Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain (2001)

Ameliee!!! Een film die al jaren bij de beste thuishoort in mijn film collectie. Ik heb deze film geloof ik wel 100 x gezien en hij gaat nooit vervelen. Een film over de kleine bijzondere dingen in het leven. Zo dicht bij het karakter gebleven en de kleuren in de film zijn erg lieflijk en toegankelijk.

Wou!! 100x is wel veel, want Ratatouille heb ik 15x gezien en toen was ik al wat ze in heel de film gingen zeggen

als je in een restaurant zit en ze maken je bord netjes op met een blaadje lollo rosso en een takje peterselie is dat best aardig maar ik vind het toch belangrijker dat mijn schnitzel een beetje binnen te houden is.

hetzelfde heb ik met dit soort films,leuke plaatjes maar geen lekker verhaal.

niet afgekeken dus.

Ik ben de film nu aan het kijken en ben gestopt om dit meesterwerkje hier even een schouderklopje te geven, zodat ik het niet vergeet.

Mijn wachtwoord was ik kwijt en stemmen doe ik eigenlijk niet meer hier op de site maar dit is zo'n fijne film dat ik me eigelijk wel verplicht voel.

Ik ga nu lekker verder kijken, à plus tard.

Helaas ben ik een van de enige die deze film niet zo speciaal vind, ik hoor van iedereen wow Amélie poulin super film blablabla... niet dat ik de film slecht vond maar misschien snap ik het verhaal errachter niet zo goed ;s ook heb ik het niet voor Franse films wat al veel zal doen, wel hou ik van de pianostukken in de film en van het karakter Amélie. ik vind gewoon het verhaal niet zo sterk

Ameliee!

Fijne feel-good film! Een Frans toppertje. Zat meteen in de film, mede door de leuke voice-over met zijn onbenullige maar grappige en herkenbare details. Ik leefde ook mee met Amelie, zo'n braaf en schattig meisje. Audrey Tautou IS trouwens helemaal Amelie.
Op zich stelt het verhaal niet bijster veel voor, maar het is zo'n warme en charmante film die me bij iedere kijkbeurt ontroert.
Grappig ook dat een groot deel van het plot de zoektocht is naar de geheime man in het 'fotoalbum, die dan gewoon de hersteller is. Maar Jeunet komt hier mee weg.
Ik hou wel van de subtiele humor: Amelie die het huis van de groenteman binnendringt. (Idd, verontrustend hoe snel ze dat nr van de psychiater ingetikt kreeg

Het viel me ook op na verschillende kijkbeurten dat deze film helemaal groen, rood en geel is.. Het geeft zo'n vrolijk sfeertje aan de film zonder dat het eigenlijk opvalt (if that makes sense)
Nog een speciale vermelding voor Yann Tiersen met zijn wonderljke muziek!

Ik geef het net geen 5 sterren omdat ik me een klein beetje ergerde aan het feit hoelang het duurde vooraleer Amelie en Nino samenkwamen. Dit had toch iets sneller kunnen gebeuren. Hoe het gebeurde was dan wel weer dik ok

Even een kleine wijziging op mijn eerdere bericht, de roes van de film is uitgewerkt en moet toegeven dat de film naar mijn idee niet de volle punten verdient. 4.5 i.p.v 5. Even geen duidelijke uitleg waarom, maar daar voel ik me ook niet toe verplicht

Zo, dat was even een aparte 2e kijkervaring. De allereerste keer kon de film mij niet boeien; ik keek hem in de Franse les op mijn middelbare school, in het Frans. Hierdoor kwam natuurlijk ook de helft van alle kleine dingen die gezegd worden niet over - en laat het daar nou net om gaan.. Kortom; ik vond de eerste keer de film dus niets bijzonders en zwaar overgewaardeerd. Je hoorde iedereen over 'Amelie dit, Amelie dat, bladiebla'.

De tweede keer kijken - met ondertiteling - was voor mij een heel andere ervaring! Ben nu ook wat ouder en weet wat meerwat ik wil in het leven, maar het blijkt helemaal mijn ding te zijn deze film. Een heleboel dingen waren ook gewoon ZO herkenbaar. Alle kleine bijzondere dingetjes in het leven gebracht op een lekker gekke manier, met vrolijke kleurtjes en het lieve koppie van Amelie. Zodoende heb ik mijn stem opgehoogd naar een 5*

Ik vind de poster eigenlijk wel iets engs hebben, donker haar en die witte huid, misterieuze lach.

Ja, gothic hè?

dat ben je zeker niet zie maar mijn beoordeling

De film trok me totaal niet, maar onder het motto van afstrepen en vanwege de muziek heb ik hem uiteindelijk toch maar gekeken en heb er zeker geen spijt van. Een zeer artistieke en aangename film om te kijken. 4,5*

Ook na heziening blijft deze film staan als een huis.

Ik was Vanwege de muziek al een tijd van plan deze film te gaan zien, en nu ook de muziek weer gebruikt werd in de reclame van de rabobank was het moment nu wel aangebroken.

Ik kan niet anders zeggen dat het een teleurstelling is geworden. De boodschap van de film spreekt me absoluut aan, maar de film brengt gewoon te weinig om twee uur lang te boeien. Het kleurgebruik, welke door anderen subtiel wordt genoemd, vond ik surrealistisch over komen, en stoorde uiteindelijk meer dan dat het de film goed deed. Het te dunne verhaaltje sleept zich maar voort en duurt uiteindelijk onrealistisch lang.

Mede vanwege de geweldige muziek van Yann Tiersen geef ik nog een 2*

Wat een rare commentaar: Kleuren die de film niet ten goede komen ... Onrealistisch lang ... Het dunne verhaaltje sleep zich voort en voort ... Wat moet jij de film vanuit een 'fout' perspectief hebben bekeken, Gerth. Ik heb de indruk dat de stijl van Jeunet (nochtans zijn meest ingetogen film) voor jou niet natuurlijk genoeg overkomt om je te kunnen begeesteren en dat het daardoor een langzame, moeilijke zit is geworden. De stijl zat in de weg om te kunnen genieten. Wat jammer. Het is toch de stijl die het anders/apart/persoonlijk maakt.

Zo vreemd is het commentaar toch niet? Echt natuurlijk zijn de films van Jeunet namelijk niet. Zijn stijl zou niet misstaan in de Efteling...

En van alle films van Jeunet vind ik Amelie qua verhaal en personages ook niet zo ontzettend boeiend eigenlijk.

Efteling? Weer een rare opmerking. Amelie heeft niks te maken met een kinderpretpark. Daarbij, leer toch eens lezen, Madecineman. Ik heb toch een poging gedaan om de rare commentaar te kunnen plaatsen? Ik heb geen zin om me te herhalen.

Ik had het over de stijl van Jeunet... Die ik zeker niet realistisch kan noemen, eerder sprookjes-achtig. En de Efteling is ook niet alleen leuk voor kinderen btw.

Het gaat erom dat je het commentaar raar vind, terwijl ik me best wel wat kan voorstellen daarbij zonder ineens te zeggen dat de film uit 'fout' perspectief is gezien. Maar verder excuseer me als ik een discussie wil uitlokken op een discussiesite hoor...

Ik begrijp wat je wil zeggen maar aan de Efteling doet het me niet denken. Sprookjeachtig zegt me ook niet niet veel. Ik zou de stijl eerder omschrijven als exuberant, speels, kleurrijk, ongewoon, inventief en creatief. Uiteindelijk hebben we hier te maken met een zeer specifieke en persoonlijke 'touch' van Jeunet (zoals Terry Gilliam er ook een aparte draai kan aan geven) en niet De Efteling, gebroeders Grimm of Disney. Maar ja, uiteindelijk moet je het zien om het te kunnen 'voelen'.

Dat zijn allemaal termen die ik net zo goed op de Efteling kan toepassen hoor

Veder heb ik niets tegen de stijl van Jeunet, ik vind zijn films over het algemeen goed kijkbaar tot zeer goed (in de range 3* - 4.5*) maar kijk niet echt op van commentaar waarin mensen zeggen dat ze de stijl niet natuurlijk vinden (want het is ook verre van natuurlijk, Parijs is in een Jeunet film veel romantischer en mooier dan het ooit in het echt zal zijn. Kan me ook voorstellen dat je geen 'klik' hebt met de stijl van Jeunet.

Daarnaast vind ik Amelie zelf een behoorlijk irritant karakter dus deze film ligt mij daarom ook niet helemaal lekker, het is de speelse stijl en de prachtige muziek (hulde inderdaad) die de film redden imo.

Ja, kan ik ook met Terry Gilliam. Is dat dan meteen Efteling? Het gebruik van de naam Efteling geeft de omschrijving een definitief karakter. Het roept een bepaald beeld op, eentje die niks met Jeunet heeft te maken. Is Alien Resurrection een Efteling film? Ik dacht van niet. En toch kan je die perfect omschrijven als exuberant, speels, kleurrijk, ongewoon, inventief, creatief en met die persoonlijk 'touch' van de filmmaker die je moet zien om te kunnen voelen. Het grote verschil is dat daar de ludieke stijl van Jeunet niet helemaal compatibel is met het originele horrorconcept. Scott's film was verre van ludiek. In een feel good movie zoals Amelie, die vol zit met de eigenaardigheden van het leven, past het echter perfect.

Voor de rest mag iemand mij "onrealistisch lang" eens uitleggen.

Gilliam heeft inderdaad ook elementen die daar perfect zouden passen (overigens bedoel ik 'zou niet misstaan in de Efteling' niet negatief).

De Efteling heeft met haar sprookjes ook een wat duister randje voor een kinderpark, daarom zeg ik ook dat het niet alleen leuk is voor kinderen.

Jeunet zijn beste film vind ik La Cité des Enfants Perdus, een duister sprookje waar zijn fanatsievolle stijl beter tot zijn recht komt. Amelie is voor mijn smaak veels te zoetsappig geneuzel om enigszins iets te kunnen zeggen over de eigenaardigheden van het leven.

Onrealistisch lang snap ik ook niet overigens...

Het leven wordt voorgesteld in een soort feeërieke en sprookjesachtige sfeer, net zoals Big Fish.

Dit is natuurlijk met opzet gedaan, om het luchtig te houden. Toch vind ik dat de uitdrukking

"enigszins iets te kunnen zeggen over de eigenaardigheden van het leven" hard uitgedrukt. Zowieso zijn er weinig films die hier in slagen in ongeveer 2u film. Maar de films die dit wel doen (volgens mij Donnie Darko, American Beauty, Le Scaphandre et le Papillon) gebruiken een eigenaardige methode om dit weer te geven en slagen er bijgevolg in, net als Amelie.

Zoetsappig misschien, maar deze stijl past volgens mij perfect.

Voel je niet zo aangevallen man.

Hoe moet het dan verteld moeten worden volgens jou?

De ingetogenheid (voor zijn doen), het centrale thema (plus de herkenbaarheid), de scherpe focus en de beheersing van het materiaal maken dat Amelie de meest volwassen film is van Jeunet.

Omdat ik niet akkoord ga met "Jeunet is Efteling" betekent niet dat ik me persoonlijk voel aangevallen.

Het mag van mij wel iets harder, cynischer, minder gezwijmel en vooral realistischer... Ik heb niet veel met het karakter Amelie ik vind haar vrij irritant in haar naïviteit. Kan me ook bijna niet voorstellen dat er figuren als Amelie bestaan. Dat maakt het voor mij moeilijk om deze film te linken met enige vorm van realisme en dus iets zinnigs te zeggen over het 'werkelijke leven'. Doe mij maar een In the Mood for Love of een American Beauty bv.

Ingetogenheid of volwassenheid vind ik bij Jeunet niet perse een pre, en zoals gezegd is herkenbaarheid geen zaak voor mij bij deze film. Het thema over (naasten)liefde is al vaker en beter uitgewerkt imho.

Maar valt een harde, cynische kijk wel te rijmen met wat de film ons eigenlijk wil brengen of vertellen? Ik denk het niet. Het is net omdat de film kijkt door de naïeve bril van Amelie dat die kleine, futiele simpele van het leven worden blootgelegd. Dit is een heel breekbaar gegeven. Een harde, cynische kijk zou die kinderlijke onschuld alleen maar vertrappelen. Ik vond American Beauty ook een leuke film maar ik kan evenzeer genieten van de heerlijke mooie naïviteit die hier wordt tentoongespreid. Het biedt net een heel andere kijk op de zaak.

Ja, het kan bijna ook niet anders dat jij er zo over denkt. Persoonlijk denk ik dat het wel de kracht is van deze film. De herkenbare stijl van Jeunet is ditmaal met de juiste dosis aangebracht en dat is iets wat je meestal niet doet als je het vak niet volkomen beheerst. We krijgen van Jeunet en Guillaume Laurant een gebalanceerd werk voorgeschoteld. Een film waar al de aspecten even sterk zijn. Het getuigt van een zekere rijpheid als verteller. Een goed voorbeeld is de film van Jeunet die erop volgde. Daar begint de stijl weer los te staan van het gegeven. We zien weer een Jeunet die er weer op los kleurt 'just for the sake of it' (zoals een kleuter die ook alle beschikbare kleurtjes van de doos zal gebruiken) en daardoor verliest hij niet alleen de essentie van het verhaal maar ook de grip op de film en dus ook op de kijker.

We verschillen duidelijk van mening maar verschillende standpunten zijn toch ook leuk, nietwaar? Het vertelt iets over de film maar ook over ons.

Blijft een charmant, lief, speels filmpje, deze Amélie Poulain. De originele visuele vondsten, geel-groene tinten en luchtige humor tekenen naar goede Jeunet-gewoonten ook hier present en de film is bij momenten écht ontroerend, iets dat ik bij zijn ander werk al eens mis. Tautou doet het prima als naïeve droomster in meer dan waarschijnlijk haar beste rol tot dusver.

Erg verrassend dat dit kleine, dartele filmpje uitgroeide tot een klassieker, maar wel volledig terecht wat mij betreft. 4*

Franse Pushing Daisies

Als filmfan zijn er zo'n aantal klassiekers die je gezien moet hebben en in mijn opzicht zit deze Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain daar wel tussen. Al meermaals gehoord wat voor een heerlijke film het eigenlijk is maar mijn interesse werd gewekt toen ik hier en daar een vergelijking tussen Amélie en Pushing Daisies gemaakt zag worden. Die serie, ondertussen jammer genoeg gecancelled, zag er visueel erg leuk uit dus ik werd hier wel erg benieuwd naar.

Visueel is de vergelijking met Pushing Daisies inderdaad wel snel gemaakt. De film heeft warme tinten en het gespeel met de kleuren heeft wel iets. Nog nooit iets van Jeunet gezien, al heb ik in een ver verleden wel eens de Alien trilogie gezien maar daar kan ik me maar weinig van herinneren, maar als al zijn films deze sfeer uitademen, dan ben ik wel geïnteresseerd. Het Frans is dan ook een taal die in dit soort films wel tot zijn recht komt, persoonlijk heb ik er echter een haat-liefde relatie mee. Als ik de taal op school moest leren, kon het me totaal niet boeien (met uitzondering van de mooie leerkracht in mijn laatste jaren middelbaar) maar in een film zie ik het toch wel graag. Het kan aan een romance net dat extra tintje geven (zie maar naar de Truffaut films) en dat is hier ook wel het geval. Het is dan ook jammer dat het verhaal op zich niet zo veel om handen heeft. Jeunet weet er een paar leukere scènes in te verwerken maar over het algemeen is Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain een nogal saaie film die te lang duurt. Ook het hoge mierzoet-gehalte kwam me op den duur wel een beetje men strot uit doordat sommige bijrollen gewoon ronduit irritant zijn. De tweede dienster met al haar ingebeelde ziektes, de ex-man van de andere dienster met zijn bandrecoder, ... Voice-over had van mij ook minder aanwezig mogen zijn.

Naast de visuele vondsten in de film, is er nog iets leuks om naar te kijken. Ik heb het natuurlijk over Audrey Tautou. Normaal gezien niet echt het type vrouw waar ik op zou vallen maar hier heeft ze iets betoverend om haar heen, wat in andere films zoals Da Vinci code serieus lijkt weg te vallen trouwens. Als actrice vind ik ze hier wel een stuk minder. Ik heb recentelijk Coco avant Chanel gezien waarin ze de titelrol op zich neemt en die was gewoon een stuk interessanter. Amélie is ee, personage waarvan je houdt of dat je niet kunt uitstaan. Ik zit een beetje tussenin maar over het algemeen weet ze een niet al te beste indruk te maken. Mathieu Kassovitz doet het nog wel redelijk aardig in de rol van Nino maar wordt net zoals Tautou bijna bedolven onder zijn personage. In tegenstelling tot velen, vond ik het eerlijk gezegd maar een groepje onsympathieke personages.

Visueel aantrekkelijk en dat geldt ook voor Audrey Tautou. Daar stopt het echter en met uitzondering van een paar leuke scènes weet de film nooit het niveau te halen waarop ik had gehoopt. Verschiet er dan eerlijk gezegd ook van dat dit zo enorm hoog scoort, een degelijke score had ik wel verwacht maar dit niet. Misschien ligt het andere werk van Jeunet me meer, wie zal het zeggen, maar perse iets van hem kopen zit er niet in.

3*