The Manchurian Candidate (1962)

Helaas, ik ben niet zo enthousiast over de film als anderen.
Het verhaal is wel erg 'sterk'. Voor een goede film wil ik dit wel door de vingers zien, maar ik vind het plot te stuurloos en te langdradig. Het duurt ook nog eens heel lang voordat de film to the point komt.
Zoals al eerder genoemd is vind ik de liefdesverhaaltjes ook te veel van het goede. Het houdt de spanning uit de film.
Was de film korter geweest en meer op het mysterie toegespitst had ik het een veel betere film gevonden.
Het einde is een beetje afgekeken van een bekende Hitchcock film.
Ik geef 3 sterren. Met name voor de prachtige stylering en goede hoofdrollen.

Fantastische klassieker die w.m.b. terecht die naam draagt. De 'dromen' op het begin zijn fantastisch en eigenlijk heel angstaanjagend. Vormen van de beste scènes ooit. En dat geldt eigenlijk voor alle 'moord'scènes. Verder ook een erg sterke thriller. Spannend, een hoog tempo en een verhaal dat prima in elkaar zit. Jammer dat de film toch wat kleine minpuntjes heeft. Sommige scènes in de film slaan nergens op. En dat geldt eigenlijk voor de hele rol van Leigh. Compleet overbodig. Had wel wat beter gemonteerd kunnen worden. Zonde, anders had het echt een van mijn favoriete films ooit kunnen zijn. Temeer omdat ook de acteerprestaties prima waren. Sinatra viel me 100% mee. Kon blijkbaar ook acteren (zag weinig films van hem tot nu toe). 4 sterren.

Interessant om te zien nu, want ik heb pas heel kort geleden de remake ook gezien. Dat maakt onvermijdelijk dat ik ze heel erg met elkaar ga vergelijken. Om op Leigh bijvoorbeeld terug te komen: in de nieuwe versie is de 'woman interest' veel functioneler, omdat ze een FBI agent is, maar in deze film vind ik haar weer spannender, juist omdat ze zich zo helemaal openstelt voor de Sinatra-rol (vraag me niet de namen te onthouden). In de nieuwe versie is daar een motief voor, en het gekke is dat ik het in de nieuwe versie ongeloofwaardiger vond dat Washington daar niet zijn vragen bij leek te stellen.
Een kracht van de nieuwe versie vind ik dat Washington (wel, zijn personage) er persoonlijker bij betrokken is omdat hij niet alleen ook die dromen heeft, maar ook gehersenspoeld is. Daar staat tegenover dat ik het begin, met die lezing en die man die hem moet herinneren aan die dromen en dat dat dan lijkt te 'triggeren' dat Washington contact opneemt met Schreiber, weer heel slecht verteld vind, en dat is niet zo handig voor het begin van een film. Schreiber lijkt trouwens verdomd veel op Harvey.
Een interessant verschil is ook dat in de nieuwe versie de zoon opgaat voor het vice-presidentschap, en in deze originele versie is het zijn stiefvader. De nieuwe versie, omdat het soms persoonlijker, dichterbijer, staat vond ik daardoor iets spannender denk ik. Bij allebei staat het satirisch element overeind, en dat vind ik heel knap. O ja, wat ik ook geloofwaardiger vond in de originele versie is de ándere 'love interest' - het meisje van Harvey, de dochter van de senator. Hier wordt veel langer (en voor mij daardoor interessanter) uitgelegd hoe de twee elkaar ontmoet hebben en hoe de moeder er uiteindelijk een stokje voor steekt. Zoals ik het mij herinner van de nieuwe versie wordt er haast niet ingegaan op hoe de liefde ontstaan is en afgebroken. Daardoor snap ik ook niet helemaal wat er nu zo pijnlijk is aan de nieuwe ontmoeting. Nou ja, al met al is het een soort afstreepspelletje, en het resultaat is dat ze er allebei met positieve cijfers uitkomen. Ik kan ze allebei aanraden; en dat zeg ik niet zo snel over remakes.
Ik ben het trouwens eens met Tonyvdb dat dat in dat gedoe met de 'ruitendame' een aantal rare plot-dingetjes gebeuren.

Ik dacht met deze voor mij onbekende film op DVD een miskoop te hebben begaan (lag voor 4,44 Euro bij de MM, wat een rare prijs trouwens!).

Maar.....
Het viel zeker niet tegen! Okay, de acteurs die chinezen speelden waren overduidelijk geen aziaten maar beschilderde blanken!. Verder zien de vechtscenes er wat houterig uit, maar volgens mij doet Sinatra alle stunts zelf!?!.

Waardoor de film voor mij toch op een dikke voldoende uitkomt is naast het acteerwerk (Sinatra acteerde best aardig. Angela Lansbury speelde prima de Amerikaanse Hyacinth Bucket (spreek uit: Boucquét!)) vooral de dosis humor die in de film zit!

Zoals de scene in de trein waarin Sinatra o.a. zijn sigaret in zijn drankje laat vallen of die waarin Leigh Sinatra op het politiebureau komt ophalen. (Leigh: 'Zo! Dit is nog eens een originele plaats om af te spreken voor onze eerste date!')

Nee, best aardig, 3,5*!

Prima film met wat plus- en minpunten. Maar het goede gevoel overheerst, hoewel ik er net iets meer van verwacht had. In principe een vrij maf idee, bijna James Bondachtig ongeloofwaardig, maar toch zo uitgewerkt dat ik het bijna altijd accepteerde. Spannende droomscenes en een spannend einde, ondanks dat het nou niet bepaald niet onverwacht kwam dat hij mams en stiefpap zou doodschieten, fraai gemonteerd stuk. Aan het einde blijven wel wat uitgezette lijntjes liggen, met als meest storende de love-interest van Sinatra, die inderdaad echt voor niets aan de film hangt. Het plot bevat wel meer stoplapjes en vind ik niet helemaal vlekkeloos.

De film is een thriller met licht satirische elementen en een paar fraaie verwijzingen naar de realiteit. Zo zijn de wisselende aantallen communisten die Iselin noemt in zijn beschuldigingen een rechstreekse verwijzing in beschuldigingen van McCarthy. De koude oorlog was bepaald niet over toen deze film uitkwam, het McCarthy gedoe wel grotendeels, ik denk dat deze film anders ook niet gemaakt kon worden.

3.5*

De schrik voor het communisme moet er in die tijd, en ook daar voor reeds, in de States erg hebben ingezeten. Zie ook de vele verdachtmakingen en uitwijzingen, zekerlijk van personen uit literaire, show en muziekmilieus. Wat deze film nu eigenlijk bijbrengt, daar heb ik mijn twijfels over. Heb meermaals op mijn horloge gekeken. Het boeltje is geforceerd, kunstmatig en zit vol clichés, zoals het slot. Verheerlijking van de amerikaan, dat wel zoals doorgaans. De acteurs : zangfenomeen Sinatra benadert op verre na niet zijn prestaties uit "From here to Eternity", "The Man with the Golden Arm" of "The Joker is Wild" en de rest, wel gewoon robotten. Sorry. The remake moet ik nog zien....

IJzersterk gemindfuck

Best een aardige film, met degelijk acteerwerk en een goed verhaal. Misschien is het jammer dat is de remake reeds gezien heb, want hierdoor zaten er eigenlijk vrij weinig verrassingen in de film. Lansbury is trouwens geweldig als de bitchy moeder. Ik dacht dat Meryl Streep goed een bitch kon spelen, maar Lansbury is echt op en top bitch in deze film. Ook Sinatra doet het zeker niet slecht. Verder heeft de film her en der wel wat plotgaten, maar echt storend is dat niet. Het einde zie je op een gegeven moment wel aankomen, maar desondanks is het mooi om te zien hoe Raymond zijn moeder en vader overhoop schiet. Wel erg jammer waren de twee liefdesverhaaltjes, die nogal afbreuk doen aan de spanning en het eigenlijke verhaal van de film. In zijn geheel is de film redelijk gelijkwaardig aan de remake wat mij betreft.

3,0*

Veel thrillers bevatten vergezochte elementen, maar weinig hebben dat meer dan The Manchurian Candidate. Dit is duidelijk het breekpunt voor veel gebruikers hier op MovieMeter die deze film niet leuk vinden. Het plot zou te gekunsteld zijn en vol zitten met plotgaten. Eigenlijk weet ik niet zeker over er ernstige plotgaten inzitten, volgens mij niet, maar het verhaal zelf is inderdaad volslagen belachelijk. Het leuke is echter dat de makers van de film dit leken te beseffen en in plaats van alles te normaliseren ze besloten hebben om de complete nonsens onverandert in beeld te brengen. Vakman Frankenheimer geeft het geheel een professioneel uiterlijk mee, waardoor het lijkt alsof je naar een respectabele film zit te kijken. Maar laat je niet voor de gek houden, deze film weet hoe belachelijk hij is. Daar ben ik van overtuigd.

The Manchurian Candidate is een van de beste genremixes die ik ooit gezien heb. Het mixt zwarte komedie met paranoiathriller en drama. Op zichzelf is dat nog niet eens zo uniek, maar zelden was het eindresultaat zo bevreemdend. De humor komt voort uit het onzinnheid van het verhaal, maar ook uit de gitzwarte satire rond de politieke situaties. Het is grappig om te zien hoe sterk senator Iselin aan Bush Jr. doet denken. Men beweerd wel eens dat dergelijke politici van deze tijd zijn, maar dat is natuurlijk nonsens. Het politieke spel wordt hier gepresenteerd als een poppenkast en als je eenmaal zover bent, waarom dan niet elementen toevoegen als hersenspoeling, Chinese spionnen, nachtmerries rond theeclubjes en enorm gevaarlijke potjes patience (eerlijk gezegd heb ik dat spelletje altijd al verdacht gevonden)? Het gekste wat ik hier gelezen heb is dat deze film patriottistisch zou zijn. Natuurlijk worden hier de communisten slecht afgebeeld, maar het moge duidelijk zijn dat de makers ook de Amerikaanse politici niet vertrouwen. Ik heb wat artikelen en recensies rond deze fascinerende film gelezen en het is me opgevallen dat de meeste kijkers het verhaal zo geïnterpreteerd hebben dat Lansbury's personage een communist is, maar volgens mij is het juist een rechtse vrouw, die de communisten gebruikt voor haar einddoelen. Dit denk ik vooral door de manier waarop zij beschrijft hoe haar man de speech zal houden na de mogelijke dood van de president. Het is gewoon erg geestig om zo'n type vrouw zo wanhopig te maken dat ze de hulp moet inroepen van haar grootste vijanden, de communisten.

Naast deze maffe satire werken ook nog de dramatische en thrillerelementen, waarbij het romantische verhaal rond Harvey en zijn vriendin, wat eindigt in de ijzingwekkende moordscène, het beste zijn. Ik werd ontroerd door de film, ik vond het spannend, maar bovenal had ik een grote grijns op mijn gezicht, dankzij de durf om dergelijke belachelijkheden ze serieus te tonen en toch geloofwaardig over te komen. Net als Starbright Boy kon ik gewoon meegaan in alle ontwikkelingen, hoe bizar ook. Janet Leighs bijrol wordt bijna universeel tot overbodig verklaard. Niet onterecht, maar aan de andere kant is zij wel verantwoordelijk voor het meest bizarre gesprek in de gehele film, met dit stukje tekst:

Eugenie Rose Chaney: Maryland is a beautiful state.
Bennett Marco: This is Delaware.
Eugenie Rose Chaney: I know, I was one of the orginal Chinese workmen who laid the track on this straight.

Geen idee waar het vandaan komt, maar ik had het niet willen missen. Een mogelijke theorie is dat Eugenie hier een CIA-spion is die in codetaal spreekt. In feite kan dit met de rest van de dialoog gemakkelijk gestaafd worden. Er wordt daarna echter niet veel zinnigs met deze verhaallijn gedaan, maar het breng wel een element van verwarring die past bij het totaalplaatje. We kunnen het immers geen gewoon romantisch suplotje noemen.

De rest van de film is goed uitgevoerd. Hoewel The Manchurian Candidate van mij niet meteen in het pantheon hoeft te staan van cinematografische meesterwerken is het toch allemaal erg sterk geschoten, met mooie deep focus. De acteurs zijn ook geweldig gekozen. Sinatra is gewoon een degelijke held, maar de intense Harvey heeft eigenlijk de hoofdrol en is erg boeiend. Lansbury steelt echter de show, iets waar iedereen het over eens lijkt.

Ik hou van oude films, maar weinig daarvan voelen werkelijk fris aan, maar dit is een van de uitzonderingen. Er is geen film als deze. Ik kan me dan ook niets voorstellen van de remake.
4*

Brak.

Een zoutloze voorloper van Jacob's Ladder met een hoop ridiculiteit als aanvulling, zo heb ik deze film ervaren. Het hypnose-plot van deze film is leuk voor een films als SS5+, het had mij niet verbaasd als Shaw op het einde nog een kort vluchtje door de lucht gemaakt had. Een compleet ridicuul gegeven dat ook weldegelijk zo gebracht wordt (die Chinese kerel in het begin ), maar wel verpakt in een overserieuze en doodsaaie politieke thriller.

De weirde momenten werken ook echt voor geen meter. De dromen in het begin zijn aardig onnozel, maar ook de treinconversatie, het diamond-queen pakje van Jocie of de sollitaire trigger in de bar zijn vreselijk.

Acteerwerk is nog wel oké, visueel vond ik het dan weer enorm tegenvallen. Povere zwart/wit fotografie die maar weinig bij wist te brengen (beetje vreemd voor een stijlmiddel dat niet courant meer was zo begin jaren '60). Soundtrack kon me ook niet bekoren.

Had ofwel meer de absurde kaart mogen trekken, of gewoon wat minder ridicuul moeten zijn. Het thriller aspect is nu te belachelijk voor woorden en de humor mist doel. Wat overblijft is één goeie scene (de moord van Shaw op Jocie en vader), had de film daar gestopt had er nog een halfje bijgekund, maar dat was blijkbaar zelfs al te veel gevraagd.

0.5*

Goede en spannende Thriller en ook fijn dat het mysterieuze sfeer er ook is.

Goed geacteerd en mooi gefilmd.

3,5 ster

Aparte paranoia thriller. Gestript van z'n typisch Amerikaanse invloeden van toen -het rode gevaar via een rode koningin, het zal geen toeval zijn- zit je min of meer naar een soort James Blond plotje zonder 007 te kijken. Die motor heeft het nergens, terwijl je toch een behoorlijke berg onzin te verteren krijgt. De poppenkast tijdens de nachtmerries bijvoorbeeld. Ik kon er niet echt om lachen.

Wat dat betreft is alleen senator Iselin een schot in de roos. Zo af en toe dat er iets voorbij komt dat er toe doet, zoals het rare gesprek in de trein, maar verder spreekt de toon me niet aan. Het tempo is nog erger, het ding is niet vooruit te branden. Halverwege moeten er nog liefdesnestjes gebouwd worden. Nauwelijks doorheen te komen, het dronkemanspraat en de bijbehorende flashback.

En dan krijg je ook nog een paar van die wacht eens even-momentjes voor de kiezen. Geen probleem in een vlotte film, maar dat is deze allesbehalve. Wanneer Shaw actie onderneemt, levert dat enkele leuke scènes op en ergens in het scenario zit vast een slinkse film verborgen, maar op deze manier kan ik er weinig mee. Dit is me wat te saai. Wel een enorme pin, het Murder She Wrote tantetje.

Zojuist alle (momenteel) 81 voorgaande berichten doorgelezen, en nu duizelt het me van alle te berde gebrachten plus- en minpunten. Opmerkelijk hoe weinig daarbij de naam van Laurence Harvey wordt genoemd, terwijl die ten eerste de titelfiguur speelt, ten tweede ongeveer net zo veel screen time krijgt als (zo niet méér dan) ster en producer Frank Sinatra, en ten derde de moeilijkste rol van iedereen heeft, heen en weer springend tussen zombie (tijdens de brainwashing-sessies), lichtgeraakt (tijdens zijn dagelijkse bezigheden), onder de plak (bij zijn moeder) en obsessief (tijdens zijn voorbereidingen op zijn laatste daden), en persoonlijk vind ik dat hij dat tamelijk briljant doet. Naast Sinatra krijgen Angela Lansbury (vanwege haar eveneens ijzersterke rol) en Janet Leigh (misschien vooral vanwege de onduidelijke functie van haar rol en haar bizarre dialoog op de trein) veel aandacht, maar ik denk zelf dat de klassieke status van deze film toch ook veel aan Harvey's uitstekende spel te danken heeft.

Spannende thriller en scherpe satire. De plot is misschien een tikje ongeloofwaardig, maar dat stoort nauwelijks. Verder prachtig in beeld gebracht en sterk geacteerd. Film die met de campagne van Trump weer pijnlijk actueel aanvoelt.

Tijdens de Koude Oorlog schoten uit angst voor de communistische dreiging de samenzwerings- en spionageverhalen als paddenstoelen uit de grond. Veel van die verhalen hebben met elkaar gemeen dat ze je intelligentie nogal op de proef stellen. Zo ook in deze film, waarin de vijand een wel heel erg ver gezochte methode heeft ontwikkeld om mensen, in dit geval oud Korea-strijders, te manipuleren. Van dat gebrek aan geloofwaardigheid heb ik gedurende heel de film last gehad, bij deze herziening nog meer dan bij mijn eerste kijkbeurt heel lang geleden.

Dat laat onverlet dat John Frankenheimer best een spannende spionagethriller in elkaar heeft gezet met Frank Sintra en Laurence Harvey in hoofdrollen, waarop op zich weinig aan te merken valt. Maar toch…

Intrigerende Koude Oorlog paranoia, waarvan die bevreemdende scène met slaperige GI's in een nachtmerrie-achtig dameskransje mij zo bekend voorkwam dat ik meen deze wel eens eerder te hebben gezien. Na het nogal bizarre begin zakt het wel wat in, het middenstuk is soms wat langdradig. De laatste akte is behoorlijk spannend, met een aantal harde scenes en een knappe verrassende apotheose. Goede acteurs waarbij vooral Angela Lansbury opvalt, die toch vooral bekend is als vriendelijk speurneuzend omaatje. In deze film van bijna 60 jaar oud was ze trouwens ook al ouwelijk- ze speelt nota bene de moeder van de maar een paar jaar jongere Laurence Harvey. Maar dat doet ze wel uitstekend, echt een geweldige bitch- pardon my French.

Oei, toch een beetje ontgoocheld over een film die relatief hoog op mijn kijklijst stond. Dat zal vooral te maken hebben gehad met het warrige begin van de film met die droomsequenties die ik vrij vervelend en langdradig vond.

Het plot is nochtans wel intrigerend, maar het duurt wel even tot dat op gang komt. De film wordt inderdaad gedragen door Angela Lansbury die als machtsgeile en manipulatieve vrouw/moeder haar greep strak houdt in de hogere politieke echelons.

Sterk slot wel waarbij de spanning tot een hoogtepunt leidt, maar alles in zijn geheel genomen kon dat de film voor mij net niet genoeg redden. Misschien moet ik me ook eens aan de remake met Denzel Washington wagen.

The Manchurian Candidate begon nochtans veelbelovend, maar uiteindelijk is het een film geworden die zichzelf in de voeten schiet door te veel de focus te leggen op het 'plot'. De droomscènes die we in het begin te zien krijgen, waren erg knap en spannend gebracht en ergens hoopte ik om meer van dit soort scènes te zien te krijgen. The Manchurian Candidate doet me ook wat denken aan Jacob's Ladder met een mix van een paranoiathriller en een politieke thriller, maar jammer genoeg zakt de film verder in. De rol van Janet Leigh als love interest van Frank Sinatra begreep ik al helemaal niet. Het einde is ook ietwat voorspelbaar met de moeder die achter de hersenspoeling van Raymond zit en het neerschieten van zijn moeder en stiefvader. Gelukkig is het acteerwerk wel van een goed niveau, vooral Frank Sinatra en Angela Lansbury in de rol van de moeder acteren erg sterk, waardoor een onvoldoende toch net vermeden wordt.

2.5*

In het begin is het plot van deze film wat verwarrend en het is even zoeken waar het verhaal naartoe gaat. Dat wordt echter wel redelijk snel duidelijk en wat dan overblijft is een oninteressante, ongeloofwaardige en nogal saaie film. Het plot is dusdanig ongeloofwaardig en weinig boeiend dat de film al relatief snel langdradig begint te worden. Voor een thriller wordt het ook nergens echt spannend. Sinatra acteert wel aardig en ook het overige acteerwerk is niet eens zo verkeerd, al voegt de rol van Janet Leigh niets toe. Het acteerwerk kan deze film voor mij echter zeker niet redden.