Nixon (1995)

Beetje te lang, verhaal boeide me niet zo, regie daarintegen (weer) uitstekend en damn wat speelt die Hopkins weer goed. Valt me de laatste tijd steeds vaker op. 3,5*

Interessante film, maar zeker niet geweldig wat mij betreft. Stones regie zit me zoals wel vaker weer een beetje dwars. Niet mijn ding. De verwijzingen naar Citizen Kane hadden wel wat.

Inhoudelijk was de film ergerlijk oppervlakkig in de jeugdscenes. Nixon werd bijna voorgesteld als een man met een moedercomplex die een gebrek aan zelfvertrouwen had doordat hij altijd een bankzitter was gebleven bij Football. Laat het weg of doe er meer mee. Hopkins daarintegen was erg goed. Het script liep niet echt soepel en er zijn een aantal buitengewoon interessante foute kanten aan Nixons presidentschap blijven liggen.

Best interessant, maar uit de erg boeiende Nixon was nog meer te halen.

3.0*

Zoals vaker bij Stone: een iets te lange zit. Ook deze docu/dramfilm is onderhouden en enigszins vermakelijk. Hopkins is sterk maar het verhaal niet altijd en overal. Redelijk.

Sterke en bijzonder interessante film met een onwaarschijnlijk goede Hopkins in de hoofdrol.

Toch zal Nixon niet snel de eer krijgen die hem imo wel toekomt. Er zijn 2 zaken die nogal in het nadeel van deze film spelen. Ten eerste draagt hij onmiskenbaar het Oliver Stone signatuur wat zeker niet ieders smaak zal zijn. Ten tweede moet je enige affiniteit bezitten met het onderwerp, een 3 uur durende politieke film over het leven van een ex president zal ook niet ieders kopje thee zijn. Echter heb je interesse in de handel en wandel van de persoon Richard Nixon en het turbulente tijdvak in de geschiedenis van de VS waarin hij aan het hoofd van de regering stond en Stone is wel je type regisseur dan staat je een aangenaam avondvullend programma te wachten.

Nixon was natuurlijk president in een tijd dat de VS misschien nog wel in roeriger vaarwater zaten dan vandaag de dag. Vietnam, politieke moorden, Cuba en rassenrellen in de straten en campussen door het hele land. Hij kwam dan ook op het moment dat mensen op verandering zaten te wachten en heel opvallend vind ik dan ook de overeenkomsten tussen zijn overwinnings-speech en die van Barrack Obama een paar maanden geleden.
Het is natuurlijk een nogal zware opgave om over een man als Nixon een evenwichtige film te maken. Nixon die bekend stond om zijn psychotisch en paranoïde gedrag en die bestempeld is als een vloekende alcoholist die er niet voor terug deinsde mensen om te kopen en die op zijn zachts gezegd regelmatig "pittige" uitspraken deed. Zijn politieke loopbaan kenmerkt zich door schandalen, zijn Nixon-doctrine, waarbij allerlei dubieuze regimes tot de tanden toe bewapend werden om tegen het rode gevaar te vechten, zijn "invasie" in Laos en Cambodja... Het is natuurlijk makkelijk om zo iemand tot aan de knieën af te branden. Maar Stone vergeet ook niet de ontspanningspolitiek van Kissinger aan te halen of het feit dat politiek een oncontroleerbaar monster blijkt te zijn waarvan Nixon uiteindelijk ook het slachtoffer is geworden.

Zoals gezegd Hopkins speelt fantastisch, misschien wel de rol van zijn leven. Had bijna niet meer het idee naar een acteur te zitten kijken. Maar ook andere boeiende politieke kopstukken zoals Kissinger , J Edgar Hoover, Mao en Brezjnev en niet te vergeten de rol van zijn ega komen aan bod en worden met verve vertolkt.
De film houdt zich ook verre van de glitter en glamour van politiek, in Stones versie is het een keiharde Dog-Eat-Dog wereld en weerspiegeld het labiele karakter van de man in de soms hallucinogene en psychedelische beeldenstroom. Hoe anders dan het recente gepolijste Charlie Wilson's War. Nee, zo maakt men een politieke film/biografie die overtuigt!
Enige kleine smet op deze film vind ik de terugblikken naar de jeugd van Nixon, die voor mijn gevoel wat oppervlakkig blijven en niet bijzonder veel toevoegen. Natuurlijk speelt het overlijden van zijn twee broers aan TBC een grote rol maar in hoeverre dat moedercomplex en zijn matige sportprestaties nu de persoon hebben gemaakt die hij is geweest?

Prachtige film, heb me eigenlijk gedurende de 3 uur geen minuut verveeld.

4*

Mooi drama met een prima spelende Anthony Hopkins als Nixon. De film duurt erg lang maar ik heb me zeker niet verveeld. Er zijn zeer veel belangrijke dingen gebeurt omtrent Nixon dus eigenlijk is ruim 3 uur nog te kort. De bijrollen van Joan Allen (mooie vrouw trouwens) en Ed Harris waren overigens ook goed.

Pff, vond deze ruim drie uur durende film eigenlijk een beetje langdradig. Beetje te veel feiten en te weinig "actie". Dacht eigenlijk wel dat de film eerder over Watergate zelf ging gaan, maar het is dus niet zo.

Waarom dat de film 16+ heeft, vind 'k ook maar raar. Er komt geen bloot, geweld of grof taalgebruik in voor.

Voor de liefhebbers.

Hoe lang het ook duurt, dit is gewoon erg mooie cinema en daarom prettig om te blijven volgen. Alles is verrassend fraai: beelden, sounds, acteren. Het is een prachtige biografie geworden, met zwart-wit jeugdbeelden als herinneringen.

Ik vind de uitbeelding van de tijdgeest en de rol daarin van religie en politiek ook erg interessant verweven in het persoonlijke verhaal, met chantage en intrige. Deze onderlinge verhoudingen leveren regelmatig een voelbare spanning op.

Op een of andere manier is er sprake van een lichte overstyling, maar dat vind ik juist aan de sfeer bijdragen. Het krijgt daarmee een tikje een wrange en licht zwartkomische uitstraling.
Nixon wordt gedurende de film steeds meer afgebeeld als een labiele man, een gevolg van zijn 'goedheid' waarmee hij zich in het hem omringende keihard milieu niet echt kan handhaven. Hij wordt afgebeeld als niet kneedbaar en daarom tegengewerkt. En public bleef hij echter overtuigen.
Een prachtig werk.

Uitstekend!

Ben altijd wel te vinden voor een biografie van iemand die geschiedkundig gezien wel wat te betekenen heeft (of dat nu in positieve dan wel negatieve zin is maakt niet veel uit). En wat een mooi stukje moderne na-oorlogse geschiedenis van de VS is dit geworden!

Had aanvankelijk wat angst dat de film gezien de lange speelduur zou gaan vervelen, maar niets is minder waar. Heb me werkelijk geen seconde verveeld. Nou ja, goed dan, de flashbacks naar zijn jeugd vond ik niet altijd even geslaagd en interessant.

Zullen we het even over Nixon hebben? Hopkins, wat een performance. Geweldig! Ik was echt vergeten dat ik naar een acteur zat te kijken, en dat is wat een acteur moet nastreven. De mens Nixon komt in deze film naar voren als iemand die aan grootheidswaanzin lijdt. Kan het dat hij schizofreen was trouwens? Hoe vaak hij niet naar zichzelf verwees in de derde persoon! Verder iemand die over lijken gaat als het om macht gaat en zelfs op het einde nog steeds vindt dat hij niets verkeerd gedaan heeft - "Een stom inbraakje". Ook enorm op zichzelf gefocust en vatbaar voor manipulatie van zijn stafmedewerkers. Dat er ooit sprake is geweest van een atoombom op Hanoi te gooien of het leger in te schakelen en een burgeroorlog te starten in de VS is toch te gek voor woorden! Dat een dergelijk sujet überhaupt aan het hoofd gestaan heeft van het machtigste land ter wereld is beangstigend.

In ieder geval, het is een uitermate boeiend kijkstuk geworden dat zowel het politieke als persoonlijke leven van Nixon onder de loep neemt.

Aanrader!

Omdat ik de film voor mezelf heb kunnen aanschaffen voor een habbekrats heb ik heb nog eens opnieuw bekeken.

En ik verander niets aan mijn eerdere mening, is en blijft een topfilm met een prachtrol van Anthony Hopkins.

Het is niet zo wonderlijk dat juist Oliver Stone zich geroepen voelde om een biopic te maken over de meest controversiële Amerikaanse president van de 20e eeuw en de enige die ooit is afgetreden. Richard Nixons politieke carrière was nauw verbonden met dat van John F Kennedy, over wiens moord Oliver Stone 4 jaar eerder “JFK” had gemaakt. Aan het eind van “Nixon”, wanneer Nixon zich beseft dat zijn positie als president onhoudbaar is geworden, staart hij naar het presidentiële portret van Kennedy en verzucht: ‘When they look at you, they see what they want to be. When they look at me, they see what they really are.” Het onderstreept nog maar eens hoezeer de schaduw van Kennedy over het hoofd hing van Nixon.

Richard Mulhouse Nixon [Anthony Hopkins] groeide op als Quaker als zoon van een hardwerkende, maar strenge vader [Tom Bower] en een moeder [Mary Steenburgen] die hij aanbidt. Als kind verliest Richard twee van zijn broers aan tubercolose, wat hem niet alleen traumatiseert maar ook tot gevolg heeft dat Richard zichzelf onder druk zet om zijn ouders – en zijn moeder in het bijzonder – niet teleur te stellen. Tijdens zijn schooltijd weet hij zijn gebreken te compenseren met een tomeloze inzet, iets wat hem ook in zijn politieke carrière geen windeieren legt. Hij wordt vice-president onder Dwight D Eisenhower, maar in 1960 dwarsboomt John F Kennedy zin presidentiële ambities tijdens het eerste presidentiële TV-debat. Nixon is zeer vermoeid door zijn zware reisschema. Dat is niet alleen te zien aan zijn uiterlijk, hij is daardoor ook niet scherp genoeg om Kennedy van weerwoord te voorzien.

Nixon kan zijn verlies tegen het onervaren rijkeluiskindje John F Kennedy niet verteren, maar zijn echtgenote Pat [Joan Allen], al die jaren zijn trouwe steun en toeverlaat, weet hem over te halen zijn politieke carrière te beëindigen. Maar wanneer Lyndon Johnson in 1968 aangeeft zich niet verkiesbaar te stellen voor een tweede termijn, zetten oude politieke vrienden Nixon onder druk om het nog eens te proberen. Uiteraard komen de belangrijkste hoogte- en dieptepunten uit zijn tijd als president aan bod, waarbij het Watergate-schandaal en de manier waarop Nixon tot op de laatste snik probeert vast te houden aan de macht centraal staat.

Anthony Hopkins is zeer overtuigend in een rol die Richard Nixon in al zijn facetten laat zien. Hij zet Nixon neer als een tragische figuur wiens zware jeugd voor een belangrijk deel de oorzaak is voor zijn onzekerheden en zijn zwakheden. Bovendien is Nixon hier zo geobsedeerd door de Kennedy’s dat hij zichzelf in alles wat hij doet vergelijkt met hen en zichzelf constant aanpraat dat hij heeft gefaald. Joan Allen maakt ook indruk als Pat Nixon, een vrouw die Richards tekortkomingen als geen ander kent, maar niet schroomt hem eens goed de waarheid te vertellen, al zal ze haar echtgenoot blijven steunen, ongeacht de keuzes die hij maakt.

Beroemde momenten als de “Checkers Speech” en “The Kitchen Debate” zijn op knappe wijze gereconstrueerd, waarbij Stone – net als in JFK – op slimme wijze archiefbeelden vermengt met nieuwe scènes. Er is een enorme cast van bijrolspelers waarvan Paul Sorvino uitblinkt in de rol van Henry J Kissinger, veiligheidsadviseur en later Minister van Buitenlandse Zaken onder Nixon en één van zijn trouwste bondgenoten. Bob Hoskins valt op in een piepkleine rol als J Edgar Hoover in één van de meest bizarre scènes uit de film. “Nixon” vereist wel enige voorkennis, zeker met betrekking tot Watergate, om het allemaal te kunnen volgen, maar dat betaalt zich uit in een enerverende, boeiende biografie over één van de meest complexe publieke persoonlijkheden uit de 20e eeuw.

Een film waar ik niet zo goed van wist wat ik verwachten moest. Het is een interessant onderwerp, het is een Stone-film, maar toch geen super beoordelingen.

Nixon ontvouwt zich in een intelligent geconstrueerd politiek drama. Heden en verleden liggen dicht bij elkaar en verlopen niet altijd even logisch, dan worden er plotseling scheve, chaotische en/of zwart wit beelden tussen gemonteerd, of er wordt gekozen om Hopkins in een erg korrelige kwaliteit te laten zien wat op zijn beurt weer de authenticiteit verhoogd. Zit ik naar echt te kijken of niet? De schokkende beelden het chaotische gedeelte zomaar te zeggen, zal bedoelt zijn om de drukte en het paranoia naar voren te brengen die een presidentschap met zich mee brengt, en wat Nixon natuurlijk, een bijzonder paranoia, achterdochtig en angstig man, in den bijzonder parten speelde.

De handeltjes, afspraken, duistere deals, cover ups, het komt allemaal groots in beeld. In die zin bijzonder te zien hoe iemand die politiek zo goed onderlegt was, zoveel kennis van het recht had en ook nog wel een paar goede dingen natuurlijk gedaan heeft, zich zo intens verloor in alle drukte, tegenstand en negatieve aandacht, en het doofpotten van fouten en uiteindelijk volledig buiten de realiteit geraakt en zijn geloofwaardigheid richting zijn eigen mensen kwijt raakt.

Verder een geweldige rol natuurlijk van Nixon hoewel ik eerst wel een klein beetje moeite met hem had qua gezicht en Nixon's kenmerkende neus. Doch zet Hopkins hem uiteindelijk zeer goed neer qua mimiek, houding en manier van praten. Wat alle bekendere acteurs en kleinere rollen betreft, ze konden ook niet meer fouteriken bij elkaar krijgen dan dit geloof ik. Heel wat b-schurken komen voorbij in die zin met Powers Boothe, James Woods, Bob Hoskins, J.T. Walsh, Tony Goldwyn, Larry Hagman en natuurlijk van-dik-hout-zaagt-men-plakken smeris Michael Chiklis uit The Shield.

Verder heeft de film wel eens een klein beetje een spottende toon met een paar time lapses waar vooral veel lijden en maatschappelijke onrust in te zien is terwijl het Witte Huis er relatief rustig bijligt en Nixon zich starend uit het raam van zijn privé vliegtuig afvraagt of de mensen wel beseffen wat hij allemaal wel niet gedaan heeft en geflikt heeft.

Het eindresultaat en gevoel is een behoorlijke lang maar niet minder interessant beeld van een paranoïde, egocentrische president die steeds verder vervreemd van zichzelf en zijn wereld. Het enige nadeel van de film is toch wel de lange duur. Je moet dit wel heel interessant vinden om daar geen problemen mee te hebben. Desalniettemin een degelijke film.

Erg interessant portret over Nixon. Wat Anthony Hopkins in deze film neerzet is echt verbluffend. Het is bijna angstaanjagend hoe goed hij in deze film Nixon speelt. Ondanks de lange speelduur is de film geen één moment langdradig. Vooral de politieke intriges vind ik erg interessant. Goede donkere muziek van John Williams.

4,0*

De film doet veel goed. Dit is een heel behoorlijke inkijk in het leven rond president Nixon. Vooral het politieke spel in de achterkamertjes vind ik boeiend om te zien. De aankleding is prima en de regie is goed met een vlotte montage die de 190 minuten soepel voorbij laten gaan. Maar het gespeel met verschillende formaten en zwart-wit is een pak minder dan in Born on the Fourth of July en JFK. Daar leek het ook de inhoud te ondersteunen, nu lijkt het soms meer zinloze spielerei.

Verder vind ik de persoon Nixon nog steeds niet echt naar voren komen. Hopkins doet het goed al neigt het soms naar het theatrale, maar echt antwoorden krijg ik als kijker niet, Er lijkt wat gezocht te worden in de jeugd van Nixon maar echt overtuigend vond ik dat niet, eerder wat goedkoop.

En hoewel de 190 minuten vlotjes verlopen is het net iets te lang voor de inhoud. 3,0*.

Uitstekende film over de 37ste president van de Verenigde Staten genaamd Richard Nixon. De film kent veel overeenkomsten met JFK (een sterke montage, een cast vol bekende namen en goeie muziek van John Willliams). Daar waar JFK meer een politieke thriller was, is dit meer een politieke biopic. Hierdoor misschien iets minder spannend, maar zeker wel boeiend. Anthony Hopkins is overtuigend in de titelrol.

In de herziening verhoogd naar 4.0 sterren.