Star Wars: Episode II - Attack of the Clones (2002)

Zware tegenvaller na Episode V gezien te hebben.

Tegenvallend, met matige CGI en matige acteerprestaties. Het begin, o.a. met die vliegende autootjes, deed me aan The Jetsons denken, en sommige aliens leken wel ontsnapt uit Ghostbusters.

Het tienerliefdesdrama leek me een mislukte poging om dat te bereiken wat de Twilight saga jaren later wel is gelukt. Men had het een en ander best kunnen uitknippen, dan was de aanloop minder langdradig, de film een stuk korter, en had het hoger gescoord.

De dialogen bevatten genoeg clichés, en veel scenes zijn te voorspelbaar. Als deze film niet de naam Star Wars droeg zou het een stuk slechter scoren.

Star Wars Attack of the Clones is ietje beter dan zijn voorganger The Phantom Menace maar ook Attack of the Clones vind ik niet echt een geweldige film.

De film begint in ieder geval erg goed. We krijgen een twee moord aanslagen op Padmé en na de laatste aanslag krijgen we een spectaculaire achtervolging in het drukke lucht verkeer van de Coruscant. Een erg sterk en actie vol begin van deze Star Wars film.

Wat betreft acteren is het in deze film niet al te best gesteld. Maar Ewan McGregor als Obi-Wan Kenobi is er toch op vooruit gegaan. In de vorige film wist Ewan McGregor niet te overtuigen, maar in deze film doet Ewan McGregor het een stuk beter. Al is zijn acteer prestatie nog niet geweldig. Ewan McGregor acteert voor een groot deel van de film op de automatische piloot. Ewan McGregor acteert in ieder geval wel beter dan Hayden Christensen. Hayden Christensen vind ik helemaal niet goed overkomen in deze film als Anakin Skywalker. Ik vond Hayden Christensen maar een beetje zijn tekst opdreunen, Hayden Christensen acteert echt bijzonder slecht en het is mij een raadsel waarom ze hem de rol van Anakin hebben gegeven. Hayden Christensen tegenspeelster Natalie Portman acteert ook niet goed. Natalie Portman speelt Padmé Amidala. Padmé en Anakin worden in de film verliefd op elkaar maar de enigste reden waarom hun liefdes scènes misschien nog een beetje goed overkomen in de film is de mooie muziek van John Williams. Natalie Portman en Hayden Christensen zijn erg slecht op elkaar ingespeeld en hun liefdes scènes komen dan ook totaal niet geloofwaardig over. Tevens treffen niet alleen Natalie Portman en Hayden Christensen blaam. Want het script werkt ook niet mee. Er zijn niet echt sterke dialogen geschreven in deze film voor de liefdes scènes.

Het liefdes verhaaltje tussen Anakin en Padmé haalt ongelooflijk veel vaart uit de film. En het maakt dat de film op bepaalde momenten erg langdradig is. Op een gegeven moment word de verhaallijn van Anakin en Padmé wel iets interessanter. Als Anakin en Padme naar Tatooine gaan om Anakins moeder te zoeken . Echter is het vooral door het slechte acteer werk van Hayden Christensen dat ook de scenes op Tatooine niet erg geslaagd zijn. Neem nu bijvoorbeeld de scene dat de moeder van Anakin in Anakins handen dood gaat. Hayden Christensen overtuigd in die scene totaal niet en daardoor is deze scene in de film ook faliekant mislukt.

De verhaallijn van Obi-Wan Kenobi is een stuk interessanter en een welkome afwisseling op de oninteressante verhaallijn. van Anakin en Padmé . Obi-Wan Kenobi onderzoekt de moordaanslag op Padmé en hij ontdekt tijdens zijn onderzoek dat er een kloon leger voor de republiek is gemaakt. De verhaallijn van Obi-Wan Kenobi is erg spannend met als hoogtepunt. De spectaculaire achtervolging van Jango Fett door Obi-Wan Kenobi. Jango Fett wil ontsnappen maar Obi-Wan Kenobi bewijst dat je niet zo snel van hem af bent. Vooral het stuk in de ruimte bij de asteroïde wolk (een leuke knip oog naar The Empire Strikes Back) vond ik erg spectaculair.

Het einde van de film is het beste stuk van de film zowel de verhaallijn van Anakin en Padmé als van Obi-Wan Kenobi komen bij elkaar. We krijgen aan het eind van de film veel actie. Een grote rol aan het eind van de film is trouwens weggelegd voor Christopher Lee. Christopher Lee is geweldig als Graaf Dooku. Dit soort rollen zijn Christopher Lee echt op het lijf geschreven. Het gevecht tussen Graaf Dooku enerzijds en Anakin en Obi-Wan Kenobi en later ook Yoda anderzijds is de beste actie scene van de film. Een geweldig gevecht krijgen we voorgeschoteld.

Al met al is deze Star Wars film een teleurstelling. De actie scènes zijn erg goed, evenals de muziek en de special effects. Maar dat kan je niet echt zeggen wat betreft het acteren en het script, want dat is niet al te best. Twee van de drie prequel films komen niet in de buurt van het niveau van de oude Star Wars films. Alleen Revenge of the Sith weet nog aardig in de buurt van het niveau van de oude Star Wars films te komen. Maar de andere twee films The Phantom Menace en Attack of the Clones zijn twee grote teleurstellingen en kunnen niet in de schaduw van de oude Star Wars films staan.

2 sterren voor deze film.

Dit moet wel het minste deel van de hele Star Wars saga zijn. Volgens velen moet deze beter zijn dan The Phantom Menace, maar daar zag ik weinig van terug. Jar Jar's aanwezigheid, één van de meest nutteloze karakter aller tijden, mag dan gereduceert zijn tot tien minuten, toch vind ik The Phantom Menace een stuk beter. Dat ligt vooral aan dat George Lucas een beetje teveel hooi op zijn vork neemt. Vooral als het komt op speciale effecten. Ik heb nog nooit de grens tussen een animatiefilm en een 'normale' film zo dun geweten. Yoda ziet er afschuwelijk uit. Maar het is niet alleen dat, ook sommige stukken in het verhaal deden de saga niets goed. Vooral wanneer Hayden Christensen zijn dialoog op een pseudo poëtische manier begint, daar moest ik toch even mijn wenkbrauwen voor fronsen. Maar dat ligt misschien meer aan de acteur, want hij kon voor geen meter acteren. Ook vond ik dat ze enkele dingen volledig konden schrappen om zo de film wat minder lang te laten duren. Vooral het eerste halfuur vond ik enorm langdradig en nutteloos. En een mooie referentie naar Back To The Future? Het laatste halfuur vond ik dat de film echt op gang kwam, maar toen duurde de film ook niet meer lang..

Ik moet nog één deel zien van deze saga, maar het zou een mirakel (of beter gezegd, een ramp) zijn moest er iets slechter zijn dan dit deel.

Star wars: episode 2: attack of the clones

Een stuk minder dan episode 1 en voor mij de minste film uit de saga. Ten eerste vind ik de film iets te langdradig. Het politieke gedoe in deze film is ook verre van interessant en had niet zo uitgebreid gemoeten. Ook de liefdesscènes waren niet al te goed, het is allemaal wat te langdradig en niet zo interessant. De special effects waren dan wel heel goed en de planeten wederom mooi vormgegeven. De muziek van John Williams was ook weer goed. Het tweede gedeelte van de film is al een pak beter: meer actie, leukere scenes en een lichtzwaard-duel. De actie zag er goed uit en deed de iets mindere eerste helft gedeeltelijk vergeten. Wel vond ik graaf Dooku niet zo'n leuke vijand, maar wel goed neergezet door Christopher Lee. De acteerprestaties waren goed, alleen Hayden Christensen vond ik niet zo goed uit de verf komen in dit deel. In episode 3 acteert hij al een stuk beter.

De minste star wars-film, maar door de fantasierijke setting en de star wars-sfeer toch nog goed.

Star wars: attack of the clones was de enige star wars-film die ik recent niet had gezien en mijn vorige recensie berustte dan ook een beetje op mijn herinnering aan de film. Ik heb de film nu maar eens herzien voor een iets duidelijkere mening.

Om eerlijk te zijn vind ik deze star wars toch wel een lichte teleurstelling. Deze is zeker veel minder dan the phantom menace. Ik snap dan ook niet dat deze op bijna iedere site hoger scoort dan zijn voorganger. Ik vind de film vooral veel te langdradig en het eerste anderhalf uur heeft weinig interessants te bieden. Het tempo ligt laag en er zitten enkele heel taaie scènes tussen. De politieke verwikkelingen waren te overduidelijk aanwezig in dit deel. Waar het in de andere delen als een groot avontuur aanvoelt, lijkt het hier te gaan om alle politiek in het universum. Het is gewoon niet leuk genoeg. Wat ik dan wel weer mooi vind is het tonen van de grootsheid en de grandeur van de republiek. De liefdesscènes vond ik ook niet erg geslaagd. Dat er een paar van deze scenes inzaten was voor mij geen probleem, maar hier duurde het allemaal wel erg lang. Nu viel me ook pas echt op dat Hayden Christensen slecht bezig is in dit deel. In episode 3 acteerde hij goed, maar hier erg matig. De dialogen werken natuurlijk ook niet altijd mee. Wat deze liefdesscènes wel nog mooi maakt is de prachtige muziek van John Williams. De muziek was heel wat beter als in de vorige episode.
Het eerste gedeelte bevat dan ook nog twee grootse actiescenes, de achtervolging in de straten van Coruscant en het gevecht tussen Obi-Wan en Jango Fett. Die achtervolging tussen de meteorieten was wel erg goed. Op het einde, pakweg de laatste 45 minuten, gaat het tempo een paar versnellingen omhoog en krijgen we prachtige actie voorgeschoteld. Door alle actie echter op het einde pas te laten zien, voelt het geheel wel wat onevenwichtig aan. Niettemin was de actie fantastisch.

Visueel ziet de film er erg goed uit. Voor George Lucas moet een droom in vervulling zijn gegaan toen het digitale tijdperk eindelijk aanbrak. Hij heeft dan ook geen kansen laten liggen om alles op visueel vlak te tonen. De planeten waren prachtig vormgegeven, net zoals in de andere delen. Hier was het dan misschien wat minder opvallend, maar toch mooi. De digitaal geanimeerde wezens zien er ook weer goed uit. De actie was ook fantastisch in beeld gebracht. Het was wel allemaal een beetje over de top en de veldslag op het einde voelt wat chaotisch aan, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van de effecten. Wat ik wel langs de ene kant wat jammer vind is dat de CGI de overhand krijgt en bijna alles uit de computer wordt getoverd. Het gevoel van echtheid is hier totaal niet te vinden. The phantom menace voelde ook nog wat meer solide aan, maar hier is er toch soms een beetje overdaad aan CGI. Niet alle effecten zagen er echter even goed uit. De ontploffingen vond ik er erg nep uitzien en ook Yoda vond ik niet zo mooi geanimeerd. Je zag overduidelijk dat het CGI was.
De acteerprestaties variëren van matig tot goed. Samuel L. Jackson en Ewan mcCregor deden het absoluut niet verkeerd. Natalie Portman en Hayden Christensen vond ik iets minder. Ook daardoor komen de liefdesscènes niet heel overtuigend over.

Deze is voor mij dus overduidelijk de minste uit de saga. Er zijn zeker ook weer erg goede punten, maar over het algemeen is het iets minder leuk en interessant als de rest. Er zijn wel ook pluspunten T.o.v. episode 1, zoals de aanwezigheid van Jar Jar die ingeperkt wordt tot hooguit 10 minuten en het weglaten van het kinderlijke toontje, maar de rest vind ik aan deze dan toch wel minder. Ik twijfel om te verlagen naar 3*, maar het is en blijft Star Wars en het heeft toch nog een leuk en specifiek sfeertje, dus de 3.5* blijven staan.

Het ziet er allemaal prachtig uit!

Maar het verhaal is heel matig uitgewerkt, spanning zit er totaal niet in.

En nog maar te zwijgen over de prille liefdes affaire tussen Padme' en Anakin

En deze film leunt echt te veel op computer animaties zeker als de oorlog uit breekt....

3 sterren

Mee eens, van alle Star Wars films heeft deze de meeste CGI. Gelukkig word de aankomende deel 7 zonder CGI gemaakt zegt men.

Ik hoop het Want ik wil niet graag een 2de Avatar..

Het 'tweede' deel uit de reeks is een stuk beter dan zijn voorganger. Wat meer voor een oudere doelgroep dan Episode 1, en een stuk leuker qua actiescènes. Ook de rol van de inmiddels een stuk volwassener Anakin is beter.

Gelukkig viel deze film me erg mee. Vergis je niet, Attack Of The Clones heeft een hoop problemen, maar het belangrijkste van allemaal is toch vooral het feit dat hij vermaakt. The Phantom Menace had een verschrikkelijk tempo, ongecontroleerde dialogen, lelijke special effects en vooral doods acteerwerk; AOTC heeft dit (grotendeels verbeterd).

Ik moet een ding er meteen uitgooien: Hayden Christensen is verschrikkelijk. Zijn personage is dit echter niet. Anakin's overgang naar de duistere kant is best goed geschreven met zaken als de dood van zijn moeder en de wraak die hij hier vervolgens over neemt en zijn problemen met het dogmatisme van de Jedi zelf. Het is verschrikkelijk neergezet, maar het personage is in ieder geval lang niet zo slecht geschreven als ik altijd dacht. Padmé voldoet nog iets teveel aan het principe van female tokenism, maar alsnog was ook zij lang niet zo vervelend als ik dacht dat ze bij het opnieuw bekijken zou zijn. Daar komt ook nog eens bij dat ze toch beduidend beter acteert dan het geval was in de eerste film. Dit geldt overigens ook voor Ewan McGregor, die toch duidelijk meer te doen heeft gekregen en ook beter in zijn rol zit. Petje af echter voor de ultieme slechterik: Christopher Lee. Zijn rol had zoveel beter geschreven kunnen zijn, maar hij zet wederom een iconische slechterik neer en geeft wederom zijn alles. Op het moment dat hij overlijdt zijn we echt een van de grootste acteurs ooit kwijt.

Het tempo van de film is best goed. Het middenstuk lijdt af en toe aan een hoop zinloze scenes (laten we ook dit er maar uit gooien: de romance tussen Anakin en Padmé is verschrikkelijk weergegeven!), maar over het algemeen loopt het allemaal niet zo erg. Slechts de achtervolging in het begin van de film duurde me veel te lang, helemaal omdat de teksten tijdens die scene echt verschrikkelijk waren. Ik vermoedde in eerste instantie dat de de arena scene (vroeger mijn favoriete scene uit de film) te lang zou duren, maar ook dit viel mee. Het einde van de film is dan wel non-stop actie, doordat de omgeving en participanten steeds veranderen, blijft het allemaal nog steeds goed uit te zitten.

De special effects falen bij vlagen wel weer behoorlijk. Yoda is lelijk, de scenes waarbij de Yedi krijgers moeten acteren naast computer robots zien er verschrikkelijk nep uit en de achtervolging uit het begin zag er zelfs in de eerste Judge Dredd film beter uit. CGI blijven nog steeds in deze films onder doen voor de effecten uit de originele films. Dit wil niet zeggen dat alle designs falen, ik vond de monsters in de arena namelijk best gaaf vormgegeven. Goed, de Rancor is niet te overtreffen, maar als ik deze creaturen moet vergelijken met de monsters uit TPM (de onderwaterscene dan vooral), dan heb ik mijn winnaar toch snel gevonden.

Voor ik te positief over ga komen, moet ik alsnog wel een hoop minpunten duidelijk benoemen (voor zover ik dit nog niet eerder gedaan heb). Het acteerwerk is dan over het algemeen beter, buiten Christopher Lee is het nog nergens echt goed te noemen. De dialogen en pogingen tot humor zijn daarnaast nog steeds grotendeels verschrikkelijk. Toen ik net tegen mijn vriendin zei dat C3PO en R2D2 ook in deze films nog steeds leuk zijn, kwamen we op het moment terecht waar R2D2 C3PO's hoofd weer aan zijn eigen lichaam bevestigd, om ons tijdens deze scene te trakteren op een aantal verschrikkelijke puns die mijn eerdere uitspraak compleet ontkrachten. De film stikt daarnaast van de scenes die in eerste instantie gaaf lijken de Jedi die in de arena tegelijkertijd opstaan om mee te vechten, of Yoda die ten strijde trekt tegen Dooku om na enkele tellen eigenlijk vooral pijnlijk blijken te zijn. Leuk geprobeerd, maar toch niet wat het had moeten zijn. Bij de lijst van minpunten zal ik er ook altijd op blijven hameren hoe VERSCHRIKKELIJK de romance tussen Padmé en Anakin is geschreven. De romance op zich is niet onrealistisch, de vormgeving qua acteerwerk en dialogen klopt gewoon totaal niet.

Goed, AOTC is zodoende gewoon popcornvermaak. Op zich is daar niets mis mee, na TPM was het een welkome verandering. Ik herinner me van Revenge Of The Sith werkelijk niets meer (slechts 1 keer gezien) en ben dan ook benieuwd of deze film misschien nog iets van de hoogtijdagen kan terug brengen.

Star Wars: Episode II - Attack of the Clones

Na de valse start van Lucas met zijn matige prequel The Phantom Menace gaat hij vrolijk verder met zijn tweede deel. Er kwam immers een trilogie. Waar deel 1 compleet los staat van de serie, en in mijn ogen qua verhaal als overbodig beschouwd kan worden, sluit deel 2 een stuk beter op de latere gebeurtenissen van deel IV, V en VI aan. Toch heeft ook dit deel zo zijn minpunten...

Het is fijn dat zowel Anakin als Obi-Wan een stuk volwassener zijn in deze film. Dit legt het niveau even wat hoger en haalt het kinderachtige van deel 1 weg. Het is dan ook serieus met een reeks aanslagen op Padmé. Daarna bouwt het verhaal zich vernuftig uit. Wat een kleine aanslag lijkt blijkt een intergalactisch complot tegen de democratie te zijn. De precisie die Lucas hier in de opbouw van het verhaal legt is heel sterk. Anakin en Obi-Wan vullen daarbij leuk aan. Ook geeft dit deel de pass voor deel 3 naar het doel. Deel 3 hoeft het alleen nog in te tikken hierna. Tot slot complimenten aan Lucas voor het script, wat lekker knallend en flitsend eindigt.

Waar Ewan McGregor in deel 1 echt onder de maat presteert verbetert hij zich hier aanzienlijk. Als meester is hij veel beter op zijn plek dan als leerling. Zijn gehele natuurlijke voorkomen is met sprongen vooruitgegaan. Er is echter alleen één maar: waar McGregor zijn prestaties flik verbetert heeft, is Hayden Christensen een behoorlijke miscast. Hij neemt McGregors rol over als slechtst presterende acteur. Ik vind hem zelfs in grotere mate zijn script op dreunen dan Mac. Ook Natalie Portman presteert hier onder haal niveau. Met Christensen komt ze niet lekker uit de verf en blijft op een belabberd leveltje steken. Die twee in combinatie met elkaar halen veel veel vaart uit de film en zijn soms gewoon saai om te bekijken. Totaal geen connectie tussen de 2.

Waar in deel 1 het gebruik van CGI de film vooral verfraaide, helemaal ten opzichte van deel IV, V en VI, weet dit deel het naar het andere uiterste te trekken. De CGI wordt je om de oren geslingerd. Het is jammer. De film heeft zulke mooie momenten. Tevens moet je uitkijken bij lichtgevoelige epilepsie, want de groene en rode lasers vliegen je op de oren. Ook zijn de lichtsabels soms pijnlijk voor de ogen.

Star Wars: Episode II - Attack of the Clones is een perfecte opstap naar een nieuw einde van de Star Wars-periode. Toch zitten een paar hiaten in de film, zoals de belabberde en apathische romance van Padmé en Anakin. Toch gaat het met sprongen vooruit t.o.v. het voorgaande deel en is het heel vermakelijk.

3.5*

Ook deze nog niet volledig op niveau, iets beter als deel 1.. hier een paar goeie actiescenes en het is inderdaad heel goed dat ze al wat ouder zijn in deze film krikt het niveau wel een beetje op. De film zelf duurt lang maar er gebeurd genoeg in om toch te blijven boeien!

Ik vind deze een stukje beter dan deel 1.

De sfeer is wat grimmiger geworden en de toon is een stuk serieuzer dan deel 1.

Verder is de cast nog steeds goed en weet Christopher Lee een goede aanvulling te zijn. Hij komt hier haast net zo creepy over als in zijn bekende Dracula rol uit de Hammer films.

De special effects zien er best tof uit en de grote hoeveelheid actie zorgt ervoor dat de film entertaint van begin tot eind.

Attack of the Clones. De film is iets beter dan TPM maar ook deze film wordt gekenmerkt door bijna tenenkrommende dialogen. Twee andere minpunten zijn het overdadig gebruik van CGI en de scenes tussen Anakin en Padme. Portman is een prima actrice maar met zulke dialogen en zo'n tegenspeler kan ook zij geen potten breken.

Tot zover de minpunten want AotC doet wel veel goed. Alle scenes met Obi-Wan zijn interessant en McGregor is als meester overtuigender dan als leerling. Vanaf het moment dat Anakin zijn moeder wreekt en samen met Padme Obi-Wan wil gaan redden, tot het einde van de film zit je geboeid te kijken en volgen de actiescenes en gevechten zich op. Yoda is bijna nergens beter (op TESB na uiteraard) en zijn lightsaber gevecht met Count Dooku durf ik zelfs een hoogtepunt in de Star Wars franchise te noemen. 3.5 ster want ondanks de minpunten toch genoten van deze film.

Ik word hier niet echt vrolijk van. Waar een paar weken geleden “The Phantom Menace” er al niet goed uitkwam bij herziening, is dat met deze “Attack of the Clones” niet veel beter gesteld.

Het script lijkt echt aan alle kanten te rammelen. Het is zwak geschreven, zwak geregisseerd en dat merk je tijdens het kijken, want het loopt niet echt lekker. Het drama en de beoogde romantiek komen niet tot hun recht en het eerste uur is echt doorbijten geblazen. De actie die er in zit is op zich wel vermakelijk, maar door de matige CGI is het ook verre van geweldig te noemen.

Tussendoor hadden ook enkele passages wat ingekort moeten worden. Het stuk bij Obi Wan Kenobi duurt maar en duurt maar. Het acteerwerk is ook niet om naar huis te schrijven. De acteurs uit het eerste deel doen hun ding naar behoren, maar Hayden Christensen is echt erbarmelijk slecht. Ook niet raar trouwens, dat hij buiten Star Wars nauwelijks meer een rol van betekenis heeft weten te scoren.

Wel was het leuk om C3PO en R2D2 weer te zien. Dat zijn samen met de setting, en een paar actiescènes de spaarzame hoogtepuntjes van dit deel.

1,5*

Episode II is al beter dan Episode I, maar het tikt bij lange na niet het Star Wars niveau aan. Het idee van de clone troopers is goed gevonden. In de animatieserie van The Clone Wars wordt daar nog dieper op ingegaan. Hier komen ze even langs. Christensen kan nog steeds niet acteren en de dialogen zijn behoorlijk slecht. Mag ik de sand-dialoog nomineren voor één van de slechtste dialogen ooit? Die dialoog kwam totaal uit de lucht vallen. Waarom gaan we het over zand hebben in een Star Wars film? Kortom, ook deze film roept veel vragen op. De actie redt deze film echter. Een onderhoudende film.

Toen ik de beslissing nam de Star Wars-films op volgorde van verhaallijn (ipv volgorde van uitkomen) te bekijken, nam ik op de koop toe dat ik waarschijnlijk de mindere films als eerste zou bekijken. Ik vermoed dat dit wel gaat kloppen.
Attack of the Clones is een leuk vervolg op the Phantom Menace, maar kent toch ook een flink aantal mankementen. De opbouw van het verhaal vanaf deel 1 weet mij zeer te boeien, maar de uitwerking daarvan laat in de eerste twee delen vaak te wensen over. Hayden Christensen moet wel de grootste miscast ooit zijn; nergens komt deze tiener-Anakin geloofwaardig over, en van chemie met Portman is ook zelden sprake. Eigenlijk werkte Christensen vooral enorm op de zenuwen. Een groot gemis, daar de schrijvers van de film toch een grote rol voor hun relatie-ontwikkeling hebben ingeruimd. Portman kan ik doorgaans goed hebben, maar in deze film lijkt het alsof ze continue verdwaald op de set rondrent. Ze is veel te liefjes voor een senator en past m.i. ook niet echt in de Star Wars-wereld. Een mooie verschijning is ze wel, maar dat maakt niet genoeg goed.
Wat wél veel goedmaakt, is de begeleidende muziek van John Williams bij het gros van de scenes, evenals het visuele aspect. Ik heb enorm kunnen genieten van de locaties en settings, en ook de special effects waren prima op orde.
Dit maakte dat ik bij vlagen toch erg geboeid was. Ik zeg bij vlagen, want met zijn 142 minuten duurt deze film mij iets te lang. Een aantal stukken film waren daarnaast overbodig of oninteressant.
Aan het einde wordt het er wel een stuk leuker op, met de magische appearance van Christopher Lee als Count Dooku en de gevechten met Obi_Wan en meester Yoda. Dit maakte toch dat ik uitkeek naar the Revenge of the Sith.
3,5*

Tweede deel uit de zogeheten prequel-trilogie, die zich ruim 20 jaar afspeelt voor de originele Star Wars-trilogie en zich vooral focust op de ontwikkeling van Anakin Skywalker tot de boosaardige Darth Vader. Daar waar de originele trilogie door miljoenen fans wordt aanbeden, wordt de prequel-trilogie door menigeen verguisd.

En dat is niet geheel onterecht: het verhaal is zwak, met teveel losse stukjes, de karakters weten niet of nauwelijks te boeien en alleen oudgedienden als Yoda (met de geweldige stem van Frank Oz) en de twee robots C-3PO en R2-D2 blijven leuk. Christopher Lee laat nog wel even zien hoe het moet, maar zijn rol is te kort. Het gevecht tussen hem en Yoda vormt één van de hoogtepunten uit de film, maar kan zich niet meten met het driegevecht uit The Phantom Menace. De liefdesrelatie tussen Anakin en Padmé komt ook nauwelijks uit de verf, mede dankzij het houterige acteerwerk van nieuwkomer Hayden Christensen. Hij zet Anakin neer als een gefrustreerde tiener, waar je als kijker maar weinig sympathie voor kunt opwekken. De film leunt vooral op z’n visualiteit, maar ook daar laat Attack Of The Clones steken vallen. Net als bij The Phantom Menace komt het overgrote deel uit de computer gerold. Met name de CGI-figuren zien er behoorlijk cartoonish uit. De luchtgevechten zijn echter wel prachtig in beeld gebracht en de climax is uitermate onderhoudend.

Geen topper, maar niettemin vermakelijk.

Star Wars: Episode 2 - Attack of the Clones

In Attack of the Clones zien we een Anakin die is opgegroeid onder de hoede van Obi Wan Kenobi. Waar The Phantom Menace een nogal op zichzelf staande film was binnen het Star Wars universum, wordt er in Attack of the Clones echt toegewerkt naar de wereld zoals we die leerden kennen in A New Hope. We maken kennis met de clones, het ontstaan van het Keizerrijk en het plan van Darth Sidious wordt steeds duidelijker.

Het tweede deel van de Star Wars prequels is een erg onevenwichtige film die wordt gekenmerkt door bijna tenenkrommende dialogen, een Hayden Christensen die niet overtuigd als Anakin en een overdadig gebruik van CGI, die de film niks extra's geeft maar juist schaadt. Het doet pijn aan de ogen om de echte, mooie en inventieve wereld die George Lucas heeft geschapen in de originele trilogie te zien veranderen in een verschrikkelijke nepwereld. De scènes tussen Anakin en Padmé zijn ontstellend zwak en de opbloeiende relatie tussen de twee wordt op deze manier voor de kijker een martelgang. Een oude kwaal van Lucas komt weer bovendrijven, dialogen, dialogen, dialogen! Portman is een begenadigd actrice maar ze moet zulke onzinnige teksten uitspreken en met een Hayden Christensen als tegenspeler kan ook zij geen potten breken. Een laatste minpunt is de editing. De overgang van de ene scene naar de ander loopt niet altijd lekker.

Tot zover de minpunten want Attack of the Clones doet ook veel goed. Alle scènes met Obi-Wan zijn interessant en McGregor is als meester overtuigender dan als leerling. Vanaf het moment dat Anakin zijn moeder wreekt en samen met Padme Obi-Wan wil gaan redden, tot het einde van de film zit je geboeid te kijken en volgen de actiescènes en gevechten zich op. Yoda is bijna nergens beter (op The Empire Strikes Back na uiteraard) en zijn lightsaber gevecht met Count Dooku durf ik zelfs een hoogtepunt in de Star Wars franchise te noemen. Prima acteerprestaties van onder meer Ewan McGregor, Christopher Lee, Samuel L. Jackson en Ian McDiarmid.

Een Star Wars film is altijd vermakelijk maar met Attack of the Clones test Lucas de loyaliteit van de Star Wars fans en het geduld van alle andere kijkers wel uit. De film heeft hoge pieken maar ook erg diepe dalen. Gelukkig wordt het vanaf nu alleen maar beter (als je in chronologische volgorde kijkt tenminste).

De tweede (of vijfde) film van de Star Wars saga is in ieder geval beter dan zijn voorganger. Toch blijft de film veel minpunten hebben. George Lucas had beter de kostuums terug opgenomen. Die animatierobotten zien er allesbehalve realistisch uit, zodat je niet mee in het verhaal gaat. Het stoort!
Nog een groot nadeel zijn de scènes met de relatie tussen Padmé en Anakin. Die zijn saai, kwellend en opgedreund. Terwijl je bij Star Wars weinig romantiek verwacht.

Maar op die scènes na is het een mooi verhaal. Vooral het moment dat Anakin's moeder in zijn armen doodvalt is prachtig Als je eerst de oorspronkelijke (4,5,6) hebt gezien, zie je de voorgeschiedenis van de personages. Padmé blijkt de moeder te zijn van Luke

Een leuke film, niet fantastisch. Een 3.5

Net als Episode I deze nu ook herzien en gek genoeg vond ik 'm dit keer een tandje minder dan de voorganger.

Ben het toch wel eens met de meesten dat de liefdesscènes moeilijk door te komen zijn en daarnaast schiet de weergave van Anakin wel degelijk op bepaalde punten aardig te kort.

Zo zien we dat zijn val naar de duistere zijde eigenlijk vooral veroorzaakt lijkt door het feit dat hij maar een drammerig rotjoch blijkt.

Misschien de 'gekozen ene' maar eigenlijk gewoon niet geschikt voor de functie, daar komt het op neer.

Zo tegen het eind krijgt de film pas goed een opleving met de gedeeltes in de fabriek en arena, met een leuke rol weggelegd voor eeuwige zenuwenlijer 3PO.

Vond ik zelf wel grappig.

Paar memorabele lichtstaaf momenten waar die tussen Dooku en Yoda er uiteraard het meest uitspringt.

En natuurlijk Christopher Lee die deze film sowieso naar een hoger plan trekt met zijn immens charismatische aanwezigheid, de wijze waarop hij voor het eerst zijn wapen aanknipt alleen al.

Verder mogen we Jango Fett niet vergeten die enkele zeer toffe momenten met zich meebrengt maar uiteindelijk helaas net als zijn zoon en later ook Dooku de traditie voortzet van legendarische personages die zeer abrupt en op vrij lullige wijze zomaar ineens hun eind tegemoet blijken te treden.

Dit deel altijd meer dan prima gevonden maar waar de vorige mij positief wist te verrassen met de herziening blijkt deze dit keer een tikkeltje in te moeten leveren.

Klein stapje vooruit na de lelijke mispeer van The Phantom Menace, maar meer dan een aardige blockbuster wordt deze film nergens.

Om positief te beginnen. Er zit wat meer schwung in het geheel, zeker het eerste halfuur is bijzonder vermakelijk en de film ziet er soms erg mooi uit. Vooral het grootstedelijke design van Coruscant met haar skyscrapers en neonverlichting ziet er goed uit en doet op z;'n beste momenten wel denken aan Blade Runner. Ook de verscheidene planeten zien er prachtig uit, de score van Williams (vooral Across the Stars) is prachtig en die scène met de laserkogels door de rode stof heen is zelfs bijzonder fraai. Daarnaast zijn de duels met light sabers prima en kent de film echt wel een aantal fijne momenten.

Maar goed, dan heb je Hayden Christensen. Dacht je met Lloyd al een ongetalenteerde Anakin te zien, zo mogelijk kan het nog erger. Hij mist elk gevoel voor timing en declameert zijn teksten zoals Barry Atsma dat ook zo goed kan - nergens, maar dan echt nergens wordt hij ook maar een beetje geloofwaardig. En dat is uitermate spijtig voor uitgerekend die rol. Portman en McGregor doen het al beter (ook beter dan in de vorige film) maar krijgen nog steeds brakke teksten mee. De cgi is soms gewoonweg lelijk en tegen het einde duren de actiescènes soms gewoon net te lang.

Al met al zal ik het geen goede film noemen, maar hij weet mij als fan van Star Wars nog wel net te vermaken. 3,0*.

Confusie schreef :

Net hetzelfde gevoel. Dacht altijd dat ik de eerste het zwakste deel vond, maar het is blijkbaar het tweede deel. 6/10

Naar aanleiding van Star Wars: The Force Awakens speelt de Vlaamse zender 4 alle reeds verschenen Star Wars-films af in chronologische volgorde. De tweede in de rij was dus Attack Of The Clones.

In mijn jeugdjaren heb ik deze film grijs gedraaid. Ik herinnerde me het als een fantastisch actie epos waar de eindscène van Anakin en Padmé in het geheugen geschrift stond met het hand van Anakin als bijblijver. De dag van vandaag is het woord 'fantastisch epos' uiteraard te hoog gegrepen maar dat het een hele stap vooruit is tegenover The Phantom Menace is wel een zekerheid.

De film slaat meteen 10 jaar over, gebeurd ook niet vaak in films die eigenlijk als 1 geheel worden bekeken maar op zich was het wel nodig om het personage Anakin een groeispurt te laten krijgen en het personage dichter bij zijn toekomst te brengen. Dat Hayden Christensen geen rasacteur is wordt al snel duidelijk, maar aangezien Star Wars toch een soort van opera is vond ik het allemaal wel nog meevallen. Oscarwaardige acteerprestaties heb ik trouwens nog niet opgemerkt bij de Star Wars films, misschien dat daar de komende weken verandering in komt. Maar Christensen deed het dus ok. In sommige scènes schiet hij inderdaad tekort, maar in andere scènes vind ik hem best degelijk spelen waarin de onderaardse woede goed te merken is. Met zijn uiteindelijke toekomst in acht genomen vond ik dat best goed gedaan. Nathalie Portman laat hier duidelijk ook nog niet het beste van haar zelf zien, net zoals de hele cast trouwens waar zelfs McGregor soms als een amateur overkomt. Om niet te ver over de cast uit te wijden: het was allemaal niet hoogstaand maar storend evenmin.

Het voornaamste probleem blijft toch voor mij Lucas, hoewel ik dat gevoel vroeger minder had. Maar hoe hij de verhalen geschreven heeft en die vooral in de montagekamer aan elkaar heeft gezet is soms toch onder niveau. Het was wel al beter dan in de voorganger maar top kon je dit niet noemen. En dat is raar dat Lucas visueel toch ons in de steek laat in vele scènes, want in de actiescènes laat hij die prachtig tot leven komen met mooie dynamische beelden waar het toch allemaal duidelijk blijft en de effects nu wel degelijk overeind blijven, wat in zijn voorganger niet altijd gezegd kon worden.

Zo begint de film al snel, na een kleine intro, met een heerlijke achtervolgingscène in de stad. In die scène merk je al dat de effects een trapje hoger staan en dat maakt het gewoon véél aangenamer om naar te kijken. Daar is trouwens nog een heerlijk duo te merken in Kenobi en Skywalker, iets wat snel daarna volledig verwatert en toch een gemiste zaak is. Daarna zakt de film wel wat in. De dialogen laten nog steeds de wensen over en als er dan buiten schitterende locaties niet veel te merken is, begin je langzaamaan toch wel te hopen op die actiescène. Die komt er dan ook aan vanaf Obi Wan landt op Kamino. Die vechtscène is een klein voorproefje, niet veel later volgt nog een heerlijke ruimte-achtervolging. Vanaf dan valt de film zo goed als niet meer stil. Er worden enkele (voorspelbare) twists en voorspellingen gedaan maar aan actie is er zeker geen gebrek. We krijgen ook de eerste uitbarsting van de toekomstige Darth Vader. Jammer genoeg gebruikt Lucas die situatie veel te weinig waardoor de impact nogal beperkt blijft. Dan begint een langgerekte finale waar de start wordt ingeluid op Geonosis. Een heerlijke oorlog die nooit verveeld en genoeg afwisseling biedt in de soort actie. Het slotgevecht is, net zoals in de voorganger, misschien nog niet echt een onwijs sterke apotheose maar dankzij de puzzelstukjes die langzaamaan in de plooi vallen is het wel een aangenaam einde.

Star Wars: Attack Of The Clones is zeker geen meesterwerk. Daarvoor zijn er nog steeds te veel fouten gemaakt in het scenario, dialogen en opzet. Maar de film neemt een flinke stap voorwaarts tegenover zijn voorganger dankzij effects die duidelijk beter zijn, heerlijke actie en de kleine dingen waaruit duidelijk te merken is naar waar we toewerken.

Voor een tussendeel in een trilogie is dit ongetwijfeld een film die ook zo meer dan te pruimen is.

3,75/5

Een minuscule stap vooruit voor George Lucas ten opzichte van The Phantom Menace, maar heel veel scheelt het allemaal niet. De toevoeging van een wat hoger tempo, de pogingen tot iets meer spanning en de veel kleinere rol van Jar Jar Binks, doen de film nog wel goed. Maar verder valt er niet veel positiefs te zeggen over Attack of the Clones. Het subplot met Kenobi is nog best vermakelijk, maar Lucas vindt het nodig om telkens naar het romantische plotje met Padme en Skywalker te knippen. Een romantische plot met verschrikkelijke dialogen en houterig spel van twee enorme aardappelzakken.

Net als de vorige film heeft Attack of the Clones - naast de tenenkrommende romance - een hoop geneuzel over oninteressante politiek, dat wordt afgewisseld door niet al te beste gevechtsscènes en actiesequenties. Toegegeven, de spectakel-sequenties werken hier een tikkeltje beter dan de vorige film, maar nog steeds is het merendeel oninteressant. De effecten zijn ook enorm gedateerd. Christopher Lee, die wegvlucht op zijn vliegende scooter, is niets meer dan hilarisch. Lucas had ongetwijfeld veel aandacht voor de special effects, maar wist niet te voorkomen dat het er nog geen 15 jaar later lachwekkend uitziet. Aandacht voor script en spelregie waren beter geweest. Want het blijft knap hoe Lucas grote namen in de filmwereld kan laten acteren op het niveau van een gemiddeld amateur buurthuis-toneelstuk.

2 sterren.

Het was al een hele tijd geleden dat ik deze nog gezien had. Maar, wat is dit slecht zeg! Ik vind dit toch nog een heel stuk minder dan The Phantom Menace. Werkelijk verschrikkelijk acteerwerk, slechte CGI, een niet heel erg boeiend verhaal en enkele scenes die alleen maar plaatsvervangende schaamte oproepen. Of hoe George Lucas zijn eigen nalatenschap verpest met deze draak.

Deze week nog episode III kijken, ik vond dat destijds de beste uit de "nieuwe" triologie". Hopelijk blijft dat gevoel nu ook nog overeind.

In ieder geval is het maar te hopen dat de triolgie die nu opgestart wordt met The Force Awakens een heel stuk beter wordt. Anders blijft van Star Wars niet meer zo veel postief over.

"Victory? Victory you say? Master Obi-Wan, not victory. The shroud of the dark side has fallen. Begun the Clone War has."

Ter voorbereiding op de nieuwe Star Wars-film die volgende week zal gaan verschijnen weer begonnen met het kijken van alle eerdere Episodes. Episode II had ik al een tijdje niet meer gezien en was in mijn herinnering altijd wat minder dan de andere prequels. Moet eerlijk zeggen dat ik de film nu stukken beter vond dan ik me hem herinnerde. De wat donkere toon is meer dan welkom na het overwegend kindvriendelijke eerste deel.

Steeds meer sterrenstelsels sluiten zich aan bij de Separatisten onder leiding van Graaf Dooku en de Handelsfederatie. Binnen de Republiek komt vraag naar een leger. De Jedi zijn namelijk niet in hun eentje opgewassen tegen de legers van de Separatisten. Senator Amidala ontsnapt tot twee keer toe maar net aan een moordaanslag. Obi Wan Kenobi en Anakin Skywalker krijgen de opdracht haar te beschermen. Anakin word met de senator naar Naboo gestuurd, waar hij zijn gevoelens voor haar duidelijk maakt. Ondertussen gaat Obi Wan op onderzoek uit naar de mogelijke dader achter de aanslagen, wat hem brengt naar een afgelegen planeet waar een Clone leger word gemaakt…

– Film technische beoordeling –
In deze episode maakt avontuur meer plaats voor mystery, ik vond het geheimzinnige plot waar Obi Wan op onderzoek uit gaat wel wat hebben. Sir. Christopher Lee was fenomenaal als Count Dooku. Ewan McGregor is opnieuw een erg goede Obi Wan en bij de eerste beelden van hem en Anakin krijg je al zin om hun gezamenlijk avonturen te zien.

De relatie tussen Anakin en Padme werkt voor mij niet echt. Ten eerste komt dat omdat in Episode I Padme duidelijk veel ouder is dan Anakin en hier Anakin ineens een kop groter is en bovendien smoorverliefd op de senator (die daadwerkelijk geen dag ouder lijkt als op het eind van de vorige film). Ten tweede omdat de chemie tussen de twee verschrikkelijk is en dat is de schuld van Hayden Christensen. Zijn rare grijzen, kinderachtige uitbarstingen en overdreven formele liefdesbetuigingen verpesten het een beetje. Natalie Portman speelt hier wel een stuk beter als in de vorige film (waar ze nogal monotoon sprak als de koningin) en weet het dan tegen het einde van de film voor mij nog een beetje te redden. Het schijnt ook dat Christensen is gekozen omdat ‘hij zo goed bij Portman zou passen’ en niet om zijn acteerkwaliteiten. Wat dan wel weer helpt is de emotionele muziek van John Williams.

Nog een probleem vind ik het karakter van Anakin. Ik begrijp dat hij van uitverkorene langzaam naar de Duistere zijde moet overlopen maar bij een jonge Darth Vader zie ik geen arrogante en wispelturige jongeling als hier voor me. Bovendien vind ik dat er veel meer broederschap tussen Obi Wan en hem had moeten zijn. In Episode I was hij immers nog de onschuld zelve en hier pleegt hij zowat in z’n eentje een genocide… dat werkt niet. Ik snap dat door zijn liefde, en de angst geliefde te verliezen hij langzaam op het duistere pad raakt, maar daarvoor had de hele romance beter in elkaar moeten zitten.

De film heeft een beetje een overkill wat betreft CGI. Vooral de planeet Kamino en de Clonelegers waren wat teveel van het goede. C3PO en R2 zijn in sommige scenes CGI, wat duidelijk zichtbaar is en in sommige scenes wel practical. Behalve dat de CGI een beetje inconstant is in stijl met de originele trilogie (en zelfs Episode I al) is er toch niet heel veel op aan te merken. ILM heeft best degelijk werk geleverd, al zie ik zelf natuurlijk veel liever dat er meer practical was gedaan. George Lucas heeft zich duidelijk laten beïnvloeden door Blade Runner als het gaat om het ontwerp van de hoofdstad van de republiek. Hij had dan wel meteen wat meer schaalmodellen mogen gebruiken.

De film is goed opgenomen, al ben ik niet zo’n liefhebber van de (donkere) kleurfilters die zijn gebruikt. John Williams maakt opnieuw een meesterlijke filmscore. Alhoewel ik de muziek in de gevechtsscenes een beetje rommelig vond aanvoelen waren de Love Theme en de muziek voor Dooku en Sidious meesterlijk, naar mijn mening een van de beste tracks van de Star Wars soundtracks.

– Verhaaltechnische analyse van de film in binnen het Star Wars-universum –
De film speelt zich af 10 jaar na de vorige Episode en 22 jaar voor de eerste Star Wars film (22 BBY dus).

Het Clone leger vind ik maar een vreemde toevoeging aan het Star Wars-universum als ik eerlijk moet zijn. De Stormtroopers in de originele trilogie zijn dienstplichtige inwoners van het Keizerrijk en geen gekloonde premiejagers. Ze praten immers niet als Jango Fett zoals de clones maar hebben ieder een eigen stem en persoonlijkheid. Alleen nu word er gedaan alsof het leger van het keizerrijk het zelfde clone leger is als we hier te zien krijgen, Lucas spreekt dus zijn eigen film tegen. Bovendien is het een beetje omslachtig om de Clones voor slechts drie jaar te gebruiken. In 19 BBY (Episode III) word het Keizerrijk namelijk gestart. Een theorie, waarmee alles nog klopt, zou kunnen zijn dat de Clones allemaal werden gebruikt als Stormtrooper maar naarmate de oudere clones ‘op begonnen te raken’ werden vervangen met dienstplichtige soldaten.

Ook de achtergrond van Count Dooku, een overgelopen Jedi en het ontstaan van de plannen voor de Deathstar zijn een erg goede toevoeging aan de prequels. De film brengt ook meer van de geschiedenis van de Jedi en de Sith naar voren en we krijgen weer meer van het universum te zien.

Wat me wel weer stoort is dat Palpatine de absolute macht om een leger te starten verkreeg door Jar Jar te manipuleren. Ik snap dat dit de suggestie moet wekken dat Palpatine werkelijk alles in handen heeft (wat ook zo is) maar om de klunzige Jar Jar te betrekken in politiek… Padme had de macht niet aan hem maar aan Bail Organa of een andere politicus moeten overdragen…

- Conclusie -
Toch weer een uitstekende prequel deze Episode II. Wat donkerder dan Episode I en nog steeds een beetje inconstant, maar om de film te beoordelen voor wat hij is, vind ik hem er sterk.

Een goed plot, goede muziek, fantastisch acteerwerk van o.a. Sir. Christoper Lee, goede effecten..

De film heeft zijn gebreken maar toch mag dat de pret niet drukken. Wederom een erg vermakelijke film.

Ik heb, in tegenstelling tot vele anderen, niet echt iets tegen de prequeltrilogie. The phantom menace is waarschijnlijk een van de meest afgekraakte films ooit, maar vind ik ondanks alles erg vermakelijk en Revenge of the Sith vind ik zelfs enorm goed. Maar eerlijk is eerlijk: Attack of the clones is gewoon een slechte film, hoe je het ook bekijkt. Volgens velen beter dan het eerste deel, maar daar merk ik niets van. Attack of the clones is eigenlijk gewoon alles wat Star Wars nu juist niet is.

De film is, om het zo maar uit te drukken, gewoon enorm oninteressant. Politiek geneuzel dat vaak nergens over gaat, de vreselijke liefdesscènes tussen Anakin en Padme, ellenlange CGI-actiescenes.. Lucas doet hier ongeveer alles fout wat hij fout kon doen. Godzijdank dat de kinderachtige humor uit de prent gerukt is en de rol van Jar Jar gereduceerd is tot een schamele 5 minuten, anders was hier een slechter cijfer uit gekomen. Het probleem met deze film is gewoon dat er veel potentie is, wat juist het jammere is. Lucas weet het verhaal echter zo te vertellen dat het nauwelijks iemand interesseert en het ook nog eens heel rommelig overkomt. Waar is het avontuurlijke gevoel? Volledig weg. Heel slechte beslissing. De acteerprestaties waren slecht. Portman en Hayden Christensen als respectievelijk Padme en Anakin doen het beide erg slecht, vooral Christensen. Hij rammelt de teksten eentonig af en zet Anakin neer als een zeurderige en verwende puber. Maar goed; de fout ligt hier ook gewoon bij George Lucas die enorm melige liefdesscènes voor hun heeft geschreven met verschrikkelijke dialogen. Probeer daar als acteur zijnde maar wat mee te doen. Ewan McCregor doet het wel uitstekend als Obi-Wan Kenobi. Als Meester komt hij veel beter over dan als leerling in het vorige deel.

Het laatste halfuur komt de schwung er een beetje in met een grootse veldslag en een afsluitend lightsaberduel, hoewel ik over beide niet heel positief ben. Oké, de actie kijkt wel lekker weg en er zitten enkele leuke scènes tussen zoals Mace Windu en Yoda in actie, maar de actie geeft toch nergens het Star Wars gevoel. Het is gewoon een grote CGI-battle die heel chaotisch overkomt. Waar alle andere lightsaberduels in de serie altijd een bepaalde spanning met zich meedragen, ontbreekt dat hier volledig. Het duel lijkt gewoon nooit volledig op gang te komen, zelfs niet als Yoda even als een hyperactieve zot volledig uit de bol gaat. Dooku is ook gewoon niet zo'n leuke vijand, hoewel Christopher Lee wel een heel goede prestatie neerzet. Toch lijkt hij niet echt te passen in een film als deze. De muziek van Williams is wel ontzettend mooi.

Attack of the clones is een beetje de miskleun van de Star Wars-serie. Veel (lelijke) CGI, slechte acteerprestaties en een verhaal dat nooit de volledige interesse wekt zijn toch wel de voornaamste problemen. Grappig genoeg is net het probleem van het eerste deel, de kinderachtige humor, hier helemaal opgelost. Gelukkig weet ik dat de derde prequel, Revenge of the Sith, véél beter is. De mensen die dat in 2002 echter nog niet wisten moeten op dat moment wel een beetje het gevoel gehad hebben van 'Star wars is dood'.

2.5*

Langdradige film, waarin het verhaal rondom Anakin me eigenlijk niet kon boeien. De verhaallijn van Obi Wan houdt de film staande. De grote battle met de clones vond ik vooral een overdaad aan CGI. Wel vond ik de scene tussen Obi Wan, Anakin, Yoda en Dooku mooi gedaan. Eindelijk zie je Yoda echt in actie.

Yoda rules