The Woman in Green (1945)

Henry Daniel speelt hier Dr. Moriarty, maar speelde ook rollen in andere Holmes films. Maar ook een andere acteur duikt hier weer op: Paul Cavanaugh (in weer in de rol van iemand met een titel, ditmaal een Sir). En ook Hillary Brook hetzelfde verhaal. Een van de betere Holmes van Roy William Neill zal zeg ik het zelf. Sommige tonen een nogal vermoeiend verhaaltje die dankzij alle andere facetten nog erg goed te kijken valt. Deze heeft daar geen last van. Met een prachtige finale ook! 3.5 sterren

Holmes’ Blofeld.

Niet de beste uit de beroemde reeks, maar wel een onderhoudende zit als vanouds. Groot voordeel is natuurlijk dat de afleveringen nooit echt lang duren. Holmes’eigen Blofeld, genaamd professor Moriarty lijkt nog steeds meer angst in te boezemen bij de superspeurder dan bij de kijker, maar het verhaaltje zit best aardig in elkaar. Het einde voelt wat abrupt aan, maar Watson die niet gelooft in hypnose levert kolderieke cinema op.

Redelijk.

There ought to be a law against fat people owning little dickie-birds

Normaal gezien was het gisteravond het plan om iets anders te gaan doen dan film kijken maar wanneer zowat heel je vriendenclub ofwel examens heeft ofwel op buitenlandse stage zit, valt er eigenlijk meteen niet meer zo bijzonder veel te doen. Ik had gisteravond echter nog zin in een korte film en dan haal ik meestal de Sherlock Holmes reeks boven. Een boxset van zo'n 5 verfilmingen die meestal een speelduur van een dik uur hebben. Ideaal dus.

Zeker omdat de reeks met The Secret Weapon mijn aandacht heeft getrokken. Ik ben zelf een vrij grote Sherlock Holmes fan (zowel qua boeken als de nieuwe reeks met de geweldige Benedict Cumberbatch) maar ik had nog nooit iets gezien van de reeks met Basil Rathbone. Soit, hoewel The Woman in Green net als The Secret Weapon blijkbaar als één van de mindere uit de reeks wordt beschouwd, vond ik het toch allemaal weer erg degelijk. Ik vind het altijd wel een beetje jammer dat het geen getrouwe boekverfilmingen zijn maar eerder een samenraapsel van een aantal elementen (zo bevat The Women in Green aspecten uit zowel The Final Problem en The Adventure of the Empty House) maar er zit een zekere kundigheid aan de reeks verbonden die me erg aanspreekt. Het interessantste hier is sowieso de climax met Moriarty die vandaag de dag nog altijd redelijk spannend aanvoelt. Je weet natuurlijk dat Holmes helemaal niet onder hypnose is (al had ik het niet zien aankomen hoe hij zich ging verweren tegen het mes van Simnell) maar de confrontatie op zich is gewoon heerlijk om te volgen.

Al is dat natuurlijk te wijten aan de kunde van Rathbone. Ik had altijd het idee dat Benedict Cumberbatch de ultieme vertolker van het personage was maar Rathbone begint toch erg dicht te komen. Hoop in ieder geval dat ik eens wat meer Holmes verfilmingen ga tegen komen op DVD want met maar 4 van de 14 films is mijn honger niet gestild. Net als Rathbone is ook Nigel Bruce weer van de partij maar dan als Watson natuurlijk. Het lijkt alsof hij deze keer meer aanwezig is in de film doordat hij eigenlijk vrij veel voor de komische noot zorgt. Zijn apathie ten opzichte van hypnose blijft bijna 70 jaar na datum nog altijd amusant. Beetje jammer dat de reeks voor de rest niet echt trouw blijft aan zijn acteurs. Zo vond ik Lionel Atwill een erg geslaagde Moriarty maar is die hier (in tegenstelling tot wat de DVD hoes beweerd) niet te zien. Het is dan ook Henry Daniell die de rol van de aartsvijand van Holmes op zich neemt maar doe doet het eigenlijk ook erg geslaagd. Niets op aan te merken dus.

De tweede Rathbone/Bruce film die ik zie maar als de reeks dit niveau weet vast te houden, dan ben ik een gelukkig man. Ze voelen weliswaar een tikkeltje verouderd aan (dat is logisch natuurlijk) maar zorgen voor een dik uur vermaak en meer moet ik gewoon niet hebben. Op naar de volgende films!

3.5*

Hypnose en afgehakte vingers, geen van beide eigenlijk plotelementen die sterk tot mijn verbeelding spreken. Goed spel, mooie semi-psychedelische muziek en beelden bij de hypnose-sessies van Hillary Brooke en een bizarre chirurg die meisjespoppen aankleedt, maar verder vind ik dit toch één van de mindere afleveringen. Iemand trouwens nog een groene of zelfs maar een als groen beschreven jurk gezien?
        Grappig feitje van de IMDb-trivia-pagina: twee dingen in het oorspronkelijke script werden gecensureerd – eigenlijk waren de slachtoffers geen jonge vrouwen maar meisjes van 8 of 9 jaar, en onder hypnose deed Dr Watson niet een schoen en een sok uit maar liet hij zijn broek zakken. In de uiteindelijke film lijkt er echter toch iets door de mazen van het net te zijn geglipt: wanneer Lydia en Sir Fenwick na ongeveer 9 minuten plaatsnemen op de bank in haar appartement, zie je bij sommige opnames (met name in medium two-shots) links naast haar hoofd een schaduw op de muur die duidelijk maakt waar ze aan denken – een enorme erectie.

Elfde in de serie van Sherlock Holmes-films met Basil Rathbone als Holmes en Nigel Bruce als Dr. Watson. Ditmaal onderzoekt het tweetal een reeks moorden in Londen op jonge vrouwen, die met afgesneden wijsvingers worden aangetroffen. Actrice Hillary Brooke (ze speelt driemaal in een rol in de serie) is de vrouw uit titel. Echter is het vergeefs wachten op een dame in groen: de film is in zwart-wit. De acteur Henry Daniell is ditmaal Professor Moriarty (speelde ook driemaal een rol in de serie) Inspecteur Lestrade werd vervangen door inspecteur Gregson. Ondanks het mooie psychologische spel tussen Lydia Marlowe en Holmes en doordat er bij de hypnose-sessies op visueel vlak een hoop te genieten valt, blijft het nog een redelijke film. Maar het script laat het hier toch een beetje afweten. Professor Moriarty die een heel ingewikkeld constructies opzet voor simpele afpersing was niet heel overtuigend.

Een minder deel in de reeks, ondanks dat een aantal elementen toch wel voor wat spanning zorgen: de terugkeer van Moriarty bijvoorbeeld en verder natuurlijk de hypnose-scenes. Holmes lijkt aan het slot zowaar aan de verliezende hand, niet echt natuurlijk, maar het was spannender dan gedacht. Tot dat moment meandert de film een beetje en ik miste zowaar de strapatsen van Lestrade.

Als tussendoortje vanmiddag even in de weer met deze niet al te lange Sherlock Holmes en daarmee iets dat mij altijd wel boeit en trekt want The Hound of the Baskerville is toch heuse jeugdsentiment voor mij en las ik in het engels op de middelbare school. Maar dat niet alles dat met sentiment ingevuld wordt, of waar de naam Holmes aan vastgeplakt wordt, meteen heel goed is blijkt wel weer.

Afijn, een mysterieuze moordenaar die vingers van jonge dames kaapt, Holmes zal ook eens achter een fraudeur of winkeldief aangaan. Toch is het wel even zoeken gedurende de opening tussen Lady Lydia en Sir Fenwick binnen een film die al niet lang duurt en waar overbodig dialoog wat mij betreft niet thuis hoort. Maar gelukkig schakelt het geheel daarna al snel naar mysterieuze zaken, gedrag en beschuldigingen. Uiteraard duikt Holmes op de zaak, zijn er de gebruikelijke namen met Watson en Moriarty, zit het best aardig in elkaar en komt het op een gegeven moment redelijk op gang.

Maar het acteren is regelmatig aan de vlakke kant, het einde voorspelbaar, hoewel de humor nog wel aardig, en is het geheel eigenlijk verre van spannend te noemen. The Woman In Green kan dan ook het best omschreven worden als redelijk en voldoende, maar ook niet meer dan dat.