The Sixth Sense (1999)

Aardige thriller met een verrassende plottwist op het einde. Het verhaal vond ik niet altijd even boeiend en onderhoudend, de film zakte op momenten wat in. De twist op het einde was wel sterk en voor mij ook onverwacht. De kracht van deze film zit ook vooral in deze plottwist, dus een tweede kijkbeurt zal niet zo snel plaatsvinden. Acteerwerk van Willis en ook Osment was in orde.

How often do you see them?

All the time. They're everywhere.

Wat een prachtige film is dit. Een van de beste die ik in tijden zag. Bruce Willis zet een geweldige rol neer. En dan Haley Joel Osment. Zelden zo'n sterke kinder-rol gezien. Prachtig en erg overtuigend neergezet ook. Ik werd helemaal meegenomen in zijn boeiende personage. Wat trouwens de hele film opzicht al deed. Het bleef gewoon boeiend. Geen minuut verveeld. Je begint te kijken en bent benieuwd naar de afloop en hoe alles in elkaar steekt. De uitkomst is ook erg sterk. Het idee zelf van het zien van geesten is in mijn ogen altijd al angstaanjagend geweest maar het werd nooit zo goed in beeld gebracht als hier. De film kent ook enkele Horror-elementen zoals de schrikmomenten die duidelijk op mij werkten. Het verhaal is echt erg goed uitgewerkt. En daarbij kent de film ook nog eens een werkelijk prachtige score van James Newton Howard. Deze paste perfect bij de film.

Al met al vond ik dit een zeer sterke film die eigenlijk in vrijwel alle opzichten lijkt te kloppen en goed is. Ik kan geen enkel minpunt bespeuren. En.. voor mij sowieso een van de beste Thrillers die ik ken. Misschien zelfs wel dé beste..

5*

The Sixth Sense is natuurlijk een bekende horrorfilm die door velen doodeng wordt genoemd. Ik vond hem zelf bij vlagen ook behoorlijk eng, maar het is meer een mooi kloppend verhaal dan een simpele film die de kijker wilt eng maken.

The Sixth Sense bevat geweldig acteerwerk met het kleine jochie als uitblinker natuurlijk. De sfeer zit er vanaf minuut 1 goed in en de regie is vrijwel perfect. De muziek is ook erg goed en de schrikmomenten doen hun ding ook erg goed.

Het einde is geweldig te noemen, en ik had het ook absoluut niet door. Gelukkig wist ik niet dat deze film in zekere zin op The Others leek, anders was de verassing er wel af geweest. Daarnaast maakt dit het alleen maar leuker voor een herziening, want zo ga je de film toch op een andere manier bekijken.

4 dikke sterren voor The Sixth Sense, maar of deze dan ook echt zo'n hoge plek in de top 250 verdient? Ik weet het niet hoor.

Ik zeg niet dat ik het door die bestaande filosofieën niet met je eens ben, het komt alleen wel een beetje vergezocht over. je zegt dat als hij dood gaat je weer na kunt denken over wat er na de dood is. Wel heel erg vergezocht. Zo kun je bij elke film wel filosofieën bedenken. En natuurlijk maakt het de film dan beter voor jezelf alleen de film zelf staat er absoluut niet voor open. Films die er wel voor open staan moeten automatisch iets van bizarriteit in zich hebben. Nou wil ik niet zeggen dat ik deze film de normaalste zaak van de wereld vind alleen ik denk dat je wel begrijpt wat ik bedoel.

Verder heb ik het gevoel dat je wel een beetje aan het overdrijven bent om je argumenten beter vorm te geven. Zo zeg je letterlijk. ''Daarnaast zijn er miljoenen films gemaakt. In het jaar 1999 is het natuurlijk heel moeilijk om met een einde op de proppen te komen, dat nog nooit eerder vertoond is''. Als je kijkt hoeveel films er hier op de site staan en over welke aantallen jij het hebt is dat een wereld van verschil. Dat allemaal om je ene argument ''het is moeilijk om met originele eindes te komen'' vorm te geven. Zo moeilijk is het echt niet hoor. Misschien was het einde toen origineel maar nu zijn er veel meer van dat soort films. Is dit voor jou een reden om de allereerste horror film, haaien film, actie film een hoge beoordeling te geven? Absoluut niet. Dit probeer ik je de hele tijd duidelijk te maken, het gaat om de uitvoering. Verder beweer ik helemaal niet dat het einde cliché is. Je overdrijft de woorden de die ik gebruik. Het enige wat ik heb gezegd is dat dit er weer eentje is voor in het rijtje erbij, en dat stelt teleur. Verder ga je de hele tijd in op dat ik gezegd heb dat het einde on-origineel is. Citeer maar eens een zin waar ik dat zeg. Het enige wat ik gezegd heb is dat dit er weer eentje voor in het rijtje erbij is. Hierboven verder uitgewerkt. Daar maak jij van dat ik het einde on-origineel vind. Je leest wat je wil lezen en kijkt niet naar wat ik echt getypt heb.

Verder zeg je dat deze film niet als horror bedoelt is. Daar twijfel ik ten zeerste over. Het genre dat hier staat geeft dat misschien niet aan alleen ik ben denk ik niet de enige die hier anders over denkt. Sterker nog in een interview met AFI zegt hij dat hij zijn filmposters zag van jaws, the exorcist en dat hij ook zo'n soort film wilde maken. Hij wilde een film met geesten maken. Waarschijnlijk wilde hij zelf dus wel horror maken maar er moest zoals bij al zijn film ruimte over blijven voor een ingenieus plot waardoor er minder ruimte over bleef voor de spanning en er meer verhaal bij kwam. Dit ging ten koste van de spanning/ sfeer en er bleven wat (ik ga het weer herhalen) schrik momentjes over. Nou hebben horrors doorgaand geen heel goed verhaal en deze wel. Door de kenners heeft hij toen waarschijnlijk de genre benaming thriller gekregen. Een goed verhaal dus maar de schrik momentjes bleven over en daar stoor ik me dan aan. Dit lijkt me dus eerder een regisseur die zwaar overschat is en door een beetje geluk in de publiciteit is gekomen. Als je de beoordelingen van zijn andere films ziet en zijn meest recente absolute flop ''the last airbender'' dan is mijn redenatie zo gek nog niet. Mensen houden er gewoon van om een ingenieus einde te zien. Zo is Nolan succesvol geworden. Wat heeft hij behalve het verhaal anders dan nog te bieden?

Het lijkt inderdaad alsof je het foutje (wat in mijn ogen nog steeds een foutje lijkt) verdraait om maar je gelijk te kunnen halen. Ik snap je onderbouwing niet helemaal over waarom het foutje toch weer geen foutje zou zijn. Het is een unieke gave om the sixth sense zo sterk te hebben dat je voorwerpen kunt vastpakken en dergelijke. Je klinkt nu alsof Keira dit ook kon maar goed ik zie je uitleg tegemoet.

Verder nog even mijn reactie op het acteerwerk waarvan jij niet nodig vind dat het van het beeld hoeft te spatten. Ik vind dat ik in een film met deze status zeker wel boven gemiddeld acteerwerk kan verachten. Je gebruikt hiervoor het argument dat hij weinig dialogen kan voeren. Hier ben ik het absoluut niet mee eens. Je probeert het goed te praten. Je kan best zonder dialogen te voeren een goede rol neerzetten, Natuurlijk is het wel een stuk moeilijker alleen dan zou deze film zijn hoge score ook niet verdient hebben. Acteren doe je met je gevoel en beleving en als je perse dialogen nodig hebt om een sterke rol neer te zetten dan zou ik eerder zeggen dat het een gebrekkige acteur is dan dat het acteerwerk niet optimaal hoeft te zijn.

We zijn het er in ieder geval nog wel over eens dat we het er niet over eens gaan worden, dus zijn we het gelukkig nog wel over een ding eens.

Mooie film met een mooie verhaallijn en een verassend einde.

Veilig en onbekommerd informatie opzoeken over 'The Sixth Sense' op het wereldwijde web is geen sinecure, tenzij je à la 'The Matrix' spoilers kan ontwijken. En aangezien mijn naam in geen geval Neo is, werd de pointe dan ook in volle glorie in mijn snufferd gewreven. Mijn eigen dwaze fout natuurlijk. De film bleef gelukkig wel boeien, mede dankzij een aangename Willis, een overtuigende Osment en een koppel schrikbarende scènes. Shyamalan richtte nochtans duidelijk meer op suspense dan op direct waarneembaar gevaar.

Bovengemiddeld. Jammer dat het af en toe te zoetsappig wordt.

3,50

Redelijke thriller, die weinig verschilt van Shyamalans Unbreakable.

En dan heb ik het niet over Bruce Willis, die in beide films speelt, maar vooral de opbouw van het verhaal, die behoorlijk wat overeenkomsten vertoont. Lange tijd vraag je jezelf af wat er nu precies aan de hand is, tot er een grote twist aan het einde komt, waar natuurlijk al veel over geschreven en gezegd is.

Laat is vooropstellen dat de twist goed is en de boodschap versterkt. Het probleem is echter dat het gebeuren voor de twist niet altijd even boeiend is. Qua sfeer is het niet geweldig en ook de schrikeffecten zijn niet altijd even goed. Osmont speelt overigens wel sterk, Willis is redelijk, maar wordt in enkele scènes met Osmont same,n duidelijk weggespeeld door het jongetje. In het middenstuk zitten ook serieus wat saaiere stukken en Shyamalan slaagt er daar ook niet in om het de gele speelduur boeiend te houden.

Uiteindelijk kom ik uit op een gemiddelde score. De film leunt erg op de twist, die sterk is, maar daarvoor is het lang niet altijd even goed.

2,5*

Een van de beste horrors aller tijden wat mij betreft. Subliem acteerwerk, vooral van het jongetje, en een constante gespannen sfeer.

Een unieke film die helaas te veel wordt besproken waardoor mensen die het niet hebben gezien helaas wel vaak de clue al hebben gehoord. Zonde om het voor anderen zo te verpesten.

Het blijft een steengoede film.

Een film die je echt van de eerste tot laatste minuut aan het scherm gekluisterd houdt.

De plot is echt erg goed en op bepaalde momenten was het toch geregeld eens schrikken door de opgebouwde suspense. Verder was twist op het einde ook de moeite waard en vond ik goed dat het om den duur geen horrorfilm werd.

Het kindacteurtje deed het echt goed, achteraf vroeg ik me af of er op die leeftijd iemand zou zijn die dit ooit beter kan. Willis was degelijk en de moeder ook.

Al bij al een echt sterke film waar ik enorm van genoten heb en die zijn faam meer dan waar maakt.

Deze film zit eigenlijk fantastisch in elkaar. Een plotse wending zo blijkt, iets wat de hele tijd voor ogen lag maar je eigenlijk tijdens de film niet bij nadenkt. (Nadat je het gezien hebt zal je wel begrijpen wat ik bedoel)

Hoog acteerwerk van beide hoofdrollen ; Bruce Willis en Haley Joel Osment

Een minpuntje : een behoorlijk trage film.

Ook deze film eindelijk gezien en Wat een top film was dit!

Wat een uitstekend verhaal met een zeer goed acterende Willis.
Halverwege de kijkbeurt begon ik mij echter wel af te vragen hoe het kon dat deze film zo'n hoge waardering had. Niet dat het slecht was. Integendeel zelfs. Maar zo hoog voor een tot dan toe redelijk verhaal?
Aan het eind kwam de plottwist. Achteraf heel logisch allemaal. Niemand die terug praat tegen Willis zoals de nieuwe man van zijn vrouw die zo weg reed toen hij hem riep of zijn vrouw die niet terug praat. Op deze momenten in de film had ik dit totaal niet door.
Na de plottwist werden een hoop dingen duidelijk en dan kom je er achter dat dit toch wel een fantastisch script is. Erg origineel en laat je na de kijkbeurt toch nog nadenkend over het eind achter.
Deze film ga ik zeker nog eens kijken wetend wat het eind is.

Kortom een film die je gezien moet hebben!

Overigens een keer flink geschrokken toen het meisje de tent in kroop en daar neer kotste

1999 was een jaar van innovatie: The Matrix hervormde met z’n visuele stijl het SF-genre en The Blair Witch Project hervormde met z’n homevideo-achtige stijl het horrorgenre. The Sixth Sense daarentegen maakte gebruik van ouderwetse methodes die eerder gebruikt werden in films als Psycho en Rosemary’s Baby. De film gaat dan ook niet voor goedkoop schrik bejag, maar richt zich met name op het suggestieve. De spanning loopt hierdoor regelmatig hoog op. De climax aan het einde is meesterlijk en kwam voor mij totaal onverwachts.

De Indiase regisseur M. Night Shyamalan brak hiermee internationaal door. The Sixth Sense is dan ook één van de betere thrillers uit de jaren ’90. De spanning is om te snijden en het uitstekende scenario van Shyamalan wordt tot leven gewekt door de indrukwekkende acteerprestaties van met name de 10-jarige Haley Joel Osment, alsmede Bruce Willis en Toni Collette. Osment en Collette werden hiervoor genomineerd voor een Oscar. De film kreeg in totaal 6 Oscarnominaties (Waaronder Beste Film en Regie) maar wist er niet één te verzilveren. Commercieel was de film echter wel een topper, met een wereldwijde opbrengst van 673 miljoen dollar.

"I see dead people."

Door de hoge waarderingen was ik hier nieuwsgierig naar geworden. Toen ik hem op Netflix zag heb ik hem maar eens bekeken.

Het acteerwerk was goed. Bruce Willis speelde erg sterk als Dr. Malcolm Crowe en Haley Joel Osment bewijst hier opnieuw dat hij voor zijn leeftijd erg goed kan acteren.

Het verhaal vond ik erg sterk en deed me een beetje denken aan een verhaal van Stephen King. Een kinderpsycholoog neemt de taak op zich om een jongetje te helpen die zegt geesten te zien. De film bouwt een erg sterke spanning op en heeft erg sterke drama.

Ik vond wel dat het lang duurde voor de film nu echt opgang kwam, pas halverwege de film verteld de jongen dat hij geesten ziet. Ik vond het dus eigenlijk een spoiler, ongelooflijk jammer dat het tegenwoordig zo bekend is dat de film daarover gaat, als ik het niet wist was het waarschijnlijk nog beter geweest. Er hadden ook wat meer geesten in gemogen en we zien niet dat een geest Cole ook echt pijn doet, we zien alleen het resultaat. Dat had wat mij betreft beter gekund.

Wel erg sterk was de enorme twist aan het einde die je een beetje aan het denken zette. Erg indrukwekkend en onvoorspelbaar. Wel heb ik er wat vraagtekens bij, hij was wat afstandelijk van zijn vrouw maar maanden niet met elkaar spreken zou je toch echt wel aan het denken moeten zetten. Ook dacht ik dat de moeder van Colae hem ook zag, tegen wie zij ze anders "Je hebt een uur" toen Cole en Malcom met elkaar gingen praten. En ik neem aan dat een psychiater eerst met de ouders of een instantie praat alvorens aan het werk te gaan. Dat vraag ik me toch wel af, verder vond ik het verhaal erg sterk.

De muziek van James Newton Howard was erg sterk. Had iets weg van ouderwetse horror, werkte erg goed met de spanning en ook met de drama. Ook vond ik de film mooi opgenomen. De gore en make-up waren ook goed gelukt bij de geesten.

Al met al een erg goede film. Goede spanning en drama en een erg mooi verhaal. Aanrader.

De eerste keer dat ik deze film zag vond ik hem zeker 4.5* waard, maar bij de tweede keer kijken ga je kijken naar de details en zie je toch dat er aardig wat niet klopt in de film. Ik ga hem toch 4* geven door de indruk die ik bij de eerste keer kijken heb gekregen.

het is wel zonde als je een uur voor je voor de eerste keer the sixth sense gaat zien in de serie franklin & Bash de grote spoiler van de film al te weten komt. Anderzijds moet de film ook wel de moeite zijn zonder de twist (zodat je bij een tweede kijkbeurt de details kan waarnemen etc) dus heb ik het er toch maar op gewaagd en of het nu kwam door het al weten van de twist of niet, the sixth sense is niet de grote thriller geworden die ik had verwacht. Zelfs het woord thriller vind ik wat overroepen.

De film begint wel leuk al voel je daar al aan dat er een twist komt en achteraf gebleken leek het me nu ook best duidelijk maar ik ga daar de film niet op afrekenen aangezien ik het al wist. Willis acteert op niveau, al hebben we dat typetje best al vaak gezien (het is zijn typetje in niet-actiefilms) maar hier werkt het wel. Ook de kleine man, waar ik even niet kan opnoemen, speelt zijn rol met verve en is dan ook het beste aan de film. Van spanning is amper iets te zeggen naar mijn mening. Je hebt een spanningsboog van 10 minuten in het huis van de jongen met de geesten (gebeurd net na dat hij zijn geheim heeft verteld aan willis) maar dat is het ook. ik vond het eerder een drama dan een thriller. wel een degelijk drama maar nergens overweldigend. Misschien zijn de films van Shambilibambam gewoon van hetzelfde niveau, het hangt gewoon af welke je eerst bekijkt maar na een paar films van hem te zien is het allemaal nogal voorspelbaar wat er komt en ik denk dat hij daarom de laatste tijd niet zo goed in de markt ligt. (ik bedoel: had bijvoorbeeld the happening verwisseld van tijdsgeest met the sixth sense had die eerste misschien ook als 'classic' bestempeld geweest en the sixth sense wat minder omdat we het allemaal wel al eens hadden gezien wat bilibambam wil bereiken.

The Sixth Sense mag dan voor sommigen een spannende thriller zijn, voor mij was het eerder een matig drama dat vooral staande blijft door de chemie tussen de twee hoofdpersonages en de geheimzinnigheid die zich door de film blaast.

Zelden zoveel spijt gehad dat ik zo'n enorme spoilermagneet ben. De twist was mij al bekend, en dat kleurt de hele film. Ik was liever de eerste keer enorm verbaasd geweest om dan een bij tweede keer te bekijken of de film met voorkennis nog steeds zo goed is. Maar goed, niets aan te doen. Gelukkig vond ik The Sixth Sense ook zonder onverwachte plotwending de moeite waard om te kijken.

Haley Joel Osment moet wel één van de meest adorabele kinderen zijn die ooit in film verschenen is. Hij ziet er niet alleen lief uit, maar acteert verbluffend goed. Het I see dead people is niet voor niets zo'n beroemde quote geworden. Bruce Willis is trouwens ook uitstekend, maar voor een elfjarig jongetje is zo'n prestatie neerzetten nog veel indrukwekkender. Overigens hebben de twee een heel natuurlijke chemie. Ik wens elk beschadigd kind zo'n goede band met zo'n goede psychiater toe.

Het mengen van het drama met de mystery is mijns inziens heel geslaagd. Over het geheel genomen zou ik dit een dramafilm noemen, maar er zitten af en toe wat fijne enge momenten in. De scène met Cole in zijn tentje is best wel griezelig - totdat hij zijn moed bijeenraapt om met de geest te praten, om haar te helpen, dan is het plotseling weer een dramafilm. Ik vond het Münchhausen-by-proxy-subplot ook erg goed, trouwens.

Maar weinig dingen vond ik minder aan deze film. Ik had graag meer interactie tussen Cole en de geesten om hem heen gezien. En ik vond het toneelstuk ook een beetje een vreemd moment voor Cole en Malcolm om afscheid te nemen. Daarnaast vond ik dat moeder Cole wel erg snel geloofde. Ik zou me eerder zorgen maken dat mijn zoon volledig de weg kwijt was.

Doordat ik van de twist afwist, vielen mij dingen op, zoals dat Malcolm alleen met Cole woorden wisselt en dat niemand, behalve Cole, Malcolm ooit aankijkt. Ook als het lijkt alsof Malcolm een gesprek heeft, bijvoorbeeld met Coles moeder, zie je niet dat er daadwerkelijk een woord of blik gewisseld wordt. Ik had liever dat dat soort dingen me pas bij een tweede kijkbeurt waren opgevallen. De verbazing op het eind bleef uit, maar toch vond ik de twist geslaagd. Bruce Willis' acteren in die scène is erg goed en compenseert door ontroering het gebrek aan verbazing.

Gelukkig heb ik dus alsnog kunnen genieten van The Sixth Sense. Ik ga alleen wel wat meer moeite doen om spoilers uit de weg te gaan, denk ik...

De film met de bekende twist. Ik wist hem jammer genoeg al. Toch is dit een heel fijne film. Het tempo is goed, maar de sfeer steelt hier de show. Heel creepy. Bruce en Haley speelden beiden erg goed. Ik geloofde ze. Een mooie film voor laat op de avond.

Herzien. Blijft een meer dan prima film. En ik ben geen fan van Willis, maar wat speelt hij hier sterk zeg. De enige echte goede film van Shyamalan, zijn latere werk is absoluut beneden het niveau van The Sixth Sense.

Goede film, waar ik eigenlijk maar weinig op aan te merken heb. Heb nog getwijfeld of ik het 5* zou geven, maar na ongeveer 30 minuten was het mij allemaal al wel duidelijk, waardoor het toch wat minder werd.

Dat ik het allemaal al had uitgevogeld deed overigens niets af aan de film zelf, het was vooral dat het wow-effect gewoonweg veel minder was. De acteerprestaties zijn uitstekend, met name Osment (Cole) heeft mij zeer doen verbazen. Pas 10/11 jaar en dan zo'n prestatie neer kunnen zetten, echt ongelooflijk! Het verhaal zelf vond ik ook erg interessant en dit is absoluut de basis geweest voor veel films en series na die tijd. Onder andere de serie Ghost Whisperer moet hier bijna wel van afgeleid zijn.

Ik weet niet meer op welk moment het mij precies duidelijk werd, volgens mij het moment in de kelder. Niemand, behalve Cole, reageerde op hem. Zijn vrouw kon in het restaurant niet eens boos worden, met name teleurstelling/verdriet. Ze keek hem niet eens aan. Die puzzelstukjes vielen op een gegeven moment voor mij samen, waardoor ik de link had gevonden. Dit heeft denk ik vooral te maken met het feit dat er later meer van dit soort films zijn gekomen en ook met soortgelijke gevallen. Ik vermoed dat ik daardoor al vrij snel doorhad wat er precies aan de hand was.

Het maakte sommige momenten toch minder spannend en het eind minder spectaculair. De voorlaatste scene in de auto vond ik overigens wel zeer sterk.

“I see dead people.”

IJzersterke film. Nog steeds. Vroeger vond ik dit de engste film die er bestond, maar nu kan ik vooral genieten van de naargeestige sfeer, de regie van Shyamalan, het vindingrijke script, de fraaie beelden en de acteerprestaties van vooral Willis en de jonge Osment.

Nu ik wat ouder ben kan ik ook de emotionele impact van het laatste gedeelte meer waarderen. Ja, er zit een twist in het verhaal, maar The Sixth Sense is veel meer dan dat en gaat ook over rouw en het verwerken van verlies/trauma. En hoe graag we bepaalde dingen over zouden willen doen, maar daar de kans niet voor krijgen. Dr. Malcolm Crowe (Willis) komt daar op een hele bijzondere manier achter en weet door de jonge Cole (Osment) een trauma van vroeger te verwerken. Met een twist.

Films met een twist zijn natuurlijk van alle tijden, maar ik had in de jaren na het uitkomen van deze film het gevoel dat de twist ineens erg populair was met Fight Club uit hetzelfde jaar, en het jaar erop Memento[i], en van dezelfde regisseur als deze film [i]Unbreakable.

Het is altijd afwachten wat de herzieningswaarde van een dergelijke film is. Fight Club is nog steeds leuk, mede door de sfeer en de oneliners, maar toch ook om te zien hoe je de eerste keer op het verkeerde been gezet wordt. The Sixth Sense valt helaas wat herzieningswaarde betreft flink tegen. Het klopt grotendeels, maar men maakt het zich er wel erg makkelijk mee af met they only see what they want to see. En je hoeft niet eens een psycholoog te zijn om je eens stevig af te vragen of er iets grondig mis is als je vrouw je voor lange periode de silent treatment geeft. Ik zou het nog geen dag vol houden. Het enige dat ik niet kan plaatsen is hoe de hoofdpersoon geruime tijd na zijn moord (de film geeft next fall aan) een nieuwe patiënt opduikelt. Wie heeft dat contact gelegd? Het joch zelf duidelijk niet, en zijn moeder vast ook niet, want die ziet hem niet.

Kortom, het spel om te zien waar je de vorige keer op het verkeerde been bent gebracht valt tegen en is niet eens helemaal sluitend. Los van het plot is het ook erg matig. Audiovisueel standaard, personages ook niet heel erg inspirerend. Willis speelt z'n rol niet onverdienstelijk. Kindacteurs zijn vaak niet al te best, Osment was destijds de uitzondering, maar ik heb hem in dusdanig veel films gezien dat ik hem haast ook een beetje zat ben.

Geen film dus om een tweede keer te zien. 1,5*.

Mijn tweede Shyamalan op rij, wederom een herziening. Ik ging er steeds vanuit dat dat dit Shyamalan’s debuutfilm was, maar dat blijkt niet zo te zijn. Het staat wel algemeen gezien buiten kijf dat dit zijn beste film is. Weinig andere producties kunnen aan The sixth sense tippen, hoewel ik al zijn films die ik al zag (een zestal) op een bepaalde manier best kan appreciëren en op zich wel wat potentieel hebben. Alleen is de uitwerking vaak zeer zwakjes (The happening is daar een mooi voorbeeld van, net als Signs) waardoor je ontgoocheld afdruipt. Maar het concept is vaak gelijkaardig: mysterieus, dreigend, goede sfeerschepping, een grote twist op het eind, enz ...

Bij The sixth sense valt alles wel min of meer in de juiste plooi. Eerst en vooral wegens de uitstekende acteerprestaties van een serene Bruce Willis. En Haley Joel Osment zal altijd wel verbonden blijven met The sixth sense. Ook de moeder (Toni Collette) doet het uitstekend. Goede actrice die ik eerder deze week ook al zag als moeder (wat dacht je?) in Little miss sunshine.

De scène waarbij Cole zijn geheim onthult aan Crowe is de beste van de hele film. De sfeer, de angst, lichtinval en camerapositie is subliem. De dialoog/monoloog van Cole (en Crowe) is daar werkelijk top. Ook de scène in de auto met het fietsongeval was een topmoment! De plottwist op het einde is fijn, maar niet zó verrassend te noemen, hoewel ik het destijds als minderjarige niet zag aankomen. De film bevat wel wat elementen dat er een aantal dingen niet kloppen (waarom spreekt niemand Crowe aan?). Die dingen vallen wel redelijk op na een tijdje, los van het feit of je de film al gezien hebt of niet.

Vroeger zou ik hem een 4,5* gegeven hebben. Met wat ouder geworden te zijn ben ik iets gematigder en merk ik aan de andere kant meer diepgang rond rouwverwerking en een serieuzere versie van Ghost met Patrick Swayze. Een dikke 4,0* alvast is op zijn plaats! Zoals gezegd zijn beste en sowieso sterker dan Unbreakable die ik ook quoteerde met een nipte 4,0*.

Wat een heerlijke herziening was dit weer. Ik heb de film sowieso al wel meer dan vijf keer gezien maar op één of andere manier heb ik er nooit een bericht voor achter gelaten, echt zonde vond ik het niet want dat gaf me vandaag mooi de kans om de film opnieuw te gaan kijken en ik heb uitermate genoten, zo erg zelfs dat ik de films misschien een tikkeltje leuker vond als vroeger zelfs. De film duurt helemaal niet lang waar ik al blij genoeg mee ben en ik denk, voor dat de film ook maar ergens langdradig kon worden, dat de tijdsduur van deze film uitstekend is. Ja, ik ben een fan van ‘The Sixth Sense’.

“Hey, come on! I'll show you where my dad keeps his gun. Come on!”

Met name de cast stond mij best erg aan. Ik ben altijd al wel een lichtgevoelige fan voor Bruce Willis geweest en ik vind hem in bijna alle films wel goed en leuk spelen. Ook met deze film wist Willis mij weer prima te vermaken met zijn acteerkunsten, en hij had me vaak goed te pakken, hield mij vast en interesseerde mij erg veel met zijn rol. Ook Haley Joel Osment deed het naar mijn mening best leuk en ondanks dat het een kind acteur is wat ik normaal nooit echt bijzonder vind vond ik zijn rol als Cole wel erg geslaagd en heb ik er misschien nog wel eens van genoten ook. Voor de rest deed Toni Collette het ook leuk als Lynn (de moeder van Cole) en de rest van de cast is ook prima alleen daar hoef ik niet zoveel over kwijt, waren merendeels wat kleinere rollen.

De setting is leuk maar word nergens héél bijzonder. Een paar standaard locaties die het naar mijn mening niet bepaald eng gingen maken. Echter hebben ze aardig wat mooie effecten gebruikt in de film, hoe onder andere de jongen er uit zag die begon over het geweer van zijn vader met het gat achter in zijn hoofd, lekker nasty maar niet bepaald eng. Of de vrouw die zichzelf verbrand had, en wat ik persoonlijk ‘vroeger’ echt eng vond om te zien waren de hangende mensen, nu allemaal leuke toevoegingen maar echt eng is het niet meer.

Je leeft je wel in het spel van de acteurs, en dat is iets wat ik heel erg positief vond in deze film. Je werd zelf lichtelijk verdrietig als de mensen pijn hadden of bang, en de angst werd eerder door de acteurs overgebracht dan de beelden. Dit zelfde geld voor blijdschap en noem zo maar op, er werd een ontzettend fijne sfeer gecreëerd waar ik echt over te spreken ben en wat me echt geraakt heeft.

“I see dead people”
“Walking around like regular people. They don't see each other. They only see what they want to see. They don't know they're dead.”

Ik vond het verhaal persoonlijk best mooi, beetje op verdeeld in wat mooie hoofdstukken. We beginnen bij het begin (dat is duidelijk) waar we Malcolm Crowe samen met zijn vriendin Anne zien die na een leuke avond richting bed vertrekken en daar een ontdekking doen: er is iemand het huis binnen gekomen die er niet hoort, dit is een oud patiënt van Malcolm die het niet eens was met de werkwijze wat Malcolm geleverd heeft. De beste man schiet Malcolm neer en vervolgens zichzelf waarna we een tijd sprong maken naar een paar maanden later waar we de kleine Cole ontmoeten, een nieuwe patiënt van Malcolm.

We komen er een beetje achter waar Cole aan lijd, hij ziet namelijk de dode mensen maar wil dit niet vertellen. We krijgen vaak genoeg hints in de film te zien die daar naar toe leiden, zie maar dat de keukenkastjes allemaal open staan of de krabben die hij krijgt. Als hij in een hok gestopt word door twee jochies en hier vervolgens niet goed uit komt komt Cole met de waarheid tegen over Malcolm (dat hij geesten ziet). Vanaf dat moment zien wij ze ook en word de film wat spannender.

Na mate het traject loopt om Cole te helpen lukt Malcolm dat beetje bij beetje maar zijn thuis situatie verbeterd niet, zijn vrouw eet constant alleen en elke keer als hij er is krijgt ze het kouder, dit zijn al aardige hints naar de plottwist: Malcolm is doodgeschoten maar zoals Cole al zei, de geesten weten dit zelf niet en denken dat ze nog functioneren en leven als normale mensen. Ook Malcolm is dit en dacht constant dat hij nog gewoon leefde zoals voorheen wat dus totaal niet zo is, heerlijk om te kijken en vooral om te volgen. Het verhaal blijft mij constant vast houden en daar ben ik best over te spreken.

Al om al, heerlijke thriller film waarbij Willis weer een perfecte rol heeft vervuld. Ik verhoog met een halve punt. Er zit toch dusdanige jeugdsentiment aan en ik heb weer een heerlijke zit gehad!

4.5*

Een film die ik ooit in de bios zag en daarna vast nog wel een keer, en in beide gevallen de indruk van een intelligente paranormale thriller maakte. Maar is dat 20 jaar later nog steeds zo...?

Wat opvalt is de rustige en degelijke sfeer met de focus op de jongen waar niet meteen van duidelijk is wat hij nu precies heeft. Dat Crowe handelt in een soort schuldgevoel is wel duidelijk. Subtiel wordt opgebouwd naar de onthulling van wat Cole nu eigenlijk heeft en een scene zoals in de keuken met de kastjes en een totaal verstijfde Cole is van grote schoonheid en opbouw. Mysterie en griezel subtiel verweven. Toch is daar het meest mee gezegd, een paar aardige pseudo griezel momenten komen voorbij maar de geest is toch behoorlijk uit de fles met de wetenschap dat Crowe dood is. Wel heel aardig het plot naar het einde toe met een dubbele werking. De geest helpt in die zin de jongen en vice versa. Daarnaast overtuigd Collette meer dan als moeder en spelen er toch een paar aardige scènes tussen moeder en zoon zoals de scene in de auto en wanneer hij bang is en bij haast wil slapen.

Collette terecht een Oscar, HJ Osment zet zijn rol prima neer ook al is het jongetje wel heel wijs wat eerder script matig is. Daarnaast is Willis mooi ingetogen. Shamylan komt zelf ook nog even voorbij als kinderarts. Maar puntje bij paaltje maakt The Sixth Sense lang niet meer de indruk van vroeger ook al is het nog altijd een meer dan prima film om eens even mee te pakken. In dit geval gewoon leuk weer eens gezien te hebben.

Al vele malen gezien, en hoewel ik me dus al vanaf de tweede keer bewust was van de clou is de film daardoor eigenlijk alleen maar béter geworden : doordat ik nu al vanaf het begin van de film met andere ogen kijk krijgt de film een grotere emotionele impact. Bruce Willis is uitstekend onderkoeld en vervalt maar hoogst zelden in zijn maniertjes, Haley Joel Osment vertelt het hele verhaal met zijn gezicht, en bij de dialoog over Toni Collette's moeder in de auto hou ik het niet droog. Een nog altijd unieke filmervaring.

        Overigens, Lovelyboy, Collette heeft voor deze film niet een Oscar gekregen, alleen een nominatie (tot nog toe haar énige, net als Osment trouwens).

Een film die verrassend overeind blijft bij een tweede kijkbeurt. Uiteraard is de verrassing een groot onderdeel van de film, maar in tegenstelling tot een film als The Usual Suspects - waar de film zonder de climax vrij karig blijft - is The Sixth Sense meer dan een memorabele ontknoping. Sterker nog, ik denk dat dit verre van het beste van de film is. De film leunt enorm op zijn acteurs, met een Bruce Willis die nog enige moeite doet - ergens rond deze periode begon zijn automatische piloot het vaker over te nemen. Maar Haley Joel Osment speelt hem alsnog meteen van het scherm; wat een fenomenale rol van dat kleine manneke. Hij speelt uiterst overtuigend een bang, onschuldig kereltje en in de scènes met hem en zijn moeder Toni Collette spat het fantastische spel van het scherm.

Inmiddels weten we wat voor miskleunen M. Night Shyamalan allemaal op de wereld heeft gezet, maar in zijn debuutfilm doet hij echt een paar hele sterke dingen. Het is op sommige fronten bijna niet voor te stellen dat dit van dezelfde man komt die ook The Last Airbender of After Earth heeft neergezet. Het is dat Unbreakable, de film die hij hierna maakte, kwalitatief erg sterk was, anders zou je bijna denken dat The Sixth Sense puur een gelukje was. Wat ook opvalt is dat Shyamalan The Sixth Sense hier en daar lekker spannend en zelfs goed eng weet te krijgen. Er zitten niet veel typische horrorscènes in de film, maar zelfs de vrij clichématige scares pakt Shyamalan uitstekend aan. De ijzige sfeer, het sterke acteren en ook de aanwezigheid van Toni Collette deden me beseffen dat dit waarschijnlijk een perfecte double-bill zou zijn met Hereditary.

4 sterren.

Had verwacht dat de lol er vanaf zou zijn als je de twist al weet, maar na 3 keer blijft het nog steeds een ontzettend boeiende film! The Sixth Sense is een meeslepend verhaal over een jongen die geteisterd word en zijn psychiater, het verhaal bouwt zich mooi op, en het acteerwerk van Willis en Osment is zeer overtuigend. De geniale twist (een van de bekendste op het witte doek) op het eind is dan nog nieteens het mooiste aan de film. 4,5!

Net als de meneer hierboven heb ik hem gisteren ook gekeken op TV. Met reclameblokken die je compleet uit de sfeer halen, maar ik gebruikte ze om koffie te zetten en de afwasmachine in te pakken, dus dat is ook wel weer wat waard.

Hoe dan ook, het is een vakkundig gemaakte film die je prima nog een tweede keer kunt kijken. Wat vooral beklijft is het acteerwerk van Haley Joel Osment, die samen met het ventje uit A Perfect World met gemak mijn lijstje met goed acterende kinderen aanvoert. En een enorm gat slaat met eigenlijk alle andere kinderen in films, die ik meestal bizar slecht vind.

Apart eigenlijk dat beide jongetjes later een amper noemenswaardige carrière hebben gehad.

Osment werd door Spielberg voorgesteld als Harry Potter, maar van Rowling moest het per se een Brit zijn. Met die rol op zak was het misschien nog iets geworden. Alhoewel, het is ook niet dat Daniel Radcliffe superhard aan de weg timmert sinds hij van zijn bezemsteel is afgestapt. Nou ja.

4 sterren blijven staan en dan ben ik zelfs nog zuinig.

The Sixth Sense is zonder enige twijfel een steengoede film. Heerlijke twist en met name zeer maar dan ook zeer sterk acteerwerk. Jammer dat de heren na enige topfilms toch wat afglijden naar het goedkopere beeld milieu.

Had mij destijds voorgenomen om deze film nooit meer te bekijken. Door de bekende twist heeft deze film een bijzonder lage herzieningswaarde... zo dacht ik. Maar ja, ik had nog geen stem uitgebracht, dus een herziening moest dan toch gebeuren. Met de voorkennis die ik had even extra gelet of Shyamalan de wetten die hij opstelt ook naleeft. En ik moet toch positief zijn : hij blijft heel consequent en trekt de logica door tot het einde.

Het is toch ongelooflijk dat veel kijkers inclusief mezelf verrast werden door de twist terwijl de clues al van het begin voor het rapen waren. Zo praat Crowe met niemand anders in dialoog dan met het kind, wordt hij zo opgesteld dat niemand hem nooit lijkt te zien . Dat hij op een begrafenis rondloopt van iemand die hij niet kent, terwijl niemand op hem reageert, zou toch vragen moeten oproepen. Maar dat doen we niet omdat beelden interpreteren net iets moeilijker is dan woorden. Sixth Sense is hiermee een best sterke constructie. Er waren ook negatieve punten en dat zijn nog steeds dezelfde : het sentimentele weegt iets zwaarder door dan het thriller-deel waardoor de film nogal klef overkomt. Het begint eigenlijjk al bij het huilgezichtje van Osment. Vrij goed, maar geen topper voor mij.