Touch of Evil (1958)

Na Citizen Kane en The Third Man de derde film die ik van Orson Welles zie. Misschien heb ik het gewoon niet zo op zijn films (The Third man vond ik nog wel leuk overgens), want ook bij deze film had ik net als Citizen Kane, erg gemengde gevoelens.

Wel heb ik met genot gekeken naar de ijzersterke cast, met narcotica agent Hesten en de corrupte Welles en ook net als bij The Third man vond ik het camerawerk van Welles echt verbluffend mooi, die uit veel verschillende camerastandpunten een mooi sfeertje aan de film meegeeft.

Het grote minpunt vond ik toch het verhaal. Ik vond het te gewoon en erg lijken op een doorsnee politieverhaaltje met weinig inhoud. Dat doet mijn stem toch erg dalen. Nu kom ik niet verder dan 3*.

bijzonder mooi gefilmd. mooist opgenomen film die ik ken (die wurgscène is geniaal) misdaadverhaal is erg boeiend en wist me van begin tot eind vast te houden. Welles acteert fantastisch.

op het begin ergerde ik me aan de nutteloze aanwezigheid van Leigh, maar die aanwezigheid bleek toch nog van belang voor het plot. wel vond ik Heston als Mexicaan allerminst overtuigend. jammer. 4 sterren.

Leuke film. Eigenlijk een doodgewoon corruptieplotje. Maar een schoolvoorbeeld van alles eruit halen wat er in zit. Vaak ontzettend grappig. Veel leke gekke, beetje karikaturale personages. Zoals die leuke rol van Marlene Dietrich of die moteleigenaar.

Maar natuurlijk torent de verukkelijke rol van Welles er nog ver bovenuit. En, maar dat is zo ongeveer ook algemeen bekend, het cameragebruik. Maar ook het gebruik van licht (de schaduwen die soms in beeld zijn) is erg mooi.

Overigens weet ik zeker dat de Coens zwaar door deze film zijn beinvloed (ik moest regelmatig denken aan Blood Simple).

4.0*

Ik las trouwens op IMDB dat deze film als B-film te zien was in de VS, gekoppeld aan een nu totaal vergeten film die de kar moest trekken. Ongelofelijk.

Geniale regie en cinematografie, maar spijtig genoeg weet Heston me absoluut niet te overtuigen met zijn matige spel. Ook de bezetting van enkele bijrollen draagt niet bij aan de kwaliteit van de film, jammer. 3,5*

Nou met ondertiteling gezien en het blijkt dat ik minder van het plot gemist had dan ik had gedacht. Dat die Sanchez dus de moordenaar is wordt eigenlijk niet al te uitgebreid duidelijk gemaakt.

Al met al is Touch of Evil een zeer krachtige film, met name dankzij de cinematografie. Het is typisch film-noir zoals de film eruit ziet, maar dan met nog meer lichteffecten en schaduwen dan gewoon is. Schitterende openingsscène natuurlijk, maar ook de scènes in het motel met Leigh, Quinlan die Gradi vermoord en de laatste scène bij de rivier zijn geweldig.

In feite is Touch of Evil vooral een film die alle film-noireigenschappen in het extreme doorvoert. Het is allemaal nog duisterder, smeriger corrupter dan in andere films in het genre. En dat mag in dit geval best als compliment gelden. Let alleen al op Orson Welles zelf in zijn rol als Hank Quinlan. Was er ooit een smeriger personage? Zoals een goede 'noir betaamd wordt veel van de sfeer ook bepaald door de vele karakterkoppen die er in voor komen. Touch of Evil is geen uitzondering.

Verder wordt er geweldig in geacteerd. Over Heston lijken de meningen bij deze film nogal verdeelt te zijn, maar ik vond hem overtuigend in deze rol. Hij deed me wat aan Clark Gable denken, wellicht door het snorretje. Welles is natuurlijk geweldig. Leigh houdt zich ook prima staande tussen deze twee acteerkanonnen. Maar vergeet ook Joseph Calleia niet, die eigenlijk voor het drama in de film zorgt. Dietrich wordt naar mijn mening nogal eens miscasts, maar haar gastoptreden in deze film geeft de film wat mystiek. Er zitten nog meer gastoptredens in, van Zsa Zsa Gabor, Joseph Cotten en Mercedes McCambridge, maar alleen die laatste viel mij op.

Iemand maakte hier een vergelijking met Psycho, maar dat werd hier als een domme uitspraak afgedaan. Ik vind het anders best te verdedigen. De motelscènes hebben onmiskenbaar wat van Psycho weg (de rest van de film niet). Het uiterlijk van het motel, Janet Leigh, een nerveuze manager, duistere zaken in het motel: je kunt onvergelijkbaardere films hebben. Het zou mij niets verbazen als deze paar scènes Hitchcock geïnspireert hebben om Psycho te maken.

Het enige nadeel van de film is wel het tempo. Met name in het begin ligt het tempo naar mijn gevoel wat te hoog. Er wordt erg snel door het plot heengejaagt. Onnatuurlijk snel, waardoor het wel eens wat rommelig aanvoelt. Plotsgewijs in ieder geval.

4,5* voor deze geweldige film nu. En ja: ik vind dit een betere film dan Citizen Kane, als de vergelijking gemaakt moet worden.

De openingsscène van Touch of Evil vervulde mij eigenlijk onmiddellijk met angst. Angst voor de rest van de film, die nu gedoemd was tegen te vallen aangezien ik hier direct al werd geconfronteerd met beelden die ik aan 5 sterren link, terwijl er nog een hoop minuten komen zouden waarin het niveau dalen kon. De grootsheid van de openingsscène was minder van toepassing op de rest, maar al met al blijft er ruim genoeg over om niet van die hoogste beoordeling af te wijken.

Na Manhattan en The Third Man alweer de 3e film voor mij deze maand die er werkelijk oogstrelend uitziet. Cinematografisch zit Touch of Evil er vrijwel perfect in elkaar. Met name de langere ononderbroken shots spreken tot de verbeelding, om nog maar niet te spreken over het spelen met licht wat Welles hier doet. Ook het script is bijzonder leuk. De dialogen zijn erg goed, het verhaal is niet eens groots, maar des te grootser is de uitwerking ervan. Al even groots is de rol van Orson Welles in deze film, zijn personage steelt echt de show. Is het niet het personage zelf, dan wel de manier waarop Welles hem neer weet te zetten. Heston krijgt nogal wat kritiek op zijn rol; hij zou niet overtuigend genoeg zijn. Alhoewel ik hem misschien niet direct als Mexicaan zou typeren, heb ik niets slechts over deze rol te zeggen. Zijn acteerprestatie is misschien niet heel bijzonder, maar toch echt wel bijzonder degelijk. Leuke bijrol overigens ook van Marlene Dietrich, wat een mooie karakterkop heeft die vrouw toch.

Nee, eigenlijk was het enige dat me deed twijfelen aan het uitdelen van 5 sterren die irritante hotelmanager. Gelukkig echter, heeft hij het feest niet kunnen verpesten.

Hele aardige film van Orson Welles, die zelf als acteur de beste prestatie neerzet in de film. Hijzelf zorgt er samen met de bij vlagen zeer mooie fotografie voor dat deze film boven de middelmaat uitstijgt. Zoals anderen ook al melden, is de openingsscène een genot om te zien. Verder is de film visueel dik in orde, met een aantal fraaie nachtelijke zwart-wit plaatjes. Het verhaal zelf was op zich goed te volgen, al vond ik het soms wat rommelig overkomen. De dialogen zijn goed, maar het acteerwerk is nogal wisselvallig. Ik vond Welles erg sterk en ook Janet Leigh is zeker niet slecht. Heston echter kwam in mijn ogen ten eerste al helemaal niet over als de Mexicaan die hij moet voorstellen en daarnaast vond ik hem ook niet overtuigend spelen. Ook de hotelmanager vond ik maar een raar mannetje die veel te overdreven overkomt. Een ietwat ingetogener rol was hierbij beter op zijn plaats geweest.

In zijn geheel echter best een aangename film door de mooie cinematografie.

3,5*

Helemaal niks.

Het voordeel van toch een hoop klassiekers te zien is dat je bepaalde beweringen toch beter kan staven. Deze film wordt vaak om z'n visuele kanten geroemd, maar naast Welles' eigen Kane en vooral The Third Man vond ik dit helemaal niks. Ook voor zijn tijd kon het dus al veel beter.

Enige opzienbarende scene is de beginscene, waarschijnlijk vooral technisch moeilijk. Mooi vond ik het niet en zag er verder ook erg geconstrueerd uit. De charme van zo'n scenes vind ik toch vooral de nonchalance waarmee ze neergezet worden, zover was Welles in ieder geval nog niet.

Verhaaltje zelf was oersaai, ook ietwat verwarrend aangezien ik niet helemaal mee was in het begin. Beetje lastige rol van Heston, die ik op zich best aardig vond acteren, maar het heeft een serieus tijdje geduurd vooraleer ik doorhad dat hij een Mexicaan speelde. Vond dat jong kereltje nog de leukste acteur in de film, maar zijn personage wordt er maar zo'n beetje tussengegooid. Had Welles meer mee mogen doen.

Welles zelf vind ik zoals steeds vreselijk en het ergste is nog wel dat hij steeds heel het scherm in beslag neemt. Je kan hem ook niet echt negeren, want hem alleen maar irritanter maakt.

Muzikaal ook niks en vooral weinig sfeervol, had wel een duisterdere score onder gemogen wat mij betreft.

Niks leuks kunnen herkennen in deze film, enige opvallende was de beginscene. Geen idee of Welles de eerste was met zo'n lange take, maar duidelijk dat er nog veel werk aan de winkel was.

0.5*

Welles weet mij ook voor de tweede keer niet echt te overtuigen. Heston speelt goed maar is miscast als mexicaan. Verder is de cast wel erg goed en is het één van de sterkste punten uit Touch of Evil.

Visueel is het aardig en probeert Welles buiten de conventies om te filmen maar het geheel pakt mij ondanks dit niet. Bij Citizen kane had ik ditzelfde probleem.

Extra minpunt hier is de begeleidende soundtrack die niet echt memorabel is. Goedkope sfeermuziek die ons moet doen herinneren in welk land we ons bevinden op dat moment. Vond dit een trieste bedoening.

Welles heeft in principe de ingredienten hier, inclusief scenario, om een klassefilm te maken maar het komt er gewoon niet uit.

Touch of Evil is degelijk, en niet meer.

3*

Eindelijk gezien.

Ik prefereer Citizen Kane nog altijd. Echter is Welles tot nu toe niet in staat geweest om mij 100% te bevredigen. Touch of evil is vooral een film met twee gezichten. Laat ik dan meteen de minpunten opsommen.

Dat Welles continu de fout maakt om stuk voor stuk irritante personages af te leveren was mij persoonlijk in Citizen Kane al onbetwistbaar . Maar dit slaat werkelijk alles. Dat moteleigenaar moet welhaast een van de meest ergerniswekkende personages ooit zijn. Een hoop overacting voor niks. Verder nog meer irritaties door acteurs te bespeuren. Die Uncle Joe Grandi, zijn hele bende en uiteraard Welles. Wat heeft die man toch een irriterende stem zeg. De film dateert 17 jaar na Citizen kane, onvoorstelbaar in feite als je ziet hoe vreselijk de man eruit ziet.

Zoals ik al eerder beduidde, een film met twee gezichten. Aan de ene kant een sterke thriller, anderzijds erg flauwe film. Dat hele gebeurtenis met die Mexicanen in die motel. Wat moet je daar nou van denken? Kan iemand mij overigens vertellen waarom Welles zijn acteurs voortdurend zo vlug en door mekaar laat spreken? Behoorlijk hinderlijk. Qua acteren steken Heston en Leigh boven de rest, alhoewel het mij pas na 3 kwartier duidelijk werd dat Heston een Mexicaan moest voorstellen.

Meest positieve aan de film zijn de visuele aspecten. Erg mooie kleurgebruik, interessante cameravoering en duistere sfeer. De soundtrack was her en der wat bombastisch maar over het algemeen fijne soundtrack. Alhoewel het totaal niet in de prent past. Aardige film dus doch hopend om bij zijn volgende werkjes iets meer voorgeschoteld te krijgen.

Geweldige (laatste?) Noir.

Mooiste openingsscene die ik in tijden heb gezien, verder is de film gewoon visueel uitmuntend.

Orson Welles is geweldig in zijn rol als corrupte agent. Alles wordt afgemaakt met een mooie soundtrack.

Dat Noir-genre bevalt me steeds meer!

4.5*

An old lady on Main Street last night picked up a shoe. The shoe had a foot in it. We're gonna make you pay for that mess.

De film zit vol met geweldige quotes, zoals hierboven, bijna allemaal uitgesproken door de magnifieke Orson Welles. Dit is tot nu toe echt zijn meesterwerk voor mij. Geweldige karakters, een mooie sfeerzetting, een aantal prachtige memorabele scènes en ook nog eens van die geweldige Jazz muziek.

Maar het knapste blijft de openingsscène, je ziet dat er iets in koffer wordt gelegd en i.p.v. op de karakters te letten begin je meer en meer de auto in het oog te houden met de vrees dat die elk moment kan ontploffen. Nog nooit zo gefascineerd naar een beginscène zitten kijken. Maar ook de sfeerzetting is echt knap, zeer mooi gebruik van licht en schaduwen. Ook de bijrollen zijn echt goed. Vooral Marlene Dietrich als Tanya vond ik echt cool en mysterieus maar ook passeren er wel een aantal bekende de revue, Zsa Zsa Gabor, Joseph Cotton, ... De scène in het motel waar Susie wordt ontvoerd is trouwens een vreselijk creepy scène Over Charlton Heston zij de meningen precies wat verdeeld maar daar had ik nu niet echt problemen mee.

De beste van Welles hand tot nu toe en ik twijfel of ik er nog een beter ga vinden.
4.5*

Spijtig alleen dat ik zo'n lelijke hoes heb, die van hier op de site is veel mooier.

Net als bij Citizen Kane zie ik in dit werk dat Orson Welles een groot genie was op filmisch gebied, maar echt voor de volle mep pakken wou Touch of Evil me ook weer niet. De openingsscenes beloofden veel goeds, maar wat daarna is gebeurd, is bij mij niet echt wezen hangen, wel dat het niet vervelend was om te zien. Al met al een prima film met leuke karakters: vooral Orson Welles als dikke klootzak/politie-agent, is geniaal prachtig.

Vond ook deze met Welles weer niet echt super.

Veel film-noir elementen maar spanning was er te weinig. De score was soms te braaf en het verhaal vond ik te mager om die spanning te gaan leveren al zit het plot wel snor.

Het camerawerk is allemaal goed. Het vloeiende is leuk te zien en de schaduwen en lichtinval zorgen voor sfeer zeker bij de openingsscène. Al presteerde ze 10 jaar eerder met The Third Man veel meer.

Het acteren vond ik dan wel beter dan in The Third Man. Orson Welles vond ik goed passen als de norse dikke detective, Charlton Heston zet een topprestatie neer en Janet Leigh doet het ook nagenoeg perfect. Marlene Dietrich vond ik als die waarzegster een leuke toevoeging.

2de film die ik zag van Welles en staat nu op 3,25 gemiddeld. Hopelijk

kunnen Le Procès en Citizen Kane me meer overtuigen.

***

Wat mij betreft komt Touch of Evil nergens in de buurt van meesterwerken als Citizen Kane of The Trial.

Toch is ook in deze film het camerawerk weer subliem. Welles laat de camera vaak erg mooi bewegen en er worden prachtige zwart-wit beelden op het scherm getoverd. Nu eens worden deze beelden ondersteund door mooie muziek, dan weer is het geluid net iets te overdreven. Desalniettemin een soundtrack van hoog niveau.

Heston als fop-Mexicaan vond ik erg goed. Voor zijn karakter voelde ik ook wel het meeste sympathie. Janet Leigh doet vlekkeloos wat je van een vrouw in een film-noir kunt verwachten. Welles heb ik een beetje een dubbel gevoel over. Ik vond de dikzak af en toe bijzonder irritant. Niet alleen zijn personage, maar ook Welles als acteur. Toch lijkt me dit ook de bedoeling van zijn rol.

Het verhaal deed me niet zo veel, maar het verveelde me ook nergens. Op het einde wordt het plot nog op mooie wijze afgesloten in een spannende finale.

Touch of Evil viel me op veel fronten een beetje tegen. Het is vooral visueel een erg mooie film. Misschien moet ik de film nog eens totaal gefocust herzien. Want pas toen ik beginscène had teruggekeken na hier gelezen te hebben dat die mooi moest zijn, viel me op hoe goed deze inderdaad was. Wellicht heb ik meer van zulke mooie stukjes over het hoofd gezien, die aantonen dat Orson Welles vooral achter de camera een genie kan zijn.

3.5*

Vond ik persoonlijk de minste Welles die ik heb gezien tot hier toe.

Op zich geen slechte film-noir, maar ik heb er al betere gezien.

Ik kijk wel uit om meer werk van Welles te zien in ieder geval.

Toen ik Touch of Evil voor het eerst zag, was ik totaal overrompeld. Op de eerste plaats door het verbluffende camerawerk van Russell Metty, daarnaast door de complete mise-en-scene; een rommelig klein grensplaatsje, de vunzige locaties als de bar, het bordeel en het verblijf van Marlene Dietrich. Dit was de eerste film die ik van Orson Welles zag, ik had nog nooit van hem gehoord! Ik was een jaar of veertien, geloof ik. Er zit voor mij dus erg veel sentimentele waarde aan deze film.

Een aspect van recensies van deze film wil ik graag even onder de loep nemen. Het wordt vaak een film noir genoemd, terwijl het hier toch erg weinig overeenkomsten mee vertoont. De term film noir is erg discutabel, maar we kunnen er in ieder geval van uitgaan dat het misleiden van de protagonist door een verleidelijke vrouw (soms ook een dominante man, zie Laura 1944) de kern van film noir vormt. Ze heet niet voor niets de "femme fatale," de vrouw die de man ten onder brengt ten gunste van haar persoonlijke belangen. Niets van dit alles is in Touch of Evil aanwezig. Het contrastrijke zwartwit-camerawerk en de desorienterende camerastandpunten passen in de stroming van film noir, maar de verhaallijn heeft hier niets van weg. Het is een politiefilm met dramatische elementen.

Wat maakt de film zo goed? Het belangrijkste aan de film is de gehele broeierige atmosfeer: de sfeervolle fotografie, de over het algemeen diegetische muziek en de mise-en-scene. Ten tweede het acteerwerk, zoals altijd in een Orson Welles film. Ten eerste Orson zelf: magistraal! Soms is hij bijna onverstaanbaar en het heeft me even geduurd voordat ik alles wat hij zei kon ontcijferen. Joseph Calleia is ook briljant. Zijn karakter zorgt voor het hart van de film, de drama. De manier waarop hij zijn adoratie voor Quinlan laat zien is hartveroverend en zo realistisch weergegeven. Akim Tamiroff vind ik ook schitterend als Uncle Grandy. Hij is enigszins beangstigend en erg humoristisch. Heston als mexicaan is erg bijzonder en niet helemaal overtuigend. Toch vind ik dat hij hier zijn beste werk aflevert, simpelweg omdat ik niet van zijn overige werk houd. Wellicht niet geheel op zijn plaats, maar zijn verschijning draagt toch bij aan de algehele sfeer van de film. Janet Leigh, tja, wat kun je hiervan zeggen. De rol geeft haar geen uitdaging, het is een soort "screaming Fay Wray" rol: ze is het brave, maar erg sexy bruidje van Vargas (Heston), ze zorgt voor wat chit chat over het botsen van culturen en wordt volgespoten met heroine. Ondanks dit is haar verschijning een lust voor het oog tussen al die stoicijnse mannen. Het is niet voor niets dat Orson veel nadruk legde op de vormen van Janet Leigh. Afgezien van de feitelijk inhoudsloze rol doet Janet Leigh het prima in deze film. Tot slot een karakter waaraan ik me soms best kan storen: Dennis Weaver als de nachtwaarder van het hotel waar Janet Leigh wordt overvallen. Hij brengt het met humor, maar soms is het een beetje overdreven. Toch draagt ook zijn verschijning bij aan de gehele sfeer van de film.

Tot slot het belangrijkste element van de film: het is een prachtige relativering van goed en kwaad. Quinlanm is dan ook een heel interessant personage: hij lijkt in eerste instantie intimiderent en ontzagwekkend, vooral door zijn reputatie. Als er bewijs tegen hem aan het licht komt, lijkt het een vreselijke schurk. Als we horen hoe zijn vrouw is vermoord en hij nooit de dader heeft weten te pakken en als zijn beste vriend Pete (Calleia) overtuigd is van zijn werkzijze en hij hem "verraadt" en uiteindelijk zelf doodschiet, voelen we zelfs enige sympathie voor Quinlan. Zijn methode om de bommenlegger in de auto te pakken te krijgen is verachtelijk, maar als blijkt dat het de juiste dader is, worden we minder veroordelend. Heiligt het doel alle middelen? Deze film roept veel van dit soort vragen op en we krijgen hier geen antwoorden op.

Ja, dit is geen film noir, wel een meesterwerk! Ik kan zeer uitgebreid verschillende scenes bespreken, maar daar is dit niet de plek voor. Nog een pluspunt van deze film: de montage....o, die montage...!

Susie, one of the longest borders on earth is right here between your country and mine. An open border. Fourteen hundred miles without a single machine gun in place. Yeah, I suppose that all sounds very corny to you.

Wederom een briljante Film Noir van Orson Welles. Onlangs heb ik Rififi gezien, een Noir van Dassin die ik een meesterwerk noemde vanwege het visuele en sfeervolle aspect van de film, enigste (kleine) manco aan de film was dat het verhaal misschien net iets te simpel was. Orson Welles slaagt erin om niet alleen visueel te imponeren maar ook nog eens een zeer spannend verhaal weer te geven met interessante personages en verhaalwendingen. Ik heb me slechts aan één personage bijzonder hard gestoord en dat was de nachtportier van dat motel (gespeeld door Dennis Weaver) die iets te hard overacteerde en na een tijd irritant werd. Charlton Heston bracht het er nog redelijk goed vanaf als Mexicaan, ook al was het oorspronkelijk niet de bedoeling om van zijn personage een Mexicaan te maken. Orson Welles slaagde erin om net als bij Citizen Kane weer twee zaken schitterend te doen: acteren en regisseren. Wat het visuele betreft weet Welles te verrassen met vakkundig camerawerk en gespeel met schaduwen. Vooral die lange openingsshot van een koppeltje (Vargas en Susan) die de grens overwandelen was zeer mooi gedaan, ook wel knap dat Welles het niveau van die openingsscène weet hoog te houden want ook de rest van de film kende prachtig camerawerk. Sterk staaltje cinema..

4.5 sterren

De Director's Cut.

Ken de 'gewone' versie dus niet.

Blij eindelijk weer eens een filmpje te hebben gezien die onder de huid kruipt. Vond het verhaaltje erg sterk uitgevoerd namelijk. Ook visueel gezien is e.e.a. een feestje.

Het zal niet een ieders kopje thee zijn, maar het geschmier van sommige acteurs neem ik op de koop toe. Past in de film en ook een beetje bij die tijd. Zo geeft Dietrich een nieuwe impuls aan het woord zwoel.

Welles is zeer goed evenals Heston. De film ademt enorm veel sfeer uit en voorzien is van sterke bijrollen.

Meesterwerk.

Volgens mij kan ik met deze film-noir, ze nog steeds allemaal op één hand tellen. Wederom wel een goede film-noir!

Ook ik heb de director's cut gezien. Het duurde wel even voordat ik er echt in zat, maar eenmaal erin, was het ook stevig ook. Althans dat dacht ik toch.

Na zo'n 20 minuten begon het verhaal pas echt te lopen voor mij. Een verhaal wat op het eerste gezicht niet eens zo speciaal is, maar heel erg goed uitgewerkt. De spanningsopbouw zat erg goed in elkaar. Vooral de scene in de motelkamer, die was zenuwslopend. Spanning en sfeer ten top! Enkel het einde miste wat spanning voor mij, het leek wel of ik uit het verhaal was gestapt. Sowieso had ik liever een ander einde van Quinlan gezien ipv dat hij verraden wordt door zijn beste vriend.

Visueel is het natuurlijk zeer sterk. Schaduw- en lichteffecten, allerlei camerastanden, het was niet gek genoeg. Lijkt mij dat Orson Welles op dat gebied zijn tijd vooruit was. Knap ook dat hij hier twee rollen op zich neemt. Regisseur en acteur. Over het acteerwerk heb ik weinig te klagen. Sterke rollen van de drie bovengenoemde en ook de bijrollen waren goed vertolkt. Alleen die nachtportier van dat motel was zwaar irritant. Dat over-acteren van hem, vreselijk!

Al met al een sterke film-noir met een sterke cast, goede cinematografie en veel spanning.

4,0*

Nou ben ik niet in het bijzonder liefhebber van klassieke Hollywoodfilms, van het film-noir genre weet ik te weinig, en van Welles ken ik nog veel minder (alleen Citizen Kane gezien en dat vond ik niks), maar dit vond ik toch wel een hele fijne film!

Moet wel zeggen dat ik het zo nu en dan wel wat langdradig vond worden. Verhaal was echter erg boeiend met een geweldige opbouw en spanningsboog. Heston vond ik het eerlijk gezegd gewoon erg goed doen, maar Welles trekt toch de meeste aandacht. Herkende hem eerlijk gezegd in eerste instantie ook niet, in Citizen Kane was hij wat pondjes lichter zeg maar. Geweldig karakter zet hij hier neer.

Verder een sfeervol geheel en een aantal spannende scenes. Soundtrack vond ik een tikje wisselvallig.

Krappe 4*, 3.5* vind ik iets te weinig, alleen al gezien de sfeer.

Touch of Evil bleek toch niet de topper waarop ik hoopte. De film begint gelijk goed met het opblazen van de auto. Daarna gebeurt er niks waarvan ik echt onder de indruk was. Saaie dialogen, eentonige personages en weinig spectaculairs op het scherm. Dit blijft eigenlijk zo de hele film, tot aan het einde. Het einde was dan ook het enige pluspunt van deze film. Ijzersterke dialogen met veel spanning. Overigens ook nog mooie muziek.
De film doet niks verkeerd hoor, maar het is nou niet bepaald 'breathtaking'.

Nee, dit is geen film die me jarenlang zal bijblijven.
3.0*

Touch of Evil is een hele aardige Film-Noir. Aardig, meer punten waren helaas niet meer dan dat. Op de briljante acteerprestaties van Orsen Welles na dan. Wat een geweldige acteur!

De film begon heel sterk, maar na vijf minuten leek de film op een simpel detective verhaaltje uit te draaien. Uiteindelijk werdt het verhaal wel een stuk interresanter en waren de plotwendingen zelfs boeiend. Maar nooit kreeg ik echt een heel sterk gevoel over de film. Ik vond het slechts allemaal erg vermakelijk.

De acteerprestaties waren verder uitstekend. Charles Heston, Janet Leigh, maar vooral Orsen Welles zet hier een sterke rol neer. Ik zij het al eerder, maar hij is hier echt briljant.

Ik vond Touch of Evil dus wel een vermakelijke Film-Noir. Niet briljant, maar het was wel gewoon een prima film, mede dankzij de sterke rol van Orsen Welles.

3*

En maar weer eens voor de derde keer: sommige films kan je niet vaak genoeg zien.

Beste film van Orson Welles, want spannender dan Citizen Kane (wat natuurlijk ook een briljante film is) en qua camerawerk is deze minstens zo briljant.

Prachtigste rol hier van Welles zelf als vadsige, zweterige bad cop.

Marlene Dietrich en Zsa Zsa Gabor in kleine bijrolletjes.

Voornamelijk bekend vanwege het lange openings-shot, maar ook de laatste scenes zijn van geweldige schoonheid.

Bron weet ik niet meer, maar ooit gelezen dat Dietrich alleen mee wilde doen als Orson Welles mocht regisseren. Studio verknipte de originele versie, maar nu gaat over het algemeen weer de door Orson Welles bedoelde director's cut rond.

Meesterwerk!!

Prachtige fotografie met een prima spelende (en flink geschminkte) Charlton Heston en een knappe Marlene Dietrich die lekker over de top gaat. Het verhaal is soms wat lastig te volgen, maar niettemin de moeite waard.

Aardige film-noir van Welles. Vooral door het goede acteerwerk van Welles zelf, Heston en Leigh. Het verhaal dat zich toespitst op een corrupte agent, is onderhoudend genoeg, maar ook weer niet al te bijzonder. Camerawerk was prima, vooral de begin- en eindscene waren uitstekend in beeld gebracht.

Film is toch wel wat aangetast door de tand des tijds, maar het verhaal staat nog steeds als een huis. De sfeer van sommige scènes deed enigszins denken aan het veel betere The Third Man.

Jammer van het geschmier van Orson Welles; dat doet de film geen goed. En Marlene Dietrich had van mij best wat meer screentijd mogen hebben.

De opening van deze 'Touch of Evil' belooft veel. Prachtig tracking shot, sfeervol, mysterieus. Mijn verwachtingen van deze klassieker van Orson Welles lijken te worden ingelost. Helaas gebeurt dat niet volledig. Op cinematografisch vlak valt er niks op deze prent aan te merken. Grandioos gefilmd. Vond het verhaal(tje) niet zo bijzonder. Vermakelijk, maar nergens echt indrukwekkend. Misschien op het spannende einde na dan. In tegenstelling tot velen vond ik Heston helemaal niet zo goed in z'n rol, ongeloofwaardige Mexicaan. Welles als corrupte agent overtuigd daarentegen wel. Helaas geen meesterwerk mijns inziens, maar wel een sfeervolle klassieker. Leuk om gezien te hebben. 'Citizen Kane' blijft favoriet.

De mooie opening van de film doet verlangen naar een mooie sfeervolle film. Maar dan begint het onderzoek en zie ik ook niet meer dan een - weliswaar goedgemaakte - saaie filmnoir. Charlton Heston is miscast, hij gaf zelf later toe dat hij spijt had dit personage niet met een Mexicaans accent te spelen. Tja, als je een echte Amerikaanse acteur laat doorgaan voor een Mexicaanse agent kan het wel mislopen natuurlijk. Bovendien ligt Heston me eigenlijk nooit. In Planet of the apes viel het nog wel mee, maar dat is een ander soort rol dan hier. Orson Welles doet het nog wel goed, maar het is vooral Janet Leigh die nog veel goed maakt. Geen memorabele rol, maar ze acteert wel beter dan de rest van de aanwezigen. Het eindresultaat is een saaie film geworden die goed gemaakt is, maar ook niet opvallend. Film-noir is nooit mijn favoriete genre geweest en deze film zal me er ook niet meteen van overtuigen.

Orson Welles geeft filmles. Lastig kiezen of 'Citizen Kane' dan wel 'Touch Of Evil' zijn meesterwerk is. Het verhaal van de laatste is in ieder geval een stuk compacter dan dat van Kane, wat de meeslependheid ten goede komt. Cinematografisch zit het hoogtepunt in de vaak nagemaakte en veelvuldig bestudeerde openings-scene waar de camera een ongekend complexe beweging maakt door een Mexicaans grens-stadje, onderwijl de premisse van het verhaal vertellend. Die drieeneenhalve minuut alleen al maken 'Touch Of Evil' tot meesterwerk.