Don't Look Now (1973)

Dit bevreemdende verhaal is een voorbeeld van magisch realisme. Het speelt zich af in een realistische omgeving met realistische personages, maar er zit een bovennatuurlijk element in verwerkt, namelijk buitenzintuiglijke waarneming. Een blinde die in de toekomst kan kijken, kwam al voor bij de Oud-Grieken: de blinde ziener Tiresias. Laura (Julie Christie) is intuïtief ingesteld en gelooft in het paranormale. Ze heeft een "open geest" en vindt troost bij de rouwverwerking rond haar verdronken dochtertje. Haar man John (Donald Sutherland) daarentegen is rationeel ingesteld. Z'n eigen ervaringen met déjà-vu's en voorgevoelens doet hij af als toeval. Hij heeft een telepathische ervaring op het moment dat z'n dochter verdrinkt, een déjà vu op de plaats waar hij vermoord zal worden en ziet in een visioen de rouwvaart na z'n eigen dood.

Terugkerende motieven zijn water, gebroken glas en de kleur rood. Voor het contrast is die kleur overal gemeden in de achtergrond. Een prachtige scène is de val van John tijdens de restauratie van die kerk. Zowel de religieuze als de wereldlijke autoriteiten falen. De communicatie met de Italiaanse politie verloopt moeizaam.

Een deel van de kwaliteit zit in de montage. Wanneer Laura haar dode dochtertje ziet, volgt er een matchcut van haar schreeuw naar een drilboor. Via crosscutting tussen heden, verleden en toekomst wekt Nicolas Roeg de indruk dat alle tijdstippen tegelijk plaatsvinden, zoals in de droomtijd van de Aboriginals in Walkabout.

"Don't look now" is de openingszin van het kortverhaal van Daphne du Maurier, maar hier wordt hij niet uitgesproken. John wijst z'n vrouw op de twee bejaarde vrouwen, maar wil niet dat het opvalt wanneer ze kijken.

Don’t look now begint met een ijzersterk staaltje editing, waarbinnen bovennatuurlijke verbanden worden gelegd op een manier die deed denken aan Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922). Wat is het ontzettend jammer dat de film me daarna eigenlijk geen moment meer echt wist te boeien…

Ik denk dat vooral lag aan het scenario. Het verhaal vond ik tamelijke quatsch, een echte richting ontbrak en veel spannender dan tijdens de opening wil het allemaal niet meer worden. Artistiek sterk, maar inhoudelijk pakte Don't Look Now me gewoon niet. Het is mij verder een waar raadsel waarom deze film onder de noemer Horror valt hier. Goed, die paranormale vrouw is aardig, maar daar blijft het ook wel bij. Sutherland werkte een beetje op de zenuwen in de hoofdrol, hij paste niet echt in het plaatje. Julie Christie vond ik dan al beter.

De setting (Venetië) vond ik aardig, maar ze leed aan hetzelfde euvel als het verhaal: na de introductie weet ze nauwelijks meer te intrigeren. Bij vlagen wordt het zelfs saai, en ook de (wederom) sterk gemonteerde finale kan Don’t Look Now dan niet meer redden.

1.5*

Don't Look Now, een film die in veel toplijsten voorbij komt en vaak wordt omschreven als een sfeervol, spannend en soms doodeng meesterwerk. Door de sterke openingsscène zat ik er meteen in. Helaas werd ik er een paar haltes verder weer uitgegooid als de film vervolgens enkel nog bezig lijkt te zijn met sfeer creëren. Dat deel lukt ook prima, Roeg zet als geen ander een naar sfeertje neer, waar de hele tijd iets dreigt te gebeuren, maar het gebrek aan intrigerende ontwikkelingen maken de film voor mij oninteressant. Spannend wordt het niet, laat staan doodeng. Het wordt vooral vaag en verwarrend. Krullenbol Donald Sutherland en zijn snor werken daarnaast wat op de zenuwen. De mooie Julie Christie speelt daarentegen een sterke rol. De bekende seksscène is overigens alles behalve mooi te noemen, vond 'm vooral ongemakkelijk ogen. Al met al heeft Roeg zeker oog voor sfeer - want die is hier prima - maar verder is het me allemaal te oninteressant om echt te kunnen boeien.

3 sterren.

Ondanks de fraaie cinematografie in een grijs Venetie is deze film een behoorlijke tegenvaller gebleken. Meer dan een film over een gezin dat waanbeelden ziet van hun overleden dochtertje en hulp krijgt van een medium gaat het over een man die een dochter is kwijtgeraakt en in Venetië een kerk gaat restaureren. Alleen als je van dat laatste uitgaat is het lange middenstuk van de film te accepteren, wat het zwakste deel van de film vormt. Qua verhaal was het lastig meeleven (vader en moeder verliezen dochter dus dumpen ze maandelang de andere rouwende kinderen uit het gezin om zelf bij te komen in Venetië) en met Sutherland's kille acteerprestatie wordt het er niet makkelijker op, met geen van zijn rollen (vader, restaurateur) wist hij mij te overtuigen. Met de ontknoping wordt vervolgens elk restje realisme wat er nog was doodgeslagen (een seriemoordende bejaarde dwerg verkleed als roodkapje, really?).

Fraaie cinematografie en montage, geldt ook voor het camerawerk, al neigt dat een hele enkele keer richting het pretentieuze, maar verder vrij mager. 2*

Gedrocht.

Don't Look Now als horrorfilm beoordelen is anno 2017 niet meer echt aan de orde. Zelfs als thriller is het al heel diep graven naar wat spanning, zonder die laatste 10 minuten zou het echt helemaal nergens over gaan. Dat likje paranormale is verre van genoeg voor deze genreaanduiding.

Compleet los daarvan is het vooral een gortlelijke en sfeerloze film. Een aantal ridicule acteerprestaties (Sutherland voorop, maar ook die oude vrouwtjes zijn niet om aan te zien), een vreselijke klankband, het typische grijsbruin-grauwe 70s kleurenpalet en krakkemikkige editing zorgen ervoor dat het los van alles nooit een prettige kijkervaring wordt. Af en toe probeert de film wel iets visueels te doen, maar dat maakt het vooral genanter.

Het "vage" van deze film zou dan nog enig troost kunnen brengen, maar de film zelf is zo troosteloos dat ook dat element compleet oninteressant wordt. Het hele gebeuren sleept zich maar voort, 110 minuten lang vastgebijteld in dezelfde stortvloed aan lelijkheid. Als kijker had ik helemaal geen interesse in de personages, noch het plot.

En nog even los van de film zelf maar, maar films als deze geven verder een perfecte illustratie waarom ik doorgaans geen enkele interesse heb in genrelijstjes. Als genreliefhebber is 90% van zulke lijsten ongerelateerde nonsens als dit, wie zin heeft in een avondje leuke genrefilm kijken kan zulke lijsten maar beter mijden. Kan niet de bedoeling zijn.

Deze film ... never again.

0.5*

on a roll, are you?

Geen woord over de briljante score van Pino Donaggio?

Snap best dat men hier lelijk- en slordigheid in ziet maar dat voegt voor mij enkel toe aan de bevreemdende ervaring die Dont Look Now is.

De roll is zo'n beetje afgelopen denk ik. Vakantie zit erop, de volgende weken veel minder "gaatjes" te vullen. U mag weer gerust ademhalen

dutchtuga: ook bevreemdend is een term die ik absoluut niet bij deze film kan plaatsen, maar als de sfeer voor geen meter pakt is dat ook onmogelijk denk ik.

'Don't Look Now' van Nicolas Roeg werd destijds ten onrechte in de markt gezet als een soort horror-thriller. De film gaat echter over het grootst mogelijke verdriet en hoe je daar in de rest van je leven verder mee om moet gaan: de dood van een kind. Het tegelijkertijd prachtige maar zeker in de jaren zeventig ook vervallen Venetië speelt daarbij een belangrijke rol als vergankelijk decor. Zelden werd de wanhoop van sex beter in beeld gebracht dan in de anti-cyclisch gemonteerde bedscène tussen Donald Sutherland en Julie Christie. Een film die je leven lang beklijft.

J. Trier about Roeg’s richly suggestive, nonlinear approach to time in his masterpiece Don't Look Now

Met het overlijden van Roeg vandaag een 'goede' reden deze klassieker eindelijk eens te kijken.

De openingsscène, tja, die doet het hem natuurlijk. Ik had hem overigens ook al wel eens voorbij zien komen (oa bij Zomergasten met Tom Barman als ik me niet vergis). Geweldig staaltje spanningsopbouw, fantastische editing en superdramatisch einde. Vervolgens verplaatst de film zich naar Venetië dat in die tijd in de winter nog gewoon vrijwel op slot ging: de stad is desolaat en in verval. De immer betoverende Christie en een zichtbaar depressieve Sutherland proberen er hun leven weer een beetje op te pikken, maar krijgen te maken met omineuze voorspellingen, flitsen uit het hiernamaals, een seriemoordenaar en twee mysterieuze zussen.

Met mysterieus is het kernwoord van deze film denkelijk wel genoemd. Bij alles en iedereen krijgt de kijker door de montage en de (puike) muziek een slecht gevoel, of het nu een hoteleigenaar, een politiechef of een priester is. Constant wordt de spanning zo aangezwengeld; hoe en wat is er nu precies gaande daar met het stel? Wie van de twee is er eigenlijk langzaam gek aan het worden? Wie op zoek is naar hapklare antwoorden zal ze aan het eind alleen niet vinden: Roeg vindt het genoeg om met wat suggesties te smijten en het daarbij te laten. Het gepsychologiseer kan daarna aan de keukentafel thuis plaatsvinden.

Een paar scènes springen er wel uit: die opening dus, daarnaast een langdurige en fraai gefilmde seksscène maar óók zeker het ongeluk in de kerk: een staaltje spanningsopbouw en actie om je vingertjes bij af te likken. Soms meandert de film wat en ben je als kijker wel toe aan iets meer 'meaty verhaal', maar Don't Look Now houdt het ook dan vooral bij sfeervolle suggestie en dromerige mysterie.

Al met al een fijne eerste postume kennismaking met Roeg, maar geen overdonderende.

de magnifieke puzzel die Roeg hier voor onze voeten gooit, krijg je zo goed als volledig klaargelegd op het einde maar ik ben vooral dankbaar voor de weg er naar toe. Een messcherpe montage, de herkenningselementen om het voorgevoel te illustreren zoals de kleur rood in het algemeen en het meisje in rood jasje in het bijzonder, de 2 zussen die overal verschijnen, vensters die openzwaaien en natuurlijk de locatie van Venetië in de winter met lege, duistere straatjes, gesloten hotels (kamers met lakens over de meubels) en in de kanaaltjes horen we geen zingende gondellaars maar politie mensen die op zoek zijn naar een serie moordenaar. Het scenario suggereert Religie als duistere kracht maar voor Roeg zijn de echte demonen trauma's en onverwerkt verdriet. Misschien dat Roeg zijn personages wat uit het oog verliest maar hij is geen klassieke verteller waardoor karakters en plot op de achtergrond geraken. Roeg maakt een film zoals een beeldhouwer met hamer en beitel een standbeeld uithouwt maw door te spelen met vormgeving (vooral montage en niet lineaire vertelstructuur) komt hij tot een eigenzinnige maar verduiveld knappe film.

Fixed Images of Eternity: Time, Perception, & Grief in ‘Don’t Look Now’

Uitstekende film waarin een koppel dat treurt om de dood van hun dochtertje een tijd lang in Venetië verblijven. Een film over rouwverwerking verpakt als een occulte thriller. Een aantal sterke scenes, die vooral vanwege de manier waarop ze gemonteerd zijn een onheilspellend gevoel weten op te roepen. Vol symboliek en terugkerende elementen is het echter geen gemakkelijke film.

“Nothing is what it seems…”

Sterk. Don't Look Now is sfeervol en dat het zich allemaal afspeelt in het verlaten en grauwe Venetië maakt het alleen maar beter. De film geeft je een fijn soort gevoel van paranoia, spanning en depressiviteit. Vooral Sutherland loopt als een zombie rond (is het gespeeld of verveelde hij zich echt?) en het is de prachtige Julie Christie die tenminste nog wat geïnspireerd acteerwerk laat zien.

Maar het is ook de rol die een bepaalde mate van apathie vergt van Sutherland, en het werkt goed. De film heeft een fijne onderhuidse spanning, en ieder nieuw personage lijkt wel een psychopaat of in ieder geval een duister persoon. Het einde is sterk gedaan, hoewel je door het slaapverwekkende acteerwerk van Sutherland weinig medelijden voelt met John Baxter. Of dat de bedoeling was weet ik niet.

Wow wat heeft die 4k disc van Studio Canal een fantastisch beeld. Echt schitterende transfer.

Wordt het er een betere film van, of alleen een mooiere film?

Enkel nog mooier. Het verhoogt daarmee wel het kijkplezier.

Nou, dan zal ik ook eens hopen die versie te zien. Maar op mijn oude teeveetje zal het wel niet veel uitmaken.

In elk geval tof voor jouw, Basto !

4k heeft idd enkel zin op een flink groot scherm en dan moet het ook nog goed staat afgesteld. Verder kan ik ook nog steeds genieten van dvd en laserdisc. Het heeft allemaal z’n charme.

Geen makkelijke film. Don’t Look Now is een vrij ontoegankelijke horrorfilm met een hoge artistieke waarde, maar daardoor wel lastig is om in te komen. Nicholas Roeg schept sfeer als geen ander en lijkt perfect te weten wat hij doet, maar door zijn wat onnatuurlijk vertelling heeft de film iets verwarrends. De film is vaak doodstil - geregeld hoor je enkel de sound design van voetstappen of gekraak - en bijzonder gemonteerd, waarbij het soms lastig is te zien wat er nu aan de hand is. Neem een scène waarin Donald Sutherland het raam opent, een deur open vliegt, een vrouw iets in haar oog krijgt en in het toilet met een nogal angstaanjagende toiletjuffrouw met ons hoofdpersonage Julie Christie spreekt. Je vraagt je geregeld af waar je nu precies naar kijkt.

Dat stukje mysterie is wel een grote kracht van de film. Wie is de persoon in het rode gewaad? Wat is de rol van die twee gezusters? Wat gaat er met onze hoofdpersonages gebeuren? Vragen die lange tijd onbeantwoord blijven. Verder zorgt Roeg voor een kille sfeer. Ik bedoel, hij laat Venetië ogen alsof het Engeland is; het is grauw, bewolkt en alles is grijs of bruin. Evenmin kil en rauw voelt de veelbesproken seksscène tussen Donald Sutherland en Julie Christie. Een ongemakkelijke wat mij betreft, vooral door Sutherland en z’n snor. Ik weet niet, het is toch een beetje alsof je je aardrijkskundeleraar ziet neuken.

3,5 sterren.

Deze film stond hoog op een aantal lijstjes. 3.64 hier en op IMDB 7,2. Toch geen misselijke cijfers. Maar anno 2020 vond ik hem toch niet zo heel erg goed. Het tempo is laag en daarbij is de hele film eigenlijk een beetje vaag. Op de laatste tien minuten na, want dan komt eindelijk de clou. Daar zit je dan ruim anderhalf uur eerst naar te kijken. Ik denk als ik heel eerlijk ben, dat deze film zeker met dit tempo in een boek veel en veel beter zal doen. De film leent zich niet echt voor een film. Daarvoor is het tempo te traag het thrillerelement te weinig en ook het ghosty gedeelte minimaal. Misschien bij een remake dat de film veel beter uit de verf zou komen. Kijk je door alles heen, dan is het verhaal best aardig en is ie verder best verteerbaar. Venice ziet er wel erg grauw en oud uit. Bovendien lopen er wel heel weinig mensen buiten. De duiven hebben duidelijk de overhand. Beetje gek ook is dat er Engels en Italiaans wordt gesproken, maar het Italiaanse gedeelte wordt niet vertaald. Tja nou mijn Italiaans is dus 0,0. Toch wel jammer, want je mist toch wel wat details als is de film verder goed te volgen. Het schijnt zo te zijn geweest dat de twee Donald en Julie (nu 85 en 80) toen ook een liefdesrelatie hadden dus die fijne vrijscene zag er goed uit. Technisch is ie dan ook fraai gemaakt en de 4K restoratie is ook prima. We zien hier en daar nog wel wat ruis, maar als je de oude beelden bekijkt is ie aardig opgelapt. Okay geen topper voor mij wel een kleine voldoende.

Film 3.0

Beeld 4.0 (4K)

Geluid 4,0

Dat grauwe en die duiven is natuurlijk voor sfeer en versterkt het gevoel van eenzaamheid en verlies waar de hoofdpersonen mee worstelen. Los daarvan had je natuurlijk nog geen massatoerisme in 1973 en werd Venetië ook niet overlopen.

Geef de film nog eens de kans overveen paar jaar. Geen enkele remake zal ooit in de buurt kunnen komen van dit meesterwerk. Maar veel meer dan het verhaal, zit de kracht m in de unheimliche sfeer.

Herzien en ik vond hem zeer saai geworden. Te veel opvulscènes, tergend traag en de slotscène heeft inmiddels veel van zijn kracht verloren. Ook tenenkrommende acteerprestaties.

Erg goeie film waar je wel ff voor moet gaan zitten. Past helaas niet meer bij deze tijd waarin alle emoties en horror momentjes voorgekauwd zijn, zodat de kijker er niet teveel bij hoeft na te denken. Laat de metafysische sfeer van een nog niet door massa toerisme verpest Venetië op je inwerken. Staat op de 8ste plek op de lijst van 100 beste films door het British Film Institute. Aanrader!

Indringende sfeervolle film over een koppel die na een tragisch ongeval hun dochter heeft verloren. Hoewel ze de gebeurtenis achter zich hebben kunnen laten, worden de oude wonden extra diep opengehaald wanneer ze twee bizarre zussen ontmoeten in Venetië. Één van die zussen is waarzegster en sindsdien ziet John zijn dochter overal verschijnen.

De film is erg subtiel en heeft ook op technisch vlak heel wat te bieden. Zeer mooie camerastandpunten en montage. De vrijscène bvb was erg apart en zag ik nog niet eerder bij andere films waarbij deze verknipt en gemonteerd was. Best wel geslaagd en het straalde hier wel extra liefde en passie uit voor me. Ook de muziek was erg treffend, mysterieus ook en goed passend bij de dreigende soms onbeduidende sfeer van de film.

Venetië was een prima locatie met zijn vele grauwe en donkere steegjes. Het water komt hier ook ironisch prominent naar voren. Prima acteerwerk ook. Mooi!

Met veel plezier gekeken. Hier en daar wat oubollig, maar je kunt je voorstellen dat deze film 50 jaar geleden een zeer sterke indruk achterliet.

Nicolas Roeg greep, nu ook als regisseur ,naast een Bafta-beloning.

Naar een novelle van Daphne du Maurier, is zijn "Don't look now" nochtans een goedgemaakte en behoorlijke spannende film. Ook cinematografisch best in orde, met scènes die af en toe aan Hitchcock deden denken en met een puik acterend duo Julie Christie-Donald Sutherland in de hoofdrollen.

Was het over de ganse lengte van de film mysterieus, het slot, heel laat wel te voorspellen, had een horrortintje, maar met die donkere, smalle, geheimzinnige wirwar van steegjes en het geheimzinnig water, lag ook dat wel in de lijn van de verwachtingen.

Het beste wat ik zag van Roeg.

Aan alles merk je dat het hier om een jaren 70-product gaat: de glorieuze snor van het hoofdpersonage, het onfunctioneel naakt, maar ook de grauwe sfeer en het trage tempo. Je moet er dus wel even voor in de stemming zijn.

Maar ondanks dit alles heeft de Don't Look Now de tand des tijd aardig doorstaan. De film werd erg knap gerestaureerd, waardoor de felrode kleuraccenten beter tot hun recht komen en voor een boeiend contrast zorgen met de grijze, winterse tableaus. Voorts hangt er van begin tot eind een lugubere spanning in de lucht. Tot slot is het fijn om eens beelden van Venetië te zien zonder cruiseschepen of selfie sticks in de achtergrond.

Het grootste pijnpunt van deze film is m.i. Donald Sutherland. Hij liep er echt bij als een houten klaas. Zeer knullige rol. Julie Christie, zijn tegenspeler, deed het oké zonder verder een onvergetelijke indruk te maken. Wel intrigerend waren de blinde dame en haar compagnonne de route.

3*