Lost in Translation (2003)

Net teruggezien en m'n score verhoogd van 3 naar 4*.

Blijkbaar was ik de eerste keer ook niet in de juiste stemming voor deze film want nu vond ik hem gewoon schitterend.

Scarlett en Bill zijn zo overtuigend, de dialogen zijn zo sterk maar ook gewoon de blikken tussen hen. Je voelt perfect die eenzaamheid en waarom ze naar elkaar toegetrokken worden. Ik kon me echt herkennen in de rol van Scarlet. De film is tegelijkertijd grappig en ontroerend, kortom ik heb er echt van genoten deze keer!

Een prachtige film. Murray verstaat zijn vak, Scarlett Johansson is de verrassing!

Prachtige film en de acteurs sluiten perfect bij elkaar aan.

net las vele van jullie vond ik hem de eerste keer niet zo boeiend en saai , maar na de tweede keer vond ik hem erg mooi. vooral het einde.

4,0.

Geweldige film!

Nu een stuk of 5 keer bekeken en hij blijft boeiend.

Niet omdat er zoveel gebeurd maar vooral door het geweldige acteer werk van Johansson en Murray.

En elke keer als ik hem zie wordt ik er stil van.

Ik geef deze film een 4,5.

Altijd grappig om te lezen bij anderen dat er niet veel gebeurd.. Voor mij gebeurd er wel veel

De vriendschap en liefde (een blik, een lach,..) tussen de hoofdrolspelers deden me wat, zo eenvoudig en puur. En het einde was prachtig.

Muziek trouwens ook...

Heerlijk, Puur, noem maar op. This movie got some soul man

Ben nog steeds aan het twijfelen om deze in me top 10 te gooien.

Pas geleden weer eens bekeken en blijft echt een super film.

Ben nooit zo'n Murray fan geweest maar die kerel is gewoon top hier.

De film komt zo echt over, de shots zijn erg mooi.

Wil echt een keer Tokyo, Japan eens bezoeken

Bij het zien van deze film is ook bij mij interesse in Japan, en met name Tokyo, sterk toegenomen. Inmiddels ben ik een anime-liefhebber en kan ik niet wachten op het moment dat ik voet zet op Japanse bodem...

Na reeds een half uur na deze film te hebben gekeken vroeg ik mezelf af; wat heb ik nu gezien? Het antwoord is simpel, enkele wezenlijke fragmenten uit de ontmoeting tussen 2 ongelukkige personen. Sommige mensen noemen dit "geleerd" een karakterstudie. Ik noem dit visuele slaaptherapie.

Besluit

Voor degenen die moeilijk slaap kunnen vatten, bekijk deze film !

Er zijn ruwweg twee soorten mensen: mensen die niet van Lost in Translation houden, en mensen die wel van Lost in Translation houden. Als filmliefhebber die overal voor open staat ben ik deze gaan kijken in de bioscoop, in een gezellige bioscoop, niet mijn vaste Pathe-bioscoop. Ik kwam er betoverd uit. Zelden heeft een film zo'n specifieke indruk op me achtergelaten. Ik heb een paar jaartjes geleden daar een kort stukje over geschreven, eentje waar ik nu nog steeds achter sta. Bij deze.

Lost in Translation beantwoord de gevoelens van de kijker voornamelijk via beelden, en dat is waarschijnlijk ook de reden waarom veel mensen de film als 'saai' bestempelen. Geen progressie in het verhaal, geen conclusie en geen emoties bij de hoofdpersonages waren veelgehoorde klachten.

De waarheid is dat Lost in Translation een film is waarin heel veel aspecten van het film maken - dingen als het verhaal en het acteerwerk - op een erg subtiele manier worden gebracht. De film wordt omschreven als een komisch romantisch drama, maar 'komisch' en 'romantisch' zijn té grote woorden om deze film te beschrijven. Romantiek is er in die zin, dat Charlotte en Bob zich tot elkaar aangetrokken voelen. Maar nimmer wordt het bed gedeeld of gezoend. In plaats daarvan houden ze gesprekken en hebben ze een hele toffe tijd als ze op stap gaan.

Dat deze film niet voor iedereen is, heeft waarschijnlijk te maken met het onderwerp. Als je je in een eenzame positie in het leven bevindt, is het veel gemakkelijker om je te identificeren met de hoofdpersonen. En daardoor krijgt de film ineens heel wat meer diepgang. Dat het verhaal (schijnbaar) nergens naartoe leidt, kan worden gezien als een metafoor voor de levens van de twee hoofdpersonages. Maar hoe dan ook, het geeft sommige mensen een fijn gevoel om anderhalf uur op te trekken met twee mensen die zich verloren voelen in een vreemde wereld, en hoe zij daarmee om gaan.

De film bevat geen momenten waarin het acteren tot een hoogtepunt wordt gedreven. Althans, niet in de zin van plotselinge uitbarstingen waar de acteurs krachtig acteerwerk laten zien. Met name Bill Murray kan met enkele simpele gelaatsuitdrukkingen een uitgebreid scala aan emoties tentoonspreiden. Let tegen het einde van de film bijvoorbeeld maar eens op Bob's gelaatsuitdrukking terwijl hij wordt gefotografeerd. En door de fantastische regie van Coppola vliegen de vonken tussen hem en Johansson in het rond. En dat wordt vooral duidelijk in de meesterlijke karaokescène; door slimme montage is de klik tussen Bob en Charlotte bijna te horen.

Het gebruik van nummers van onder andere My Bloody Valentine en Air zorgen ervoor dat de sfeervol geschoten film tevens een dromerig smaakje krijgt. Lost in Translation is een indrukwekkende filmervaring voor mensen die ervoor open staan, die begrijpen dat men met minimale en subtiele penseelstrijken een prachtig, kleurrijk schilderij kan maken.

Mooie recensie M. van Kessel, ik ben het er helemaal mee eens.

Lastige film om te beoordelen. Goed geacteerd, mooi gefilmd, maar het gehele uitgangspunt vind ik te vreemd.

Wat me enigszins stoort is dat Tokyo wordt neergezet als één of andere steriele, dooie stad die alleen erg druk is en waarbij het onmogelijk is om met de bewoners te communiceren. Het 'hang heel de dag op je hotelkamer'-gedrag is te belachelijk om voor te stellen als je in de meest levendige stad ter wereld zit. Ook de clichés over Japanners worden weer met busjes opengetrokken.

Natuurlijk snap ik waarom het allemaal zo gemaakt is, maar de suggestie wordt wel gewekt dat het twee mensen in een vreemde wereld zijn in plaats van dat juist de twee personen vreemd zijn.

De film geeft wat dat betreft wel enigszins weer wat de gemiddelde westerling voor beeld heeft van Tokyo. Als je er echter ooit zelf geweest bent, zou je niks anders willen dan Scarlett die verdomde hotelkamer uit te trappen omdat het daarbuiten zoveel toffer is .

Zit wat in natuurlijk, maar dat zou niet bij de stijl en de snelheid van de film passen. Ik bedoel, als ik Scarlett het gros van de film allerlei dingen zie beleven in Tokyo, dan is de sfeer van de film niet zoals ik (en Sofia wellicht ook) het graag zou hebben. Daar komt nog bij dat Charlotte en Bob niet het karakter hebben en in de juiste situatie zitten om er een dolle boel van te maken.

Ik snap ook zeker waarom het gedaan is, het geeft alleen daardoor een andere kijk op hun karakters: namelijk dat ze dus eigenlijk wat zure, zeurderige mensen zijn die er absoluut niks aan doen om er het beste van te maken. En dan krijg je wat minder sympathie/empathie voor de hoofdpersonen.

Ook maakt het de film wat minder geloofwaardig, alsof je een gangsterfilm in Volendam filmt.

Als laatste moet ik zeggen dat het erg moeilijk is om juist geen mooie shots te maken van Tokyo na zonsondergang. Wat een prachtige stad.

Monniken in Tokyo zijn als kaasvrouwtjes in Amsterdam.

Are you serieus?

Gewoon een fantastische film imo, ik heb bij stukken zo hard gelaggen als het maar kan. Bijvoorbeeld de scene waarin dat japanse meisje "die tolk" aan Murray uitlegt wat hij moet doen voor het reclame spotje. Letterlijk prachtig gewoon. De scene waarin Murray in het ziekenhuis zit te wachten op Johansson, en zich tijdelijk vermaakt door een poging tot communiceren met dat kleine jappanertje is ook te lachwekkend. 4,5

2,5

Dunno wat iedereen daar zo speciaal aan vind, ik heb me op sommige momenten gewoon verveeld.

Zojuist voor de zevende keer bekeken en mn beoordeling is van een 4,5 naar een 5.

Echt een meesterwerk deze film!

Wat mij betreft de enige romantische komedie/drama die zo uit het leven is geplukt. Briljant verhaal. Briljant geacteerd.

Hele goede film!

Sommige films zijn mooi om naar te kijken en hebben een goed verhaal en wordt er goed in geacteerd, maar of het soms ook echt in real life zo kunnen gebeuren is soms te onwerkelijk en zijn soms zo cliché!

Maar dit zo jou zo maar eens kunnen gebeuren.

Er gebeurt niks boeiends in de film maar je blijft gewoon geïnteresseerd kijken.

Ook leuke lach momenten tussendoor.

Het kwam heel realistisch over en prima acteerwerk van Scarlett Johansson en Bill Murray!

5*

WOW! wat lastig om deze film te beoordelen, maar ik zal m'n best doen..:P

Deze begon heel gewoontjes, beetje saai, toen volgde er de ene rare/hilarische scene na de andere, echt heel apart.. Toch vind ik de film meet leuk en grappig dan saai en saai:P (de scene op die hometrainer was echt het beste grapje uit de film.. voor de rest blijft deze film boeien tot het eind terwijl het helemaal nergens over gaat.

Maar juist dat is zo herkenbaar.. We hebben allemaal dat we juist lachen om dingen die andere misschien helemaal niet grappig vinden en als je het vertelt zeg je altijd: je had er bij moeten zijn.. een goed voorbeeld hiervan is deze film;)

We zijn er allemaal bij geweest.. En ik moest er zeker om lachen:P

3,5 ster

Een heel aparte film dit, en dat bedoel ik in positieve zin. Ik wist echt niet wat ik ervan moest verwachten. Er gebeurt inderdaad niet veel bijzonders, maar toch blijft het op de één of andere manier erg boeien. Had niet gedacht dat ik ooit nog zou lachen om Bill Murray, maar tijdens deze film is dat toch een aantal keren gebeurd. Ook Scarlett Johansson zet een mooie rol neer. Ik vind het moeilijk om nu precies te zeggen wat deze film zo goed maakt, je moet het gewoon ervaren hebben denk ik.

4*

Van het weekend na een lange tijd niet meer gezien te hebben eindelijk weer eens herkeken, begon om eerlijk te zijn een beetje te twijfelen of die vijf sterren die ik gaf nog wel objectief waren aangezien ik me nog maar weinig kon herrineren van de film maar niets was minder waar ik werd er opnieuw in meegezogen. Wat een beleving deze film, de dromerige sfeer, de prachtige beelden van Tokyo, de topprestaties van Murrey en Johansson, het verhaaltje dat een keer niet volgens de standaard hollywood regeltjes handelt en natuurlijk de regie van de getalenteerde Coppola (dochter van) die met haar eerste film The Virgin Suicides die ik ook nog niet zo heel lang geleden herzag al een topfilm afleverde maar hier met al die elementen die haar vorige film zo goed maakte hier nog beter tot zijn recht komen.

Die 5 sterren blijven in ieder geval lekker staan.

Hoewel het qua verhaallijn inderdaad weinig voorstelt, is het toch boeiend. Dit komt naar mijn idee doordat de personages goed zijn uitgewerkt. Bill Murray is de uitgebluste man en Scarlett Johanssen speelt het verveelde verwende meisje. Hetgeen de film boeiend maakt is dat beide personages gefacineerd raken door elkaars zo totaal verschillende levenstijlen. In feite kijken ze eens bij iemand anders in de keuken om de realiteit te ontvluchten.

Hierdoor is het een sterke film, die vooral door sterke, vaak geestige dialogen overeind wordt gehouden.

3.5

Wat een steengoeie film. Ik zat er helemaal in. Ik kan niet anders dan 5 sterren geven. Acteerprestaties waren erg goed en de hele sfeer die gecreëerd werd was perfect. Scarlett Johansson vond ik ook erg aantrekkelijk.

Meesterwerk.

.....Of dat het twee personen zijn die al te lang in de sleur van hun dagelijkse leven verstrikt zijn en niet goed weten hoe eruit te komen, zeker niet in een vreemde stad waar communicatie als buitenstaander moeilijk is (wat niets hoeft af te doen aan de mogelijke kwaliteiten van Tokyo als wereldstad). Wat dat betreft is het natuurlijk wel weer prijzenswaardig dat ze samen vervolgens wél de moeite gaan nemen om er toch wat van te maken. Zoals de ondertitel al aangeeft: everybody wants to be loved. Ze zitten allebij in een huwelijk wat niet het geluk brengt wat ze zouden willen. Maar beide durven niet de stap te nemen daaraan te ontsnappen. Daarom 'krijgen' ze elkaar uiteindelijk ook niet, maar gaan ze elk hun eigen weg.

Prachtige film, gisterenavond gezien. Mooi ingetogen acteren van Murray. En veel sterke humor : 'thank you' zeggen tegen een striptease-danseres die met haar benen wijd ligt.....hoe kom je erop!!!!!!!

Ondanks dat het verhaal van Lost in Translation mij totaal niet aansprak, en ik helemaal al niks heb met Bill Murray toch maar besloten om deze film een kans te geven.

Ik heb er eigenlijk een beetje en dubbel gevoel bij, aan de ene kant vond ik hem ontzettend saai en langdraderig maar aan de andere kant wist het mij tot op zekere hoogte nog wel een beetje te boeien.Alleen was het echt heel jammer dat het zo'n beetje aan het einde van de film voor mij pas echt loskwam.Daarvoor vond ik het hele verhaal totaal niet boeiend, de humor sprak mij ook niet echt aan en het drama al helemaal niet.Pas als Charlotte en Bob met z'n tweeen op stap gaan vond ik het erg mooi worden, en dan die karaoke scene geweldig leuk, het verhaal raakte mij daar, dus tot op zekere hoogte, ook pas echt door die laatste song van Bob .tot aan het einde houd dit aan en wat een mooi einde.

Visueel ziet de film er erg mooi uit, prachtige beelden van Tokyo zowel in de stad zelf als vanuit de hotel kamers, overgbracht door goed camera werk.Bill Murray vond ik dit keer echt heerlijk spelen eveneens als Scarlett Johansson,en wat een prachtige dame is dat toch(ik moest het toch nog even zeggen ), ook een grappige rol van Farris.De muziek vond ik ook erg goed.Ik twijfel tussen 2.5* of 3*.Voordeel van de twijfel,

3*

Dit was een zeer saaie film, de inhoud stelde niets voor en naarmate de film vorderde werd het alleen maar langdradiger.