Network (1976)

Heel goed geacteerd.

Gebaseerd op een Broadway toneelstuk heb ik gelezen.

De talrijke speeches/donderpreken vond ik erg goed; grappig en vaak zelfs met een interessante boodschap. Op een amusante manier gebrachte kritiek op de Amerikaanse televisie- en consumptiemaatschappij.

Echt een geweldige film. Zeer goed verhaal, nog perfecter gemaakt, acteerprestaties zoals je maar heel heel zelden ziet. Kortom, topfilm.

Wauw wat een acteergeweld zeg. Ik heb nog nooit een film gezien waarin er zo geniaal geacteerd wordt. Peter Finch kende ik eigenlijk totaal niet maar wat een meesterlijke rol is dit zeg misschien wel de beste ooit. Maar ook William Holden en Faye Dunaway spelen briljant. Dan nog de dialogen. Die zijn ook echt fantastisch geschreven en zorgen ervoor dat de acteurs zo kunnen excelleren. Al met al een geweldige film. Voorlopig ga ik voor 4,5 *

Televisie is fake, het leven ook, de massa hysterisch, dom en o zo gemakkelijk te manipuleren, het geldgewin alomtegenwoordig en veruit het belangrijkst....

De acteurs die deze gedachten in deze film moeten verspreiden zijn gewoon uitstekend, maar, naast meerdere zeer goed geslaagde passages, is er m.i. te veel gewriemel van personen in scènes die te langdradig en dus saai uitvallen.

I'M AS MAD AS HELL, AND I'M NOT GOING TO TAKE THIS ANYMORE!

Typisch zo'n jaren '70-film, waarin de gehele maatschappij naar totale gekte afkoerst. Het is een aansprekend thema dat wel vaker aangesneden wordt in de films uit deze periode. Peter Finch kreeg in Network de rol van zijn leven en doet dat fantastisch. Eigenlijk hoop ik dat Philip Freriks bij het 8 uur-journaal ook eens een keer zo'n truc uit gaat halen.

Ik ben een fan van Lumet en Network geeft een mooi statement, maar ik vind het een heel vervelende film.

Om te beginnen vind ik die krankzinnigheid van Beale absoluut niet geloofwaardig. Finch acteert goed, maar zijn personage rammelt. Het ene moment is hij de volksmessias, en het andere moment laat hij zich als een mak lammetje indoctrineren door die Jensen. Om over dat flauwe flauwvallen maar te zwijgen. De eerste keer vond ik dit mooi gevonden, maar toen het een running gag werd werd het lachwekkend.

Dunaway is hysterisch en irritant. Als vrouw die over lijken gaat overtuigt ze, maar als aanbidder van Holden totaal niet. Op hun weekend weg ratelt ze nota bene alleen maar over dat tvgezeik.... Dat Holden zich tot haar aangetrokken voelt daar kan ik inkomen, maar niet dat hij verliefd op haar is. Hij kan vanaf het eerste moment (zie het weekend) inzien wat voor persoon zij is, maar hij schijnt een half jaar nodig te hebben om daar achter te komen...

Duvall is veel te karikaturaal, vervelend. Misschien was dit de bedoeling, maar ik vind het storend. Een film overtuigt mij het meest door een hoge mate van realiteit, niet door aangedikte karakters en soaptaferelen.

Dat Beatrice Straight een Oscar krijgt is een schande. Ten eerste komt ze maar vijf minuten in beeld. Daarnaast zet een typische clichereactie neer van de bedrogen echtgenote. Een aantal fraaie volzinnen komen er in de hysterie wel heel glad uit. Om vanuit de hysterie wel weer heel erg vlotjes tot inkeer te komen. In mijn optiek totaal niet overtuigend, en dan ook nog een Oscar!

De film ontbeert ook spanning. De stijgingen en daling van de kijkcijfers worden steeds opgenoemd, maar dat wekt bij mij geen emotie. De scene van de schreeuwende mensen uit het raam is overtuigend, maar dan ook wel het enige gegeven waaruit blijkt dat een wanhopig Amerika zich vastklampt aan Howard Beale. De film blijft teveel achter de schermen, en al dat gekeuvel tussen die hoge tvheren vond ik niet bijster interessant.

Ook heeft de film nauwelijks tot geen muziek. Het zal een bewuste keuze geweest zijn. Laat ik zeggen dat ik graag muzikale ondersteuning in een film zie.

Ook die linkse terroristische organisatie overtuigde mij niet. Jahoor, ze zullen zich open en bloot laten filmen om zo makkelijker opgepakt te kunnen worden... Hetzelfde geldt voor de twee moordenaars van Beale

Het idee achter deze film is te prijzen, maar de uitwerking vind ik persoonlijk bedroevend. Dan zie ik liever bijvoorbeeld The Truman Show

I'm mad as hell and……….

Is een oneliner die je niet snel meer zult vergeten na het zien van deze film. Network is een best wel sterke satire op de gang van zaken in televisieland. De acteurs doen het eigenlijk allemaal erg goed. Faye Dunaway is overtuigend, William Holden is goed, Robert Duvall is zeer goed, maar de show wordt hier echt gestolen door Peter Finch, die in zijn rol van Howard Beale echt helemaal los kan gaan in zijn eigen tv-show.

Verder bevat de film een goed verhaal, prima dialogen en is de sfeer vaak uiterst koel, zakelijk en soms ook erg hard. Jammer is wel dat de film ook mindere momenten kent en soms iets te vaak doorgaat over alle zakelijke aspecten die bij zo’n televisiebedrijf komen kijken. Dat was niet zo heel interessant en had er wel iets minder in verwerkt mogen worden.

Maar verder dus een goede film, met als sterkste scène het moment, waarbij een heleboell mensen uit het raam Finch nadoen en allemaal I’m mad as hell… schreeuwen, een memorabel moment wat mij betreft.

3,5*

Als ik de berichten hier zo lees ben ik een van de weinigen die Network niet zo´n goeie film vond. Best wel jammer, zeker omdat de film geregisseerd is door Sidney Lumet, waarvan ik tot nu toe alleen nog maar sterke films heb gezien. Meesterwerken als Dog Day Afternoon, Serpico en 12 Angry Men, vond ik stukken beter als deze film.

Het eerste uur was nog wel oké. Er zat een lekker tempo in de film, en er waren een aantal sterke scenes. Vooral de I'M AS MAD AS HELL, AND I'M NOT GOING TO TAKE THIS ANYMORE scene was erg goed. Het tweede gedeelte van de film is een stuk minder. De film werd erg saai, en zeker niet zo interessant als ik het eerste deel. Jammer, want het eerste gedeelte had de film nog wel een redelijk niveau.

De acteerprestaties zijn wel erg goed. Ik zie toch liever de jonge William Holden, maar ook met wat rimpels doet hij het prima. Sowieso een sterke acteur, waar ik nog geen slechte rol van gezien heb. Peter Finch is het hoogtepunt van de cast. Wat een rol! Die uitbarstingen tijdens zijn nieuwshow waren erg leuke momenten.

Maar over het algemeen vond ik Network zeker geen vlekkeloze film. Het eerste uur was nog wel aardig om te zien, maar het tweede uur werd de film saai, en was het zeker niet boeiend meer. Een flinke tegenvaller, zeker als je naar de regisseur en de cast kijkt.

2,5*

Zeer degelijke prent, maar de lyrische reacties begrijp ik nu ook weer niet helemaal. Persoonlijk heb ik vooral genoten van dat 70s sfeertje. Erg gezellig om daar op een regenachtige avond naar te kijken!

Uiteraard wordt er prima geacteerd, waarbij William Holden mij in het bijzonder opviel. Heeft iemand al zo overtuigend 'oude, wijze man' uitgestraald terwijl hij hals over kop verliefd wordt op een jong(er) blaadje (een goede Dunaway)?

Network was z'n tijd zeker vooruit, maar deed me al bij al niet zó geweldig veel. Veeleer het soort film dat me in een soort van rust brengt dan echt meeslepende cinema. 3*

Prachtige film over een nog altijd actueel onderwerp: alles voor de kijkcijfers!! Een verhelderende kijk achter de productie van tv-programmas, waarbij de producers uiteindelijk zelfs over lijken gaan. De film bevat een aantal ijzersterke monologen van voornamelijk Peter Finch met uiteraard de beroemde quote:

im mad as hell and i'm not going to take it anymore

Het acteerwerk is absoluut van de bovenste plank. De romance tussen William Holden en Faye Dunaway kwam niet echt geloofwaardig over.

Goede film over de meedogenloze strijd om de kijkcijfers in de Amerikaanse televisiewereld.

Het is in alle opzichten dé film van Peter Finch. Die hoefde overigens voor zijn rol in deze film niet zo ver buiten zichzelf te treden, want Finch was destijds berucht om zijn opvliegende temperament (vooral tegenover vrouwen) en zijn verslaving aan alcohol. Terecht kreeg hij voor deze film een Oscar, maar bijzonder is wel dat hij de eerste acteur was die de prijs posthuum kreeg omdat Finch twee maanden na het uitbrengen Network overleden was ten gevolge van een hartstilstand.

Bijtende satire op het fenomeen TV en het Amerika waarin het floreert. Lumet walst door een propvol scenario heen met dialoog als voornaamste munitie en laat de ene na de andere acteur op uitzinnige wijze tekeer gaan. Een brullende Duvall is altijd leuk, de monoloog van Ned Beatty is goddelijk, maar vooral Peter Finch natuurlijk als de doordraaiende messias Howard Beale.

De zelfmoord aankondiging is samen met de reactie van het spul achter de schermen heerlijk droog, maar zijn hoogtepunt is uiteraard de mad as hell-speech. Faye Dunaway heeft een ander soort climax, Mao-Tse Tung Hour is om andere redenen een giller en zo heeft ze stiekem de meest mannelijke rol te pakken. Hoe achteloos het lot van Beale bezegeld wordt, is het toppunt.

Zat veel meer in.

Ergens tussen al de nodeloze toevoegingen zit een best leuke film die het korte verloop van een hype (of viral) volgt. De film volgt op zich wel een redelijk klassiek rise & fall stramien, maar doordat het dit keer niet om een "hard werkend" of "enorm getalenteerd" verhaal gaat boeide het me meer. Het toeval van iets dat aanslaat en de directe acties daarop om het verder uit te bouwen zijn interessant in beeld gebracht, het onontkombare verval hoort daar gewoon bij.

Minder is de maatschappelijke kritiek. Zoals steeds ontdaan van alle subtiliteit en prooi van z'n eigen boodschap. De parallellen tussen de film en Beale zijn moeilijk te negeren, de parallellen tussen de schapen in de film en de kijker daarmee ook niet. Maar dat hoort blijkbaar bij dit soort doom & gloom cinema.

Nog minder is de relatie tussen Holden en Dunaway, een herhaling van de kritiek in een te lang uitgesponnen analogie. Acteerwerk vond ik verder absoluut niet speciaal, behalve Duvall, die kon ik voor een keertje wel pruimen. Het jaren '70 sfeertje is ook absoluut mijn ding niet. Gedomineerd door lelijk en troosteloos bruine drab en pover 'realistisch' camerawerk.

Verder had ik ook problemen met de twee kernscenes van de film (in het begin wanneer Beale z'n doodswens op de TV uitspreekt en het einde). Twee maal dacht ik naar een soort van lakse "what if" scene te kijken, twee maal blijft het bij het echte plot te horen. Dat ligt vast aan het feit dat veel films tegenwoordig met zo'n twistjes uitpakken, maar ook de nogal ongeïnteresseerde pointe van beide scenes liggen aan de basis van mijn verwarring. Het einde wordt bijvoorbeeld echt compleet afgeraffeld, als een soort van nawoordje. Had ik hier toch meer kritiek op verwacht.

Wat me tijdens het kijken van deze film eigenlijk nog het meest duidelijk werd is dat "visonaire" en/of "nog steeds relevante" films te vaak onder de noemer plat geklaag geveegd kunnen worden. Wie een beetje intelligent kan bitchen op sociale fenomenen, het liefst aan een negatief toekomstbeeld gekoppeld, kan er 20 jaar later prat op gaan een "visionaire" film gemaakt te hebben. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de filmwereld overloopt met zagende opatjes. Het lijkt me ook gewoon een pak moeilijker om een overwegend "postieve visionaire" film te maken. Ik kan er momenteen niet echt eentje bedenken. Iemand?

Om dan maar even positief af te sluiten, de bekende speech (...mad as hell...) is een onderdeeltje van m'n jeugd dat ik uiteindelijk kan plaatsen. Ondertussen legendarische sample in het hardere dance werk, al komt het in de film iets minder tot z'n recht. Los daarvan ook laatst een aflevering van The Simpsons gekeken die geënt lijkt op deze film. Voor mij reden genoeg om werkjes als deze een kans te blijven geven.

1.5*

Network laat aardig zien hoe centraal de kijkcijfers staan bij een grote tv-zender, wat dat betreft is het verhaal tijdloos. Verder heeft de film qua plot niet zo veel te bieden, de romance die aan het verhaal is toegevoegd is vrij overbodig en ook niet al te sterk. De speeches van Beale zijn op zich best de moeite waard, maar het geheel is wel iets te zwaar aangezet om echt te kunnen overtuigen. Het acteerwerk is degelijk, maar de film als zodanig is weinig meeslepend.

Deze bijtende satire over de jacht op kijkcijfers van commerciële medianetwerken was een enorm succes in 1976, ook al waren er tegenstanders die vonden dat Paddy Chayefsky’s scenario tot in het absurde was doorgeslagen. Maar ruim 40 jaar later moeten we vaststellen dat de realiteit het toekomstbeeld dat in Network werd geschept steeds dichter nadert. Dit is dus een film die de niet alleen inhoudelijk de tand des tijds glansrijk doorstaat, maar ook qua regie en acteerprestaties nog steeds enorm indruk maakt. Peter Finch, die kort voor de Oscar-uitreikingen stierf als gevolg van een hartaanval, won posthuum de Oscar voor beste mannelijke hoofdrol. Faye Dunaway ging er vandoor met de Oscar voor beste vrouwelijke hoofdrol en Beatrice Straight – die slechts 2 scènes heeft en niet meer dan 6 minuten in beeld is – kreeg de Oscar voor beste vrouwelijke bijrol. Paddy Chayefsky won de Oscar voor beste scenario en deze film had nog 6 andere nominaties.

Network begint met nieuwslezer Howard Beale [Peter Finch] die na jaren trouwe dienst zijn ontslag krijgt, omdat de kijkcijfers tegenvallen. Hij bezat zich die avond met zijn collega en beste vriend Max Schumacher [William Holden], maar verrast vriend en vijand door tijdens een live-bulletin aan te kondigen dat hij bij zijn laatste uitzending, over een week, zichzelf live op TV door het hoofd zal schieten. Uiteraard haalt hij zich de woede op de hals van zijn meerderen, in het bijzonder van Frank Hackett [Robert Duvall], die zijn carrièreplannen in rook op ziet gaan. Beale lijkt een dag later tot inkeer te zijn gekomen en geeft Max hem de kans om op een waardige manier afscheid te nemen, maar in plaats daarvan begint hij aan een tirade die Max weigert te onderbreken. Het lijkt de definitieve doodsteek voor Beale en Max, totdat de fanatieke programmamaker Diane Christensen [Faye Dunaway] de kijkcijfers onder ogen krijgt en op het idee komt om Beale niet te ontslaan, maar het hele nieuwsprogramma om te turnen in een entertainmentshow met als hoogtepunt een tirade van ‘The Mad Prophet of the Airwaves’, Howard Beale zélf. De show is een kijkcijferkanon, totdat Beale bij één van zijn tirades een waarheid blootlegt die het netwerk niet aanstaat.

Network is vooral bekend vanwege de scène waarin Howard Beale zijn publiek oproept om allemaal de ramen te openen en te schreeuwen: “I’m as mad as hell, and I’m not going to take this anymore!” Het is een indrukwekkende scène en een schitterende tour-de-force van Peter Finch, die helemaal los mag gaan in zijn speeches. Chayefsky weet in die speeches niet alleen de frustraties van miljoenen mensen wereldwijd messcherp te verwoorden, hij weet ook geloofwaardige karakters neer te zetten. Faye Dunaway steelt de film in de beste vrouwelijke hoofdrol aller tijden, waarin ze in elke scène alles moet geven zonder te vallen in parodie. Eén van mijn favoriete scènes is die waarin ze Max na een date meeneemt naar haar appartement: zonder onderbreking praat ze vol vuur over haar plannen met de programmering en het succes dat ze daarmee denkt te boeken. Ook wanneer ze zich uitkleedt voor een vrijpartij, kan ze alleen nog maar over haar werk praten en zelfs tijdens de seks ratelt ze erover door. Het laat zich dan ook raden wat de oorzaak is van haar premature orgasme in deze veelzeggende seksscène, één van de beste die er ooit is gemaakt.

Beatrice Straight is goed, maar Ned Beatty, als UBS-directeur Jensen, laat een diepere indruk achter in de zogeheten GOD-scène, waarin hij de doorgeslagen Beale tot rede probeert te brengen. De scène is grotendeels gefilmd vanuit Beales perspectief, wat betekent dat Beatty in longshot zijn karakter tot leven moet brengen. Dat doet hij me een mimiek en een stemgebruik die grote indruk maakt. Duvall laat zich niet onbetuigd in dit acteerduel, vooral met zijn woedeaanval wanneer hij concludeert dat Beale zijn carrière volledig naar de maan helpt. Marlene Warfield laat ook een onuitwisbare indruk achter als Laureen Hobbs, de agressief onderhandelende woordvoerder van een terroristische organisatie die centraal komen te staan in een gloednieuw programma dat de dubieuze naam ‘The Mao Tse Tung Hour’ krijgt en waarin ze zelfgemaakte beelden van overvallen en andere misdaden gebruiken. Een rol die de sleutel vormt tot het schokkende einde, niet alleen vanwege wat er gebeurt maar ook vanwege de reactie op het tragische einde. Een film met een boodschap die in 2017 nog relevanter is dan in 1976 en die een belangrijke waarheid over de rol en de invloed van media op het collectieve bewustzijn heeft.

"We'll tell you anything you want to hear, we lie like hell."

Heerlijke satire op de televisie wereld. Lumet's film is echter meer dan dat. Het is tevens een karakter studie die flink wordt aangedikt, maar die zeker werkt. Lumet doet niets anders dan in veel van zijn andere films en dat is de mensen die in zijn films leven, zo echt mogelijk over te laten komen. Het maakt daarbij niet uit hoe gek het verhaal of de personages zijn. de interactie tussen Schumacher en Christensen is daar het beste voorbeeld van. Fantastisch geacteerd ook door Dunaway en Holden. Verder moet de film het vooral hebben van de uitspattingen van Finch als Beale. Zorgt toch voor enkele sterke scenes. Helaas kent de film ook een aantal mindere momenten. Zo is het verhaal rondom de "movement" en Christensen's nieuwe programma het minst interessant. Hoewel dit toch het belangrijkste plotpunt in de film is, weet Lumet dit niet boeiend te houden. Ook zijn er enkele scenes tussen wat tv bonzen die een beetje out of place voelen. Toch overheersen de fijne scenes wel in Network. En vooral Holden is toch wel een genot om naar te kijken als door een midlife crisis geplaagde man.

Hoewel de film een satire is, werkt het toch een stuk beter als full-blown drama, en daarin ook meer dan slaagt. Erg goede film.

“This was the story of Howard Beale: The first known instance of a man who was killed because he had lousy ratings.”

Topfilm. Alleen al om de acteerprestaties moet iedereen deze film gaan zien. Vooral Faye Dunaway en Peter Finch zijn weergaloos, maar Duvall en Holden doen niet voor hen onder. Het vlijmscherpe script zit vol satire en zwarte humor, en voor een film uit 1976 is Network nog ongelooflijk relevant.

De kwalijke rol van de media en de massahysterie, de druk van de kijkcijfers, de zucht naar geld, macht en roem en wat mensen er allemaal voor overhebben etc. Het wordt allemaal het belachelijke ingetrokken, maar dat is juist de charme van Network. Na een uur zakt het allemaal wat in en niet alles is even boeiend, maar de acteurs houden je moeiteloos bij de les. Nogmaals, wat Dunaway en Finch hier doen is het beste acteerwerk dat ik in lange tijd heb gezien.

Onderhoudende film zoveel is zeker maar een monumentaal meesterwerk zie ik er niet in. Misschien heeft dit te maken met de tijdgeest. Enfin het acteerwerk is goed, het verhaal destijds wellicht een eyeopener maar echt pakken deed het mij niet.

De speech van het personage Jensen heeft mij wel kunnen bekoren en grappig dat it'Saul Goodman deze 40 jaar later citeert.

De Oscar voor mevrouw Straight overigens vind ik gauw verdiend. Ik kan mij slechts twee korte scènes met haar heugen.

Zo en nu ga ik weer van het zonnetje genieten.

Network is een satire op de invloed van de Televisie in het dagelijks leven. Alles draait om kijkcijfers en de mensen van 'het netwerk' schuwen niet om sensationeel nieuws in te zetten om de reclame wist op te drijven. Wanneer een ervaren nieuwslezer te horen krijgt dat hij wordt ontslagen kondigt hij in het nieuws aan dat hij zelfmoord zal gaan plegen. Het resultaat? Een gigantische toename van de kijkcijfers. Het netwerk besluit dat ze de nieuwslezer best nog kunnen gebruiken.

De film begint enkel met het verhaal van de nieuwslezer maar gaandeweg breid het zich steeds verder uit. Network is een door en door zelfbewuste film. Personages praten over verloop in tijd door middel van termen die over de structuur van scenario's gaat. De achterliggende symboliek van alles wordt al door de personages doorgrond.

Ik kan me voorstellen dat de film vanaf ongeveer de helft niet meer voor iedereen goed te volgen is. Dan is het namelijk niet alleen de nieuwslezer die raar tiert, maar gaan de zakenlui ook beginnen met lange monologen. Ik vond het allemaal wel erg interessant. Het zet je wel erg aan het denken over de invloed van geld. Toppunt was misschien wel wanneer ze een terroristische groep betalen om aanslagen te plegen en de Marxistische tussenpersoon helemaal door het lint gaat als ze hoort dat haar onkosten niet meer gedekt worden door het budget.

Wat tegelijkertijd ook grappig is aan Network is dat het een portret van zijn tijd is. Televisie was de belangrijkste informatiebron in de jaren '70. Tegenwoordig stelt Televisie nauwelijks nog wat voor en ik denk dat ik nog een tijd ga meemaken waarin er helemaal geen Televisie meer uitgezonden wordt. Maar je zou vandaag de dag prima een vergelijkbare film kunnen maken over de invloed van social media op het leven van mensen.

Een prachtige film maar.....het is wel het soort waar je van moet houden.

Veel communicatie onderling maar een ijzersterk verhaal wat de geïnteresseerde kijker(s) vasthoudt gekluisterd aan de buis en de andere doet grijpen naar de afstandsbediening.

Wij hebben ons hiermee prima vermaakt en de waardering is dan ook een 8!

Een interessant concept en sterke acteerprestaties, vooral Faye Dunaway zet haar rol overtuigend sterk neer alleen het liefdesverhaaltje eromheen wist mij niet altijd even veel te boeien. Het was tevens ook wel voorspelbaar dat hij spijt zou krijgen en terug zou gaan naar zijn vrouw, sterker nog hij zei het zelf ook al!

De gedachten kronkels van Howard Beale vond ik Interessant, maar hadden wat mij betreft nog wel iets meer uitgediept mogen worden. Het einde is vrij abrupt maar maakt desondanks wel indruk.

Een film die zonder twijfel de moeite waard is, boeiende personages en sterke acteerprestaties, maar niet de klassieker waar ik stiekem een klein beetje op hoopte.

3*

Je zal wel van dit soort dialoog moeten houden, maar persoonlijk vind ik het niks. Onder andere Faye Dunaway kan het ook niet overtuigend brengen i.m.o., wat ik haar niet kan aanrekenen. Alleen Duvall lukt het om als een mens over te komen, wat getuigt van zijn genie I suppose. Dit soort dialogen zouden wellicht beter werken in een toneelstuk, boek of een meer wacky film. Een Pynchon roman o.i.d. In een realistisch geschoten film als deze komt het op mij over alsof de schrijver ongelooflijk slim wil overkomen:

Ik kan me de schrijver helemaal voorstellen al zwoegend op zijn typewriter om het allemaal zo interessant mogelijk te laten klinken. Toegeven, in Tarantino films praten mensen ook op een manier zoals je in real life nooit hoort. Het grote verschil is, in mijn ogen, dat Quentin dat allemaal doet met een grote knipoog, terwijl Network zichzelf dodelijk serieus neemt.

Eindelijk deze legendarische film gezien: als film niet de beste ooit gemaakt - de film bestaat vooral uit een aantal briljante monologen - maar mogelijk wel het beste tijdsdocument van onze postmodernistische maatschappij waarin hyperrealiteit en bedrijven alles bepalen. Geld en amusement (kijkcijfers) gaan boven het volk (democratie) of het individu. Niet alleen houdt de film ons de hyperrrealiteit voor van “You’re beginning to think that the tube is realtity and your own lives are not” waarbij men ook omgekeerd het echte leven als TV-serie gaat zien, maar ook dat het kapitalisme – anders dan het communisme – onoverwinnelijk is doordat het de behoeften en gevoelens van onvrede niet onderdrukt maar simpelweg exploiteert: elke behoefte genereert kijkcijfers en dus succes en winst. Elke reactie tegen het systeem – zoals het communisme en terrorisme maar ook nationalisme en democratie – wordt aldus onmiddellijk en noodzakelijk geïncorporeerd in het systeem doordat het kijkcijfers (in onze tijd: clicks) genereert en dus verkoopbaar is. Zoals in de film wordt opgemerkt: het systeem maakt de burger rustig doordat het aandelen kan kopen dus kan delen in de winst en het biedt aldoor amusement tegen de verveling (in onze tijd: algoritmen houden onze aandacht vast). Zelfs terroristen (in onze tijd: IS) werken bewust binnen dit kapitalistisch systeem door hun terreurdaden te filmen om aandacht te genereren en omgekeerd is het systeem aldoor op zoek naar dergelijke extreme misdaden voor de kijkcijfers. Realisme – het inzicht dat het kapitalisme dominant is geworden en alleen kijkcijfers en beurskoersen er toe doen – is synoniem geworden met het scheppen van illusies om die kijkcijfers en beurskoersen omhoog te krijgen… en ook deze film c.q. TV-show van Beale waarin dit alles wordt uiteengezet is zelf weer slechts een show dat wel of niet kijkcijfers genereert - en de kijkcijfers dalen altijd zodra de noviteit eraf is - zodat sowieso het kapitalisme zegeviert.

Als rode draad staan kijkcijfers centraal in deze film. Er is een bitse en harde concurrentiestrijd aan de gang tussen verschillende grote televisiestations om zoveel mogelijk marktaandeel te verkrijgen. Het doel heiligt de middelen en indien nodig wordt er over lijken gegaan. Het individu is ondergeschikt en is een wegwerpproduct geworden. Sensatie haalt het van kwaliteit.

In deze context wordt nieuwsanker Beale aan de kant geschoven, maar na een emotionele (en manipulatieve) zet in screen time wordt hij aan boord gehouden, puur omwille van het stijgend marktaandeel. Hij wordt verder uitgemolken en het Netwerk dient zichzelf steeds her uit te vinden. Er komen zelfs gemanipuleerde terroristische aanslagen ter sprake…

Het personage van Faye Dunaway verliest de realiteit over zichzelf en in de knappe scène waar ze hiermee wordt geconfronteerd komt dit goed tot uiting. Ze leeft in een fictieve (televisie)wereld, weg van het échte leven.

Interessante film dus met uitstekend acteerwerk en prima dialogen. Film sleept wel wat na een uurtje, maar het concept blijft uitermate boeiend.

Leuk.

Network is een aardige meevaller geworden, waar ik op voorhand nogal nerveus voor was. Dit soort films lijken me niet altijd even goed te interesseren, en zeker de hoog scorende films lijken regelmatig te veel op elkaar. Ik werd dan ook positief verrast door Network. Deze film pakt de zaken namelijk weer eens anders aan.

Lumet mikt met zijn film op maatschappijkritiek met wat satire, maar doet dit wel op een nogal omslachtige manier waardoor het misschien een oude tactiek is om een nog altijd hedendaags probleem aan de kaak te stellen. Sensatie is tegenwoordig #1 bij het nieuws, vandaar dat je ook alleen maar slecht nieuws ziet tegenwoordig. Niemand leest meer goed nieuws, en hebben liever dat het op een unieke manier gebracht wordt. Daar lijkt Network een beetje op in te spelen.

De film is luid en maakt een hoop kabaal. Ik geloof dat ieder lid van de cast wel een keertje heeft geschreeuwd in deze film. Het kan uiteraard niet je ding zijn, maar ik moet zeggen dat het erg goed werkt. Enkel Dunaway gaat weleens overboord met haar personage, die alles net wat te theatraal aanpakt. Verder mikt de film niet echt op realistische personages, dus veel waard is deze kritiek niet.

Visueel is het niet de knapste film, het is vooral het verhaal en het tempo waarmee het gebracht wordt die het hem doet. En dat doet het dus erg goed. Het jammere is dat de film niet altijd even vlot loopt. Er wordt nogal wat onnodige poeha bijgesleept, zoals romantische relaties waarvan ik achteraf vind dat ze niet al te veel hebben toegevoegd aan de film.

Een vermakelijke film die niet al te veel schokt misschien, maar erg bekend en hedendaags aanvoelt. Dit soort films zullen qua onderwerp ook niet snel gedateerd aanvoelen, en van die kracht weet Lumet goed te profiteren. Network is een geslaagde film die misschien wat makkelijk is, maar daardoor zeker niet slecht in zijn geheel. Goed.

Deze al wat oudere film passeerde nog eens op tv en nu ook maar eens meegepikt. Ik kende de film niet maar vond het wel eens de moeite om gezien te hebben. De film voelt wel al wat ouder aan, maar de boodschap staat toch nog altijd als een huis. Nog veel bekende acteurs en deden het wel goed.

Prima film om eens mee te pikken als ze hem eens op tv tonen.

Pover.

Niet dat ik er erg veel van verwacht had, maar Network is toch teleurstellend vlak. Als kritische blik op de televisiewereld is het allemaal vrij oppervlakkig; Als uitschieter voor de oppervlakkigheid neem ik Peter Finch, die kennelijk een Oscar voor Beste Acteur gewonnen heeft, maar bizar weinig te doen heeft en eerder fungeert als dorpsgek op de achtergrond waarrond zich wat interessantere dingetjes afspelen.

Dan kon ik meer genieten van bijvoorbeeld Faye Dunaway als gehaaide carrièrevrouw. Niet dat men met haar personage de juiste dingen doet. Die affaire is vrij zwak uitgewerkt - William Holden is mij ook te oubollig om mee te voelen met zijn midlifecrisis. Uiteindelijk ligt die stoffigheid een scherpe film in de weg. Spijtig, want het had er misschien wel ingezeten.

2

Bij de herzieningen van Lumet blijf ik opmerkelijk op mijn plaats.Ik ben het vaak nog wel eens met mijn waardering en visie van jaren terug. Maar bij deze ga ik naar een ander cijfer. Voor het eerst. Door alle Lumet die ik gezien heb is me opgevallen dat de tweede helft van The Anderson Tapes een beetje vooruitwijst naar deze film. Thematisch anders. maar even dwars en bijna zelfbewust en tegelijk haast anarchistisch. Network was aanzienlijk sterker dan ik me herinnerde. Ik schreef in mijn oude stukje uit 2004 dat ik minder kon met het zelfbewuste toontje. Nu vond ik juist dat heel goed werken. De film had een enorm vooruitziende blik hoe het verder zou gaan met nieuws als amusement (zeker in de VS maar ook hier hebben we dat deels gekregen) maar gaat over meer dan dat. Over kapitalisme bijvoorbeeld en de grenzen of misschien het grenzeloze wat je met geld kunt doen. Zelfs het vage revolutionair communistische groepje wordt meegezogen. En zelfs is het ergens een film over midlife crisis. Vol met heerlijke karakterrollen van mannen op leeftijd, maar Faye Dunaway steelt in hun midden de show en bewijst hier hoe goed ze was als actrice. Ik ga met een halfje omhoog.

Een film uit zijn tijd dat door de jaren anders werd bekeken. Sidney Lumet maakte de film ook niet als parodie, maar bedoeld als weergave van de media in de jaren '70. Hoe programma's teren op sensatie om afgewisseld te worden met reclame, terwijl Amerika (en elders) mensen te maken hadden met corruptie, Vietnam, oliecrisis, Watergate en meer. Maar het ziet er uit als een satire natuurlijk. George Clooney zou dit jaren later getoond hebben aan tieners die dan weer geen satire zagen, omdat dit misschien nog veel meer het beeld geworden is van de media in de 21e eeu.

Sowieso is dit een film die het moet hebben van een stevig script en een sterrencast met boeiende acteurs. Je moet wat houden van het genre natuurlijk, maar het is een zeer solide drama met een interessant verhaal en enkele goeie acteurs. Uiteraard viel dit ook (vooral acteerwerk) in de prijzen in Hollywood. Ik had er zelf niet veel van verwacht, maar eigenlijk viel dit best wel mee. Af en toe zakt de film wel wat in helaas en zit er slijt op door de jaren. Maar verder best goed.

Weer een voorbeeld hoe een comedy/drama film de gang van zaken in de tijd zelve compleet uit zijn verband rukt door een "exaggerating scene" te creëren die vervolgens decennia later bewaarheid wordt. De beste les uit deze film is nog wel dat de waarheid niet bestaat binnen de context van de wereld van tv en nieuws. En het feit dat er voorbij wordt gegaan aan daadwerkelijk gevoel (goed vertolkt door Dunaway) ten faveure van kijkcijfers en omzet. Het woord burn- out bestond toen niet of nauwelijks doch het wordt duidelijk dat zij er op af stevent. Plot: Leef je echte leven en wees wars van alle invloed van sociale media.

Film die Oscar-geschiedenis schreef, maar die ook een scherpe kijk op de toekomst had. Want bijna 50 jaar oud is Network relevanter dan ooit, al is de TV dan ingeruild voor internet, en dan vooral social media. Nieuws moet leuk zijn, of emotioneel, en journalisten zullen de consument wel even duidelijk maken hoe hij zich moet voelen- nieuws analytisch of terughoudend brengen is bijna niche geworden- enigsins gechargeerd.

Maar Network is niet alleen om die reden het kijken waard, het scenario is slim en de cast is geweldig, met Finch en een verrassende Dunaway voorop. De scène waarin de kreet "I'm mad as hell and I'm not gonna take it anymore" gemunt wordt is terecht een klassieker. Fijne herziening, en Lumet was toch eigenlijk wel een geweldig regisseur.