Shurayukihime (1973)

Best mooi geschoten maar echt heel erg kon het me niet boeien. Het is allemaal wat te traag en er zit maar weinig actie in. Het verhaal liep ook niet helemaal lekker. Wel leuke bloedfonteintjes.

2,5*

Die jaren '70 funk was trouwens wel hilarisch, waar sloeg dat in hemelsnaam op zeg?

MTV is inderdaad niet een zeer betrouwbare zender qua uitzendtijden. (begon paar minuten na 22.00 uur) Daar had ik toch maar rekening mee gehouden.

Gelukkig maar. Wat een heerlijke film. Rondspuitend bloed, opmerkelijke muziekkeuzes, en hier en daar überkitsch. Ook leuk dat er passages uit de manga hier en daar in zijn geweefd. Verbazingwekkend dat het uit het jaar 1973 komt, als je de special effects bekijkt.

Tarantino's jatmomenten voor Kill Bill zijn ontelbaar... Leuk referentiemateriaal. 4 sterren voor deze wraakfilm.

Mooie verrassing deze film.

Het verhaal wordt voortreffelijk neergezet gezien de tijd dat hij is gemaakt. Het is allemaal wat houterig qua bv scene overgang maar al met al maakt de pretentie van het in beeld willen brengen van het verhaal erg veel goed.

Bij de fonteinen bloed moet je niet te veel nadenken. Dit is toch iets te veel. Dit deerde mij verbazingwekkend niet erg veel omdat ik het verhaal zo mooi en doeltreffend vond neergezet dat ik hier doorheen kon kijken.

Meiko Kaji speelt haar rol met verve en vertoont eigenlijk geen emotie behalve de haat die ze ervaart. Dit is mi geen probleem omdat duidelijk in de film wordt kenbaar gemaakt dat ze maar voor 1 doel het leven heeft gezien (prachtig verwoord in de film).

Het is allemaal wat 'gedateerd' maar laat een geweldige indruk achter.

4*

Beetje teleurstellend. Vooral met het idee in mijn achterhoofd dat dit diende voor die waanzinnige Kill Bill. Wel her en der leuke referenties, maar waar Tarantino alles zeer zorgvuldig uitpakte komt het hier een beetje knullig over. Beetje zeikerig zeg maar. Met name het eindgevecht stelde echt teleur. Heb me doorgaans toch wel vermaakt. Vooral die trucje met die paraplu was wel gaaf om te zien.

Ook hier bleek Lady Snowblood een beetje teleurstellend. Eveneens wegens Kill Bill als referentiekader. Kwestie van te hoge verwachting vrees ik. Doe mij maar de Lone Wolf and Cub reeks. Die biedt uiteindelijk meer van alles (voornamelijk campy bloedfontijntjes).

Verder sleept dit iets teveel voort en is de uiteindelijke wraak me veel te matig: één man is al dood, de ander is oud en ziek, de vrouw hangt zichzelf op en de laatste man gaat sufjes met een pistool knallen. Beetje matig voor een samuraifilm, zeker als ze ook nog eens een bikkelharde training heeft gehad. Was dat nou echt nodig, achteraf?

Wel een goede rol van Meiko Kaji, dat moge gezegd worden. Mooie stem heeft ze ook. Maar helaas niet de wraakfilm waar ik op hoopte.

Erg toffe en frisse film. Cinematografisch worden er een paar leuke trucjes getoond en de 'cool' straalt van een hoop scènes af. Lady Snowblood barst van de 70's exploitation elementen, met als uitschieter natuurlijk het overdreven 'bloodshed'. Heerlijk toch, hoewel je het na tig keer ook wel weer gezien hebt. De opbouw is typerend voor een wraakfilm en al zie je dit concept keer op keer herkauwd worden, individuele scènes maken of kraken zo'n film. Lady Snowblood heeft daarin zeker een paar uitschieters, waaronder de epische finale. Met dit fris in het geheugen zou ik nu dolgraag Kill Bill weer willen herzien. Beleef je toch meer plezier aan als je het bronmateriaal kent.

3,5*

Mede door mijn aversie tegen Tarantino's Kill Bill stond deze film lang stof te vangen in mijn nog-te-zien-rijtje dvd's. Maar volledig ten onrechte, want het is een schitterende film binnen dit genre en verdient het om naast mijn Hanzo the Razor en Lone Wolf & Cub films te staan. Prima verhaal (zou dit gebaseerd zijn op 'De Duivelsprinsen' van Jack Vance? Geweldige SF-schrijver trouwens en tussen twee haakjes: waarom is er nooit wat van hem verfilmd? Zou hij het zelf niet willen?) en cinematgrafisch verrassend (wat mij betreft) mooi gefilmd! Ik ben wel benieuwd hoe ze Yuki gaan opknappen voor deel 2? Ze zag er toch aardig dodelijk gewond uit?

Goede film!

Een fijne intro, genoeg gevechten, aardige muziek. En vooral de sfeervolle decoratie valt op, zo wordt er veelvuldig gebruik gemaakt van paraplu `s en veel bloed. Het verhaal mag geen naam hebben en daar ben ik blij om, de film staat vooral in het teken van simpele bloedwraak zonder omwegen. Dat houdt het tempo goed in de film. Trouwens, Meiko Kaji is tamelijk geloofwaardig en onweerstaanbaar in haar rol. De slotscenes in de balzaal mogen er ook zeker wezen. Een 3,5*

Intens stijlvolle film die de sfeer van de manga overbrengt op het scherm. Camerawerk en kleurenschema maken dat het een frisse en herkenbare eigen stijl krijgt. Ik moet mijn vorige recensie trouwens herzien:

De actrice in de hoofdrol is dan wel bloedstollend goed gecast, maar door het gebrek aan relativering van haar karakter kreeg ik nooit feeling met haar queeste. Ze is zo koel en onaanraakbaar als een cyborg. Hoe anders dan zowel The Bride als Zatoichi, die beiden wel een kloppend hart hadden achter hun dubieuze motieven.

Die nietsontziende en alles vernietigende wraaklust van Yuki maken haar op een vreemde manier juist sympathiek. Zij is historisch en psychologisch gedetermineerd om haar wraak op te eisen en zal dat ook krijgen. Terwijl diezelfde wraak haar steeds ontzegd wordt. Dat maakt haar tot een tragische figuur die nooit voldoening kan krijgen, omdat zij niet meer kan accepteren dat de dingen zijn zoals ze zijn. Ze is zeker niet alleen maar een moordende cyborg, maar een tragische en coole cult-heldin die zeker zo interessant is als The Bride uit Kill Bill.

Erg tof. Stijlvol en erg vermakelijk. Kill Bill (ga de vergelijking ook maar maken) lijkt hier nog meer op dan ik al dacht. 4 dikke sterren. Weinig op aan te merken.

Via Zatoichi- en de Lone Wolf and Cub-films op het spoor gekomen. En dan blijkt ineens waar Tarantino z'n inspiratie voor Kill Bill vandaan haalde. Het is al een keertje op een rijtje gezet, dus ik hoef het alleen maar te quoten:

Ik zou daar zelf nog het anime-stukje uit Kill Bill vs het manga-stukje uit deze film aan toe willen voegen, maar voor de rest ziet het er behoorlijk compleet uit.

Nadeel van die onvermijdelijke vergelijking met Kill Bill is dat die toch wel in het nadeel van Shurayukihime valt, die zowel qua plot als qua visuals minder strak is. Niettemin is de sfeer aangenaam, mede door de openings- en eindmuziek die ik dus al uit Kill Bill kende en die ik erg fijn vind. Het heeft in ieder geval een broeierig sfeertje en sommige beelden mogen er ook zijn, zoals de sneeuwscènes. Met name de dwarrelende sneeuw gezien vanuit de gevangenis zag er mooi uit. Verder zijn de gevechten ook best vermakelijk met lekker veel verf/bloed. Wel is de eindscène helaas vrij tam.

Uiteindelijk doet dit niet onder voor de betere delen uit de Lone Wolf and Cub-reeks. 2,5*.

De inspiratie voor Kill Bill

Het is al langer geweten dat Quentin Tarantino het niet nogal nauw neemt met 'stelen' uit films (sommigen noemen dat dan weer een eerbetoon, bij mij wisselt het wel eens van film tot film) maar je moet hem wel aangeven dat hij voor een groot stuk verantwoordelijk is voor de heropleving van bepaalde films/acteurs. Zo'n Sonny Chiba in Kill Bill casten zorgde ervoor dat de Streetfighter trilogie weer wat makkelijker te vinden was en ook A-Film besloot een graantje mee te pikken door de twee Lady Snowblood films uit te brengen op DVD.

Natuurlijk staat er in het groot aangegeven dat dit DE inspiratiebron van Tarantino was, maar blijkbaar moet de verkoop toch wat zijn tegengevallen aangezien ik dit voor een paar euro op de kop heb kunnen tikken. Soit, gisteravond eindelijk eens aan begonnen en dan heb ik toch spijt dat ik dat nog niet veel eerder heb gedaan. Lady Snowblood is een genrefilm an sich met flink wat bloedfonteinen, maar het plot zit ook gewoon degelijk in elkaar. Hier en daar wat voorspelbaar natuurlijk (je weet dat Gishirō nog gaat leven, je weet dat Ryûrei zijn zoon zal zijn, ...) maar qua sfeerbeeld kan dit wel tellen. Af en toe ook nog wel leuk onverwachts uit de hoek komen met onder andere het doormidden klieven van Okono, leuk staaltje visual effects is dat. Sowieso wel een paar erg leuke momentjes zoals de vliegende paraplu en de (bloedrode) sneeuw. Fijn trouwens dat regisseur Toshiya Fujita er hier en daar segmenten uit de manga tussen verweeft, dan krijg je een blik hoe getrouw dit eigenlijk is nagemaakt.

De film steunt vooral op Meiko Kaji die Yuki oftewel Lady Snowblood speelt. Op het eerste zicht een rol die niet veel moeite vergt, Yuki moet eigenlijk enkel haat uitstralen, maar Kaji weet er een zekere gelaagdheid in de rol te brengen. Die doorleefde blik wanneer haar wraak telkens anders uitpakt dan ze had gedacht, het blijft de moeite om te zien. Rest van de cast is ook nog wel de moeite. Het trio slechteriken hebben allemaal een heerlijk slechte smoel en ook Toshio Kurosawa, niet gerelateerd aan die andere bekende Kurosawa, is een goed klankbord voor Kaji. Fijne soundtrack ook trouwens. Ietwat vreemd soms, maar om de een of andere reden werkte het goed.

Ben benieuwd naar de sequel in ieder geval. De DVD van A-Film bevat gelukkig beide films op één schijfje dus binnenkort zal deel 2 ook wel volgen. Vraag me alleen af hoe ze dat op narratief vlak gaan aanpakken. Ik vrees vooral voor een snelle sequel die kwalitatief niet overeind blijft staan en de score belooft sowieso al niet veel goeds. Ach, dat zien we dan wel weer.

4*

Is me vrij goed bevallen. Japanse exploitation waarbij je vrijwel direct aan de Tarantino-verhaalstijl moet denken. Onmogelijk dat hij deze film nooit heeft gezien. Het wraakverhaal is simplistisch maar stijlvol gebracht. De bloederige scènes zijn overdreven maar ja, dit is net eigen aan exploitation. Het ziet er allemaal goed uit en valt nergens tegen. Het laatste hoofdstuk in de balzaal vond ik geniaal...

Om te zeggen dat Lady Snowblood tegenviel is misschien iets te sterk uitgedrukt, maar ik had er toch wel iets meer van verwacht. Ik vond Kaji in de hoofdrol helemaal niet zo sterk. Ze heeft wel een goede uitstraling maar ik was niet onder de indruk van haar vechtkunst. Als ze iemand in close-up en met snelle camerabewegingen openrijt valt het niet zo op maar als de camera wat meer afstand neemt valt toch op dat de jarenlange training maar weinig hebben bewerkstelligd. Nou is dat wel iets wat je vaker ziet in oude samuraifilms maar toch een minpuntje.

Neemt niet weg dat er best wat coole stukjes tussen zitten, een paar zijn al genoemd maar ik vond de over the top dramatische moord op de vader in het wit ook erg geslaagd, inclusief zijn uitroepen van verbijstering als hij sterft. En het hele wraakverhaal is natuurlijk leuk, alleen aan de uitvoering schort dus het een en ander. Laatste scène vond ik dan wel weer sterk, met het bekende liedje op de achtergrond.

In dezelfde periode als Pam Grier stond ook aan de andere kant van de Grote Oceaan een actieheldin op. Voor Lady Snowblood is wraak een heilige opdracht. De inleiding en enkele flashbacks maken de oorsprong van haar eed duidelijk. Een wijze leraar bereidt haar voor op haar taak. Op het einde van de negentiende eeuw waren er al revolvers, maar zij verkiest traditionele wapens als de katana (zwaard) en de kaiken (dolk).

Wit en rood worden veel gebruikt. Het zijn de kleuren van sneeuw en bloed, van onschuld en wraak, en van de Japanse vlag. Een doodsklok kondigt naderend onheil aan. Het rondspuitende bloed is overdreven, maar dat vergroot het cultgehalte. Een interessante wending is dat de dochter van een van de slachtoffers op haar beurt wraak wil nemen, wat leidt tot een spiraal van geweld.

Van de originele manga in zwart-wit zijn enkele beelden te zien. Traditionele Japanse elementen zijn de kimono, de shoji-vensters, de kalligrafie en de kotomuziek. Meiko Kaji zingt zelf het themalied Shura No Hana ("Bloem van vernietiging").