The Truman Show (1998)

Nu eindelijk gezien en heb erg genoten van deze originele film.

Denk persoonlijk niet dat deze film en of Carrey grappig probeert te zijn. Al de 'grappen' hebben een bepaalde cynische ondertoon waardoor het juist de wil van Truman om weg te gaan verduidelijkt.

Gelukkig viel het bekkengetrek van Carrey mee en was hij serieus te nemen in zijn rol.

Vooral door het idee en het sterke einde een memorabele film voor mij.

4*

Je hebt soms van die films, waarvan je denkt: hoe kom je erop? Welk meesterbrein heeft dit concept bedacht?

Een klein meesterwerkje. Geweldige film!

4 sterren

Jim Carrey valt in deze film best mee. Normaal vind ik het een erg irritant mannetje. In Eternal Sunshine doet hij het nog net een stapje beter.

Aan Jim Carrey ligt het dus niet. Het verhaal boeit niet echt, en is gewoon te lang uitgesponnen over ruim twee uur. In het begin is het nog best leuk allemaal, maar als de film vordert wordt het alleen maar vervelender. De humor komt niet altijd even goed over. Om de drama goed te laten werken is het net even te veel losse stukjes aan elkaar. Er lijkt geen vaste lijn in te zitten. Het einde had daar tegenover niet beter gekund. Helaas is het overall nogal saai, en valt er weinig leuks te beleven aan de real life soap van Truman.

2*

Fraai, sympathiek en origineel in elkaar gezet drama met wat humor. Sterk geacteerd door Carrey die een erg mooie rol neerzet, Het verhaal is bijzonder en sterke scene's zoals die van zijn ontsnapping over de zee. Wel heel bijzonder moet ik zeggen.
Een zee met een deurtje. Je moet er maar opkomen
deze film krijgt tot nu toe een 4,0.

Mooie surrealistische film met een letterlijk decoor.

Dit is een extreem voorbeeld van hoe een real-life soap er in de toekomst uit kan gaan zien.

Niet de topper die ik verwacht had..
Het gaat gewoon allemaal te makkelijk en te snel. Binnen afzienbare tijd valt er een camera uit de lucht, een verliefde actrice waarschuwt Truman, de radiouitzending in z'n auto, het is allemaal te vlug en te makkelijk..
Het is natuurlijk ook verre van realistisch, het is een leuk bedacht concept maar helaas komt het er voor mij niet echt uit.
Natuurlijk heeft Carrey een perfect hoofd om in dit soort films te spelen en Ed Harris is ook wel aardig, maar de rest van de acteurs lijken gewoon van de straat geplukt te zijn..(Paul Giamatti daargelaten)
Nee, een kleine voldoende. Niet meer..

Leuk concept, origineel ook. Maar hoofdpersoon Jim Carrey irriteert mij gewoon, zoals wel vaker. Daarnaast was de film niet altijd even boeiend. Wel een passende einde, en zeker de moeite van het bekijken waard.

3*

Nog steeds wel aardig, maar niet meer dan dat. Wat ik eraan waardeer is dat het een weer eens een andere variant op de grot van Plato biedt, maar al te diep gaat het allemaal niet. Verder inderdaad visionair wat betreft Big Brother, al heb ik het idee dat zo'n programma onvermijdelijk was. Maar ja, dat is met alle goede ideeën, als ze eenmaal op tafel liggen heeft iedereen het idee dat hij of zij dat had kunnen bedenken.

In ieder geval is het in de film allemaal degelijk uitgewerkt, maar na de film al enkele keren gezien te hebben imponeert de film nergens, afgezien van een shot vanuit een puntenslijper.

Een magere 3*, waarvan het grootste gedeelte voor het concept. Ik weet nog niet helemaal of dat het waard is, dus wellicht dat er nog wat vanaf gaat.

Ik moet zeggen dat deze film me aangenaam verrast heeft. Het verhaal is, naar mijn mening, erg origineel en keurig uitgevoerd. 4*

Een redelijke drama.

Dit is een film waar er duidelijk meer drama dan komedie in zit. Nogal logisch, met zo'n verhaal.

Het verhaal is best geniaal. Een film dat gebaseerd is op één persoon die de hele wereld in z'n greep heeft. Al over de 9,000 dagen wordt die 24/7 live bekeken overal op de wereld.

De personages zijn eigenlijk acteurs die in hun rol voor de Truman show moeten spelen. Zo heb je Truman's beste vriend (Emmerich), zijn prachtige vrouw (Linney), zijn moeder en andere personen die in zijn leven voorkomen. 't Enige echte van de show is Truman zelf eigenlijk. Die is gewoon zichzelf. Met de personages leeft je helemaal mee, dat is dus prima gedaan.

Qua humor valt het reuze mee. Er komen geen grapjes om de 2 minuten, maar dat zit er beetje gedoseerd in. Niet elke grappig moment moest ik erom lachen, maar met Carrey's uitdrukking zijn de meeste grappen wel leuk. Bijv. toen die met zichzelf aan het praten was voor de spiegel of de manieren die worden uitgehaald om Truman niet uit het dorpje te laten gaan, zoals een lekkende kernreactor of dat de gehuurde acteurs geen bus of pont kunnen besturen.

Voor de rest ziet het gecreëerde Seahaven er prachtig uit, lekker ouderwets, aan de kust, knus, vriendelijk en waar iedereen elkaar kent. Het is inderdaad perfect... Het einde kon wel wat anders, want toen die achter de 'poort naar het echte leven' was gestapt, is de film eigenlijk voorbij. Ik zou graag willen weten hoe die toen met Sylvia wordt herenigd en hoe die het in 'the real world' eraan toe is.

Toch nog een bijzondere film met een bijzondere verhaal.

Geslaagde sneer naar de massamedia.

De film heeft 2 grote pluspunten. Eéntje daarvan is het verhaal dat over een razend interessant uitgangspunt beschikt en dat ook goed uitgewerkt wordt.

Nergens verveelt de film, de media wordt niet gespaard (iets wat denk ik in 1998 toch wel tot nadenken aanzette).

Het 2e grote pluspunt is Jim Carrey, die zich perfect weet in te leven in zijn rol van Truman Burbank. De andere rolbezettingen vielen echter wat tegen. Ed Harris was nog te doen, maar die "vrouw" van Truman bv bakte er weinig tot niets van.

Fijn camerawerk, het dorpje zag er echt als een set uit. Er zitten ook wat absurde situaties in, maar een komedie is dit allesbehalve. Die absurde situaties zijn meer een sneer naar de media.

4

Vrij apart werkje met een opvallende surrealistische ondertoon. Het wereldje waar Truman zich in bevind zit vol met allerlei merkwaardige gebeurtenissen en herhalende situaties. Aan de ene kant een typische Amerikaanse woonwijk en een suffe kantoorbaan, tergelijkertijd een vreemde omgeving met mysterieuze personen waarbij je eigenlijk niemand kan vertrouwen.

Jim Carrey weet zich weer voor 110 % in te leven in zijn personage en bijrollen worden op voldoende wijze ingevuld. Ik verwijt de cast dus nergens van, maar vooral de manier waarop het hele zaakje is uitgewerkt vond ik niet bijster overtuigend. Hier en daar is er zeker nagedacht over een detail zoals het bordje boven de televisie waarop het aantal dagen staat vermeld van de uitzending. Ik had mijn rekenmachine erbij gepakt en het blijkt om 28 jaar te gaan, kijkend naar Truman's uiterlijk lijkt dit redelijk te kloppen. Helaas vind ik de gehele opzet gewoon niet zo sterk en op ongeveer de helft van de speelduur begon mijn interesse te verslappen. Het feit dat alle burgers een rol vervulde in het programma en verder geen sirieuze baan hadden is op de eerste plek niet echt aannemelijk en de mogelijkheid om het hele klimaat om te switchen vond ik ook nèt iets te vergezocht. Er wordt geen poging ondernomen om realistisch uit de hoek te komen, zo zitten de meesterbreinen van het draaiboek gewoon rustig te werken op de maan. Maar het belangrijkste gegeven is toch dat meneer Truman gevolgd wordt in zijn bestaan en omdat we te maken hebben met doodnormale mensen bestaande uit water en bloed vind ik het op deze manier jammer genoeg neerkomen op kinderspel. Het avontuur werd steeds grootschaliger ingevuld en de regisseur kon zich niet bedwingen om rond te gaan strooien met Amerikaanse supporters die aan de buis gekluisterd zaten alsof dit de spannendste dag uit Truman's leven moest zijn. Dat lijkt me nogal onwaarschijnlijk, in al die voorbijgaande jaren moeten er echt wel een hoop huiveringwekkende momenten voorbij zijn gekomen. Verder was ik ook minder te spreken over de toegevoegde zwarte hoeken in het scherm. Waarschijnlijk werd hier mee getracht om een verborgen camera-look te creeëren maar aangezien deze alles behalve strategisch stonden opgesteld en ook helemaal niet aanwezig konden zijn op de desbetreffende plek (omdat Truman dit absoluut gezien moest hebben vanuit zijn positie) heeft het echt helemaal geen betekenis meer. In de scène met het zeilbootje slaat dit idee helemàal door wanneer er onder bijna ieder shot van die lelijke zwarte hoekjes zijn bijgeplakt.

Leuk concept, maar niets geniaals.

Erg goede zwartkomische en diepzinnige film met een geweldige Jim Carrey. Een van de weinige films waarin hij echt veel kan laten zien, waarin hij komisch maar ook serieus kan zijn. Erg mooi gefilmd, met een decor (van de suggestie) van een heel dorpje onder een enorme koepel gebouwd, inclusief strand en zee, en waarin zelfs het weer helemaal aangepast kan worden. Een goed opgebouwde (onrealistische) soapsfeer.

De film belicht de kant vanuit Hollywood en hoe ver men kan gaan om een show te maken en zijn product door kan drukken. Gesponsord door reklame van bedrijven en constant lettend op kijkcijfers, het draait tenslotte om geld. De donkere zijde van de media. De flmmaker is nep in zijn emoties en naar blijkt zonder enige empathie, ondanks zijn schijnbaar empatische woorden. De schijnwereld van de media en van de soap in het bijzonder.

Aan de andere kant hebben we de goedgelovige man (dankzij het dom houden door de media), die zijn hele leven geen vragen stelt, maar op een dag ontdekt dat zijn leven nep is en dat hij een gevangene blijkt te zijn.

Waarbij men zich kan afvragen wie de gevangene is: de hoofdrolspeler in zijn geënsceneerd doch beschermd en verzorgd nepleven, de acteurs die elke dag op hun werk hetzelfde rondje lopen, degene die in de 'harde boze buitenwereld' leeft of degene die jarenlang dag in dag uit aan de buis gekluisterd zit .

Vraagje: waarom is in de film verwerkt dat iemand uit Den Haag naar de show belde? Best opvallend.

Dat durf ik te betwijfelen.

Hoe dan ook, het feit dat Den Haag genoemd wordt is volgens mij inderdaad om aan te geven dat the Truman Show wereldwijd vele kijkers heeft. Wat een schitterende film toch eigenlijk, Carrey laat zien uitstekend te kunnen acteren. Erg jammer dat hij voornamelijk in slappe humor films speelt, ook in Eternal Sunshine of the Spotless Mind en Man on the Moon weet hij zeer te overtuigen. Zeer origineel verhaal natuurlijk ook, met een prachtig einde.

4*

Prachtige film over een man die al zijn hele leven het middelpunt vormt in een reality-show zonder dat hij dit zelf weet. Een buitengewoon origineel gegeven dat ook uitstekend en zelfs geloofwaardig is uitgewerkt. Grappig op veel niveaus, zo is het bijvoorbeeld heel leuk om te zien dat iedereen om hem heen dus acteurs zijn. Jim Carrey is goed gecast en liet hier zien dat hij meer in zijn mars heeft dan gekke bekken trekken. Een dik verdiende 4.0 sterren.

The Truman Show heb ik al vrij vaak gezien, al was de laatste keer alweer een flinke tijd geleden. De tijd heeft de film niet de weg gestaan zo blijkt. Ondanks dat ik iedere scène nog goed kende werd ik weer meegesleept door de humor en het drama.

Het blijft mij sowieso de sterkste film over een alternatieve realiteit. Vergeet The Matrix (die erg veel thematische overeenkomsten heeft), als er een meesterwerk is over hoe media ons beïnvloeden is het deze, al is het maar omdat de metafoor (de tv-show) veel directer, plausibeler en leuker is. Het is gemakkelijk om in cynisme te vervallen als je een verhaal verteld over hoe we ons leven leiden zoals we verteld worden en wereld accepteren zoals hij aan ons getoond worden, maar dit gebeurt niet met The Truman Show. Als Jim Carrey's personage niet zo sympathiek was en zijn happy end niet zo verdient en goed uitgewerkt dan zou dit een gitzwarte film geworden zijn. Nu wordt het perfect feel-good, maar niet zonder een gezonde hoeveelheid gif. Ook de driedimensionale uitwerking van het conflict in Ed Harris tussen vaderfiguur en geobsedeerde televisiemaker is een knappe balans tussen scherpe satire en oprecht drama.

De toon van de hele film is heel knap. Ondanks het komische uitgangspunt lijken mensen vaak meer over The Truman Show te praten als een drama, maar wat ik zo waardeer is dat bijna ieder dramatisch moment als drama werkt, maar ook grappig is. Soms wordt er een knap spel mee gespeeld, zoals de scène op de pier waarin Noah Emmerich (in een onderschatte rol) met Truman praat over hun vriendschap. Zijn woorden zijn bijzonder ontroerend en wisten mij zelfs in te pakken, maar vervolgens komt de twist dat hij via een oortje de woorden ingesproken krijgt door Harris. Al is dit meer een scène waarin het drama omgezet wordt in een soort paranoïde afschuw. De manier waarop alles nep is in het verhaal (en de film is als zichzelf al geconstrueerd natuurlijk) en er toch gezocht wordt naar emotionele oprechtheid is een van de meest interessante kanten van de film.

Het einde heb ik altijd perfect gevonden en blijft een van mijn favoriete filmmomenten. Vooral het beeld van Truman die met zijn boot tegen de rand van zijn wereld aanvaart is een enorm krachtig. Veel mensen willen weten wat er daarna zou gebeuren met Truman, maar ik ben blij dat we er niets van te zien kregen. De film gaat op meerdere manieren dan één over zelfontdekking en buiten je wereld durven te stappen en het heeft het mysterie aan het einde echt nodig. Daarbij zou verder gaan een stijlbreuk zijn met het voorgaande, aangezien we dan Truman moeten volgen, terwijl de rest van de film 100% vanuit het perspectief van de makers en de kijkers van The Truman Show is.

Sommige mensen vallen over de vergezochte manieren waarop Truman dom gehouden wordt, maar ik vind juist dat de film dit met een goed gevoel voor humor doet en ik heb nog geen plotgat kunnen ontdekken. Dit is een gedetailleerd uitgewerkte wereld (dat het gemodelleerd was op de jaren '50 en brave sitcoms viel me gek genoeg nu pas op). Een geweldige film met prachtige acteerprestaties en een knappe mix van de emoties humor, ontroering en zelfs soms verontrusting. Een meesterwerk.
5*

We accept the reality of the world with which we are presented.

Ik was al lange tijd benieuwd naar The Truman show, omdat het één van de hoogst gewaardeerde films van Jim Carrey is. Toen ze hem een tijd geleden televisie gaven, nam ik hem algauw op om hem dan deze middag uiteindelijk eens te zien.

Ik had al enkele keren een klein stukje over het plot gelezen, maar ik had echt niet verwacht dat het Big Brother gehalte zo hoog ging zijn. Iedere persoon van het stadje doet op elk moment van de dag mee aan de Truman show en op zowat elk minuscule plekje is er een camera gericht. Het feit dat iedereen erbij betrokken is, levert dan ook de grappigste momenten op zoals wanneer hij zijn vader herkent en hem wil spreken maar iedereen voor hem de weg verspert. Langs de andere kant zorgt het er wel voor dat de film niet echt geloofwaardig overkomt. Zoveel mensen samen zouden nooit hun leven opofferen om te acteren in de show voor één persoon. Eigenlijk zijn er nog wel een paar dingen die niet helemaal geloofwaardig overkomen (waarom ontdekt Truman pas na 30 jaar dat er iets mis is?), maar eerlijk is eerlijk, Peter Weir is erin geslaagd om ons een heerlijke feel good film voor te schotelen. Dat Truman ging ontsnappen zat er wel een tijdje aan te komen, maar het einde weet gewoon de juiste snaar te raken. Echt een heerlijk moment wanneer hij met zijn boot tegen het doek botst en daarna beslist om uit de valse wereld te stappen. Ik had net hetzelfde gevoel als die kijkers hadden, puur blijdschap voor Truman.

Die Truman Burbank wordt dan ook nog eens perfect ingevuld door Jim Carrey. Geweldig hoe hij erin slaagt om van Truman een personage te maken waar je de hele tijd met meeleeft. Deze rol valt absoluut niet te vergelijken met al die andere rollen die hij normaal speelt. Pas op, ik kan hem in tegenstelling tot vele anderen wel waarderen als hij zijn gekke bekken bovenhaalt, maar dit is gewoon van een heel ander niveau. Af en toe kan hij het wel niet laten om wat smoelen te trekken zoals wanneer hij elke morgen een gezin begroet, maar over het algemeen hebben zijn smoelenhaters weinig reden tot klagen. Door deze prestatie ben ik al meteen benieuwd naar Eternal Sunshine and a Spotless Mind. Verder zijn er ook nog twee sterke bijrollen voor Noah Emmerich en Ed Harris. Vooral die laatste deed het met zijn weinige screentime erg goed. De scène waar hij Truman wil laten verdrinken, behoort dan ook tot één van de beste stukjes van de film. Laura Linney daarentegen bracht het er een pak minder goed vanaf als de vrouw van Truman. Vooral naar het einde toe werd ze erg irritant met dat reclamespotje dat eigenlijk overbodig was, en ook wanneer ze volledig doordraait en Truman bedreigt met een mes.

The Truman Show is een heerlijke feel good film geworden die ik eerlijk gezegd niet had verwacht. In het verhaal zelf zitten wel enkele zaken die ervoor zorgen dat de film haar geloofwaardigheid verliest en jammer genoeg zijn dat geen kleine details. Anders had een score van 4.5* er zeker ingezeten. Los daarvan is The Truman Show zeker en vast een geslaagde feel good film en Jim Carrey speelt de pannen van het dak.

4*

”Who are you talking to?”

De eerste keer dat ik The Truman Show was ik erg verrast door de frisheid die alles uitstraalt en ook door het verloop van het verhaal. De andere keren werd ik niet meer door het verhaal verrast, maar de frisheid verdween niet.

Dit is tevens Jim Carrey’s beste rol. Er zijn enkele andere films waarin hij ook wat ingetogener acteert, maar ingetogen staat niet altijd gelijk aan goed. Hier is het echter wel goed, en zet hij een sterk personage neer. Iemand die sympathiek overkomt, en zelfs medelijden weet op te roepen. Ja op een gegeven moment wordt het zelfs licht ontroerend wat Carrey allemaal overkomt. Het idee dat zijn hele leven in feite nep is, met alles dat erbij hoort is een ontzettend sterk concept. Peter Weir werkt het op een sterke wijze uit, waarbij hij het drama luchtig weet te houden, met af en toe een grap tussendoor.

Zo’n alternatieve wereld is altijd leuk, maar de manier waarop het hier overkomt is erg sterk. Weir heeft er iets leuks van gemaakt, waar je inhoudelijk ook nog eens over kunt nadenken. Een prima mix tussen drama en komedie, met een erg mooi uitgewerkte alternatieve wereld ,en een erg mooi einde ook trouwens.

4,0*

Vandaag weer eens sinds lange tijd The Truman Show herzien. En wat blijft dit een prachtige film!

Het verhaal is zeer origineel. De uitwerking is fantastisch! Het acteerwerk van iedereen is goed. Jim Carrey zet hier imo zijn beste rol neer. Ik zag laatst ook zijn andere serieuze films (Man on the Moon, The Majestic en Eternal Sunshine of the Spotless Mind). Maar dit was en blijft toch mijn favoriet. De film bevat ook wel humor maar op een heel andere manier dan Carrey's bekende comedy's. Ed Harris zet ook een goede rol neer als de regisseur van Truman's show. De film verveelt geen moment. Het blijft interessant om te zien hoe Truman langzaam ontdekt dat zijn wereld een TV-show is en hoe hij daarop reageert. De sfeer in de film is ook erg goed, een beetje feel-good maar ook een beetje mysterieus. Dat komt ook omdat je in het begin als kijker zijnde je zelf ook nog niet bewust bent van de situatie waarin Truman vastzit. Het einde is overtuigend en past perfect bij het verhaal.

Nog steeds een van mijn favoriete films. Telkens als ik hem gezien heb ben ik een beetje sprakeloos. Mooie mix van allerlei genres en de film zit perfect in elkaar. Sterk acteerwerk en een erg mooi (enigszins bizar) verhaal.

Good morning, and in case I don't see ya, good afternoon, good evening, and good night!

5*

Als satire op de talrijke reality shows niet slecht. Maar ik ben bepaald geen fan van Jim Carrey, hoewel hij in deze film best aardig op dreef is, net als in Eternal Sunshine....

Kijkt best lekker weg, maar verder niet erg bijzonder naar mijn smaak.

Bizar en verrassend! Dat zijn de 2 woorden die passen bij deze film. Een toch zeer aangename film met een origineel verhaal en met een perfect spelende Jim Carrey. Mysterieus maar toch ook zo mooi neergezet. Ook een goed einde, gewoon een bizarre film. Eindelijk weer iets anders dan normaal!

Toen The Truman Show in 1998 in de bioscopen verscheen waren de meningen onverdeeld positief: het was een heerlijke absurdische film, een geweldige parodie op de huidige maatschappij en een hoogtepunt in de geschiedenis van de cinema. Nu anno 2012 geeft de film nog steeds een prima beeld af van waar we ons dagelijks mee bezig houden. We laten ons leven steeds meer bepalen door de televisie. Misschien nog niet zo erg als het leven van Truman, maar er zijn maar weinig mensen die over zo’n kastje beschikking hebben zonder hem dagelijks te gebruiken en zich er door te laten Beïnvloeden.

De film gaat over Truman (Jim Carrey). Truman zijn leven wordt bepaald door camera’s. Hij is onderdeel van een gigantische reality show, volgepropt met schaamteloze sluikreclame. Er is alleen één probleemn, onze anti-held heeft zelf geen flauw idee waar hij onderdeel van is. Iedereen op het fictieve eilandje Seahaven, speelt meedogeloos spelletjes met de naïeve Truman. Maar langzaam begint het net om Truman zich te sluiten. Beetje bij beetje komt hij achter de waarheid. En zelfs de machtige regisseur van de show Christof (Ed Harris), kan hem dan niet meer stoppen.

Wanneer je deze film kijkt kan je niets anders dan onder de indruk zijn. De Australische meester regisseur Peter Weir verfilmt het scenario van Andrew Niccol perfect. De Briljante cinematografie van Peter Biziou en de heerlijke, klassieke score van Burkhard Dallwitz en Philip Glass, maken het tot een onvergetelijke kijkervaring. Tot slot dan één puntje van kritiek. Op sommige momenten kan Jim Carrey het toch niet laten om weer op de gekke bekken tour te gaan. Een beetje Jammer, want verder is de film geniaal.

Vier en half ster voor het magnum epos van Peter Weir.

Leuke film! Natuurlijk wel erg ongeloofwaardig maar het is een ogineel verhaal en hij kijkt lekker weg.

Moeilijk te beoordelen, "The Truman Show". Het concept is zeker origineel, maar verre van realistisch of geloofwaardig. De hunker naar geloofwaardigheid moet je wel even aan de kant zetten om hiervan te kunnen genieten. Helaas is het als komedie soms te flauw, net niet grappig genoeg. Wat blijft over? Een goede Carrey (minder irritant dan gewoonlijk), vreemde aankleding (een 60's-achtige, haast kitscherige suburbia) en een duidelijke middelvinger naar Big Brother en dergelijke toestanden. Naar het einde toe neigt dit meer naar drama, en dat maakt iets goed.

Stevige basis voor een bijzonder en prikkelend filmpje, maar de vorm en het jasje waarin het gegoten is, staat dat teveel in de weg. Op zich niet onaardig, dat idyllische prentensfeertje van de zestiger jaren, maar de interactie is er ook naar. De grap met de vallende lamp en hoe dat wordt rechtgebreid, best leuk, maar als dan de reclame aan bod komt, had dat wel een beetje subtieler gemogen.

Carrey is nog wel te pruimen zolang hij z'n gekke bekken achterwege houdt. Iets dat niet altijd helemaal lukt. De trouwe volgens van de show leveren bitter weinig op en de inmenging van buitenaf wordt soms een wel erg malle bedoening. Verder blijft het aan de brave, gerieflijke kant. Dat is dan ook de koers van het verdere verloop. Geen vervelende film, maar de stekels zijn gladgestreken.

Heerlijke film. Misschien voor mij wel een van de meest originele filmverhalen.(niet beste). Wat speelt Carrey goed en wat is de film vermakelijk. Zeker geen komedie maar meer een drama wat mij betreft.

Fantastisch plot.

Een film die qua thema redelijk zijn tijd vooruit was, en net uitkwam voordat reality als genre de wereld overspoelde .
In het begin riep het wel vooral vragen op. Als iedereen om hem heen acteur is, maar hij woont er al wel zijn hele leven, zijn die mensen en (bijvoorbeeld) zijn vrouw, dan niet gewoon echt intussen? En waarom is hij alleen degene die centraal staat? Hoe is hij er terecht gekomen?
Het is een heel leuk uitgangspunt, maar ik was wel bang dat ik me heel de film zou blijven storen aan die onduidelijkheden. Gelukkig wordt het gaandeweg allemaal wel duidelijk en kwam ik een stuk beter in de film.

Vooral de momenten waarop je ziet dat het een tv-show is zijn erg interessant om te zien. Daar is gelukkig dan ook best veel mee gedaan. De terugblikken over intruders die de ecosphere binnen gekomen zijn erg leuk bijvoorbeeld, en Trumans kleine ontdekkingen en langzame realisatie. Mooie tweedeling ook tussen het hele realistische reilen en zeilen achter de schermen en Truman's bordkartonnen leven en dito decor in het stadje zelf.

Ik zeg dit niet vaak, maar ik had de film iets langer willen zien. Vooral het einde daar hadden nog wat mogelijkheden gezeten. Aan de ene kant snap ik dat het echt eindigt bij Trumans vertrekken uit de tv-show, maar een aantal minuten erbuiten en de hereniging met Sylvia had ik toch eigenlijk ook wel willen zien.

Er zijn zo her en der vast nog wel meer dingen op te merken die wellicht beter of uitgebreider hadden gekund, maar door het originele uitgangspunt een zeer interessante en boeiende film, die toch wel een nipte 4,5* van me krijgt.

Leuke komedie met een heel origineel gegeven die heerlijk wegkijkt. Jim Carrey kan dit natuurlijk als geen ander en veel scenes zijn memorabel te noemen. Het is natuurlijk een beetje onrealistisch en niet alle grappen werken even goed, maar deze film is heel leuk om te zien.

Ik had wel eens van The Truman Show gehoord, maar was er nog nooit aan toegekomen. Door de openingsscène werd ik erg geprikkeld en ik heb vervolgens de hele film bekeken. Het eerste wat opvallend is, is de aparte vorm van het narratief. Hierdoor is er sprake van 3 verschillende lagen in de film, Truman in die gemaakte wereld, de kijker van de show en wij als kijker. Iedereen ervaart het op zijn eigen manier. De vraag die direct opkomt is of Truman het mysterie zal ontdekken en uit zijn eigen leven kan ontsnappen.

Je rekent er op van wel en dat gebeurt dan ook. Ik had wel verwacht dat het iets geleidelijker zou gaan. Dat had ook best gekund, want een speelduur van 2 uur was niet gek geweest. Het einde vind ik het beste stuk van de film. Christof die op het einde probeert zijn hele opgezette wereld te redden en daarin heel ver lijkt te willen gaan. Uiteindelijk is Truman zijn wil sterker, maar dit wordt niet clichématig neergezet. Het weglopen uit de wereld en daarmee een redelijk abrupt einde vond ik erg goed.

Louter positiviteit voorlopig, maar er is wel een negatief puntje. Of beter gezegd punt. Dat is de hoofdrolspeler Carrey. Ik heb het gewoon niet zo op hem met dat overdreven gedoe. Ook in de Truman Show komt dit naar mijn mening iets te vaak naar voren en dat vond ik erg jammer. Al met al wel een aanrader om te kijken, want de hele film blijft ook met Carrey gewoon overeind. 4*