Le Notti Bianche (1957)

De roman van Dostojewski vertaald naar een eeuw later en plaats van handeling Venetië ipv St. Petersburg.

Visconti tovert met prachtige belichting en fotografie een haast idyllisch plaatsje temidden van daklozen, hoeren en dronken hoerenlopers.

Schell straalt en Mastroianni loopt er achteraan als een verliefde, trouwe hond met klungelige handelingen en uitdrukkingen. Puur geluk moet je koesteren, hoe kort dat moment ook moge zijn.

Flashback-scenes in melkwitte belichting (de spiegelscene, mijn favoriete scene) geeft het verhaal nog een dikkere sprookjesachtige laag. En de beruchte dansscene op rock-n-roll muziek van Bill Haley & The Comets slaat haaks op de rest van de film, alhoewel ook dit naadloos in het idyllische plaatje past.

Zeer bijzonder, ondanks een aantal slapstick aanvoelende scenetjes die de mogelijke perfectie door-/ afbreekt.

Erg mooi filmpje dat me echter net niet echt raakte. Vond de rol van Natalia ook een beetje over de top. Had liever gehad dat ze niet zo uitbundig van de ene emotie in de volgende doordenderde. Het had wat kleiner gemogen van mij. Toch stoorde het me nauwelijks en ik vond het duo Mario en Natalia ook erg overtuigend. Enkele prachtige scene's bovendien. De dans scene, de scene waarin Mario haar ontloopt en de prachtige eindscene schieten me al eerste te binnen. Zoals al gezegd raakte het me echter allemaal net niet. Omdat ik verder weinig aan te merken heb op de film en de er een aantal prachtige scenes inzitten toch een dikke voldoende.

3,5*

Een van de films van Visconti die ik nog niet gezien had en vanavond maar eens heb bekeken, gezien de zeer lovende reakties over deze film. Helaas kon deze film mij toch niet zo boeien en vond ik deze van wat ik gezien heb van Visconti toch de minste. Goed acteerwerk uiteraard van Mastroianni en Maria Schell, maar op een scène na sprak de film mij toch niet zo aan. De scène die me wel aansprak en voor mij verreweg de beste scène was, was de Rock & Roll opvoering van het nummer "Thirteen Women" van Bill Haley & the Comets". Geweldig! Wat een heerlijk nostalgisch jaren 50 sfeertje straalde deze scène uit. Rock & Roll is voor mij altijd dé muziek geweest, waarmee je mij trouwens ook spontaan de dansvloer opkreeg.

Wat mij verder nog opviel maar dan toch wel in negatieve zin waren de decors, die volgens mij zo nep waren als maar zijn kan. Volgens mij is deze hele film in de studio opgenomen. De kunstmatigheid van de besneeuwde straatdecors met niet bewegende wolken droop er gewoon van af. Had dit echt niet anders gekunnen?

Waardering; gemiddeld 3,0*

Na twee weken was hij eindelijk binnen. Mijn eerst Visonti en ik heb reeds gezien. Ik verwachte er niet teveel van want echt mijn genre is het niet en oudere films interesseren me in mindere mate. Toch is het me heel erg meegevallen.

Le Notti Bianche is een zeer mooie film. Het is een mooi sprookjesachtig verhaal. Natalia die al zo lang op haar geliefde wacht en dit blijft volhouden. Volgens mij is ook alles opgenomen in de studio maar hier stoorde ik me niet aan. Het draagt allemaal bij aan de sfeer. Net als de muziek die zorgt voor een mooie achtergrond.

We volgen de hoofdpersonen Mario en Natalia. Beide zitten heel goed in hun rol, echter vind ik Natalia soms nogal overacterend. Het tonen van verdriet, het huilen maar ook het verlegen zijn. Het is allemaal iets té. Verder heb ik er niks op aan te merken. Mario doet echt alles goed. Hij toont zijn karakter zeer goed. Eenzaam, verlegen, jaloers, klungelig en onhandig.

Waar een paar scenes mij niks deden waren er ook een paar prachtige bij. Vooral de dansscene blijft mij nog goed bij. Hier heb ik zelfs even moeten lachen om de knullige Mario. Natuurlijk is ook de eindscene zeer mooi en zo had ik hem ook verwacht.

Ondanks de vele pluspunten die ik hierboven heb beschreven raakte de film mij niet helemaal. Dit had ik ook wel verwacht. Het genre vond ik meer romantische drama en daarin zijn er maar een paar films die mij echt raken. Verder ben ik zeer tevreden over deze film.

Het begint wel oké, maar het verhaal van haar oude liefje kon mij echt niet boeien. Het mysterieuze deuntje is briljant, terwijl de dramatische muziek wat minder is of zelfs vervelend. De soms nogal gekunstelde decors vond ik wel wat hebben, droeg wel bij aan de sfeer. De dans scène is één van de sporadische hoogtepunten in deze film.

3*

Knappe, bevreemdende film van Visconti. Hij blijft vooral door de nadruk op dialoog en personages erg dicht bij het boek van Dostojewski maar kan diens dieptepsychologie niet helemaal doortrekken. Daar staat tegenover dat de sprookjesachtige decors en de schitterende belichting (de film lijkt eerder bruin-wit dan zwart-wit) erg veel sfeer geven. De verhaalontknoping blijft grandioos. 3,5 ster en ik ga het boek ook meteen opwaarderen.

Mijn eerste aanraking met een film van de alom geprezen Visconti was meteen een meevaller. Opvallend mooi aan deze film vond ik de prachtige sfeer die vooral gedragen wordt door een decor-achtig, na-oorlogse Italië. Normaal gezien zijn settings die decor-achtig aanvoelen een reden om de film toch een mindere score te geven was het niet dat het in deze film juist erg passend is. Ook de uitstekende regie en belichting dragen hier aan bij.

Het verhaal vond ik helaas niet altijd even interessant, al zijn de rollen die Marcello Mastroianni en Maria Schell spelen wel uitstekend, de acteurs weten hun rol ook met veel emotie neer te zetten. De driehoeksverhouding waarin Mario (Marcello Mastroianni) terecht komt was op zich wel boeiend om te volgen maar de gesprekken waren niet altijd even interessant en soms zelfs een beetje langdradig. Eén van de leukste scènes is ongetwijfeld de scène in het cafétje waar tieners naartoe komen om een cola te drinken en te dansen. Negatiever ben ik dan weer over de dramatische soundtrack die nogal ouderwets en saai klonk.

3.5 sterren

Luchino Visconti kon mij tot dusver nog niet behagen met zijn films. Zijn familiekroniek strandde ruimschoots voordat hij in de haven had aangelegd en zijn film over schoonheid, was een nogal gezapige vertoning die mij meer empathie voor huismussen deed krijgen.

Aan White Nights de schone taak om voor een heropleving te zorgen, omtrent mijn denkpatroon aangaande de regisseur. In het begin had ik er een hard hoofd in. De fraaie locatie op en nabij de brug rendeerde niet helemaal dankzij de kluchtige gebeurtenissen eromheen. Natalia verschool zich zelfs in een kippenhok in een poging om Mario te ontlopen. De hele huishoudster in het huis waar Mario verbleef was er ook wat teveel aan. Het leek wel een zagende, lopende band die in een strak tempo melkflessen van een dop voorzag.

Gelukkig raakte ik toch al snel wat meer betrokken bij de nogal schuchtere, vreemde eend van een Natalia. Verstoppertje spelen is voor mij blijkbaar ook niet meer wat het geweest is. Ik vond het mooi om te zien hoe Mario en Natalia de tijd met elkaar doorbrachten. De film leek lange tijd door te gaan voor een voldoende, totdat de sneeuw op het toneel kwam en daarmee de toon zette voor wat visuele flair. Vanaf daar overrompelde de film mij dan toch nog om door te gaan voor een bovengemiddelde film.

Ik hou niet zo van studiofilms, maar zag het er niet aan af dat alles zich in een studio afspeelde, waarvoor Visconti een compliment in ontvangst mag nemen. De finale was ontluisterend, op een goede manier. 3,5*

Visconti's visie van een boek van Dostojevski

Ik was een tijd geleden mijn top 10 er eens op aan het nalopen om te zien of ik nog altijd vond of die films een terechte plaats hadden gekregen en of ik ondertussen niet betere films had gezien. Er zijn wel een aantal titels van plaats verschoven maar bij Le Notti Bianche had ik toch nog wat mijn twijfels of de film een 8e plaats verdiende. Gisteren maar eens aan een herziening gewaagt.

De eerste keer dat ik de film zag was ik ontzettend lyrisch over Visconti's prachtstuk. Ik dacht dat dit een film was die me altijd ging bijblijven maar gisteravond moest ik eerlijk toegeven dat ik me niet meer zo bijster veel van de verhaallijn kon voorstellen, ik had de film dan ook nog maar één keer gezien. Eerlijk is eerlijk, ik denk dat ik hem wel uit mijn top 10 ga smijten want de film pakt me net iets minder dan de eerste keer. Visconti zorgt nog altijd wel voor een visueel pareltje. De straten van Venetië zien er werkelijk prachtig uit en het filmen in zwart-wit geeft nog net dat extra tintje aan heel de film. Visconti heeft een sterk oog voor details en weet dit dan ook ten volle te benutten. Vooral de scène waar Natalia en Mario in het bootje zitten en het begint te sneeuwen of de uiteindelijke climax waar we Natalia in de armen van Jean Marais zien met op de achtergrond Mario zijn stuk voor stuk ontzettend mooi gechoreografeerde beelden die ik zo zou willen inkaderen. Visconti bewijst hiermee toch nog eens dat hij werkelijk één van mijn favoriete regisseurs is en ik twijfel er niet aan dat dat zo blijft. Visueel is het dus allemaal dik in orde maar de kracht van het verhaal had deze keer toch wat een mindere impact dan een dik jaar geleden. Normaal natuurlijk want ik wist nog altijd hoe de film ging aflopen maar de grens tussen banaal (Natalia die zich verschuilt in een kippenhok) en meeslepend (het einde) werd me iets te vaak opgezocht. Ontzettend jammer want voor de rest is het echt zo'n pareltje. Vooral het einde is zo ontzettend treffend geschoten en verhaald. Mario die eindelijk toch de liefde voor Natalia beantwoordt ziet worden maar wanneer haar voormalige geliefde op de proppen komt laat ze hem vallen als een baksteen. Het is om echt medeleven met Mario te krijgen en daar zit dan ook de kracht van Visconti, hij weet zijn personages een uitstekende diepte te geven. Vooral de scène waar Maria zijn liefde voor het eerst aan Natalia verteld en zij hem kortaf afbreekt van dat ze het niet wilt horen is zo intens. Maar het is niet alleen weemoed en tristesse dat de klok slaagt in Le Notti Biance. Neen, ook de humor krijgt af en toe de kans en ook daar slaagt Visconti wonderwel in. Ik denk niet dat er iemand is die de dansscène storend vond. Uitstekend gespeeld trouwens door heel de cast.

Heel de cast is dus fantastisch maar het zijn toch twee acteurs die er boven uit torenen. Maria Schell is de eerste, die trouwens ook een uitstekende rol heeft in Dostojevski's andere meesterwerk: Brothers Karamazov, The (1958). Ze is een ontzettend mooie vrouw en ze weet een prachtige innerlijke tweestrijd op het scherm te toveren. Elke scène weet ze de aandacht naar haar toe te trekken en als kijker vindt je het dan ook compleet normaal waarom iemand als Mario zich met hart en ziel in de strijd stort om Natalia's liefde te winnen. Schell, een Oostenrijkse van origine, kreeg trouwens het respect van heel de Italiaanse cast toen ze heel het script in het Italiaans vanbuiten blokte. De Italianen beloonden dit huzarenstukje door haar stem niet te laten dubben door een andere Italiaanse actrice zoals de gewoonte was in die tijd. Het zou oneerlijk zijn om alleen Schell te roemen want haar mannelijke tegenspeler, Marcello Mastroianni, is sowieso van eenzelfde niveau. Het verhaal heeft op zich niet zo heel veel om handen maar de chemie tussen de twee zorgt ervoor dat de trage sfeer van de film als een sneltrein voorbij raast. Mastroianni is en blijft toch een geweldige acteur, ik moet dringend eens wat meer van hem gaan zien. Jean Marais mag trouwens ook niet vergeten worden. Oké, hij heeft weinig screentime maar heeft zo'n belangrijke rol dat het belangrijk is dat die deftig wordt ingevuld en Visconti had geen betere keus kunnen maken met Marais. Heerlijk personage.

Ik begon deze recensie met het idee dat ik de film uit mijn top 10 zou smijten en vervangen door iets anders maar verdomme, ik laat mezelf toch weer twijfelen. Le Notti Bianche is zo'n typische film die nog uren later op je gemoed kan doorwerken waardoor je de paar mindere stukken snel vergeet en je enkel de magistrale scènes onthoud. Misschien toch nog maar eens een nachtje over slapen. De score blijft wel hetzelfde.

4.5*

Ontzettend mooie poster trouwens, pak beter dan mijn DVD cover...

Leuke film van Visconti. Ouderwets romantisch. Ik ben zo te zien niet de enige die aan A Letter from an Unknown Woman moest denken. Die lijkt hier veel op, zowel door de sfeer als door de vrouwelijke hoofdpersoon, die hier eigenlijk precies hetzelgde karakter heeft. Hier wordt echter het perspectief van de man gekozen.

Het sterkste aan de film is hoe dan ook de sfeer. Dit is studiofilmen op zijn best. Het ziet er geloofwaardig uit, maar heeft tevens iets sprookjesachtigs dat je in een echte stad niet zo makkelijk krijgt. De belichting is schitterend, zwart-wit op zijn mooist. Ik las dat deze film Visconti's omslagpunt was van neorealisme naar sterk gestileerde werken. Ik ken te weinig van hem omdat te kunnen beamen, maar voor iemand die voor de eerste keer in zo'n stijl filmt doet hij het wel uitzonderlijk goed. Extra punten voor de sneeuwscène. Een parel.

Het romantische verhaaltje is niet heel bijzonder, maar wel leuk uitgewerkt en kreeg mij vooral mee door Mastroianni, die erg goed speelt en een boeiend personage heeft. Maar helaas heeft deze film ook een enorm minpunt en dat is Maria Schell. Ik vond dat ze haar rol veel te overdreven speelde. Ze wist me ook niet duidelijk te maken waarom Mastroianni zo voor haar viel. Ja, ze ziet er bijzonder knap uit, maar van haar karakter was ik vrees ik na vijf minuten al moe. De term 'borderline-bakvis' zou voor haar geïntroduceert mogen worden en ze is wellicht een van de ergste. Ik kan me eigenlijk moeilijk voorstellen dat iemand het lang met haar kan uithouden. Geen wonder dat Mastroianni het bijna opgaf en ik had het einde geloofwaardiger gevonden als hij degene was die op het einde haar liet staan, in plaats van andersom. Anderzijds, die Jean Marais speelt al een bijna even onmogelijk figuur, dus wellicht verdienen ze elkaar. Nu denk ik dat Schell's personage nog best goed had kunnen werken als er een betere actrice voor was gekozen. Nu keken we naar voortdurende wisselend, hysterische moodswings.

Het verpest een beetje een film die zomaar tot mijn grote favorieten had kunnen behoren. De sfeer maakt echter vrij veel goed, dus nog een 3,5*

Mijn 3e Visconti en de eerste keer dat deze regisseur erin slaagt mij te overtuigen. Sterker nog; Le Notti Bianche is gewoon een erg goede film.

Het is een vrij trage film met veel dialoog. Dat zijn niet altijd films die me liggen, maar soms werkt het juist wel erg goed. In deze film is dat gelukkig het geval. De romantiek in deze film is van grote klasse en dat komt vooral ook doordat Marcello Mastroianni en Maria Schell beide erg goed spelen en er duidelijk sprake is van een sterke chemie op de momenten dat ze samen zijn. Mastroianni is echt een uitstekend acteur, die in alle films die ik tot nu toe van hem zag, telkens weer haast moeiteloos weet te overtuigen.

Naast goed acteerwerk bevat de film ook een hoop sfeer. Dat komt ook door de mooie setting, wat dus blijkbaar studiowerk is, maar wat ik er niet aan af zag, wat natuurlijk een compliment is voor Visconti. De film heeft erg mooie zwart-wit beelden en vooral de prachtige sneeuwscène ziet er haast magisch uit.

Mooie film dus, waarbij de afloop nog best ontroerend is en de romantiek puur en echt overkomt.

4,0*

De schitterende fotografie van het magische stadje (neem aan dat het Venezie was) pakt je al vanaf minuut 1. Film is licht van toon. Meestal vind ik Visconti nu niet direct de meest humorvolle filmmaker, maar deze film heeft dat zeker wel.

De dansscene behoort tot mijn favoriete momenten uit de filmgeschiedenis. Heerlijk. Vind de rol van Schell er helemaal niet zo over. Ze doet het perfect. Zij kan heerlijk blij worden van zo iets vanzelfsprekends als dansen. Zij is voor mij sowieso een heerlijk voorbeeld van hoe mooi het kan zijn om een vrouw die de moeite waard is, gelukkig te maken.

Verder vond ik de laatste scenes in de sneeuw ook werkelijk prachtig. Hoewel ik het einde al ruim van te voren aan zag komen, was de impact niet minder. Mensen die van romantische komedies houden, moeten dit zien. De humor heeft wat minder de nadruk en hoewel de film voor Mario slecht afloopt, is dit een van mijn favoriete feelgooffilms. 4,5 sterren.

Ik heb hier best wel van genoten. Niet erg optimistisch, maar wel degelijk werk van Visconti. De rol van het mannelijk hoofdpersonage kon met wel bekoren, heeft er ook het perfecte uiterlijk voor; dat normale overkomen, een dwaze expressie in zijn blik... Geknipt voor zijn personage die hier geleid door enkel zijn passies, als een speelbal van zijn gevoelens door de film wordt gevolgd. Een beetje een Griekse held uit een tragedie. Op het einde van de film wordt het niveau wat opgekrikt. Vooral de belichting tijdens de dansscéne waar de verschillende koppels telkens Wel en niet belicht worden vond ik prachtig, ook wanneer Visconti zijn spots laat bewegen op straat was het genieten. Wel vond ik de flashback een beetje overbodig en die had men eruit mogen laten, het vertraagd het alleen maar wat en ik vond het ook niet echt iets toevoegen.

Respect voor zij die dit hebben trachten te ondertitelen. Naast de tekst is een cursusje Italiaans namelijk ook wel op zijn plaats want in dit tempo naar tekst en beeld kijken was vaak een hele uitdaging. Je moet dan ook geen vuiltje in je ogen krijgen. Het kan toch bijna niet anders dan dat er iets mis gaat in die idyllische brouwerijen op het platteland, want buiten het gezegende feit dat Italianen er blijkbaar ouder van worden zit er ook iets in die wijn waardoor ze allemaal heel erg adhd gaan praten. Nu is Mastroianni geen Roberto Benigni maar het valt me wel steeds meer op waardoor ik de andere Italiaanse meesters als Fellini, waar het allemaal nog veel erger schijnt te zijn, nog even op afstand houd.
Toch was deze eerste Visconti (net als die van tijdgenoot De Sica verleden week) een aangename verassing. Een film vol warme ouderwetse romantiek waar mensen nog echt voor elkaar gingen en na één ontmoeting er van overtuigt konden zijn dat ze de ware voor zich hadden. Noem het naiviteit maar wat kan dit soms mooi zijn in een tijd waar man en vrouw het altijd ergens beter denken te kunnen vinden en hun relatie hiermee kapot analyseren. Tegelijk is dat beeld wat hier van de vrouw wordt geschetst toch ook wel behoorlijk gedateerd. Schell heeft weliswaar die glimlach uit duizenden waar meerdere het hier over hebben en het spel is voor die tijd wel aardig naturel, maar haar personage is zo hysterisch bipolair dat het soms niet geloofwaardig meer was. Als ze niet over de top aan het lachen is dan is ze wel aan het janken, bij een andere emotie laten ze haar dan maar gewoon flauw vallen. Vooral in het begin had ik daar veel moeite mee. Ik snap wel dat de moraal toen iets anders lag maar ze doen net als of elke vrouw in die tijd een bang vogeltje was dat niet zonder de aanwezigheid en goedkeuring van een man kon leven. Daar buiten kon ik me ook amper voor stellen waarom ze uberhaupt op die man wilde wachten en uiteindelijk ook voor hem koos? Laten we het er maar op houden dat het is omdat het hier om een verfilming van een boek van bijna een eeuw oud gaat. De grote kracht ligt toch in de sfeer en voornamelijk de decors die echt ronduit magisch zijn. Het is dat je soms echt wel kunt zien dat dit geen echte stad is maar ik zag er zelden een realistischere afbeelding van in zulk mooi zwart/wit. Vooral dat plekje waar ze in dat bootje onder het bruggetje zitten terwijl het sneeuwt is om in te lijsten. De dans scene is voldoende om iedereen in een dipje er weer bovenop te krijgen en het einde is mooier en pijnlijker dan dat van publiekslievelingetjes als Casablanca en Brief Encounter. Ik zet nooit graag te hoog in maar het zou me niets verbazen als dit met een half jaar met een halve punt gestegen is (3,5*)

De veelgeprezen Luchino Visconti is niet bepaald mijn lievelingsregisseur. Ook deze film kan mij wat dat betreft niet op andere gedachten brengen.

In een overigens sfeerrijke omgeving ontwikkelt zich een romantisch verhaal waarvan ik niet warm of koud kan worden. Naast het feit dat de film maar niet op gang wil komen, zit ‘m de pijn vooral in de veel te melodramatische vertolking van Maria Schell, die ik over het algemeen genomen als actrice toch hoog heb staan. Dat komt er hier niet uit en dat is gezien haar cruciale rol eigenlijk de doodsteek voor deze film, die bij mij slechts met moeite en veel goede wil een voldoende haalt.

Sfeervolle sprookjesachtige film met zeer goed spel van Mastroianni en een opvallende performance van Schell. De beeldschone Maria Schell wordt her en der overacting verweten, maar ik vond haar juist wel naturel- haar spel moest ook hopeloos naief en labiel zijn om haar personage geloofwaardig te maken. Ook Mario wordt gek van haar getwijfel en emotionele uitbarstingen, maar ja, zo'n mooie meid geef je nog wel een kans. Zijn verliefdheid die, zoals zo vaak, gepaard gaat met onmacht, twijfel, jaloezie, boosheid en ongeduld, wordt perfect overgebracht.

Fantasievolle sets, in een armoedige naamloze Italiaanse stad- ik had vanwege de kanalen ook associaties met Venetië, maar dan het lelijke zusje, met kapotte gebouwen, straten bevolkt door zwervers en dronkelappen, het is allesbehalve een standaard-romantische setting.
Het duistere muzikale thema draagt daar ook zeker aan bij, dat zorgt ervoor dat het niet te lichtvoetig wordt.

En dan het einde, prachtige shots, en mooi hoe de grootmoedige Mastroianni begrip toont terwijl hij een minuut daarvoor nog dacht met haar te gaan trouwen- hoe dichtbij liggen geluk en ongeluk.

Ik ging net zeggen, 'wat een geweldige openingsscène' heeft deze Le notti bianche met dat erg sfeerrijke decor daar in Venetië. Dat brugje, dat water, de straatstenen, allen gehuld in de donkerte van de nacht met hier en daar een straatlantaarn. Ook her en daar wat dronkenlappen, prostituees en daklozen, maar zij zijn slechts schermvulling. Deze nachtelijke straatscènes komen echter heel vaak terug in deze film. Betoverend bij momenten. Nu, alles is letterlijk decor, want opgenomen in een studio ergens in Rome. Maar Visconti slaagt erin visueel iets prachtig neer te zetten.

Maar ook inhoudelijk is de film geslaagd. Mario heeft het niet getroffen (of net wel?) met de knappe Natalia die hij ontmoet aan het brugje. Liefde op het eerste gezicht, maar zij twijfelt. Afstoten en aantrekken, een tussendoortje en wachtend tot haar echte lief opdaagt na een jaar hem niet meer gezien te hebben. Het maakt hem stapelgek haar getreuzel en besluiteloosheid.

Erg onderhoudende film met een sterke cast die goed op elkaar was ingespeeld. Best wel van genoten. Geluk en ongeluk liggen inderdaad erg dicht bij elkaar.

Naar het gelijknamige kortverhaal van Dostojevski. De setting is geen St Petersburg, maar het winterse stadje Livorno in Toscane, gefilmd in prachtig zwart-wit, zorgt voor een gelijkaardige sfeer. Vooral de look is geweldig! Een klein havenstadje dat het uiterlijk heeft van een grote theaterset (wat het denkelijk ook gewoon was) met de zwart-wit neon reclame en de wat mistige lampen, geeft een dromerig effect. We volgen een eenzame man op de dool die een vrouw ontmoet. Ze vinden elkaar in de eenzaamheid, al is de vrouw alsnog aan het wachten op een liefde uit het verleden. Dat geeft een mooie mix van melancholie, eenzaamheid, hoop en romantiek.

De film vertrekt van een kortverhaal en moet dan ook wat opvullen om aan een langspeelfilm te komen. Soms voel je wel die rek in het verhaal. Maar de beelden zijn echt prachtig en de sfeer wordt toch goed behouden. Een pareltje uit de jaren '50.