The Blues Brothers (1980)

De blauwe broeders.

Vond dit nergens echt speciaal, om heel eerlijk te zijn. Qua komedie is het hier en daar wel geslaagd en de muziek is ook vrij pakkend. Aykroyd en en Belushi zijn een leuk duo en dat helpt de film zelf ook vaak wel behoorlijk omhoog.

De film op het gebied van komedie vond ik iets minder briljant, maar uiteindelijk wel te doen. Nergens echt hilarische momenten gespot maar de film kent een vrij vlot tempo voor zijn iets te lange speelduur van 133 lange minuten.

Prima muziek en pakkende scenes, dat weer wel, maar de speelduur vond ik echt wat te lang voor een film zoals dit. Dit had net zo goed 115 minuten kunnen duren, met wat geknip hier en daar. Voor de rest krijgt het wel een voldoende.

Op zich bijzonder dat ik als muzikant deze beroemde muziekfilm nooit had gezien. Want wat een leuke film is dit. De Blues Brothers zijn iconische personages met hun pakken, hoeden en brillen en blijven in elke situatie het hoofd koel houden. Met veel humor en nog meer muziek wordt dit hoopvolle komische verhaal over verlossing verteld.

Toch vielen me ook wat minpunten op. Zo was de rol van Jake's ex totaal overbodig, en haar wraakacties vielen dan ook uit de toon in dit luchtige verhaal. Dat kan ook gezegd worden van de groep nazi's. Hun bijdrage had makkelijk gemist kunnen worden, dan hadden we ook niet dat absurde einde van de achtervolging in de film gehad.

Waar de film een warm verhaal verteld over vriendschap en anderen helpen, wordt er visueel vooral aandacht besteed aan te gekke muziekscenes (de westernbar is mijn favoriet) die het verhaal de nodige swing geven.

Het enorme over-de-top einde valt enigszins uit de toon vergeleken met de rest van de film, maar is desondanks een genot om naar te kijken. Talloze politieauto's die in de prak gereden worden en tot slot komt zelfs het leger langs met een tank (!) om Chicago van de Blues Brothers af te helpen.

Alleen al de muziekiconen die meespelen in deze film maken het de moeite waard. Samen met het verhaal, de actie en humor is deze film een plezier om te kijken!

4*

Ah nee.

Er zit wel wat potentieel in, maar de film is me net iets te hyperkinetisch. Vooral van zodra de film over de helft is kan je de hoofdpersonages niet meer weerstaan, waardoor je hoopt dat ze spoedig een pijnlijke dood sterven.

Voor mij blijft het grootste minpunt dat de film echt wel over-the-top is. De politie-achtervolging(en) zijn zelf tenenkrommend slecht.
En het verhaal met de moordlustige ex-vrouw sloeg ook al nergens op.

Ik kan me voorstellen dat liefhebbers van de muziek de film net iets hoger gaan waarderen, maar de blues die in de film voorbij komt kan me niet echt bekoren.

2,0*

De muziek is op zich oké, maar dat is het dan ook wel. Een bijzonder dun en oninteressant plotje, dat tot ruim boven de twee uur wordt gerekt. Er komen veel bekende artiesten langs (onder meer Aretha Franklin, James Brown en Ray Charles). Best aardig bedacht, maar er zit verder geen goed verhaal omheen. De twee hoofdrolspelers zijn nogal kleurloos en oninteressant. Vermakelijk is het vaak ook niet eens. De pogingen tot humor komen niet echt uit de verf. Ik begrijp de status van deze film niet echt...

Ook herzien op 4K mooie transfer en ja die muziek maakt het helemaal af natuurlijk. Heb 'm dit keer bekeken in het Engels met de lange versie, want die was weer in Nederland zoals wel vaker niet verkrijgbaar. Het mooie is dat je dan ook de songs lekker Engels ondertiteld krijgt. Ook vaak een probleem in Nederland. Ik had The Blues Brothers een tijdje niet meer gezien, maar gezien mijn hoge punt toch maar weer eens bekeken in deze gekke tijden. Het eerste uur is ie nog niet zo heel sterk . Hij komt pas goed los in het tweede bedrijf om vervolgens helemaal los te gaan in het derde bedrijf. Ver over the top, maar wat geeft het in zo'n film. Het verhaal an sich is niet echt een topper, maar wat de film zo leuk maakt zijn alle tripjes aankomsten en de vele muziek die ik zeker wel leuk vind en nog steeds na al die jaren. Zo blijft Everybody Needs Somebody een heerlijke kraker. Maar ook Aretha Franklin doet lekker mee. Ze kan trouwens aardig acteren. Ook grappig is James Brown. Soms waan je je wel in Sister Act. Maar goed vele muziekstijlen zijn hier wel lekker aanwezig. Dat hier sommigen onder ons deze film onderwaarderen komt misschien omdat het verhaal niet strak in elkaar zit en onze hoofdrolspelers wat kleurloos overkomen. Dat klopt wel een beetje, maar het is soort van muzikale road trip geworden. En dan zitten er wat rare gasten in zoals die meid waar we lang om moeten wachten waarom ze het op hen heeft gemunt. Maar voor zo'n film als dit moet je gewoon lay back gaan kijken en vooral luisteren naar de fijne muziek. Heb me zeker bijna 2.5 uur vermaakt.

Film 4.5

Beeld 4K 4.5

Geluid 4.5

Extra's 3.5

Op bijna alle fronten een geweldige film. Dat is wat een musical moet zijn : geestig en vrolijk. En met de twee droge maar ook cartooneske Blues brothers die op goddelijke missie zijn, kan het niet stuk. Veel van de humor kwam voort uit verschillende cameo's, waarvan vooral Ray Charles en Aretha Franklin me geamuseerd hebben. Ook Spielberg kwam op het einde even langs als belastingsambtenaar. De aanstekelijke muziek is universeel bekend en vind ik ook een betere soundtrack dan Fame uit hetzelfde jaar. Enkel Cab Calloway met zijn vreselijke Minnie the Moocher vond ik een misser. Hoe dan ook vind ik deze Blues Brothers superieur aan Fame op zowat alle vlak. Ik denk dat ik zelden zoveel blikschade heb aanschouwd als in deze film tijdens twee monsterlijke car chases. Wat een chaos! Op het einde lijkt het alsof de helft van de States achter hen aan zitten. Een knappe film!

The Blues Brothers is een op alle fronten zeer vermakelijke film. De sfeer, muziek en het verhaal maakt het tot een groot succes. De heren zijn ook uitermate geschikt in hun rol en stralen duidelijke chemie uit. Kostelijk vermaak dit. Wist niet waar ik aan begon(zeker ook gezien de film al oud is), maar je merkt daar niets van. Kwalitatief sterk voor z'n tijd!

Tegenvaller.

Klassieker, zo je wil. Maar absoluut niet mijn ding. Druk, best lijvig van speelduur en met een duo dat ik geen moment leuk, laat staan grappig vind. De ode aan de muziek, want dat lijkt de film toch vooral te willen zijn, is bewonderenswaardig maar komt niet echt tot leven. De film is naast komedie af en toe een musical, waarin plots Aretha Franklin als personage opduikt en een Aretha Franklin-hit van de jaren 1960 brengt.. terwijl andere artiesten zichzelf spelen.

Best vaag allemaal. Dan Aykroyd en John Belushi komen in hun musicalscènes ook niet verder dan wat potsierlijke bijtrekpasjes. Spijtig (en pijnlijk). Regelmatig komt wel eens een achtervolgingsscène langs en bijvoorbeeld de bizarre rol van Carrie Fisher is ook nog wel oké. De film dooft dus niet helemaal als een nachtkaars uit, maar veel scheelt het niet.

2

Eigenlijk deze The Blues brothers lange tijd voor me uitgeschoven. Ik had niet zo'n zin in een musical of wat cliché broederschap. Maar al bij al zeker genoten van de film. Luchtig, amusant en met hier en daar een beetje actie, voornamelijk achtervolgingen.

Er passeert nogal wat bekend muziekvolk in de film. De liedjes waren niet overdadig, maar waren gewoon ook swingend leuk. The Bleus brothers is een charmante film geworden met ook wat humor. De rol van Carrie Fisher alleen al was geweldig als losgeslagen gedumpte vrouw.

Ook Belushi en Aykroyd deden het goed en pasten wel bij elkaar. Het is een film waarin vooral veel plezier zit. En dat werkt deels aanstekelijk. Vreemd dat ik deze nooit eerder gezien had. Leuk!

The Blues Brothers is best een fijne film die de term klassieker wel waardig is. Je ziet dat de cast er enorm veel zin in had met John Belushi en Dan Aykroyd als leidende figuren. Ik wist uiteraard dat deze mannen de hoofdrollen vertolkten, maar het was toch een verrassing om grote namen als James Brown, Ray Charles en Aretha Franklin op het scherm te zien verschijnen met een aantal geslaagde nummers.

Het zijn vooral de nummers en de achtervolgingen die de film overeind houden, want het verhaal op zich is niet zo bijzonder. De achtervolging in het winkelcentrum is heerlijk gedaan waarbij zowat ieder winkeltje eraan moet geloven. Ook de eindscène waar er een gigantische troepenmacht achter de Blues Brothers aanzit, is een erg leuke scène met vooral het moment waar ze onder schot worden gehouden door zowat honderd man in een kantoortje.

Echter is het met een speelduur van bijna 2 uur 30 toch een stevige brok om te verteren. Sommige scènes slepen toch wat lang aan zoals wanneer de verschillende leden van de band moeten opgetrommeld worden en scènes zoals met de Nazi’s en de andere band The Good Ole Boys.

3*

Tijdens de pauzes op het werk maar eens aan de slag met The Blues Brothers waar onder verschillende collega's veel animo was om deze eens in te starten. En voor mij was het ook alweer een tijdje geleden dat ik deze gezien had, de film bij de kringloop tegenkomen was het enige wat nog nodig was voor een kijkbeurt.

Afijn, het verhaal is duidelijk met Jake die uit de gevangenis komt en opgehaald wordt door zijn broer waar hun voormalig weeshuis financieel op omvallen staat en de enige oplossing het bijelkaar brengen van de band is met het optreden van hun leven. Logisch? Mwoah. Gemakkelijk? Nee. Subtiel? Geen moment. Vermakelijk? Dat zeker. Zo is het standje dat de heren krijgen van de pinguin meer dan kostelijk, slaan de aanslagen van de mystery woman eigenlijk nergens op en zijn de vele cameo's van onderandere Ray Charles en Aretha Franklin best leuk, komen er nog wat andere gezichten voorbij zoals John Candy en Carrie Fisher en tilt het op van andere muzikanten zoals Chaka Khan, James Brown en James Lee Hooker.

Toch lijkt het belangrijkste van de film om van iedere mogelijke situatie of scene een zo groot mogelijke bende te maken, of dat nu het eerste optreden is achter het kippengaas, de aanslagen van de mystery woman met haar weinige halve maatregelen zoals het opblazen van een compleet gebouw, de achtervolging door het winkelcentrum, of de finale met het bezoek aan het belastingkantoor, alles moet kapot en naar de tering en het liefst zo idioot mogelijk. Het maakt begrijpelijk dat de film maarliefst 27 miljoen gekost heeft en met een opbrengst van het vijfdubbele een behoorlijk succes was.

Tegenwoordig zou deze kolder niet meer door de beugel kunnen en onacceptabel zijn, maar in het tijdsbeeld van toen met een hele grote gunfactor, plus dat de film van begin tot einde swingt, is dit toch een meer dan leuke film.