinker (Harris speelt de regisseur van de Truman Show). De setting is ook uitstekend, Seahaven Island is een prachtige, rustgevende plaats, geloofwaardig als een plek waar je niet weg hoeft, maar wel weg moét om iets van de wereld te ontdekken. Een laatste (zeer) eervolle vermelding is voor de prachtige muziek, die door heel de film heen een dragende factor is, en op sleutelmomenten al helemaal cruciaal blijkt.

Ik begon er al mee; The Truman Show zet je aan het denken, en is daardoor niet alleen een komische noot of een sterke dramafilm. De implicit meaning die de meeste indruk op mij maakte, zat verpakt in de laatste zinnen van de film. Die zinnen vormen niet alleen een leuke, droge afsluiter, maar bevatten indirect ook een flinke dosis kritiek op de Amerikaanse consumptiemaatschappij. Twee weinig intelligent overkomende bewakers hebben zojuist de ontknoping van the Truman Show gezien, een show die een man maar liefst dertig jaar in volledige onwetendheid had gehouden. De dialoog tussen de bewakers na dit moment spreekt boekdelen:

‘What else is on’?
‘Yeah, let’s see what else is on’.
‘Where is the Tv guide?’

Met andere woorden, de massaconsument is alleen uit op amusement. Op welke manier dit amusement gegarandeerd of gerechtvaardigd wordt, is van ondergeschikt of van geen belang.

Origineel, scherpzinnig en ja, het spijt me, uiterst vermakelijk.

4,5*

Het blijft één van mijn favoriete films van Carrey. Een uniek plot dat ook nagenoeg perfect is uitwerkt.

Vanaf het begin tot aan de laatste minuut heb ik geboeid zitten kijken, ondanks dat ik hem al eerder heb gezien. De humor in deze film is aan de lage kant, of het is gewoonweg niet mijn soort humor. Heb weinig gelachen. Het verhaal is sterk en naarmate de film vordert, wordt er ook steeds meer duidelijk. In het begin weet je alleen dat alles geacteerd is en dat Truman nergens vanaf weet. Af en toe een (korte) terugblik maakte dan ook veel duidelijk, bijvoorbeeld dat zelfs zijn huwelijk eigenlijk geen eigen keus was. Ik hou er wel van als niet alles in het begin al wordt voorgekauwd.

Het acteerwerk is prima, erg leuk dat er zelfs reclames in verwerkt zaten. Dit werd zo over-de-top gebracht, dat het gewoon leuk was.

Het einde kan op twee manier opgepakt worden. Mijn zoon en ik staan hierin lijnrecht tegenover elkaar. Ik vind het bijvoorbeeld een heel sterk eind door geen ontmoeting te laten zien, de gehele film is immers gebaseerd op de camera’s waar de show van wordt gemaakt, het had het voor mij verpest als de film opeens eindigt met één of ander fragment weetikveelwaar. Mijn zoon denkt dus precies het tegenovergestelde. Ook in de recensies hier lees ik daarover verschillende meningen.

Uiteindelijk blijft dit gewoon een ijzersterke film, waar ik heerlijk van geniet. Een welverdiende 4* is dan ook op zijn plaats voor mij.

The Truman show zag ik al meermaals. Ik blijf dit een fantastische film vinden. De film wordt voor mij volledig gedragen en bekrachtigd door het enorme concept. Zeker in een tijd, we spreken begin jaren 90, waarbij reality-TV, Big brothertoestanden en zelfs het fascinerende concept van The Matrix nog niet bestond of pas in hun kinderschoenen stond. De film trekt ook de lijn door in hoeverre celebrities of andere bekenden al dan niet publiekelijk bezit zijn. De aanpak en motieven van Christof kunnen dan ook flink in vraag gesteld worden. Bovendien kan je de indirecte verantwoordelijkheid van de soapkijker in vraag stellen in hoeverre zij deze enscenering in stand houden met hun kijkcijfers.

Probeer je maar eens in te beelden dat alles wat je kent, ziet of ervaart niet echt is, maar wordt gestuurd door een TV-producer. Je werk, je thuis, je huwelijk, de dood, vriendschap en zelfs je emoties: alles, maar dan ook ALLES is geënsceneerd en niets is wat het werkelijk is. Je hele leven wordt gestuurd en gemanipuleerd (zelfs het weer en het dagritme/de seizoenen). Er is een mooi evenwicht met wat er met Truman gebeurt en wat de soapkijkers ervaren.

De grote kracht van The Truman show blijkt ook zijn grootste zwakte te zijn. Hoewel Jim Carrey het personage van Truman uitstekend vertolkt, mist het personage diepgang en verregaande emoties. Het is een feel goodfilm waarbij je niet te veel mag of moet nadenken. Er is zoveel méér uit deze film te halen. Alles blijft flets en oppervlakkig. Mijn grootste kritiek is dan ook het ontbreken van emotionele (en vooral psychologische) diepgang wat Truman zou kunnen ervaren wanneer hij erachter komt dat zijn leven één film is. Dit ontbreekt volkomen. Ook geen kijkje in zijn afterlife (al was een hereniging met Sylvia een afknapper geweest). Een komedie is het zeker niet, maar dit is hoegenaamd ook geen drama. Laat het me houden op een gezellige familiefilm en daar gaat Weir de mist in. Desalniettemin toch een nipte 4,5* puur voor het concept en Jim Carrey zelf (hoewel dit gezien mijn zware kritiek een erg hoge score is).

Topfilm! Zware, actuele thematiek (kijken en bekeken worden, Big Brother- achtige taferelen, die in de huidige samenleving erg dichtbij zijn gekomen. Hoewel Big Brother hier plaats heeft gemaakt voor onszelf en iedereen. Oké, kleine afdwaling, terug naar mijn mening over de film....) wordt hier op een treffend komische wijze gepresenteerd. Met name de gekunstelde, decor-achtige stad vond ik een mooie vondst. Alles ziet er werkelijk nep uit, te gemaakt. Het levert een wat bizarre beeldtaal op, die net niet realistisch aanvoelt, net als de clichématige karakters waar Truman over het algeheel mee omringd wordt: de perfecte vrouw, de betrouwbare maat die die altijd met een sixpack aan komt zetten... Heel perfect, en heel nep allemaal. En daarom zo goed.

Het einde, waarin hij uit de boot stapt en de stairway to heaven beklimt naar de Exit, vind ik qua beeldtaal nog steeds ijzersterk. Mooie, grappige en ontroerende film, die ook nog eens tot nadenken stemt.

'I'd like to be an explorer, like the great Magellan.'
'Ooooh, you're to late. There's really nothing left to explore!

Aardige en vooral grappige film die ik me niet meer herinnerde maar achteraf toch wel helemaal gezien had.

Centraal, buiten het reality-tv verhaaltje, staat wat mij betreft toch de ongedurigheid van de mens en het altijd verder of anders willen zowel in de negatieve als positieve zin. De drift van Truman is alleszins positief en draait om geestelijke verruiming toch wordt heel subtiel een bijna 'perfecte' wereld gebracht die niet goed genoeg is kennelijk en waar Truman toch vooral de blik heeft op dingen achter de horizon zijn de mensen rond Truman hem juist afremmen en proberen hem op zijn plek te houden. Iets wat dagelijks kost is voor veel mensen, die remmende factor van verwachtingen, afspraken en afhankelijkheid. Zelden kiezen we voor die breuk met sleur zoals ik eerder dit jaar geprobeerd zag in Little Children.

De film is bijzonder vermakelijk gebracht zoals met de variate camerastandpunten. Of van heel dichtbij, of ogenschijnlijk stiekem vanuit een hoekje. Carrey draagt zijn rol met verve, de sluikreclames of productplacements zijn hilarisch, dat je denkt 'joh, viel dat niet eerder op?' en de storing met de radio is grappig en vooral de piep in alle oortjes van de extras die massaal naar hun oor grijpen is kostelijk. Wanneer de film in zijn laatste half uur komt lijkt de film toch even iets tragisch over zich te krijgen en onthuld Ed Harris zich als een puppetmaster die moeilijk zijn speeltje los kan laten. Het ene moment wil hij god spelen en verdrinkt hij Truman op een haar na om daarna een wel erg hypocriete, vleierige en 'gevoelige' redevoering te houden. Manipulerende sociopaat. Net goed dat Truman de stap maakt.

Aardig, vooral grappig en voor de toch wel interessante onderliggende boodschap een half punt extra.

Het idee van de Truman Show is leuk bedacht en ook wel aardig uitgewerkt. Toch vond ik het veel te ver gezocht. Zijn vrouw is geen verpleegkundige maar een actrice. Dus ze faket hun hele huwelijk? Zijn vriend Joe Sixpack zegt alleen ingefluisterterde zinnetjes. Hoe houdt iemand dat 23 jaar vol ("we are friends since we were 7")? Truman zelf ontdekt erg laat dat er dingen niet kloppen, heeft hij geen pubertijd gehad???

Big Brother is watching you. Deze komedie is zonder meer uitmuntend gevonden. Het gaat in de eerste plaats over een individu, wiens leven vanaf zijn geboorte is gemanipuleerd geweest ten behoeve van een populaire TV-show. Hij begint echter te beseffen dat er iets loos is met het wereldje waarin hij leeft. Daarnaast stellen de makers ook ethische reflecties die vooral op de entertainment sector gericht is : is van iemands leven een leugen maken wel menselijk? is iemands privacy volledig te kijk zetten verantwoord? Zelfs al biedt men een levenslange bescherming onder een gouden stolp. Verder zijn er ook factoren waardoor de showmaker stilaan hun grip verliezen op Truman : nieuwsgierigheid, zelfstandigheid, het hebben van dromen. Truman Show is een film die vreselijk goed vermakelijke komedie en filosofische kernvragen aan elkaar linkt.

The Truman Show is een film die bij elke kijkbeurt beter blijft worden! Een leuk origineel concept met een belangrijke boodschap over reality-tv.

Jim Carrey speelt ontzettend goed, en laat zien dat hij niet alleen de grappige man neer kan zetten. Humor zit er hier wel in, maar dat staat op een laag pitje (vond ik), wat alleen maar ten goede uitkomt voor deze film.

Het concept zelf is waar de film in slaagt, en het zet je over tot nadenken over wat reality-tv doet met de hoofdrolspelers, en over waarom het mensen uberhaupt zo aan trekt.

Enigste minpunt hier vond ik wel die 'lens-shots, hoewel passend vond ik dat ik wel irritant wegkijken.

Mijn favoriete film van Jim Carrey, 4,5!

Vrij leuk, hoewel de film ietwat onsubtiel is in zowel inhoud als boodschap. Ik had het ook beter gevonden als je niet vanaf de eerste tien seconden al weet dat Truman de ster is van een televisiereeks zonder dat hij dat zelf weet. Laat de kijker dat toch gaandeweg met Truman ontdekken, was interessanter geweest. Nu blijft er een heel voorspelbaar verhaal over, maar wel eentje dat niettemin leuk is. Ik stapte hier in met de verwachtingen een echte Carrey-komedie te zien, maar ik was aangenaam verrast dat het eigenlijk absoluut meer een drama is. Het lijkt in essentie meer op een Black Mirror aflevering (met een luchtigere toon). Jim Carrey is verrassend ingetogen, en ook de rest van de cast doet het goed, met Ed Harris die een interessante megalomane bad guy met een godcomplex weet neer te zetten. Het einde vond ik wat minder, maar over het algemeen is The Truman Show zeker in orde. 3*

Geweldige film. Jim Carrey bewijst dat ie zo veel meer kan dan uitgewerkte slapstick. Tuurlijk zit de film niet 100% lekker in elkaar, maar daar gaat deze film dan ook niet om. Echt van genoten, meerdere malen.

Verhaal is een meesterwerk. Er zijn zoveel parallellen te trekken met het 'echte' leven en vragen te stellen over mens en maatschappij aan de hand van deze film. Doet precies wat het moet doen, een discussie opwekken in je hoofd over alles wat je maar in staat bent uit het verhaal van deze film te halen.

Wel een slepend lange eindscène, ook beetje jammer dat het zich in een gigantische koepelstudio moet afspelen, iets te 'science' fiction wat naar mijn mening een beetje afbreuk doet aan de film. Verder bijzonder goed gefilmd en geacteerd maar het verhaal is vooral wat deze film een topper maakt.

Godcomplex

The Truman Show is een bizarre, vermakelijke film, die 22 jaar later nog steeds staat als een huis. De logica ter zijde gelegd (het doel van de programma maker is natuurlijk zo onethisch als de pest en zou ook in 1998 nooit worden toegestaan), is deze tragikomedie anno 2021 nog steeds hoogst vermakelijk. Al vond ik het jammer dat het hele plot al meteen weggegeven word. Alleen de omschrijving lezen is al voldoende.

Dit neemt echter niet weg hoe goed het verhaal uitgewerkt is. Het drama en de bizarriteit van de hele situatie hebben de overhand, maar ook de komische stukken die voorbij komen, vond ik erg sterk. Met name de scène waarin teruggeblikt wordt op tegenstanders van de show, die in de show probeerden te komen om Truman te waarschuwen was naast tragisch, in de eerste plaats vooral hilarisch zonder het dat over de top wordt. En dat is knap met dit concept. Alleen het feit dat de maker van de show zichzelf letterlijk achter de maan verschuilt vond ik op het randje zitten. Al was het tevens een sterke metafoor, dat hij zich als de schepper van het leven voor Truman ziet. Deze man heeft een serieus godcomplex.

Hoewel het einde vrij abrupt is, vond ik deze wel sterk en is The Truman Show, in een bepaalde mate vandaag de dag actueler dan ooit. Want hoeveel mensen proberen geforceerd het ideale leven te leiden, wat ze aan de hele wereld willen tonen door middel van social media? In wezen creëert men op deze manier ook een soort eigen gevangenis. Je kan heel filosofisch naar deze titel kijken, maar je kan er eveneens voor kiezen om het verhaal gewoon te ondergaan, zonder dat je er al te veel bij na hoeft te denken. Het is maar net waar jij zelf wel (of geen) zin in hebt.

4,0*

Blijft apart om Jim Carrey in een drama te zien. Hier blinkt hij toch meer in uit dan in Ace Ventura bijvoorbeeld.

Lang voor reality Tv populair werd en dus lang voor Big brother en zijn opvolgers (programma’s waar niemand naar keek doch piekte in de kijkcijfers) was er het meesterlijke The Truman Show die op een perfecte onderhoudende wijze de gevaren van dit soort programma’s bloot legt. Hoe ver mag/kan je gaan in naam van entertainment om de privacy en respect van mensen af te nemen ? Vanaf de generiek worden we voorgesteld aan Truman, een jongeman die opgroeit in een all american stadje. Er is geen verrassing, geen plottwist, we weten meteen : we kijken naar een in scene gezet programma. Alleen de hoofdrolspeler Truman weet het niet. De structuur van TTS is een film in een film. Er is de wereld buiten de Truman show en de wereld binnen de Truman show. We kijken dus samen met de wereld buiten hoe de ordinaire verzekeringsbediende en huisman Truman Burbank (Jim Carrey) zijn leventje leidt dat echter in scene werd gezet door een programma maker (Ed Harris). Maar Truman begint iets te vermoeden. Een studio lamp dat plots uit de lucht valt, dezelfde wagen die precies na zoveel minuten voorbij komt… het zijn signalen voor Truman dat er iets niet pluis is. TTS presenteert zichzelf als comedy. Leuk, die verdoken sluikreclame spotjes (tegen wie babbel je nu ?) Leuk, die poster van vliegtuig crash in een reiskantoor ! Leuk, die kapitein die geen boot of bus kan besturen (there actors !). Maar TTS opent deuren dat we liever niet willen binnen wandelen. Er is het gevoel van (en wat men later is gaan noemen The Truman Syndrome) : leven we niet allemaal in een georkestreerde wereld ? Zijn onze vrienden acteurs ? Dat verlaten weggetje dat we nog nooit hebben verkend op weg naar werk : wat ligt daar ? een studio ? Zijn wij niet een Truman ? Zou kunnen maar dan moet ik wel zeggen dat mijn baas een groots acteur moet zijn om zo geloofwaardige een hypocriete incompetente manager neer te zetten. Van comedy naar futuristische complot theorieën is voor TTS maar een kleine stap. Film manipuleert. Zonder dat we het beseffen, zo werkt TV/film nu eenmaal. En het gebeurt ook tijdens het kijken van TTS. Maar het geniale is dat de manipulatie wordt getoond en toch laten wij, net als het publiek die de Truman Show volgt, ons vangen. De scenes in de regie kamer spreken wat dat betreft boekdelen. De piano tune opdrijven ? We worden immers allemaal een beetje week bij die score. De zee veranderen in een storm om gevaar en spanning te creëren ? Want we zitten tijdens de storm – net als die kijker in het bad , wat een subliem shot alweer – mee te leven met Truman. Alsof een goochelaar zijn truuk uitlegt maar bij het zien van zijn act zijn wij, de toeschouwers achteraf nog steeds verwonderd. Wanneer Truman in opstand komt tegen de studio zien we een clash van individu tegen het systeem. Politiek ? In een script van Andrew Niccol zou het zou maar eens kunnen. Niccol is namelijk ook de cineast van Gattaca, Simone, Lord of war, In time … films die een origineel verhaal hebben met een diepere maatschappelijke laag. Knap om in TTS de wisselwerking te laten zien tussen het publiek en de show. De reacties van de kijkers (of dit nu in een bar, op werk of in de huiskamer is) zijn hilarisch. Het was een gok om de publiekstrekker Jim Carey in te huren voor een sober, ingetogen rol maar de metamorfose van naïeve sul tot held zit Carrey in de genen. Regisseur Peter Weir is niet de eerste de beste. In de jaren ’70 was hij in zijn geboorteland Australië al pionier van de Australian wave met films als Picnic at hanging rock en The last wave (films die een mystieke sfeer uitademden waarin het verhaal niet altijd duidelijk was). Zijn overtocht naar Hollywood was in eerste instantie mager. Vrij klassiek werk als Witness en Dead poets society of zelfs zeer wisselvallig zoals The year of living dangerously maar in TTS vindt hij zijn beste vorm. Naar verluidt was het script oorspronkelijk donkerder en pessimistisch maar Weir stond erop dat alles luchtig en licht werd. Er is enorm veel aandacht besteed aan alle details om te zorgen dat het klopt. Alles om het gevoel te hebben dat we kijken naar een reality programma. Fel belicht, personages hebben de voornamen van echte acteurs (Meryl, Lauren, Kirk, Marlon, ..), de ratio van 1.66. Er zitten zelfs hints in dat alles in scene is gezet : Een pot vitamine D op tafel voor diegenen (Truman dus) die nooit echte zon krijgen bv. Het is iets dat bijna niemand zal opmerken maar toch staat het daar. Een knipoog. Het echte punt van de film is echter dat liefde zich niet laat regisseren. TTS is ook nog eens een vertederend liefdesverhaal. TTS is een film die uitgroeit als een spin met duizend poten. Toch zindert de film het meest na als een reflectie op het medium. Exploitatie van sensatie vermomd als entertainment. Maar het was parels voor de zwijnen. Programma makers zochten steeds verder de grens op en zo komen we uit bij programma’s als Blind getrouwd of Temptation island. Maar ook de kijker heeft een verantwoordelijkheid. Is hij immers niet mede plichtig aan de normenvervaging. Als niemand zou kijken, zouden die programma’s niet meer gemaakt worden. Door onze verslaving naar meer sensatie en spektakel gaan de makers steeds verder in de manipulatie van het zogenaamde ‘privé levens’ . En wij willen niks missen. De TV knop is ALTIJD on. Het einde van TTS waarschuwt daarvoor op sublieme wijze de kijkers én de makers. Een Tv programma is vluchtig zelfs al is het populair. Dat was volgens mij de betekenis van die banale zin ; Good morning, and in case I don’t see ya, good afternoon, good evening and goodnight. Op een dag valt een programma uit de gratie. Niks aan te doen. Zo werkt TV. The Truman show had het toen al in het snotje.

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 50 : The Truman show

The Truman Show is qua concept een zeer interessante film en verhaaltechnisch wordt dat ook prima uitgewerkt. Jim Carrey is duidelijk de man voor deze klus. Toch vind ik persoonlijk de hype eromheen dat het allemaal geweldig is toch ook wel enigszins te relativeren. Goede film niet meer, niet minder.

Aardig verhaalconcept maar de uitwerking had veel beter gekund. Als Truman eenmaal door heeft hoe het zit is de lol er eigenlijk wel vanaf. Het acteerwerk houdt bepaald niet over, oogt allemaal nogal goedkoop. Gekkebekkenkoning Jim Carrey is natuurlijk ook niet de man om een film als deze te dragen. De humor, voor zover die er al in zit, is van bedenkelijk niveau. Al met al best nog wel vermakelijk door het leuke basisidee maar de klassiekerstatus begrijp ik niet echt.

Na herziening toch besloten een halfje eraf te halen. The Truman Show moet het hebben van een geweldig concept, maar dit wordt na enkele minuten op redelijk onhandige manier uit te doeken gedaan. Voor de kijker is het dus vooral afwachten totdat het personage van Jim Carrey 't allemaal doorheeft, zelf weten we al precies wat er aan de hand is. Niet dat de film daardoor oninteressant is, integendeel zelfs. Veel lollige, soms maatschappijkritische noten slaan best aan, maar de humor is niettemin ietwat instabiel. Carrey is sterk in de dramatische scenes van de film, maar de drang tot komedie ligt iets te hoog. Hierdoor gaat de sentimentele impact richting de finale toch echt verloren, ondanks een meer dan behoorlijke opbouw. Regisseur Peter Weir dirigeert vooral iets te braaf, waardoor de mysterieuze en/of spannende potentie volledig verloren gaat. Toch blijft het allemaal boeiend en vermakelijk, maar het vormt niet langer de geweldenaar die ik er vroeger inzag.

Wat als je leven een grote leugen blijkt te zijn? Of in Trumans geval: een real-life soap? Knap is hoe The Truman Show aan de vooravond van Big Brother (en de miljoenmiljard daaropvolgende reality shows) dat al sprekend wist te belichten. Vaak luchtig en komisch, maar soms ook met een gevoelige snaar. Ook verfrissend om Jim Carrey eens in een ander soort rol te zien excelleren.

4,0 * In de schijnwerpers