The Blues Brothers (1980)

Geweldige film met goede muziek. Ik ben geen blues/soul-fan maar deze muziek is gewoon leuk en vrolijk.

Na meerdere keren kijken blijft hij leuk, en het einde is echt super. De achtervolging is meesterlijk en dat shot met al die mensen in dat kantoortje... Priceless.

4 sterren.

Ik zeg maar een ding; "lekkere muziek" alleen daarom al 4*.

Geinige film, met name Aykroyd is in vorm. Het verhaal is het meest minieme ooit maar er zitten leuke typetjes tussen. De achtervolgings- en actiescenes zien er goed uit, maar de liedjes vond ik niet altijd even passend of bijzonder.

3*.

Niet onaardig, maar jammer dat er zoveel kolderieke personages en situaties nodig waren om dit verhaal te vertellen. Had veel meer Franklin en Charles willen zien (en vooral horen!) en minder neo-nazi's, hillbilly's en boze vrouwen met raketwerpers. Was in het begin wel even lollig, maar ging na verloop van tijd nogal storen.

3*

Chaos ten top, wat een film! Ik houd nu eenmaal van blues, gekke personages en een overdosis "randomness", dus deze film heeft het helemaal voor mij. Je moet echt van dikke onzin houden om deze film een perfecte score te geven, dat doe ik dan ook.

Komische musical met een grootse muzikale cast. Regelrecht uit Saturday Night Life zet dit schitterende duo de toon in een coole aktiefilm vol prachtige songs. Goed. Het verschrikkelijke vervolg, zonder de helaas te vroeg overleden Belushi, direct overslaan.

Perfect filmpje om eens goed bij te ontspannen. John Belushi en Dan Aykroyd zetten de broers geweldig en op hun manier neer. De optredens van The Blues Brothers waren zeker te smaken. Bijrollen van Ray Charles, James Brown en Aretha Franklin waren zeer leuk te aanschouwen. Soundtrack zit zeker goed.

Uiterst geslaagd !

****

The Blues Brothers komt eigenlijk héél traag op gang, maar eens dat 'the bááánd' back together is, wordt de film gewoon pure fun. Heerlijke achtervolgingen, schitterende muziek, leuke cameo's (Ray Charles is echt subliem!) en een fantastische finale waarbij de steeds hyperdroge Blues Brothers half Amerika achter hun aan krijgen, maken deze film een topfilm en een terechte klassieker. We're on a mission for God, baby!

GE-WEL-DIG!!!

ik vind de humor goed, de muziek het best, en vedder is die beina perfect maar wel af-en-toe wat lang dradig!!! maar wel goed!!!
de gasten die dit maakten zijn geweldig die verdienen prijzen!!!
verder vind ik de scene dat Ray Charles dat jogie voor z`n kop schiet echt gaaf bedacht!!!of Aretha Franklin op haar pantofels!!! echt goed! het is wel wat ver gezocht vooral het einde...

3,5*

Een erg leuke Muziek film. Geweldige personages Jake en Elroy die je nooit meer vergeet. Vooral de achtervolgingen en de scene op de brug met de neo nazi's zijn geweldig.

Muziek is onovertroffen en dit is zo'n film die je na velen jaren nog met een big smile bekijkt. 4,5.

Lekker leip en gewoonweg fijn om eens te zien! Het zit vol bekende liedjes en is gelukkig anders dan de standaardmusical. Leuke reclame voor de stad Chicago btw.

Ik zou liegen als ik nu zou zeggen dat The Blues Brothers anno 2010 nog even onweerstaanbaar zijn als ze in 1980 waren. Daarvoor heb ik deze film een behoorlijke tijd gehaat, omdat onze muziek lerares het leuk vond om ons deze film op 13 jarige leeftijd te voeren.

Ik heb inmiddels geen last meer van bijwerkingen uit de verleden tijd en ik heb genoten van een coole film die overloopt van enthousiasme, autocrashes, humor, muziek en dat alles wordt samengebracht in een vrij vlotte film. Het optreden achter het kippengaas vormt tesamen met het slotconcert ( everybody need somebody.... en de aanslagen van een mysterieuze dame ) een van de vele hoogtepunten uit deze film. 4*

Een geweldig grappige film op sommige momenten, die zichzelf totaal niet serieus neemt en die af en toe heerlijk over the top is. Ik weet niet waarom, maar ik had van tevoren een heel ander soort film verwacht, maar ik denk niet dat die beter was geworden.

Wat vooral ook opvalt is het enorme enthousiasme van de acteurs. Iedereen had er een enorme zin in en dat straalt gewoon van de hele film af. De film kent zeker enkel erg grappige momenten, zoals bijvoorbeeld de vrouw die constant aanslagen op The Blues Brothers pleegt, maar die overleven dat iedere keer fluitend. Ook de geweldige achtervolging door het winkelcentrum was erg vermakelijk.

Jammer is wel dat de film een paar keer licht inzakt en dat niet elk nummer even goed is, maar de film is zeker voor de ruim twee uur dat die duurt, makkelijk uit te zitten en liet mij toch wel met een vrolijk gevoel achter.

3,5*

Heerlijke film voor een muziekliefhebber als mij. Playback of niet, het gaat om de muziek en die is maar goed klinkt in een film als deze (het blijft tenslotte een film en geen muziekdocumantaire oid). 4p.

Ik had deze film eerlijk gezegd nog nooit gezien omdat hij me eigenlijk nooit echt aansprak. Omdat hij vandaag weer eens op TV kwam dacht ik dat dit wel eens het goede moment was om hem effen te pindakazen in HD kwaliteit en hem te bekijken. Zogezegd zo gedaan. En eerlijk gezegd vond ik het eerste uur heel leuk en grappig maar na dat uur vond ik de muziek de boventoon krijgen (verhaal werd ook best flauw) en leek het meer op een musical dan een film en eerlijk gezegd heb ik een broertje dood aan musicals. Toegegeven de muziek in de film was vaak goed (de Rawhide performance van the Blues Brothers was geniaal, maar ook het Boom Boom van John Lee Hooker was genieten, ook het gedoe na dat liedje overigens) maar het was gewoon te veel voor mij en het belachelijke dansen vaak erbij vond ik vreselijk (m.u.v. het dansen in de kerk met het eerste echte liedje van James Brown). Ook vond ik de duur van de film (ik heb ook nog de extended versie ervan gezien) voor dit soort film (een komedie) veel te lang. Maar het betekend niet dat ik de film slecht vond want zoals gezegd vond ik het eerste uur heel leuk en Dan Aykroyd en vooral natuurlijk John Belushi stelen de show in deze film en dankzij hun is de film best goed te bekijken. Maar persoonlijk had ik liever gehad dat ongeveer 50% van de liedjes (zeker de onzin met Aretha Franklin) verwijdert werd waardoor de duur van de film beperkt zou blijven tot ruim anderhalf uur. Het einde met de lange achtervolging van honderden politiewagens (beetje hoog "Smokey and the Bandit" gehalte) en het hele politiekorps en zelfs leger was onnozel en flauw en ook niet leuk.

Een klassieker die mij na aan 't hart ligt en na 'm na jaren weer eens gezien te hebben vind ik deze weer even geniaal. Heerlijke muziek, een grappig verhaal, subtiele en absurde humor, twee coole hoofdpersonen die uitstekend acteren en hun type erg leuk neerzetten. Ook andere karakteristieke types (in de band en eromheen) zijn tevens prima acteurs en er doen bekende zangers/artiesten mee.

De film heeft een unieke eigen stijl, voor mij een erg leuke komische muziekfilm.

I love this movie!

Altijd al 1 van mijn favoriete films uit de jaren tachtig geweest.

Herzien en wat is en blijft dit toch een leuke film.

Nu nog steeds vind ik deze film briljant.

Heerlijke muziek,grappig en leuke personages.

Deze film is werkelijk een groot feest...enorm plezierig om naar te kijken,

ongetwijfeld de leukste muziek/komedie ooit gemaakt.

Ook nu in 2013 heeft de film niets aan kracht verloren.

John Belushi en Dan Aykroyd een onvergetelijk duo

Deze vroeger al eens gezien en nu maar eens her bekeken. 'k heb er wel van genoten. Niet echt een moeilijk verhaal en het is er vaak wel over, maar de muziek maakt veel goed.

De cast bestond uit redelijk wat bekend volk en de meeste brachten ook een muzikale bijdrage.

Verder verveelde de film niet en zat er genoeg afwisseling in de liedjes.

Toch wel een aanrader.

Leuke film aan de voet van de 80's. Je herkent al wat humor van bvb Police Academy (maar dan subtieler) en Animal House (maar dan minder gedateerd). Op zich knap om die ouwe r&b sterren te zien, veel levenden schieten er niet meer over helaas. Verder is de troef vooral de coolheid van de 2 blues brothers en het soms absurd overdreven gedoe. Maar op de eerste plaats een gezellige muzikale komedie zonder meer.

Heel vermakelijke film. Vooral die scène in de kerk is zo geweldig goed Ook de songs zijn heel amusant met als hoogtepunt toch wel Ray Charles die met zijn rauwe stem en sterk pianospel de mensen leuk kan laten dansen. De spectaculaire achtervolgingscènes van de politie op de Brothers waarbij ze een visite brengen aan de winkelgalerij, oh ik heb er zo hard om moeten lachen. het einde vond ik een beetje dom, maar het heeft wel een song als "Everybody needs somebody" voor mij onsterfelijk gemaakt.

We're on a mission from God

Een tijd geleden hoorde ik opeens Everybody Needs Somebody op de radio en werd meteen terug gekatapulteerd naar een aantal jaar geleden. Ik betwijfel of ik toen de volledige Blues Brothers film had gezien, maar het nummer bleef heel de dag in mijn hoofd rondspoken waardoor ik me voornam om dringend eens werk te maken van het kijken van de film. De lange speelduur zorgde er echter voor dat het wat gepland moest worden (zeker wanneer de DVD-hoes er nog eens 20 minuten bijtelt), maar gisteren dan eindelijk voor gaan zitten.

De reden waarom ik zeg dat ik betwijfel dat ik de volledige film heb gezien is omdat er maar een handvol fragmenten terug kwamen. De scène in de kerk met James Brown is er daar één van, maar voor de rest was dit over het algemeen een eerste keer. En het moet gezegd worden dan dit toch wel een erg vermakelijk stukje cinema is geworden. Hoewel Landis ervoor kiest om een miniem plot (het gaat echt enkel en alleen om het bijeenbrengen van de band) in een traag tempo te vertellen, verveelt de film nergens. De twee mannen in het pak komen van de ene bizarre situatie in de andere en, ondanks dat niet alles altijd even goed werkt, is het nieuwsgierig afwachten waar ze nu weer in gaan verzeilen. Daar komt dan ook nog eens bij dat Blues Brothers een dijk van een soundtrack heeft. Er wordt jammer genoeg gespeeld met autocue en lip-syncing, maar het kan de pret niet deren. Even lijkt de film in te zakken wanneer het ultieme concert is gegeven en onze helden hun centen hebben binnengehaald, maar dan komt er nog een schitterende achtervolging aan te pas die de film terug op kruissnelheid brengt.

En wat een heerlijke cast ook. Ik dacht altijd dat het James Belushi was die de rol van 'Joliet' Jake Blues op zich nam, maar blijkbaar was het zijn broer. Deze is ietwat kleiner van gestalte, maar voor de rest is het hallucinant hoe sterk de broers op elkaar lijken qua manier van doen. Belushi neemt hier en daar iets meer het voortouw en doet dat uitstekend. Het is echter wanneer hij samen is met Dan Akroyd, en gelukkig voor ons is dat nagenoeg heel de film, dat het plezier er echt vanaf spat. Tel daar nog eens een aantal erg leuke cameo's bij van zowel uit de muziekwereld (John Lee Hooker en Ray Charles!) alsook uit de filmbiz (Frank Oz en Steven Spielberg!) en is het genieten van de eerste tot de laatste minuut.

Een lange zit (ik heb dan ook nog eens de extended version gezien) weliswaar die door het enthousiasme, de humor en de aanstekelijke muziek een stuk minder lang aanvoelt dan je zou verwachten. Een cast die er overduidelijk zin in heeft (ook één van de leukste rollen ooit van Carrie Fisher) en een aantal legendes uit de muziekwereld. Heerlijk!

Dikke 4*

Deze klassieker was een hit bij ons thuis. In ons gezin is deze heel vaak gedraaid. Wat ook aangemoedigd werd door mijn vader, die het zelf gewoon een leuke film vond.

Na hem 999 keer gekeken te hebben vind ik de start toch wat te sloompjes. Het wordt goed gedaan hoor. De vrijlating van Jake uit de bak heeft wat goede momenten. Er wordt meteen gevoel voor ritme in gebracht met het lopen over de gangen. Met het teruggeven van zijn spullen leren we meteen wat over hem, terwijl hij op een debiele manier voor zijn spullen tekent.
Het vervolg bij de non is ook goed gedaan, zeker voor die tijd (met religie) heeft het leuke humor. Maar na de fim zo vaak te hebben gezien, denk ik meer: doorspoelen. Alsof we nog niet genoeg van het geloof hadden, gaan we daarna nog op bezoek bij een gospelkoor in de kerk. We weten nu in ieder geval waarom ze “on a mission from god”-zijn, zullen we maar zeggen.

Na deze intro volgt de ene naar de andere goede scene. Eigenlijk zowat van het begin tot het eind. Ondersteund door een fijn verhaal gaan The Blues Brothers op de meest lakonieke manier met hun doel om. Ik vind dat erg grappig, maar in real life en in deze tijden kan je dat maar beter niet proberen. Ik hoop dat de jeugd van nu hierdoor niet teveel puntenaftrek heeft gegeven. Het zou zonde zijn als ze het relaxte sfeertje van de film niet zouden kunnen waarderen.

Qua humor moet deze film het hebben van zijn relaxtheid, (persoonlijke) confrontaties en over the top 'spannende' achtervolgingen met heel veel kapot blik. Ook weer niet voor de realist weggelegd, maar zo lekker.

Ook de muziek is zo fijn in deze film. Gebracht door grootheden uit de muziekindustie. Het is niet strikt noodzakelijk dat zij dat doen, maar in deze film 'brengen' ze het zeker wel.
TBB zitten ook niet vast aan hun eigen genre, maar gaan bijv. in een countrybar Rawhide spelen.
Ray Charles doet me nog steeds van de bank opspringen met Shake A Tail Feather.
Aretha Franklin Think is goed gebracht en geplaatst in de film.
John Lee Hooker heeft heeft nog steeds een heerlijke break met Boom Boom Boom. De scene is eigenlijk veel te kort.
De film heeft daarnaast een fijn over the top staartje met een goede knaller als afsluiter. Die tv ook niet af kan breken, omdat men van de credits gebruik heeft gemaakt om de aceurs/zangers hun moment in de spotlights te geven. Ik vind het altijd fijn als ze dat doen.

Toen ik het lijstje acteurs/zangers doorliep, zag ik dat er een hoop helaas niet meer bij ons zijn. Ze hebben ons in ieder geval met deze film veel goede momenten gebracht.
Het acteren is hier ook zeker niet onder de maat. Iedereen doet hun ding, niemand valt uit de toon. De muzikanten worden natuurlijk geholpen doordat ze niet ver van hun eigen wereldje afzitten. Maar ik had nergens het idee dat iemand het alleen voor het geld deed of totaal niet wist hoe hij of zij een rol/cameo moest dragen. Gewoon goed dus.

Het gemiddelde hier is veel te laag.
Omdat ik hem op de beginscenes na nog steeds goed vind... En ik vind dat het de film na zoveel keren kijken niet te veel aan punten moet kosten, geef ik hem een verdiende
4,5*

Hele vreemde film.

Ik heb deze film vroeger wel meerdere malen half gezien op de Middelbare School als de docent te lui was om les te geven, maar ik heb nooit echt heel veel meegekregen van waarom deze film nu zo populair is. Allereerst: wat een verschrikkelijk acteerwerk van praktisch de hele cast! Serieus, Belushi was zeer aardig en Akroyd kon erger, maar de cameo's van alle artiesten (uitzondering Ray Charles) waren werkelijk waar verschrikkelijk! De scene met Areta Franklin is een van de meest pijnlijke momenten die ik sinds tijden in een film heb meegemaakt en dat zegt na alle Police Academies toch echt een hoop.

Maar ja, de film toont met betrekking tot de muziek en de actie wel erg veel kwaliteit. Het hoge budget verbaast me niets in dat opzicht, de achtervolgingen zijn weergaloos en moeten zodoende ook een behoorlijke duit gekost hebben als het aankomt op het laten crashen van politieauto's. Ook alle momenten waarop Carrie Fisher weer iets komt slopen/kapot schieten/opblazen zorgen voor een hoop spektakel.

Ik had moeite om te bepalen wat voor soort humor deze film verder op mikte. Absurdisme? Parodie? Slapstick? Echt goede grappen heb ik verder niet opgemerkt in ieder geval, meer interessante situaties die zeker amusant en grappig te noemen zijn. Hier komt ook nog eens bij kijken dat ik voor een film die 'The Blues Brothers' heet wel verbazingwekkend weinig blues te vinden was. In dat opzicht leek deze film qua soundtrack meer op The Commitments, al had die film een betere soundtrack, cast en humor. Minder spektakel, dat wel.

Uiteindelijk mag ik deze film best, maar heb ik misschien de portie jeugdsentiment hier niet achter staan die het voor mij echt goed maken. Want serieus, het verschrikkelijke acteerwerk van 90% van de cast, daar kun je toch moeilijk langs kijken?

Waarom deze 'Blues Brothers' jaren in de kast zijn blijven staan.. geen idee. Ik had ook echt een totaal andere film verwacht. Nou ja, eigenlijk wist ik ook niet wat ik moest verwachten van deze prent.

Maar ik ben blij verrast. Zeer vermakelijke film, die vaak goede keuzes maakt - de achtervolgingsscenes zijn echt geweldig, zowel die in de Mall als die naar het einde toe. Heerlijk droog, vooral ook hoe die twee gasten achter het stuur zitten, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Qua muziek kan ik er wat minder mee, maar het werkt allemaal prima. Aykroyd en Belushi zijn beide best leuk bezig.

Jammer dat de film niet constant hetzelfde niveau weet te houden. Halverwege zakt één en ander nogal in. Maar.. leuke verrassing deze film. Had 't niet verwacht. Heb me goed vermaakt en veel gelachen.

Ugh.

Aykroyd en Belushi, wat een ongelofelijke nontalenten. Vervelend stel en aangezien de hele film zowat op hun performance steunt was het lastig door te komen. Ook de humor, redelijk talrijk aanwezig, weet nooit doel te raken. Het vormt de basis voor een irritant filmpje.

Half musical, maar met flauwe muziekkeuze en ongeïnspireerde choreografieën. Leuk dat er wat bekende artiesten inzitten (sowieso een énorm aantal cameos), maar erg veel draagt dat ook niet bij of je moet al echt fan zijn van hen.

Enige wat deze film nog enigszins draaglijk maakt waren de achtervolgingen (niet echt geweldig in beeld gebracht, wel veel schade) en een aantal onzinnige personages die de boel een beetje opfleuren. Maar ook dat oogt redelijk ongeïnspireerd en goedkoop.

Nee, vervelende film.

1.0*

Fijne muziek, fijne cameo's, maar als film welbeschouwd helemaal niks. Rommelig plot, kinderachtige humor en heel repetitief. Snap de legendarische status ergens best wel, maar ben er allerminst kapot van.

Ik kan hier helemaal niks mee. Nu moet ik zeggen dat ik geen groot fan van r&b, soul en blues ben, maar dan nog... al vond ik de muziek wel fantastisch, dan hoefde ik die niet te horen in een kinderachtige en flauwe komedie. Nee, dit is aan mij niet besteed.

Dit is echt zo'n film waarvan ik de status die het heeft echt niet snap.

Wat heeft de film te bieden buiten de leuke performances, de leuke lange achtervolging en de fantastische muziek. Vrij weinig. Wel goed om eens Sam and Dave en Otis Redding op een soundtrack te horen. Het verhaal, of het verloop er van is ontzettend rommelig, het duurt veel te lang voor een komedie en een aantal grappen is niet heel erg geslaagd. Daarnaast is het net even too much in het aantal en type mensen wat hen achtervolgd. Al kent het toch ook zijn leuke momenten en is de film ergens toch wel genietbaar, Everybody Loves Somebody is natuurlijk legendarisch en Aykroyd en Belushi doen het meer dan aardig. Maar meer dan vermakelijk is het niet.

Ondanks sommige commentaren die iets negatief aandoen, voor de oudere jongeren onder ons (ook voor mij) nog steeds een fijne film om nu en dan weer te bekijken. Ja, toch?

Door de muziek is het wel leuk genoeg om uit te kijken, maar voor de rest vond ik het toch best tegenvallen. Alle 'actie' is over de top en niet grappig, en de Blues Brothers zelf, tja ze moeten dan heel cool voorstellen omdat ze zo overdreven stoïcijns zijn onder alles wat ze overkomt, maar echt veel comic value vond ik daar niet inzitten (heb exact één keer gelachen; toen die auto uit elkaar viel precies toen ze eruit stapten).

Op het einde gaat het echt te lang door met die over de top carchase (en zucht, Nazi's, nooit grappig wat mij betreft). Na het concert met het bekende nummer (waarvan ik altijd dacht dat het het einde moest zijn) had het wel zo'n beetje klaar mogen zijn.

Verder zeker een groots opgezette film met een hele hoop ster-rollen en erg leuke muziek die de film wel echt weet te 'redden'.

kleine 3,5*