Les Invasions Barbares (2003)

Ontroerende en tegelijkertijd ook grappige film. Triestige momenten worden afgewisseld met humoristische dialogen. De balans helt net iets meer over naar de grappige kant, zodat je toch met een goed gevoel de zaal verlaat. Vier welverdiende sterren.

Dit lijkt me wel wat. Ik hoop op een mengsel van Magnolia, Happiness (posters komen ook nog eens overeen), American Beauty en Six Feet Under

Bovendien een 8,1 op IMDb. Natuurlijk nog niet zoveel stemmen (482), maar toch...

Gekozen tot 'best foreign language film' door de 'National Board of Review'...

Draait op IFFR! Deze zet ik alvast op mijn must-see lijstje.

Ik las het ja! Hier wil ik ook zeker heen

Aardig goede film, het verhaal is niet erg bijzonder mischien, maar wordt wel goed gebracht. Soms ook grappige dialogen. Ik irriteerde me een beetje aan zijn vrienden, vond ze meestal niet zo grappig. De rol van Rémy was trouwens wel erg erg goed gespeeld.

De heroïne die erbij komt kijken maakt de film weer interesanter zelf zou ik dat ook best willen, als ik op mijn sterfbed pijn lig te lijden. Grappig wanneer de verplegers komen, en hij in een soort van lachbui is

Al met al een hele aardige film met wel een mooi einde (mischien toch iets te sentimenteel?, naja, ik had het niet beter kunnen verzinnen.) 3,5*

Deel de mening van Da Jando. Bij vlagen grappig en ontroerend, maar zeker niet zo goed als de vele critici ons hebben doen geloven.

Idd af en toe grappige dialogen, maar het was niet zo dat ik, itt ongeveer de hele zaal, constant in een deuk lagen.

3*; had het overgens wel beter verwacht...

Gistermiddag gezien op IFFR. Wat mij betreft meesterlijk. Een stervende vader wiens zoon niet is geworden wat vaderlief graag had gezien is vrij cliché, maar heb het in deze setting van links-intellectuele vijftigers nog niet eerder gezien.

De eerste helft is nog vrij grappig, met behoorlijk wat komische noten, maar het einde is bloedserieus en maakte nogal indruk. 4*

Les Invasions Barbares is een prettig gestoorde film over een merkwaardig gezelschap. Rémy Girard is erg in zijn element. Hij zet een erg grappig zo niet hilarisch karakter neer.

Aan betutteling doet de film allerminst: de heroine en de vulgaire grappen vliegen je om de oren. Ik vroeg me af of deze Canadese film ook zo in Frankrijk gemaakt zou kunnen zijn...

Het intellectuele commentaar dat door de film verweven is geeft de film zo'n meerwaarde dat verre van een standaard komedie gesproken kan worden.

Apart, fris en goed geacteerd. 3,5*

(ik merkte dat deze film het 't best deed bij de (vrouwelijke) 50 plussers!)

Ook mannen van ongeveer die leeftijd moesten heel hard lachen hoor, vooral als er niets te lachen was eigenlijk..

Maar het is inderdaad een mooie film. Veel interessante karakters, mooie muziek, wel een beetje érg plat hier en daar maar het einde vergoed veel. Weliswaar vrij (over)sentimenteel, maar wel gewoon best ontroerend en mooi.

In de beschrijving van de filmmaatschappij lees ik het volgende:

"Les Invasions Barbares is een vervolg op Arcand’s Le Declin de L'Empire Americain uit 1986. De films kunnen los van elkaar gezien worden."

Goh, nu zie ik het pas op het affiche staan. Het staat er zelfs letterlijk op.

En vergelijk de twee affiches maar eens....

In Italie zijn ze preutser: poster.

Dan nog kan het geen kwaad om even te melden. (niet gelezen overigens)

Ik ben heel benieuwd. Jésus de Montreal van dezelfde regisseur staat in mijn top-10.

En natuurlijk een Oscar...

Zegt weinig. Ik vond de Tweeling beter.

Frisse wind door een zwaar onderwerp. De luchtige en soms grappige manier waarop het onderwerp van overlijden werd gebracht vond ik zeer aansprekend. Toch genoeg emoties aan het einde van de film. Er zit 1 tranentrekker bij...

Ik hoorde Rene Mioch nog op de radio zeggen een "intellectuele praatfilm" en "voor de liefhebbers". Maarja... Rene heeft dan ook geen verstand van echte films.

4,0*

Ik vind dit ook een intellectuele praatfilm en voor de liefhebbers.

Oww. wellicht heb ik jou dan gehoord op de radio. hehe

Jordy is het ook met Mioch eens.

Ik zeg niks, anders ben ik weer de zeurpiet die geen niet-Amerikaanse film kan waarderen

Ik vond het een verfrissende film tussen de hollywood bulk!

Om het beesje bij de naam te noemen vond ik de strijd tegen de dood die langsaam over ging in een omarming daarvan leuk afgezet tegen de afkeer tegen het kappitalistische was zich manifesteerde in zijn zoon die uiteindelijk ook overging in harmonie tussen de twee.

Niet vaak meer lopen dit soort dingen parallel aan elkaar!

Ik heb genoten van de dialogen...vooral tussen de stervende man en de de zuster non en junk.

Het contrast tussen beide was hilarisch!

4*

Het hoofdpersonage vond ik erg stereotyp en overdreven neergezet. Verder werd de film ongenietbaar op de momenten waarop zijn vrienden onderling een soort rollenspel gingen opvoeren met ondeugende grappen erin. Een intellectueel verantwoorde klucht. Alhoewel de film zeker mooie levensbeschouwelijke en indringende momenten kent, blijft vooral die irritatie hangen. 2,5*

Heerlijk al die gesprekken, neo kon er geen genoeg van krijgen. ''Les Invasion De Dialogues'' was wellicht een betere titel geweest voor de film. 4.5 sterren

Ik vond het hoofdpersonage eigenlijk alles behalve stereotyp. Het is iemand met de idealen uit de jaren 60 die gelooft in de vrije wil en de maakbaarheid van z'n eigen bestaan. Hij kiest daarom op het eind ook zelf wanneer zijn leven voorbij zal zijn. Dat soort personages kom ik nou niet dagelijks tegen in de doorsnee Hollywood film. Vreemd ook dat zo'n film die zulke thematiek aansnijdt er vandoor gaat met een Oscar en dat in het Amerika van Bush.

Ik vond de film eigenlijk wel geslaagd, vooral door de echte en sympathieke personages die er worden opgevoerd. Buiten dat is het geen film die je nog eens in je DVD speler stopt. Geslaagd, maar geen meesterwerk dus.

Beladen onderwerp met heerlijke dialogen,humoristisch en ontroerend.........wat rest is toch een goed gevoel. 4*

Mooie film, die laat zien dat als 't eind nabij is, toch alles overboord gezet kan worden voor dat wat echt belangrijk is, nl. liefde en vriendschap. Mooie dialogen en goed geacteerd. 3,5*

Aardige film die met een heleboel sarcasme toch ontroerend is. De band tussen vader en zoon is ook mooi uitgewerkt. Het meer het einde nadert, hoe meer realiseren ze dat ze bij elkaar horen en de band wordt steeds hechter. Er wordt mooi naar het einde toegewerkt, wat resulteert in een ontroerend moment. Precies hetzelfde als in de film Big Fish. Een band tussen vader en zoon die flinterdun was. Vader is ernstig ziek en ze komen tot elkaar, wat eindigt in een mooi laatste samenzijn. Ik geef hem 3,5*.

Buiten dat ik me soms een beetje stoorde aan de dialogen, die altijd maar weer zo intelectueel moesten zijn.

Ik vond het wat krampachtig overkomen.

Die semi-intelectuele vriendjes en vrindinnetjes begonnen me ook de keel uit te hangen.

Je kunt namelijk ook een intelligente film maken zonder zoveel bla bla.

Maar verder echt een goede film!!!

4 sterren!