Touch of Evil (1958)

hmmmm........ het enige intrigerende aan de personages vond ik de vraag waarom er in hemelsnaam niet gewoon een mexicaanse acteur is ingeschakeld om Vargas te spelen ipv de bij tijd en wijle vervelende Heston......

Heston was ingehuurd om in deze film een Amerikaanse D.A. te spelen. Sterker nog, het hele oorspronkelijke scenario speelde zich in de V.S. af.

Welles heeft het scenario aangepast en vervolgens ook Heston's rol veranderd naar die van een Mexicaan.

Een andere (echt Mexicaanse) acteur in die rol was niet mogelijk aangezien de financiering van de film was gebaseerd op deelname van Heston. Deze laatste is zelfs verantwoordelijk voor het feit dat Welles de film uberhaupt heeft kunnen regisseren. Oorspronkelijk was er door de studio namelijk een andere regisseur aangewezen, maar Heston wilde echt alleen Welles.

Charlton Heston heeft tegenwoordig een (gedeeltelijk terecht) slechte reputatie, maar in die tijd heeft hij in Hollywood veel goed werk verricht. Mag ook wel eens gezegd worden.

Eindelijk gezien.

Ik prefereer Citizen Kane nog altijd. Echter is Welles tot nu toe niet in staat geweest om mij 100% te bevredigen. Touch of evil is vooral een film met twee gezichten. Laat ik dan meteen de minpunten opsommen.

Dat Welles continu de fout maakt om stuk voor stuk irritante personages af te leveren was mij persoonlijk in Citizen Kane al onbetwistbaar . Maar dit slaat werkelijk alles. Dat moteleigenaar moet welhaast een van de meest ergerniswekkende personages ooit zijn. Een hoop overacting voor niks. Verder nog meer irritaties door acteurs te bespeuren. Die Uncle Joe Grandi, zijn hele bende en uiteraard Welles. Wat heeft die man toch een irriterende stem zeg. De film dateert 17 jaar na Citizen kane, onvoorstelbaar in feite als je ziet hoe vreselijk de man eruit ziet.

Zoals ik al eerder beduidde, een film met twee gezichten. Aan de ene kant een sterke thriller, anderzijds erg flauwe film. Dat hele gebeurtenis met die Mexicanen in die motel. Wat moet je daar nou van denken? Kan iemand mij overigens vertellen waarom Welles zijn acteurs voortdurend zo vlug en door mekaar laat spreken? Behoorlijk hinderlijk. Qua acteren steken Heston en Leigh boven de rest, alhoewel het mij pas na 3 kwartier duidelijk werd dat Heston een Mexicaan moest voorstellen.

Meest positieve aan de film zijn de visuele aspecten. Erg mooie kleurgebruik, interessante cameravoering en duistere sfeer. De soundtrack was her en der wat bombastisch maar over het algemeen fijne soundtrack. Alhoewel het totaal niet in de prent past. Aardige film dus doch hopend om bij zijn volgende werkjes iets meer voorgeschoteld te krijgen.

Welles een irritante stem? Jij bent de eerste die dat vindt volgens mij.

Lekker boeiend..

Geweldige (laatste?) Noir.

Mooiste openingsscene die ik in tijden heb gezien, verder is de film gewoon visueel uitmuntend.

Orson Welles is geweldig in zijn rol als corrupte agent. Alles wordt afgemaakt met een mooie soundtrack.

Dat Noir-genre bevalt me steeds meer!

4.5*

An old lady on Main Street last night picked up a shoe. The shoe had a foot in it. We're gonna make you pay for that mess.

De film zit vol met geweldige quotes, zoals hierboven, bijna allemaal uitgesproken door de magnifieke Orson Welles. Dit is tot nu toe echt zijn meesterwerk voor mij. Geweldige karakters, een mooie sfeerzetting, een aantal prachtige memorabele scènes en ook nog eens van die geweldige Jazz muziek.

Maar het knapste blijft de openingsscène, je ziet dat er iets in koffer wordt gelegd en i.p.v. op de karakters te letten begin je meer en meer de auto in het oog te houden met de vrees dat die elk moment kan ontploffen. Nog nooit zo gefascineerd naar een beginscène zitten kijken. Maar ook de sfeerzetting is echt knap, zeer mooi gebruik van licht en schaduwen. Ook de bijrollen zijn echt goed. Vooral Marlene Dietrich als Tanya vond ik echt cool en mysterieus maar ook passeren er wel een aantal bekende de revue, Zsa Zsa Gabor, Joseph Cotton, ... De scène in het motel waar Susie wordt ontvoerd is trouwens een vreselijk creepy scène Over Charlton Heston zij de meningen precies wat verdeeld maar daar had ik nu niet echt problemen mee.

De beste van Welles hand tot nu toe en ik twijfel of ik er nog een beter ga vinden.
4.5*

Spijtig alleen dat ik zo'n lelijke hoes heb, die van hier op de site is veel mooier.

Net als bij Citizen Kane zie ik in dit werk dat Orson Welles een groot genie was op filmisch gebied, maar echt voor de volle mep pakken wou Touch of Evil me ook weer niet. De openingsscenes beloofden veel goeds, maar wat daarna is gebeurd, is bij mij niet echt wezen hangen, wel dat het niet vervelend was om te zien. Al met al een prima film met leuke karakters: vooral Orson Welles als dikke klootzak/politie-agent, is geniaal prachtig.

De 'dc' versie gezien en ik moet toegeven, waar Citizen Kane mij nooit heeft kunnen boeien, doet deze dat des te meer. Wat een uitstekende openingsscène (gelijk het beste van de film) dat al gelijk de toon zet voor de rest van de film. Mooie sfeervolle cinematografie waardoor de film dynamisch en continu in beweging blijft. Ook de ondersteunende soundtrack draagt bij aan de sfeer. Het acteren was aardig, maar de vertolking van de personages (ja, dat zijn twee verschillende zaken) was bij de meesten precies goed voor de film. Wat mij betreft een uitstekende film-noir waarbij het vooral visueel gezien staat als een huis.

Vond ook deze met Welles weer niet echt super.

Veel film-noir elementen maar spanning was er te weinig. De score was soms te braaf en het verhaal vond ik te mager om die spanning te gaan leveren al zit het plot wel snor.

Het camerawerk is allemaal goed. Het vloeiende is leuk te zien en de schaduwen en lichtinval zorgen voor sfeer zeker bij de openingsscène. Al presteerde ze 10 jaar eerder met The Third Man veel meer.

Het acteren vond ik dan wel beter dan in The Third Man. Orson Welles vond ik goed passen als de norse dikke detective, Charlton Heston zet een topprestatie neer en Janet Leigh doet het ook nagenoeg perfect. Marlene Dietrich vond ik als die waarzegster een leuke toevoeging.

2de film die ik zag van Welles en staat nu op 3,25 gemiddeld. Hopelijk

kunnen Le Procès en Citizen Kane me meer overtuigen.

***

Wat mij betreft komt Touch of Evil nergens in de buurt van meesterwerken als Citizen Kane of The Trial.

Toch is ook in deze film het camerawerk weer subliem. Welles laat de camera vaak erg mooi bewegen en er worden prachtige zwart-wit beelden op het scherm getoverd. Nu eens worden deze beelden ondersteund door mooie muziek, dan weer is het geluid net iets te overdreven. Desalniettemin een soundtrack van hoog niveau.

Heston als fop-Mexicaan vond ik erg goed. Voor zijn karakter voelde ik ook wel het meeste sympathie. Janet Leigh doet vlekkeloos wat je van een vrouw in een film-noir kunt verwachten. Welles heb ik een beetje een dubbel gevoel over. Ik vond de dikzak af en toe bijzonder irritant. Niet alleen zijn personage, maar ook Welles als acteur. Toch lijkt me dit ook de bedoeling van zijn rol.

Het verhaal deed me niet zo veel, maar het verveelde me ook nergens. Op het einde wordt het plot nog op mooie wijze afgesloten in een spannende finale.

Touch of Evil viel me op veel fronten een beetje tegen. Het is vooral visueel een erg mooie film. Misschien moet ik de film nog eens totaal gefocust herzien. Want pas toen ik beginscène had teruggekeken na hier gelezen te hebben dat die mooi moest zijn, viel me op hoe goed deze inderdaad was. Wellicht heb ik meer van zulke mooie stukjes over het hoofd gezien, die aantonen dat Orson Welles vooral achter de camera een genie kan zijn.

3.5*

Vond ik persoonlijk de minste Welles die ik heb gezien tot hier toe.

Op zich geen slechte film-noir, maar ik heb er al betere gezien.

Ik kijk wel uit om meer werk van Welles te zien in ieder geval.

Toen ik Touch of Evil voor het eerst zag, was ik totaal overrompeld. Op de eerste plaats door het verbluffende camerawerk van Russell Metty, daarnaast door de complete mise-en-scene; een rommelig klein grensplaatsje, de vunzige locaties als de bar, het bordeel en het verblijf van Marlene Dietrich. Dit was de eerste film die ik van Orson Welles zag, ik had nog nooit van hem gehoord! Ik was een jaar of veertien, geloof ik. Er zit voor mij dus erg veel sentimentele waarde aan deze film.

Een aspect van recensies van deze film wil ik graag even onder de loep nemen. Het wordt vaak een film noir genoemd, terwijl het hier toch erg weinig overeenkomsten mee vertoont. De term film noir is erg discutabel, maar we kunnen er in ieder geval van uitgaan dat het misleiden van de protagonist door een verleidelijke vrouw (soms ook een dominante man, zie Laura 1944) de kern van film noir vormt. Ze heet niet voor niets de "femme fatale," de vrouw die de man ten onder brengt ten gunste van haar persoonlijke belangen. Niets van dit alles is in Touch of Evil aanwezig. Het contrastrijke zwartwit-camerawerk en de desorienterende camerastandpunten passen in de stroming van film noir, maar de verhaallijn heeft hier niets van weg. Het is een politiefilm met dramatische elementen.

Wat maakt de film zo goed? Het belangrijkste aan de film is de gehele broeierige atmosfeer: de sfeervolle fotografie, de over het algemeen diegetische muziek en de mise-en-scene. Ten tweede het acteerwerk, zoals altijd in een Orson Welles film. Ten eerste Orson zelf: magistraal! Soms is hij bijna onverstaanbaar en het heeft me even geduurd voordat ik alles wat hij zei kon ontcijferen. Joseph Calleia is ook briljant. Zijn karakter zorgt voor het hart van de film, de drama. De manier waarop hij zijn adoratie voor Quinlan laat zien is hartveroverend en zo realistisch weergegeven. Akim Tamiroff vind ik ook schitterend als Uncle Grandy. Hij is enigszins beangstigend en erg humoristisch. Heston als mexicaan is erg bijzonder en niet helemaal overtuigend. Toch vind ik dat hij hier zijn beste werk aflevert, simpelweg omdat ik niet van zijn overige werk houd. Wellicht niet geheel op zijn plaats, maar zijn verschijning draagt toch bij aan de algehele sfeer van de film. Janet Leigh, tja, wat kun je hiervan zeggen. De rol geeft haar geen uitdaging, het is een soort "screaming Fay Wray" rol: ze is het brave, maar erg sexy bruidje van Vargas (Heston), ze zorgt voor wat chit chat over het botsen van culturen en wordt volgespoten met heroine. Ondanks dit is haar verschijning een lust voor het oog tussen al die stoicijnse mannen. Het is niet voor niets dat Orson veel nadruk legde op de vormen van Janet Leigh. Afgezien van de feitelijk inhoudsloze rol doet Janet Leigh het prima in deze film. Tot slot een karakter waaraan ik me soms best kan storen: Dennis Weaver als de nachtwaarder van het hotel waar Janet Leigh wordt overvallen. Hij brengt het met humor, maar soms is het een beetje overdreven. Toch draagt ook zijn verschijning bij aan de gehele sfeer van de film.

Tot slot het belangrijkste element van de film: het is een prachtige relativering van goed en kwaad. Quinlanm is dan ook een heel interessant personage: hij lijkt in eerste instantie intimiderent en ontzagwekkend, vooral door zijn reputatie. Als er bewijs tegen hem aan het licht komt, lijkt het een vreselijke schurk. Als we horen hoe zijn vrouw is vermoord en hij nooit de dader heeft weten te pakken en als zijn beste vriend Pete (Calleia) overtuigd is van zijn werkzijze en hij hem "verraadt" en uiteindelijk zelf doodschiet, voelen we zelfs enige sympathie voor Quinlan. Zijn methode om de bommenlegger in de auto te pakken te krijgen is verachtelijk, maar als blijkt dat het de juiste dader is, worden we minder veroordelend. Heiligt het doel alle middelen? Deze film roept veel van dit soort vragen op en we krijgen hier geen antwoorden op.

Ja, dit is geen film noir, wel een meesterwerk! Ik kan zeer uitgebreid verschillende scenes bespreken, maar daar is dit niet de plek voor. Nog een pluspunt van deze film: de montage....o, die montage...!

@erniesam. Wat dacht je van een paar spoilertags (zodat plotwendingen onbekend blijven)?

Weet iemand of de versie met de muziek van Henry Mancini ook op dvd verkrijgbaar is? Ik heb twee versies van deze film op dvd en alletwee zijn de gerestaureerde versie. Deze versie vind ik absoluut beter (het openingsshot enkel met diegetisch geluid, geweldig), maar toen ik de film voor het eerst zag, was dit de versie met de muziek van Mancini. Dit is me altijd bijgebleven en ik mis het eigenlijk als ik deze versie zie. Dat is enkel puur nostalgisch gemijmer, hoor.

In de nieuwe versie zijn duidelijk enorm veel cuts aangebracht. Dit viel mij eerst op bij de scene waarin janet Leigh uncle Grandi voor het eerst ontmoet. Midden in deze scene wordt er geknipt naar de scene van het misdrijf, waarbij Quinlan in debat gaat met Vargas. Ik weet dat dit de wens van Welles was en dat Universal Studios liever scenes intact liet om de film makkelijker te kunnen volgen. maar bij deze scene met Janet Leigh vind ik die cut wel storend. Het gesprek heeft geen enkele punt waarop het interessant is om naar een andere scene over te gaan - en weer terug naar deze scene te gaan.

Anyway, weet iemand of deze oude versie op dvd is verschenen?

Thanks.

Deze box bevat 3 versies van de film:

DVD Savant Review: Touch of Evil (50th Anniversary Edition) - dvdsavant.com

Ik las een commentaar op deze film op IMDB. Dit betrof de actrice Joi Lansing, die de stripper speelt, die samen met Rudy Linnekar in de auto zit in de openingsscene. Als een van de Grandi jongens een flesje zuur naar Vargas gooit, mist hij hem en komt dit zuur op een poster op de muur terecht. Even tevoren zien we op deze poster een stripper staan (het is reclame voor de striptent ernaast). Hierop staat een afbeelding met een dame die verdacht veel op Joi Lansing lijkt. Dit is opmerkelijk, aangezien een van de strippers even later zegt, dat Zita (Joi Lansing) nog maar enkele dagen in de club werkte. Wellicht dat haar relatie met Rudy Linnekar, de rijkste man in Los Robles, haar deze positie bezirgde in de club (de vrouw op de poster is waarschijnlijk een belangrijke attractie in de club.

Hiermee kom ik op twee verschillende opmerkingen. Als het inderdaad Zita is, die afgebeeld staat op de poster, benadrukt Welles hier het feit, dat Zita een totaal onschuldig slachtoffer van omstandigheden was: een onbedoelde bijkomstigheid in de moord op Linnekar. Vargas weet het zuur te ontwijken en dit zuur vernietigd de hele poster. Zita is dus (wederom) een onschuldig slachtoffer in een situatie die haar helemaal niet aangaat.

Een andere benadering is het zien als een bestraffing van haar gebruik van invloed van buitenaf. Als Zita aan het begin van de film omkomt, weten we erg weinig van haar, behalve dat zij een "date' heeft met Linnekar. Als we haar later op de poster zien staan, weten we dat ze een attractie is in de club en later komen we erachter dat ze in deze club nieuw is. We ontkomen niet aan de gedachte, dat ze zich erg snel in de schijnwerpers heeft gezet. Wellicht geeft Welles hier een commentaar op het gebruik / misbruik van invloed van buitenaf: Zita wordt hier (een tweede keer) voor gestraft.

Eerlijk gezegd vind ik de eerste "verklaring" van deze symboliek met de poster de meest overtuigende, hoewel de tweede goed past binnen een belangrijk thema van de film; het misbruik van macht. In ieder geval is deze scene tekenend voor de hele film, die bol staat van kleine en subtiele details, die deze film zo ontzettend boeiend maakt.

Phoe, dit was mijn eerste film-noir ervaring sinds een hele lange tijd, had het genre altijd een beetje gemeden, niet expres maar aangezien mijn smaak het afgelopen anderhalf jaar flink verranderd is ben ik het eigenlijk een beetje uit het oog verloren, nouja tot een tijdje terug (na het herzien van Sunset Blvd) toen ik weer wat titels op mijn lijstje heb gezet en dit was daar een van. Het was wel weer even wennen (en ondanks de zeer fraaie openingscene) duurde het dan ook even eer ik er helemaal inzat. Het eerste dat eigenlijk opvalt is hoe geweldig de film geschoten is, prachtig hoe de camera in sommige scenes beweegt. Hier was Welles zijn tijd overduidelijk bijzonder ver mee vooruit. Van de film zelf vond ik (ondanks de genoemde pluspunten) vooral het eerste uur nogal standaard, het verhaaltje is niet echt bijzonder en het geheel moest het vooral hebben van het acteerwerk, hierin is het eigenlijk vooral Welles zelf die de show steelt, een beetje sneu trouwens om te zien hoe de man is verranderd sinds zijn rol in Citizen Kane. In het laatste half uur neemt de film eindelijk vaart aan en zat ik er pas echt goed in. Die scene in de motelkamer en het einde met de achtervolging onder de brug met dat gedateerde afluister apraat waren werkelijk zenuwslopend, vooral die eerste. Geweldig geschoten en behoorlijk creepy! Een minpunt vond ik de score, die vrij bombastisch was en niet helemaal paste, had zelf ook liever iets duisterders gehoord. Twijfel wat ik voor cijfer moet geven, het was allemaal wat wisslend maar heb ook even niets waar ik het zo een, twee, drie mee kan vergelijken. Mwah,

3,5 sterren

Orson Welles was een briljant regisseur, een filmmaker pur sang, iemand die werelden van menselijke ervaring oproept enkel met bewegende beelden. Dat blijkt maar weer eens uit “A Touch of Evil”. Met zijn bizarre camerastandpunten en -hoeken (vooral de extreme vogel- en kikvorsperspectieven) en het spel met licht en schaduw slaagt hij erin de indruk die de personages op de kijker maken helemaal naar zijn hand te zetten. Zijn cinematografie is tot op heden ongeëvenaard, de montage onnavolgbaar, zelfs de mise-en-scène gaat een eigen leven leiden: het grensstadje met de afgebladderde oude posters, de louche steegjes, de gore hotelkamertjes, de wind die papiertjes in het rond blaast... En dat allemaal wordt nog eens versterkt door de muziek.
Orson Welles was ook een briljant scenarist. Wat begint als een standaard whodunnit eindigt als een grimmige karakterschets, doordrenkt van ironie. Zelden vind je zulke gevatte, snedige dialogen als die van Welles.
Wat ook vaak vergeten wordt: Orson Welles was een briljant acteur. Elke keer hij in beeld komt, zuigt hij alle aandacht naar zich toe. Hij maakt een verpletterende indruk in de rol van Quinlan – ik zie niemand die hem daarin had kunnen evenaren. Quinlan is trouwens een van de meest intrigerende personages uit de filmgeschiedenis. Een tragische held met meer dan “a touch of evil”, een vat vol tegenstrijdigheden, en een man die de kijker moreel in verwarring brengt, vooral als hij uiteindelijk gelijk blijkt te hebben. Heiligt het doel de middelen?

“A Touch of Evil” is niets meer of minder dan een groot meesterwerk, en beslist een van de beste films die ik ken. Schrijf hem zeker niet af als hij je de eerste keer niet bevalt - ook ik had meerdere kijkbeurten nodig om hem helemaal op waarde te kunnen schatten.

Susie, one of the longest borders on earth is right here between your country and mine. An open border. Fourteen hundred miles without a single machine gun in place. Yeah, I suppose that all sounds very corny to you.

Wederom een briljante Film Noir van Orson Welles. Onlangs heb ik Rififi gezien, een Noir van Dassin die ik een meesterwerk noemde vanwege het visuele en sfeervolle aspect van de film, enigste (kleine) manco aan de film was dat het verhaal misschien net iets te simpel was. Orson Welles slaagt erin om niet alleen visueel te imponeren maar ook nog eens een zeer spannend verhaal weer te geven met interessante personages en verhaalwendingen. Ik heb me slechts aan één personage bijzonder hard gestoord en dat was de nachtportier van dat motel (gespeeld door Dennis Weaver) die iets te hard overacteerde en na een tijd irritant werd. Charlton Heston bracht het er nog redelijk goed vanaf als Mexicaan, ook al was het oorspronkelijk niet de bedoeling om van zijn personage een Mexicaan te maken. Orson Welles slaagde erin om net als bij Citizen Kane weer twee zaken schitterend te doen: acteren en regisseren. Wat het visuele betreft weet Welles te verrassen met vakkundig camerawerk en gespeel met schaduwen. Vooral die lange openingsshot van een koppeltje (Vargas en Susan) die de grens overwandelen was zeer mooi gedaan, ook wel knap dat Welles het niveau van die openingsscène weet hoog te houden want ook de rest van de film kende prachtig camerawerk. Sterk staaltje cinema..

4.5 sterren

Na herzieining (en dan vooral gelet op de cinematografie) punt erbij.

De Director's Cut.

Ken de 'gewone' versie dus niet.

Blij eindelijk weer eens een filmpje te hebben gezien die onder de huid kruipt. Vond het verhaaltje erg sterk uitgevoerd namelijk. Ook visueel gezien is e.e.a. een feestje.

Het zal niet een ieders kopje thee zijn, maar het geschmier van sommige acteurs neem ik op de koop toe. Past in de film en ook een beetje bij die tijd. Zo geeft Dietrich een nieuwe impuls aan het woord zwoel.

Welles is zeer goed evenals Heston. De film ademt enorm veel sfeer uit en voorzien is van sterke bijrollen.

Meesterwerk.

Volgens mij kan ik met deze film-noir, ze nog steeds allemaal op één hand tellen. Wederom wel een goede film-noir!

Ook ik heb de director's cut gezien. Het duurde wel even voordat ik er echt in zat, maar eenmaal erin, was het ook stevig ook. Althans dat dacht ik toch.

Na zo'n 20 minuten begon het verhaal pas echt te lopen voor mij. Een verhaal wat op het eerste gezicht niet eens zo speciaal is, maar heel erg goed uitgewerkt. De spanningsopbouw zat erg goed in elkaar. Vooral de scene in de motelkamer, die was zenuwslopend. Spanning en sfeer ten top! Enkel het einde miste wat spanning voor mij, het leek wel of ik uit het verhaal was gestapt. Sowieso had ik liever een ander einde van Quinlan gezien ipv dat hij verraden wordt door zijn beste vriend.

Visueel is het natuurlijk zeer sterk. Schaduw- en lichteffecten, allerlei camerastanden, het was niet gek genoeg. Lijkt mij dat Orson Welles op dat gebied zijn tijd vooruit was. Knap ook dat hij hier twee rollen op zich neemt. Regisseur en acteur. Over het acteerwerk heb ik weinig te klagen. Sterke rollen van de drie bovengenoemde en ook de bijrollen waren goed vertolkt. Alleen die nachtportier van dat motel was zwaar irritant. Dat over-acteren van hem, vreselijk!

Al met al een sterke film-noir met een sterke cast, goede cinematografie en veel spanning.

4,0*

Nou ben ik niet in het bijzonder liefhebber van klassieke Hollywoodfilms, van het film-noir genre weet ik te weinig, en van Welles ken ik nog veel minder (alleen Citizen Kane gezien en dat vond ik niks), maar dit vond ik toch wel een hele fijne film!

Moet wel zeggen dat ik het zo nu en dan wel wat langdradig vond worden. Verhaal was echter erg boeiend met een geweldige opbouw en spanningsboog. Heston vond ik het eerlijk gezegd gewoon erg goed doen, maar Welles trekt toch de meeste aandacht. Herkende hem eerlijk gezegd in eerste instantie ook niet, in Citizen Kane was hij wat pondjes lichter zeg maar. Geweldig karakter zet hij hier neer.

Verder een sfeervol geheel en een aantal spannende scenes. Soundtrack vond ik een tikje wisselvallig.

Krappe 4*, 3.5* vind ik iets te weinig, alleen al gezien de sfeer.

Mijn eerste noir thriller en ik kan zeggen dat dit naar veel meer smaakt. Al vanaf het begin is Touch of Evil fantastisch. Nu snap ik ook dat het begin van de film legendarisch is, ik vraag me af hoe dat in hemels naam is gefilmd, ik bedoel dat dat mogelijk was in 1958... hmm . Touch of Evil is een pure klassieker.

Kan iemand mij goede films aanraden in de zelfde genre als Touch of Evil?

the third man

mijn dvd loopt gvd niet gelijk

Loopt niet gelijk? Wees eens iets duidelijker.

sorry je hebt gelijk, het geluid loopt niet gelijk met de mondjes, waardoor het dus hondsirritant word om naar te kijken.

Terugbrengen naar de winkel.