In the Heat of the Night (1967)

"A Man that make makes 162.39$ a week, man, we do not wanna ruffle him!"

Het kleine stadje aan de Mississippi weet niet wat doen als ze de zwarte man, of gewoon Mr. Tibbs, zien. Het racisme wordt er niet te dik opgelegd, integendeel, de film heeft er genoeg aan om ons af en toe met de neus op de feiten te drukken. Poitier en Steiger zijn schitterend als Tibbs en Gillespie. Deze verhouding wordt alleen maar versterkt door de subtiele en donkere manier waarop alles in beeld wordt gebracht.

Het enige dat me ook wat stoorde, was dat het einde te snel en te simpel werd afgehandeld.

4.5*

Een film die mij wel kon bekoren,

Mr. Tibbs wordt geterroriseerd door de plaatselijke jeugd en zelfs door massa `s volwassenen die soms zelfs ambtfuncties bekleden die niet zoveel ophebben met dominante zwarte mensen die de lakens uitdelen. Vooral goed in beeld gebracht hoe iedereen Mr. Tibbs wilt onderdrukken. Terwijl ze eigenlijk allemaal een ' kontje kermis ' verdienden.

In the Heat of the Night onderscheidt zich dankzij een spannende zoektocht naar een moordenaar. Het betreft echter geen gewone moordzaak. De focus ligt op de relatie tussen Mr. Tibbs en de inheemse bevolking. Mr. Tibbs laat zich niet snel uit het veld slaan, getuige zijn koppigheid om compromissen uit de weg te gaan. Qua cinematografie valt er af en toe ook wel wat aardigs te beleven. Vooral die heksenjacht op de onschuldige jongen oogde energiek en was lekker chaotisch in beeld gebracht. Verder ademt de film een sfeer uit van een al lang ter zielen gegaande stad waarin men gefrustreerd door het leven gaat. De vele autoritjes vond ik ook veel toevoegen bij het in kaart brengen van de omgeving van ' dat kleine stadje gelegen aan rivier de Mississippi '.

De film krijgt echter geen superhoge rating omdat het allemaal net wat te weinig indruk op mij maakte. De film is vermakelijk, maar qua muziekkeuze en verhaal uiteindelijk wat te gewoon om echt te overtuigen. 3,5*

Sidney Poitier in één van zijn typische karakterrollen, optornend tegen onverdraagzaamheid, kleinzierigheid, onbekwaamheid en nog veel erger.

Ook Rod Steiger is goed in deze volgens mij middelmatige film.

Normaalgesproken ben ik niet de grootste liefhebber van het politiegenre, maar in combinatie de thematiek is dit toch wel een spannende en boeiende whodunnit. Pijnlijke film ook wel, zeker in die tijd toen eindelijk de rechten van zwarten en blanken in Amerika gelijk getrokken werden.

Aardig.

Al had ik op basis van de poster mij eigenlijk weer aan een oude noir verwacht. Jaartal en plot heb ik blijkbaar gemist.

Wat de film draagt is de nogal wispelturige relatie tussen Poitier en Steiger. Vooral Steiger is leuk, hoewel iets te overdreven in het kauwgomkauwen. Poitier is aardig maar heeft een eenvoudig rolletje. Beetje jammer dat de bijrollen vaak niet te pruimen zijn, met als dieptepunten de twee vrouwelijke rollen. Wat een droevige acteerpogingen.

Verhaaltje is ook niet veel soeps, simpele politiezaak die doorheen de film opgehelderd wordt. Dat men uiteindelijk de dader wel zal vinden weet je al vanaf minuut 1. Visueel weinig tot niks interessants gezien, allemaal erg banaal in beeld gebracht, en ook de soundtrack is niet al te best.

Leuk niemendalletje waar vooral de hoofdpersonages nog een film van maken die best te pruimen is, maar wel eentje die morgen alweer vergeten is.

Verder ook apart dat je met nog geen pagina aan berichten het kan schoppen tot de top 250. Stille liefhebbers blijkbaar.

2.5*

Goede film, die het moet hebben van sterk acteerwerk en een goede, grimme sfeer, gedragen door het soms behoorlijk racistische gedrag in de staat Mississippi. Het verhaal is op zich niet zo bijzonder, maar de vakkundige manier waarop op een erg geloofwaardige wijze naar de oplossing van alles wordt gewerkt, zorgt ervoor dat de film boeiend blijft. Daarnaast is er het sterke acteerwerk van Potier, die secuur en overtuigend te werk gaat en zijn collega Steiger, wiens waardering voor Poitier op een gegeven moment duidelijk groeit. Vooral de scenes tussen beiden zijn sterk en bevatten boeiende dialogen. Enige jammere is dat het voor mij al vrij snel duidelijk is wie de dader is en dat komt de spanning van de film ook niet bepaald ten goede. Verder is er eigenlijk weinig op aan te merken en is dit gewoon een erg vakkundig gemaakte politiefilm.

3,5*

Jammer dat het moordverhaal in 'In the Heat of the Night' soms niet wat meer op de voorgrond treedt, of zelfs maar op een fijne manier wordt opgelost, want dat stelde echt niks voor. De film wordt wel half gered door de uitstekende Poitier en Steiger, waarbij vooral de laatste uitblinkt als de ietwat uitgebluste, half racistische Gillespie. De rest van de hicks zijn simpel slachtvee voor de superieure Mr. Tibbs, een legendarische rol in een verder maar matige film.

2,5*.

Ik vond het eigenlijk niet een heel speciale film. Ik was er al bang voor, maar het is vooral enorm voorspelbaar. Raciale verhoudingen zijn al heel vaak op deze manier behandelt (ook al voor In the Heat of the Night) en het mysterie is voor de filmmakers duidelijk een stuk minder belangrijk dan de politiek erachter, want echt spannend wordt dat nooit.

Dat gezegd hebbende is het wel aardig vermaak. Met name dankzij de relatie tussen de personages van Steiger en Poitier en de bijbehorende acteerprestaties. Poiteirs rol is eigenlijk nog niet eens zo heel moeilijk, maar Steiger speelt zeer menselijk en met veel gevoel voor humor. Ze hebben beide vooral geluk met hun vermakelijke dialogen, die dit net boven een Baantjer-aflevering uittrekken. En de soundtrack natuurlijk, die is ook fantastisch.

3*

Zoals zovaak worden de wat oudere films bekeken met een totaal zwart gat op de plek waar enig tijdsbeeld zou moeten zitten. Niet alleen de tijd waarin het zich afspeelt, maar ook de tijd waarin de film uitkwam. In dit geval is dat hetzelfde.

De klap terug die Tibbs aan Endicott geeft dreunde door heel Amerika. Geweldig hoe de rassenspanning in het zuiden van Amerika hier mooi wordt weergegeven, en dan bedoel ik niet de Hill Billies die dronken met hun "Confederate flag" achter Tibbs aanrijden, maar het innerlijk gevecht bij Gillespie.

Het wat simpele plot is dan ook enkel bedoeld om het ware verhaal te verpakken en dat wordt weergaloos neergezet. Voor die inleving is enig tijdsbesef wel nodig.

They call me MISTER Tibbs. Interessante film die inderdaad niet herinnerd zal worden vanwege z'n niet al te sterke moordmysterie. Dat aspect start nog wel enigszins voortvarend, maar tegen het einde is de fut er wel uit. Waar de dader snel vergeten is, blijft de klap legendarisch, maar ook het onmiddellijke vervolg. Tibbs' venijnige I can pull that fat cat down, I can bring him right off this hill! is net zo goed kenmerkend.

Ook vanwege de reactie van Gillespie. Het feilbare duo vormt meteen ook de hoofdmoot van de film. De wijze waarop Steiger en Poitier elkaar bejegenen is een raciaal verhaal op zich. Vooral Steiger staat te hengsten. Mooie karakterkop ook. Met nog wat heerlijke muziek (ik ben al in the zone tijdens Ray Charles' titelsong) zal die dader me een zorg zijn. Het afscheid op het treinstationnetje is toch echt iets relevanter.

Eerste half uurtje moest ik ff inkomen, maar daarna bleek dit toch een erg sterke film te zijn. Net als Onderhond had ik na het zien van het poster meer iets Film-Noir achtigs verwacht, al komt de film wel natuurlijk uit 1967, maar alsnog dacht ik dat echt. Dat was dit dus absoluut niet. In the Heat of the Night is een uitstekend broeierig misdaadmysterie, wat tot de laaste seconde spannend blijft. De film wordt ook wel een beetje gedragen door de geweldige acteerprestaties van Sidney Poitier en Rod Steiger. De dialogen tussen de twee zijn geweldig.

Hier en daar is de film (vooral aan het begin) wat traag, maar voor de rest was dit een erg sterke film, waar ik behoorlijk onder de indruk van ben. 3,5*

Na de Civil Rights Act van 1964 stonden de rassentegenstellingen in het zuiden van de Verenigde Staten op scherp. Over die tegenstellingen gaat deze film met als moment suprème de niet eerder vertoonde klap van de zwarte Tibbs in het gezicht van blanke katoenbaron Endicott. De mooie afscheidsscène op het perron vormt een passend einde.

Toch wel wat gewaagd om ten tijde van deze verhitte tegenstellingen in die donkere jaren (In the heat of the Night) deze film uit te brengen. Een compliment voor producer Walter Mirisch en regisseur Norman Jewison is dan ook zeker op z'n plaats. Overigens: de Nederlandse titel (De nacht van Inspecteur Tibbs) slaat m.i. helemaal nergens op.

De oplossing van een moord is in deze film niet meer dan de verpakking van het thema.

Prima geacteerd door Rod Steiger, Sidney Poitier en niet te vergeten Lee Grant. Zij heeft maar een bijrolletje, maar laat daarin opnieuw zien wat voor een geweldige actrice zij eigenlijk is.

Onderhoudende whodunit, die speciaal is door het rassenthema. Dat klinkt wat gemakkelijk, maar wat ik er sterk aan vond is dat je zo nadrukkelijk merkt dat Jewison zich druk maakt. Hij schreeuwt het bijna uit. Jewison zei ook eens dat hij bij een bezoek aan het zuiden zo verbaasd was door het openlijke racisme in veel van deze staten. En hij is boos in deze film. Hij wil helemaal niet subtiel zijn, hij wil zijn middelvinger opsteken. Misschien had het wat genuanceerder gemogen, maar dat wilde hij heel duidelijk niet. Werkelijk iedereen is racistisch. Het personage van Steiger, maakt als enige een ontwikkeling door, maar verdere verfijning van de blanke personages zit er niet in. En hierdoor komt zijn boodschap wel over. Het ontbreken van subtiliteit deed daar geen afbreuk aan voor mij. Hij wilde niet de mitsen en maaren bespreken. En waarom zou ie ook eigenlijk? 4 dikke sterren.

Eindelijk op een vrije dag maar eens 'In the Heat of the Night' gekeken. Hij stond al (te) lang op de watchlist, grotendeels omdat ik bang was dat hij traag en stoffig zou zijn. Het tegendeel is waar. Deze Oscarwinnaar voor o.a. Beste Film en Beste Mannelijke Hoofdrol is ondanks zijn leeftijd allesbehalve saai.

Gemaakt in 1967 terwijl de raciale spanningen met name in het Zuiden behoorlijk op scherp stonden geeft deze film ons een kijkje hoe het nog niets een zolang geleden was (en op sommige plekken nog steeds is). Poitier speelt een Afro-American homicide expert die in een Zuidelijk plaatsje vol onwetende hillbillies in een moordzaak verzeild raakt. Het moordmysterie is van ondergeschikt belang, het zijn vooral de rollen van Poitier en Steiger die de film memorabel maken. Beide mannen worstelen met hun eigen 'agenda', maar krijgen toch langzamerhand meer begrip voor elkaar.

Een gewaagde film voor die tijd, en het is heerlijk om Poitier weerstand te zien bieden aan de stapel rednecks die hem continu 'boy' blijven noemen. Het schijnt dat Poitier voor de opnames die in het Zuiden plaatsvonden met een pistool onder zijn kussen sliep, nadat hij tijdens het maken van een eerdere film bijna door KKK-ers was vermoord. Ook tijdens deze opnames ontving hij verschillende bedreigingen. In die zin is 'In the Heat of the Night' ook meer dan een stuk fictie, maar eerder een confronterend kijkje in de raciale vooroordelen van een Zuidelijk Amerikaans plaatsje eind jaren zestig.

Indrukwekkende film dus, die inderdaad een significant deel van zijn meerwaarde haalt uit de maatschappelijke context waarin hij verscheen. Dat klinkt wellicht een stuk saaier dan het is, ik heb me uitstekend vermaakt met deze film en een groot deel van de complimenten die ik deze film zou willen geven staat hierboven in de positieve reviews al beschreven.

Verder viel het charisma van Poitier me op, zijn intensiteit. Is het te simpel als ik zeg dat ik af en toe een Denzel vibe kreeg? Verdiende 4 sterren voor mij

Een film die het vooral moet hebben van het goede acteerwerk van Poitier en (in iets mindere mate) Steiger en de onderlinge interactie tussen die twee. Ook is het racisme in de zuidelijke Staten van de VS hier goed uitgewerkt. Het politieverhaal stelt echter weinig voor, van een boeiend plot is wat dat betreft nauwelijks sprake omdat het onderzoek nooit echt interessante ontwikkelingen kent en uiteindelijk ook een niet al te boeiend einde heeft. Door de sfeer en het acteerwerk wel nipt voldoende.

Wel wel, helemaal niet verkeerd. Die face slap in de serre van mr Endicott was nogal gedurfd voor die tijd. In the heat of the Night is dan ook een emanciperende film, waar de zwarte nu niet eens als een katoenplukker afgebeeld wordt. Inspecteur Tibbs is zelfs beter betaald dan zijn blanke collega's en op het einde is het zelfs politiechef Gillespie die zijn koffer naar de trein draagt . De positieve ingesteldheid van de makers zijn lovenswaardig en in de jaren '60 was zo'n film wel eens nodig. Was dat de reden dat de film toen de Oscar voor beste film won?

Poitier en vooral Steiger zijn onberispbaar en acteren stevig. Plot zat niet zo sterk ineen en de manier waarop Tibbs de moordzaak oplost, brengt bij mij fronsende wenkbrauwen teweeg. Acteerwerk en regie maken het verder wel de moeite waard om te zien.

They call me mister Tibbs!

In the Heat of the Night was een film die ik al vaker was tegengekomen. Voornamelijk omdat er naar het schijnt een legendarische scène zou inzitten met een handgemeen tussen blank en zwart, maar voor de rest wist ik er eigenlijk erg weinig van. Gisteren werd hij echter op het grote scherm getoond en die kans laat ik natuurlijk niet liggen.

Jammer genoeg heeft de status die de film heeft verworven in de loop der jaren voor een te hoge verwachting gezorgd. In the Heat of the Night is een degelijke film met een aantal erg sterke scènes, maar heel het moordonderzoek steekt nogal simpel in elkaar. Ik vond het daarbovenop vandaag de dag nogal standaard overkomen. Nu zijn er in de loop der jaren wel meer cop films gemaakt en allemaal volgen ze zowat hetzelfde stramien. Agent A en agent B moeten noodgedwongen met elkaar samenwerken, zijn complete tegenpolen van elkaar en worden uiteindelijk vrienden. Gaandeweg ontdekken ze natuurlijk ook dat ze allebei nog wel wat van de andere kunnen leren. In zijn tijd zal dit misschien wel verfrissend zijn geweest (heb me nooit zo met het buddy-cop genre bezig gehouden, dus geen idee of dit één van de eerste in zijn soort was), maar nu kon het niet altijd mijn aandacht vasthouden.

Gelukkig konden Sidney Poitier en Rod Steiger dat wel. Poitier heeft zo'n zangerige manier van spreken die gewoon erg goed past bij het personage. Weliswaar theatraal (er zijn niet veel acteurs die zouden weggeraken met de 'they call me mister Tibbs' quote op deze manier uit te spreken zonder uitgelachen te worden), maar het werkt. Ook Steiger is meer een karikatuur (dat overdreven kauwgom kauwen!) dan wat anders en toch, ook daar is bitter weinig op aan te merken. De film steunt vooral op deze twee kemphanen en heeft qua bijrollen niet bijzonder veel in huis. Een euvel dat gelukkig wat wordt gemaskeerd door een vrij broeierig sfeertje dat goed in beeld wordt gebracht door Norman Jewison.

Vermakelijke film, ik had er echter net iets meer van verwacht. Poitier en Steiger zijn lekker op dreef en het who-dunnit verhaaltje is vrij onderhoudend, al is het zonde dat de ontknoping nogal voorspelbaar is. Wat rest is een sterke soundtrack van Quincy Jones en een aanstekelijke titeltrack gezongen door Ray Charles.

3.5*

Wat een geweldige film! Echt heerlijk om Poitier als een kalme agent te zien spelen. Alles behalve stoffig of saai. Een film die o.a. laat zien hoe racistisch Mississippi toentertijd was en mooi om te zien hoe Tibbs daar mee om ging.

Wat ik mij wel afvraag is, op een gegeven moment zit hij thuis bij die agent en zegt hij geen vrouw te hebben. Was dat uit medelijden, want in deel 2 heeft hij wel gewoon een vrouw?

4*

Zeer puike film die ik op aanraden van mijn oma eens van een site geplukt heb, waarna ik er eens goed voor ging zitten.

Dit was goed, heel goed. Sterk spel van Steiger en Poitier. Die allebei een Oscar mochten krijgen wat mij betreft. Zoals gezegd goed acteerwerk in de gehele film, te samen met een goed verhaal zorgt er gewoonweg voor dat mijn aandacht constant op de film gericht was. En dat voor een crime film uit 1967. Komt ook omdat ik geintresseerd ben in het rassensegregatiethema in de VS. Maar dan nog, heb me uitstekend vermaakt.

Puike film die bij herziening nog weleens kan stijgen naar de volle 5 sterren.

Goede film met met uitstekende vertolkingen door Steiger en Poitier. Scenario verliep soms wat simplistisch, Poitier die de cel deelt met een blanke verdachte en in 1 minuut zijn vertrouwen wint, de climax als iedereen zo'n beetje bij elkaar komt en een 100 $ biljet de zaak beslecht in het voordeel van Poitier, die ze 1 minuut daarvoor nog wilden lynchen. De hele moordzaak stelde sowieso weinig voor- het draait voornamelijk om de relatie Steiger (uitgebluste redneck cop, maar geen slecht persoon) en Poitier (jonge succesvolle agent, een wat minder gelaagd personage dan dat van Steiger maar geloofwaardig gespeeld). Ook het camerawerk van Haskell Wexler viel positief op, met een aantal mooie shots.

Matig: vond het teveel "de nobele zwarte" temidden van een aantal simpele (om niet te zeggen stupide) "rednecks". Goed bedoeld, maar alllemaal te clichématig en ééndimensionaal neergezet.

Naast de centrale boodschap dat racisme fout is moest er blijkbaar ook nog een plot verzonnen worden bij de moordzaak, dat kwam dan zo'n beetje uit de lucht gevallen met een, "ahum"... verrassende dader .

Goed bedoeld dus, maar een beetje door de tijd ingehaald: Mississippi burning behandelt hetzelfde thema stukken sterker.

Niet zozeer het moordmysterie maakt het verschil, maar wel het acteerduel tussen de twee hoofdrolspelers en het thema van segregatie in het Zuiden. Sidney Poitier speelt de minzame, intelligente Afro-Amerikaan die zich niet op stang laat jagen, behalve die ene keer wanneer hij Endicott een klap terug geeft - die klappen waren trouwens echt. Rod Steiger speelt een bevooroordeelde, kauwgom kauwende zuiderling die geleidelijk tot inkeer komt. De twee groeien naar elkaar toe in ten dele geïmproviseerde dialogen. Op Poitier na spreekt iedereen met een zuiders accent.

Mr. Tibbs wordt meteen slachtoffer van racial profiling wanneer Wood hem arresteert en met "boy" aanspreekt. Afro-Amerikanen in Mississippi kenden een uitzichtloos bestaan. De slavernij was weliswaar afgeschaft, maar de meesten werkten nog steeds als landarbeider of als huisknecht. Sommigen hadden een klein winkeltje of een garage. Helaas kon er om veiligheidsredenen niet in de staat Mississippi gewerkt worden. De opnamen waren grotendeels in Sparta, Illinois, terwijl het verhaal zich afspeelt in Sparta, Mississippi - een plaats die in werkelijkheid op meer dan honderd kilometer van de Mississippirivier ligt.

Het verhaal is een whodunit met alle vaste ingredënten. Ondervragingen en speurwerk worden afgewisseld met een paar actiescènes. Er is een goed afwisseling tussen spanning, humor en sociale thematiek. De bluesy muziek van Quincy Jones en de stem van Ray Charles passen bij de sfeer van het Zuiden.

Net niet.

Alleen gekeken vanwege de top 250 van IMDb. Top 250 wil ik altijd wel zien en altijd wel een kans geven, al is een oude film een groter risico. Ben persoonlijk waarschijnlijk te recent ingesteld dus is het voor oudere films moeilijker om me mee te krijgen. Maar soms lukt het dan toch. Hier echter niet.

In the Heat of the Night moet het vooral hebben van het acteerwerk en een frisse manier van filmen. Er zijn in ieder geval een hoop frisse kleurtjes. Het oogt daarmee regelmatig weleens modern en de film voelt nergens heel ouderwets aan, althans, vind ik.

Voor mij persoonlijk werkt dat in het voordeel. Daarmee zou ik het makkelijker door weten te komen. Maar uiteindelijk was dat niet zo. Zeker het eerste gedeelte was net wat te saai en te traag. De gehele moordzaak maakt weinig indruk, en de film leunt bovendien ook meer op de relatie tussen Steiger en Poitier en die werkt wel wat beter.

Maar ik mis hier voornamelijk de druk van het racisme. Ergens is deze wel aanwezig maar het creëert geen intense momenten en blijft voornamelijk braaf. Bovendien is de relatie tussen Steiger en Poitier ook niet heel indrukwekkend. Een groot deel van de film focust op hoeveel ze elkaar niet mogen, en als ze elkaar wel beginnen te mogen duurt dat niet bepaald lang. Dat zijn van die dingetjes waardoor ik de film niet veel hoger zie dan de algemene politiefilms.

Wel heerst er goed acteerwerk en kent het een paar sterke momenten. Zeker de scene waarbij Poitier in het hoekje wordt gedreven is nog wel spannend. Maar voor de rest een ietwat saaie zit met enkele goede elementen.

Toch wel een belangrijke film in zijn tijd, als ik me niet vergis ook de eerste keer dat we een zwarte acteur in de lead kregen in een kleurenfilm. Het verhaal van een moordzaak in Mississippi op een warme broeierige nacht, met daarover nog eens de spanning van een zwarte inspecteur en het bijhorende racisme en de vooroordelen. Die cocktail zorgt voor een zeer interessant maar evengoed schrijnend verhaal. Dat film en werkelijkheid niet ver uit elkaar liggen, toont de productie aan. Het was te gevaarlijk voor Poitier om ook effectief te filmen in Mississippi. Enkele scènes waren wel uit die regio en Poitier sliep blijkbaar die paar nachten met een wapen onder zijn hoofdkussen...

Poitier is schitterende in deze film en wordt bijgestaan in de lead door Rod Steiger. Tibbs die door de slechte behandeling gewoon zo snel mogelijk naar huis wil gaan en Gillespie wil geen inmenging van buiten af, zeker niet van een zwarte agent! Maar ze zijn op elkaar aangewezen en stilaan groeit het respect. Al kan je dat niet zeggen voor de rest van de omgeving.

Een boeiende film die met de jaren misschien iets van impact heeft verloren, maar in grote lijnen nog zeker actueel is. Goed gemaakt met heerlijke muziek van Quincy Jones en Poitier in vorm. Leuk om nog eens terug te zien.

Dit moet zowat mijn eerste Poitier zijn (I am not your negro niet meegeteld), een schande eigenlijk nu deze man is te komen gaan. Een pionier in de filmwereld en deze film toont eigenlijk al meteen waarom. Uiteraard is de rassendiscriminatie me niet onbekend en zeker niet in die tijd, maar de combinatie tussen detectivefilm en de verwerking van dit racisme is prima gedaan en is in mooi balans met de film.

Frappant toch wel hoe in zowat elke scène Mr. Tibbs wordt tegengewerkt en zelfs niet au sérieux wordt genomen als politieagent. Daarnaast dwingt hij respect af door tot drie maal toe te melden dat ze de verkeerde dader te pakken hebben. Sta je daar mooi in je blootje en de sheriff beseft dit ook al gauw. Hij is Mr. Tibbs liever kwijt, maar weet dat hij niet zonder kan.

Interessant ook in een film voor vooroordelen is dat ook Mr. Tibbs zich hierin kan vergissen als hij die katoenboer aan de tand voelt en aanvankelijk verkeerdelijk conclusies trekt. De sheriff was er als de kippen bij om hem voor de voeten te werpen dat ook hij niet beter is dan zijzelf.

Fascinerend en fijne film met een broeierige gespannen sfeer. Ik lees hier net van Dievegge dat de film zelfs in Illinois werd gedraaid en niet in Mississippi omwille van de beladenheid van de film. Verbaast me niets, maar het weetje is wel markant.

Tijd voor een herkijk uit eigen collectie, en dat valt nog niet mee deze film te bemachtigen voor een schappelijke prijs, maar het lukte eerder deze maand dan toch eindelijk.

En wat is dit toch een superfilm. Een meer dan kostelijke botsing tussen de veranderende tijdsgeest in de jaren '60 tussen de conservatieve denkbeelden van streken en zuidelijke staten die al 100 jaar stilstaan in hun denkbeelden en de voortschrijdend inzicht rondom gelijke rechten. En zoals gezegd in mijn eerder comment is deze neger de nachtmerrie van iedere zuidelijke. Mooi detail overigens is dat Tibbs zijn trots en vooroordelen hem ook in de weg zitten.

Uiteraard wordt er fantastisch geacteerd door het duo Poitier en Steiger die echt aan elkaar gewaagd zijn en wat naait het er zo nu en dan lekker uit. De soundtrack van Quincy Jones is fijn en ja, dat lekkere plakkerige en broeierige sfeertje. Daarom wat mij betreft een opwaardering.

Perfecte plaatsing van racistisch gedrag op basis van overtuiging in het zuiden van de Usa in de 60's. De aanname die wordt gedaan in het begin van de film door de deputy is goed geplaatst. Verder krachtig spel van beide Hoofdrolspelers, die elkaar met respect laten acteren in deze cast. Uiteindelijk zijn beide hun tijd ver vooruit ten opzichte van hun omgeving. Krachtig is als Sidney Poitier even los gaat over de groot grond bezitter na hem een klap te hebben verkocht. Mooi genaderd in het tijdsbeeld, rustig doch krachtig acteerwerk een film waar je de tijd voor moet nemen.

Vrij standaard.

Rod Steiger is een Joe Pesci-achtige roeper. Nogal rood aangelopen maakt hij zich geregeld druk, al vind ik niet dat hij vervelend acteert. Enkel z'n kauwgum is een wat te ver gedreven kenmerk. Sidney Poitier is dan weer de charismatische, stillere kompaan. Hoofdthema van de film is natuurlijk gewoon racisme en tegenstellingen in allerlei richtingen. Het is ook gelijk de grootste verdienste van de film, als je de tijdsgeest waarin deze gemaakt is een beetje kent.

Verder heb ik hier eigenlijk niets speciaals in gezien. Het is allemaal best degelijk en oké, maar het politieverhaaltje is niet spannend, Steiger en Poitier zijn een degelijk duo maar dat is het dan ook. Visueel ook typisch een product van z'n tijd. Goed om 'ns gezien te hebben, al was het maar omdat het een "belangrijke" film is.

2,5