21 Grams (2003)

Meesterlijk!! Verder geen woorden voor.

Verwarrende film. Daardoor wordt de film juist goed. Goed acteerwerk. Maar niet de beste film die er is. 3,5*

Is het leven opzich altijd makkelijk dan?? Deze film is gewoon erg realistisch.. en gaat niet alles voor kouwen aan de kijker.. als je de film goed volgt.. en oprecht volgt dan is de film toch prima te begrijpen??

Ook de handelingen van de personages zijn realistisch.. en de personages boeiend genoeg om te volgen..

goed acteerwerk, maar...

ik heb door de hoge waardering hier de film afgekeken anders was ik voor de eerste 20 minuten al afgehaakt, het is te frustrerend en verwarrend zeker als je zonder enige weet van verhaal de film ga kijken

het is puur het monteerwerk wat ik niet kan waarderen, maar dat is mijn persoonlijke smaak, misschien na een 2de keer (ooit) kijken dat ik tot een hoger cijfer komt, dit had ik ook met memento welke van achter naar voor word gemonteerd met overlappende stukken

tot nu toe een 2*

hmm vond het een goede film,maar niet zo bijzonder als velen hier,af en toe wat langdradig.

Wel heerlijk die tepels van watts...hmmm

Sterke film met een niet zo simpele verhaalijn. Er bij blijven dus en dit wordt beloond.

De muziek was bijzonder sterk..

vier en halve ster

Gezien de rating hier en op IMDb een tegenvaller. Eigenlijk niet meer dan een redelijke dramafilm.

Verhaal is niet alledaags, en daardoor best boeiend, maar de uitwerking ervan vind ik tegenvallen. Op sommige punten is de film langdradig en wat saai.

De makers hebben er voor gekozen de film niet chronologisch te laten afspelen. Dat hoeft an sich geen verkeerde keuze te zijn. In Pulp Fiction deed dat de film zeker goed. Daar was het echter zo dat er grote uitgesponnen stukken waren die door elkaar gehusseld werden. In 21 Grams blijft het verhaal steeds door elkaar schieten, wat op sommige momenten zeer verwarrend is. Zeker in het begin, waar voor mij eigenlijk geen touw aan vast te knopen was.

Op sommige punten levert het niet-chronologisch vertonen van het verhaal een positieve bijdrage, maar meerendeels is het storend. Ze hadden het moeten laten bij een enkele flashback in plaats van voortdurend blijven switchen.

Het acteerwerk tenslotte was prima in orde, maar dat weet de film niet te 'redden'.

3*.

Het is werkelijk een prachtige film. De kunst zit hem echt niet alleen in de niet chronologische volgorde, maar ook in het aangrijpende verhaal. Bij Memento had ik alleen het eerste. Naomi Watts blijft een helem mooie vrouw. Sean Penn acteert gewoon goed en de gezichtsexpressies van Benicio Del Toro zijn heel mooi om naar te kijken. Heeft me aangenaam verrast deze film!

Bleef er juist extra goed bij door de montage. Werkte voor mij dus wel, intrigeerde me, wilde het persé snappen. Wel grappig: na drie kwartier kreeg ik een beetje vat op het verhaal, een kwartier voor het einde dacht ik het te snappen, maar uiteindelijk ging het toch anders. Wel een film waar je niet teveel bier bij moet drinken.

Goede film, ondanks dat ik niet zo van drama's hou. Hou je daar wel van? Knock yourself out!

Deze film vond ik echt een afknapper. Vergezocht, pretentieus en zo zwaar op de hand dat alle geloofwaardigheid compleet verdwijnt..

Een zwaar overgewaardeerde volkskrantfilm. Het enige aardige (naast de prima acteurs) is dat je door de niet chronologische vertelstijl je gedachten wat meer moet laten werken dan bij een lineaire narratieve structuur.

Waarschijnlijk dat veel mensen 'm daarom zo geweldig en diep vinden, maar dit is eigenlijk ook maar een kunstgreep die al vaker vertoont is en bij dit verhaal niet eens zoveel meerwaarde biedt.

How many lives do we live?

How many times do we die?

They say we all lose 21 grams... at the exact moment of our death. Everyone. And how much fits into 21 grams?

How much is lost? When do we lose 21 grams? How much goes with them? How much is gained? How much is gained?

Twentyone grams. The weight of a stack of five nickels. The weight of a hummingbird. A chocolate bar.

Meesterlijk schrijnend. De beste van de reeks in mijn ogen.

schikbarend hoeveel negatieve reacties deze film oproept op deze site, een waar meesterwerk is het, zijn maar weinig films waar alle mogelijke criteria voor een goede film samen komen, dit is er een van.

Dit is een absoluut meesterwerk van de Mexicaanse regisseur Inarritu die ons al films als 'Amores Perros' en ' Babel' afleverde.In '21 Grams' komen de grote thema's aan bod:leven en dood,schuld en boete,liefde en eenzaamheid.Inarritu verweeft de levens van de drie hoofdpersonages op zo'n ingenieuze wijze aan mekaar dat dit een parel van een film, een gitzwart drama oplevert.Nergens wordt de film larmoyant of stroperig.Inarritu wil de kijker een boodschap meegeven:leven en dood zijn met mekaar verbonden en het leven schuilt vol tragiek.Dit werkt hij op zo'n magistrale wijze uit dat je verstomd achterblijft.Jack,een ex-bajesklant wil zijn leven beteren en wijdt zijn leven nu aan Jezus die voor hem zijn redding betekent.Maar op een dag slaat het noodlot toe.Hij veroorzaakt een ongeval waarin twee kinderen en een man om het leven komen. Christina,de moeder en echtgenote blijft verweesd achter en kan haar verdriet niet verwerken.Ze stort zich op de drank en drugs om de pijn te verzachten.Als laatste is er de terminaal zieke wiskundeleraar Paul die nog maar een maand te leven heeft.Hij heeft dringend een donorhart nodig.Zijn relatie zit al even in het slop, temeer omdat zijn vriendin van hem een kind wil en hij daar is hij pertinent tegen.De levens van deze drie raken verstrengeld daar de wiskundeleraar het hart krijgt van Christina's man en wanhopig op zoek gaat naar de donor.Hij raakt verliefd op Christina maar durft aanvankelijk zijn geheim niet prijs te geven.Ondertussen zit Jack in de gevangenis waar hij zijn innerlijke demonen probeert te verdrijven.Hij was clean van drank en drugs en was terug op het rechte pad,waarom moest dan uitgerekend hem dit overkomen?Hij worstelt dag en nacht met zijn geloof.Paul geeft zijn geheim prijs en Christina is aanvankelijk verbouwereerd maar sluit hem toch in haar armen.Als ultieme wraak wil zij Jack vermoorden.Ondertussen heeft Paul ook nog maar kort te leven daar hij opnieuw afstotingsverschijnselen krijgt.Als ultieme daad van liefde wil hij Christina's wens inwilligen, maar hij heeft het lef niet.Jack wordt verteerd door een zo' immens schuldgevoel dat hij Paul en Christina terug opzoekt en wil boetedoen.In de finale schermutseling schiet Paul zichzelf dood, hij offert zijn leven op want hij is toch terminaal ziek.

Hmm... Ik lette niet zo op tijdens deze film, dus moet eigenlijk een nog een keer zien. Misschien iets te ingewikkeld en ook niet boeiend. Andere mozaïekfilms van Iñárittu kan ik wel waarderen. Zeker Amores Perros heerst .

het is wel een redelijke drama, maar ik vond het zwaar irritant dat het verhaal niet chronologische word vertelt. bij elke scene moet je weer uit zien te vinden waar je in het verhaal zit. vooral in het begin zorgde dat bij mij veel verwarring op en had ik de neiging de film uit te zetten. gelukkig heb ik dat niet gedaan.

Misschien wel iets te ingenieus geconstrueerd over hoe de levens van een drietal aan lager wal geraakte mensen elkaar kruizen en overhoop halen. De chronologie is eruit gehaald, waardoor het eerste deel nogal verwarrend is. Watts, Penn en Del Toro zijn briljant, maar dat neemt niet weg dat dit eigenlijk een opgeklopt stukje onvervalst melodrama is. Iets te pretentieus, maar de vertolkingen houden het boeiend.

Eerste halfuur vond ik het echt lastig te volgen wat nou heden, verleden of toekomst was. Maar langzaamaan weten alle puzzelstukjes hun plaats te vinden en krijg je steeds meer waardering voor deze ijzersterke film! Sean Penn, Naomi Watts en Benicio Del Toro spelen allen hun rol uitmuntend, kan niet anders zeggen. Heftige, maar erg goede film!

4*

Deze film slaat in als een bom, woorden schieten tekort.

5*

Ik zie het.

How many lives do we live? How many times do we die? They say we all lose 21 grams... at the exact moment of our death. Everyone.

Het tweede deel uit Iñárritu's trilogie over het menselijke leed is me weer uitstekend bevallen, toch ben ik niet volledig positief te vinden over deze film. Amores Perros had ik jaren geleden al eens gezien en zopas nog eens herkeken om tot de conclusie te komen dat het een meesterwerkje is. Babel had ik ongeveer een dikke 2 jaar geleden in de bioscoop gezien en ondertussen ook weer op DVD gekocht gehad. En 21 Grams.. tja, dat was de enige die ik nog nooit gezien had afgezien van een kort stukje dat ik ooit op Canvas zag.

De film begint nogal behoorlijk chaotisch en dat is dan ook meteen de grootste manco van deze film. De film heeft in de eerste 15 minuten dan ook te lijden aan een veel te snel tempo en een erg verwarrende voorstelling van de personages. De camera springt werkelijk van de ene scène naar de andere zonder dat die beelden al te veel zeggen. Pas na dat pijnlijke kwartier komt de film goed op gang en begin je het verhaal beter en beter te begrijpen, het is dan ook vanaf dat moment dat je in het verhaal gesleurd wordt. Hoewel de drama's die de verschillende personages ondervinden weer aangrijpend zijn, was het verhaal minder origineel dan ik gehoopt had. Waar Amores Perros een overvloed had aan symbolische scènes en het mooi in beeld brengen van bepaalde levenswijsheden, daar faalde deze toch wel een beetje..

Maar zoals eerder gezegd was het verhaal dus weer heel aangrijpend, was de film weer gevuld met leed en is er weer sprake van ijzersterk acteerwerk, al heeft de film natuurlijk wel een heel goede cast, een cast die zeker niet beter is dan de Mexicaanse cast uit Amores Perros. Zo worden de belangrijkste rollen gespeeld door o.a. Sean Penn, Naomi Watts en Benicio Del Toro. Typisch voor de drie films van Iñárritu is dat er altijd een enkele gebeurtenis centraal staat die het leven van verschillende mensen op een fascinerende manier aantasten. Waar dat bij Amores Perros een auto-ongeluk was, en bij Babel een kogel, daar is dat hier een aanrijding.

Toch vond ik de film minder aangrijpend dan Amores Perros en Babel, al blijft het wel een sterke film van één van mijn favoriete regisseurs.

3.5 sterren

Ik had er nog nooit van gehoord, maar heb afgelopen nacht zitten kijken..

En een van de betere films..die ik dit jaar heb gezien...

Mooi drama.. met veel gevoel gemaakt,..

Een zeer realistisch drama. Wat ik het mooiste vind is dat ze op het hele ongeluk geen zout leggen, ze maken er geen emotionele toestand van. Juist de hardheid van het leven en hoe mensen er mee omgaan staat centraal. 4*

Realistisch? Bijeengeraapt en vergezocht zul je bedoelen..

Waarom vind je het verhaal vergezocht? Lijkt mij anders iets dat in het echt ook zou kunnen gebeuren..

Helemaal met je eens. Ik vond het verhaal niet eens zo bijzonder en er zat niets in wat je bij blijft. Verder was het acteerwerk prima in orde, maar daarvoor alleen vind ik de hoge scoor een beetje te veel.

Ik vind de manier waarop je een film brengt en in welke volgorde geen noodgreep. Kijk naar Memento, zonder het te vertellen zoals het verteld is, is het geen Memento meer. Dit geldt hetzelfde voor deze film, de zoektocht van de personages naar hun betekenis in het geheel zie je terug in de manier van ''vertellen''. Een van Gogh schilderij is toch ook niks zonder kleur... Noem je het gebruik van kleur dan gelijk een noodgreep of een ingrediënt tot succes.

Erg goede voorganger van Babel. Wist trouwens eerst niet dat Babel van een triologie kwam. Maar toch heeft deze van Babel (en denk ook Amorres Perros die ik nog moet zien) 1 groot ding gemeen: een verhalendrieluik die over 1 bepaald oorzaak gaan en dat dingen met elkaar verbind. Babel had al zo'n schitterend vehaal. Ook in 21 Grams kom je hetzelfte methode weer tegen. Hoe goed het hierin ook word verteld, toch is het verhaal in Babel wat meer uitgebreider en groter. Al wil dat niet zeggen dat 21 grams ook wel behoorlijk ingewikkeld is. Aan het begin van de film denk je echt van: WTF??? dan is er echt geen touw aan vast te knopen en loopt echt alles door mekaar en moet je echt erg focussen op de tijdlijn en op de personages. Na ongeveer een half uur is het puzzel en de connectie tussen de 3 hoofdpersonages wel compleet maar toch hangt er wel een hoop omheen. Ik vond om te beginnen Sean Penn weer erg goed spelen als Paul Rivers, die eerst terminaal was maar na een donorhart toch weer in leven kon blijven, Benico delTorro als een robuuste ex-bajasklant Jack Jordan en Naomi Watts als een moeder genaamt Christine. 21 Grams word ook in lagen verteld, na een onduidelijk begin komen we bij het eerste laag waarbij Jack de kinderen en man van Christina aanrijd en de hart van de man van Christina gedoneert word naar Paul. Zo denk je als eerst: Nou is het eigenlijk al een beetje afgerond, nee, want nu gaan we naar de laag van de gevolgen van de hele situatie: Christina is helemaal kapot, Jack zit met een enorm schuldgevoel en Paul loopt fluitend met de hart van Christina's man door het leven. Maar dan komt er dus een connectie tussen Paul en Christina waar liefde en vooral vreemdgaan een rol spelen... en wraak. Want Christina wil dat Paul helpt om jack te doden. En zo komen we bij een verbazingwekkend climax Voor degene die de film nog niet helemaal begrepen hebben, kunnen ze me spoiler hierboven lezen.

Maar opzich toch weer heel erg knap gemaakt. Je moet wel heel goed de tijd nemen om zo'n drieluik te maken en de kijkers moeten ook heel goed opletten en nadenken, want het zit opzich rommelig in elkaar kwa tijdslijn. Net als bij Pulp Fiction en Memento. De armzalige achterbuurtlocaties van LA gaven ook een rauw sfeertje.


Voor Sean Penn was 2003 een topjaar, aangezien hij toen ook nog een prachtige rol kreeg in Mystic River. En Innaritu heeft ook met deze een prachtig werkje afgeleverd. Ik ga ook maar eens snel Amorres Perros op de kop tikken en ik hoop dat Innaritu in de toekomst ook nog een keer zon film gaat maken.

4,0*

voor mij een van de beste films ooit

Beetje te AMERICAN